KM ROC Kop van Noord training reis Gedicht

YESYESYES� we gaan varen over de woelige golven.
Maar haast onverwachts werden wij door “zeeziekte” bedolven.
Wij begonnen de reis met een hoop lachende gezichten en dat deed mij vreugd.
Want er is niks mooiers dan een lachende jeugd.

Klimmen en klauteren in de masten vond men mooi.
Iedereen deed zijn ding zonder geklooi.
Lekker in het dagverblijf spelletjes spelen in onze vrije tijd.
Ik weet zeker dat niemand denkt:” goh wat heb ik toch een spijt”.
Want er is niks mooiers dan zeilen!
Toch moet er ook gewerkt worden want we moeten elke dag dweilen.
Maar dat doen wij veel plezier en zingen in koor:
“ Zet eens wat vette hardcore op want dit softe gedoe is geen gehoor”.

Lekker schrobben van ’t kontje tot de boegspriet.
Ja ik weet het echt zeker, niemand gaat naar huis met een gevoel van verdriet.
Want stiekem houden wij allen van varen over de woelige golven.
En uiteindelijk hebben wij de “zeeziekte” bedolven.

Met een hoop lol en kameraadschap kom je het verst.
Jongens jongens wat zal ik hier nog altijd leuk op terug kijken zoals wij allen de morgenster door de golven heen hebben geperst.
Naar Engeland en weer terug met tassen vol cadeautjes en mooie verhalen.
Zullen wij het land omarmen en stiekem toch een beetje balen want het was een super mooie trip.
Nu we jullie verlaten zijn we toch een beetje sip.

Ik hoop wellicht tot snel!
Jullie zijn allen een mooi stel!

KM ROC Kop van Noord training reis

Op de morgenster is het heel erg gezellig. De bemanning is ook heel gezellig. De activiteiten die je doet zijn leuk maar soms ook best wel zwaar. Het klimmen in de mast is in het begin wel een beetje eng. Maar als je dat een paar keer gedaan heb word het steeds leuker.

Ja ……�� wij van de begeleiding hebben een bijzondere tocht tot nu toe. Na zeilmanoeuvres op het Marsdiep, zijn we via het Molengat naar buiten gevaren. De eerste schreeuw om begeleiding was bij de Mg 5 te horen. Toch veel grenzen verlegd; je zal maar mogen klimmen in het wand en uitkijk houden over de eindeloze zee. Of roerganger zijn tot je vingers eraf vallen. Dan de WC’s schoonmaken en daarna heerlijk eten in de openlucht. Engeland in zicht, hoera.

Log Morgenster 14 april 2012

Op een donkere regenachtige maandagmiddag kwam ik, aan bij de morgenster, de afgesproken tijd was 4 uur, dus ik wou rond 2 uur van huis vertrekken, maar mijn moeder wist dat natuurlijk beter dus om 1 uur vertrokken we van huis. Om half 3 waren we al in Den Helder, dat was dus ietsjes te vroeg, maar ik was niet de enige, want 1 van mijn klasgenoten was er ook al, en even later kwam nog iemand ook veels te vroeg. Toen mochten we onze tas(sen) aan boord leggen, maar ik had uiteraard wat hulp nodig met mijn tas op mijn rug te krijgen omdat ik 24 blikjes cola, een pak caprisunne, 6 pakjes wicky, 8 blikjes energy drink, 4 flesjes AA, en een stuk of 5 zakken snoep mee had, en niet te vergeten alle kleren. Na een zeer emotioneel en zwaar afscheid van onze ouders, vertrokken we. We kregen te horen in welke groepen we zaten, en welke wachten we moesten lopen. Ik had de witte wacht, oftwel, de wacht van 12 tot 4 ’s nachts en van 12 tot 4 overdag. In onze begeleiding zaten Sergeant Kieviet, Sam en Maarten. Ik zal ze even allemaal beschrijven. Sergeant Kieviet begint de dag nooit zonder koffie, en eindigt de dag nooit zonder een drankje. Sam is een Belg die nooit met de motor wil varen, maar alleen met de zeilen, ookal betekend dat, dat we maar 0,8 mijl per uur varen. En Maarten is de man die je alles kan vragen, en je krijgt overal een leerzaam antwoord op. We hadden dus een hele leuke begeleiding, met wie je veel kan lachen, maar ook veel bij kan leren. We vertrokken dus maandag rond 5 uur, met een stevige wind en wat regen. Na eindeloos uitgezwaaid te zijn door onze emotionele ouders dachten we eindelijk van ze af te zijn, maar toen kwamen we in de sluis, en ja hoor, daar stonden ze ons weer op te wachten. Dus nog even lief lachen naar onze ouders en we waren weg. De eerste nacht gingen we voor anker ergens bij Texel en hadden we een reewacht, normaal loop je 4 uur achter elkaar wacht, waarbij eentje stuurt, en twee op de uitkijk staan, maar bij de reewacht verdeel je die 4 uurtjes over je groep en loop je een beetje rond het schip, en eet je tosti’s, het komt er op neer dat je meer tosti’s ziet dan schepen. De volgende dag was weer vol aan de bak, want we hadden een stevige wind en we ‘rolden’ op de zee, wat dus inhoudt dat je heen en weer gaat. De golven waren redelijk hoog, en een paar mensen konden die verrukkelijke tomatensoep die Marjan had gemaakt helaas niet binnenhouden en werden gedwongen om het aan de vissen te geven. De volgende dag kwamen we aan in Helgoland, een belangstingvrij Duits eilandje, waar ze in elke winkel alleen maar parfum, drank, sigaretten, en chocola verkochten, Het was er wel supermooi vanwege de rode rotsen.� De volgende dag om 2 uur vertrokken we weer vanuit helgoland richting Den Helder.�

Log Morgenster 13 april 2012

De zeereis naar Helgoland (een klein eiland dat hoort bij Duitsland) begon op een maandag laat in de middag. Terwijl er een redelijke wind stond en het lichtelijk regende voltooide wij succesvol de afmeerprocedure en gingen op weg naar onze bestemming zoals hierboven al genoemd. De onze klas werd verdeeld over drie wachten een witte wacht, een rode wacht en tot slot de wacht waar ik zelf bij zit de blauwe wacht, ook bestond elke wacht uit een begeleider van het ROC of een SGT die ons normaliter begeleiden op de stages en twee of drie leden van de bemanning van de morgenster. Onze groep kreeg als begeleider meneer Altena; parttime leraar op het Deltion en oud-schipper, Lex ��n van de bemanningsleden die vroeger ook werkzaam was bij de Marine, Mathias; die naast het zeilen op dit schip ook werkt als baggeraar en Jacob die een manusje van alles lijkt te zijn en heel behulpzaam is. De dagen hier hebben over het algemeen een vaste routine die bestaat uit wachtlopen, eten, slapen, schoonmaken, wachtlopen en overdag een oefening of het werken met de zeilen. Tijdens het wachtlopen sta ik meestal op de uitkijk om andere schepen, boeien etc te melden. Daarnaast ben ik graag roerganger het is namelijk simpelweg gewoon leuk om de controle over het schip te hebben en zorgen dat het een goede koers blijft varen. Na ruim 2 en een halve dag varen kwamen we laat in de middag aan op Helgoland waar we na het meren en het avondeten het eiland mochten bekijken. De dag daarop (donderdag) nadat iedereen inkopen had gedaan verlieten we het eiland of beter gezegd de veredelde rots en deden we die middag een man over boord oefening, waarbij iedereen om beurten met de bijboot het water in mocht om vervolgens naar de boei te schuren en de zogenaamde drenkeling te redden. Na de oefening was het weer tijd om mijn wacht te doen van 4 uur s ’middags tot 8 uur s ’avonds om vervolgens te eten en te slapen tot 4 uur s ‘ochtends om weer met de wacht te beginnen. Ik was bezig op het achterschip tot mij werd gevraagd om dit stukje te schrijven op moment van schrijven is het vrijdag 13 april 2012 6 uur in de ochtend en duurt mijn wacht nog 2 uur. Op dit moment is het ook tijd om te stoppen met schrijven aangezien ik ga helpen met het verbrassen van de zeilen zodat ze voldoende wind krijgen en we zaterdag weer kunnen meren in Nederland.

Heb jij altijd al een internationale uitwisseling mee willen maken?

Deze zomer organiseren wij 7 uitwisselingen aan boord van Tall Ships. Er zullen 4 uitwisselingen plaats vinden tijdens de Tall Ships Races en 3 buiten de Tall Ships Races. De nationaliteiten die meedoen aan de uitwisseling wisselt per schip.

Zo zijn er op de Lord Nelson jongeren van Portugese, Franse, Spaanse, Engelse en Nederlandse afkomst. Op de Bark Europa zullen jongeren vanuit Italie, Zweden, Engeland, Belgie, Frankrijk, Noorwegen, Portugal en Nederland aan boord zijn. De Lord Nelson en de Bark Europa zullen beide tijdens de Tall Ships Races een uitwisseling aan boord hebben.

Op de Gulden Leeuw zijn er jongeren van Deense, Zweedse, Belgische, Estlands, Duitse, Engelse en Nederlandse afkomst aanwezig. Zij zullen een traject afleggen van Falmouth naar Rostock.

Er zijn nog steeds plaatsen vrij voor Nederlandse jongeren op de Lord Nelson en de Gulden Leeuw. Op de Bark Europa zijn er nog plaatsen vrij voor Belgische jongeren.

Ben jij tussen de 15-25 jaar en ben jij klaar voor een avontuur deze zomer? Meld je dan snel aan bij het tabje online boeken!

Blog Tecla 27 maart 2012

Weer onderweg!
Sinds afgelopen donderdag is de Tecla weer onderweg! De reis is begonnen in Den Helder en zal eindigen in Hellevoetsluis. Aan boord zijn jongeren, die met ondersteuning van Stichting Wilhelmus, een tocht maken richting Engeland, om zo de Geuzen geschiedenis weer onder jongeren te brengen. 1 April zijn in Brielle festiviteiten, maar aangezien Brielle een vaste lage brug heeft, zal de Tecla jammer genoeg in Hellevoetsluis moeten eindigen.
De jongeren aan boord zijn allemaal geselecteerd door de coach Yolande, die ook tijdens de tocht de jongeren zal begeleiden. In totaal zijn er 12 jongeren aan boord en twee coaches en dan natuurlijk nog de bemanning. De jongeren komen uit Den Helder en uit de buurt van Brielle.

De tocht begon donderdag om 19.00 uur, stroompje mee richting Den Oever, even wennen aan het wiebelen, zeilen hijsen, zeilen strijken, ’s morgen vroeg nog even wat diesel tanken, het weerbericht spreekt van weinig wind, om 09.30 uur weer te vertrekken richting het zeegat, weer stroompje mee, voor het windje weg, zonnetje er bij, echte zee zieken waren er dus niet. Heel rustig de avond in, de wachten beginnen goed te draaien, het buiten zijn maakt en ieder moe, maar de sfeer aan boord is uitstekend. Het rustige weer en de zon houden aan, langzaam drijven langs de kust van Belgie en dan midden in de nacht het drukste stukje vaarwater van Europa door in de pot dichte mist, alle grote vrachtschepen passeren met grote snelheden, gelukkig hebben we sinds kort AIS aan boord, zodat iedereen ons met naam etc. kan zien en aanroepen en dat betekend dan ook dat iedereen de Tecla oproept i.v.m. de geringe snelheid. Zeilen is nu eenmaal met weinig wind geen snelle sport. Gelukkig komt de zon terug en verdwijnt de mist, de wind trekt zelfs af en toe lekker aan tot een wind kracht 3 a 4 en dat is natuurlijk heerlijk zeilen. Iedereen geniet, zelfs tijdens de nachtelijke spelletjes weerwolf.

Besloten wordt Island of Wight te bezoeken, aangezien het ankeren voor Yarmouth door de stroom bijna onmogelijk is, wordt besloten de havenmeester om een plekje in de haven te vragen en dat levert een heel mooi plekje op. Na drie nachten op zee is het voor iedereen wel heel gek om weer gewoon op straat te lopen, maar als je dan lekker in de zon in de bus (rode dubbeldekker!) zit en in de zon de Needles ziet liggen geniet iedereen met volle teugen, daarna nog even naar New Port om de dag af te sluiten met een “diner on deck”

Vanmorgen weer vroeg op, waterslang aan boord, nog even wachten op genoeg water in de haven dus nog lekker even luieren in het zonnetje en dan gaat het weer verder, waar naar toe? Nog geen idee, de wind zal het bepalen, de verwachtingen rond Engeland zijn noord oost, vandaag nog een mooie 3�a 4 bft maar morgen???niks???? Eerst maar een stuk kruizen , we zien wel, in feite zijn we er al, we gingen toch zeilen met z’n allen?

Wil je de Tecla live volgen? http://www.marinetraffic.com/ais/nl/default.aspx

Harlinger Vlootdag BEN ERBIJ!

De Harlinger Vlootdag wordt dit jaar gehouden op zaterdag 14 april, van 12:00 tot 18:00 uur. De opening van het zeilseizoen van de zeilvloot wordt dan feestelijk gevierd in en rond de Zuiderhaven van Harlingen.
In de zuiderhaven liggen de traditionele zeilschepen van de zeilvloot ter bezichtiging. Bezoekers kunnen met een van de traditionele schepen een stukje het wad op. Meerdere shantykoren zullen de Vlootdag opluisteren en rondom de Zuiderhaven is een gezellige nautische markt met diverse demonstraties.

The Tall Ships Races Harlingen 2014 heeft ook een marktkraam tot hun beschikking tijdens de Vlootdag. Wij zijn opzoek naar enthousiaste trainees die zijn of haar ervaringen wil delen met de bezoekers. Iemand die al eerder heeft mee gezeild op een Tall Ship als trainee en hierover erg enthousiast kan vertellen. Harlinger jongeren kan motiveren en eventueel kan werven voor The Tall Ships Races. Het gaat vooral over het informeren van belangstellende bezoekers.

Je aanmelden als enthousiaste trainee kan via: info@harlingensail.com, kijk ook even op www.harlingensail.com
Verder informatie over de Vlootdag is te vinden via: http://vlootdag.nl/
�

Blog Eendracht 26 maart

05.00 uur

In de loop van de dag zijn, letterlijk, praktisch alle zeilen bijgezet. Jammer dat we onze Eendracht niet op een afstandje kunnen bekijken. Moet een prachtig gezicht zijn! In totaal zijn er gisteren 223 mijl afgelegd. Ongeveer de afstand van Maastricht naar Groningen. De koers was steeds 60 graden, richting de punt van Bretagne (Quessant). Het was wisselend bewolkt en door de straffe wind best fris. Sinds ons vertrek is de watertemperatuur al 2 graden gedaald, van 16,2 naar 14,2 graden. Gistermiddag om 5 uur hebben we het 40-jarig huwelijk van onze scheepsarts gevierd. Omdat ook zijn echtgenote aan boord is was dat reuze gezellig. Een heerlijke cocktail bracht ons in de juiste stemming. Boy (de dokter) vatte dit jubileum op z’n Twents samen: ‘’we lopen elkaar nog niks in de weg’’. Het avondmaal bestond uit een Indische rijsttafel met alles erop en eraan. Op dit moment is onze positie 42.35 Noord en 19.11 West. We varen richting een gebied met weinig wind, dus er zal vandaag nog het nodige op zeiltechnisch vlak gaan gebeuren.

Namens de blauwe wacht

Tall Ships Races Harlingen daagt je uit!

The Tall Ships Races Harlingen 2014 (TSR 2014) daagt je uit om met ideeen te komen. Natuurlijk kunnen en willen we de The Tall Ships Races Harlingen 2014 niet zonder jouw input organiseren. We willen je dan ook uitdagen! Heb je een idee waarvan je denkt: dit mag niet ontbreken tijdens dit geweldige evenement?

Denk met ons mee!
Heb je een idee over hoe wij samen met jou Harlingen Sail 2014 tot een onvergetelijk evenement kunnen maken? Hoe groot of klein je idee ook is deel het met ons! Graag zien we je idee, welke moet aansluiten op ons thema ‘An Ocean of Experience’, tegemoet. Dit samen met de uitleg hoe we dit het beste tot uitvoering kunnen brengen. Hou rekening met de kosten dus gooi al je creativiteit in de strijd.

Mail je idee
Je kunt je idee mailen voor 16 april 2012 naar het volgende mailadres: info@harlingensail.com onder vermelding van ‘Idee TSR 2014’. Na binnenkomst van alle idee�n wordt er een selectie gemaakt en kijken we welke het meest aansluiten op het thema en binnen ons budget passen. Wie weet zie je jou idee terug in juli 2014, en natuurlijk nemen we contact met je op!
Bron: Tall Ships Harlingen

Blog Eendracht 26 maart 2012

Wij als rode wacht lopen nu al enkele dagen de 08.00-12.00 uur en de 20.00-24.00 wacht. 's Morgens bij daglicht kun je ongeveer 12 mijl ver zien, 's Avonds in het donker kun je de lichten op de scheepsmasten tot ruim 20 mijl zien, het schip zelf zit dan nog onder de horizon, bij gebrek aan echte schepen willen we laagstaande sterren ook wel voor een schip aanzien. Tijdens onze wacht is overdag nog geen schip waargenomen, in het donker worden een of twee schepen opgemerkt die meestal op grote afstand blijven. Hierop is natuurlijk ook een uitzondering. Een schip lag op ram(p)koers zodat de stuurman een flitsende actie heeft ondernomen. De koers werd tijdig 5 graden verlegd (dit is een koud kunstje voor de roerganger van de rode wacht) waardoor we achter dit containerschip met bestemming Miami langs voeren. Er is nog geinformeerd of iemand naar Miami wilde maar niemand wilde overstappen.

Per wacht wordt 30 tot 40 mijl afgelegd. Door de gunstige windrichting wordt zo per dag ruim 200 mijl afgelegd volledig in de goede richting. We zitten ondertussen zo'n 660 mijl van het puntje van Bretagne. Doordat de wind iets afneemt is vandaag het rif uit het grootzeil gehaald, het gaffeltopzeil op het grootzeil gezet en de werkbuitenkluiver gewisseld voor de grote buitenkluiver natuurlijk met ondersteuning van de rode wacht, zelfs buiten diensttijd. Dit is Eendrachtig samenwerken. We stuiven nu onder vol tuig richting Kanaal. Vanavond zijn gaffeltopzeiltjes weer naar beneden gehaald. Helaas is de verwachting dat in het Kanaal de wind oostelijk zal worden. Afhankelijk van de beschikbare tijd wordt dit laveren of het opstarten van de tor, want Rotterdam we blijven eraan komen. Morgen wisselt het wachtschema en gaan we een aantal dagen de 04.00-08.00 uur en 16.00-20.00 uur wachten lopen. Dat betekent dat er 's nachts tostie's gebakken gaan worden, die hebben we in onze huidige wachten helaas moeten missen. Ook wordt vanacht de klok een uur vooruit gezet i.v.m. de zomertijd om een beetje in de buurt van de Nederlandse tijd te blijven (2 uur verschil). Dit betekent dat de nacht een uur korter wordt of de evaluatietijd er onder moet lijden, dit is weer slecht voor de bonnenomzet.

De rode wacht

Blog Eendracht 25 maart 2012

Zondag 25 maart 04.00 uur
Zojuist de wacht gewisseld met de Witte Wacht. We gaan als een speer onder een prachtige sterrenhemel. Sinds ons vertrek hebben we zojuist voor het eerst een schip gepasseerd. De opwinding was bijna groter dan de ontmoetingen met dolfijnen en walvissen.

De Eendracht ligt perfect getrimd en we snijden met een 'gangetje' van ongeveer 10 knopen door de lange deining. Het lijkt wel een grote wieg zodat we, in tegenstelling tot de vorige nacht, heerlijk hebben geslapen. Gelukkig beginnen ook de laatste opstappers ingeslingerd te raken.

Zoals al gemeld door de Witte Wacht zijn we gisteren druk bezig geweest op het dek: extra zeilen bijgezet en reven uit de zeilen gehaald. Dit alles onder leiding van onze dirigent Bootsman Floortje. Prima teamwork met een lekker zonnetje. Factor 50 was dan ook wel nodig. Als blauwe wacht zijn we ook begonnen met het poetsen van het koperwerk. In Rotterdam moet alles er Spic&Span uitzien.

Het is al weer zondag zodat we straks worden verwend met gebakken eieren en spek. Voor het zover is, worden de nodige inspectie- en veiligheidsrondes gelopen. Tegen zessen komt de zon weer op; een prachtig schouwspel midden op de oceaan.

Voor het thuisfront: op dit moment is onze positie 40.43 Noord en 23.01 West. Namens de blauwe wacht

Blog Eendacht 24 maart 2012

Zaterdag 24 Maart 17.15 uur

We varen nu volledig op zeil en daar ging het om: “zeilen op de oceaan”. Dat heeft wat inspanningen gekost, we moesten vandaag door de wind dat heet hier overstag gaan daarna de reven uit het schoenerzeil gehaald om meer zeiloppervlakte te creeren en het topzeiltje naar boven gehesen op het schoenerzeil, de opdracht om dit uit te voeren was aan de witte wacht maar dat konden we niet alleen dus dank zij de medewerking van de gehele bemanning inclusief schipper en deskundige bootsman Floor is het geheel perfect gelukt.

Vanochtend om 12.00 uur met de witte wacht begonnen, eerst vooreten om te kunnen zeunen voor de landrotten is dat het bedienen tijdens het eten , omdat het op een slingerend schip niet handig is om gezamenlijk door de kombuis te wandelen. Daarna het dek gezwabberd en aangespoten. Kortom het was voor de witte wacht druk vandaag, dat heet een doe-vakantie en het is ook fantastisch zeker de samenwerking tussen een ieder dat is echt genieten.

We werden vandaag heel vaak begroet door mee zwemmende dolfijnen, dat zijn ook teamplayers vandaar, het leuke is ze staan niet op de foto, het was helaas steeds te laat ondanks de camera’s in de aanslag.

Om 18.15 gaan we gezamenlijk weer heerlijk eten. Bert en Karin gaan daar weer smakelijk voor zorgen , onbegrijpelijk hoe zij uit zo’n klein keukentje zoveel lekkernij kunnen toveren midden op de oceaan. We kijken uit naar de nachtdienst, met een prachtige sterrenhemel zeilend op de oceaan dit is echt kicken.

Namens de witte wacht

Blog Eendracht 23 maart 2012

22 maart Ponta Delgada

Dit was de dag dat we zouden vertrekken. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind. Er stond een windkrachtje 9 recht op de haveningang met een deining van 4 tot 6 meter. De golven sloegen over de 8 meter hoge kademuur, de havenwerkers werden regelmatig overspoeld. De schipper vond het niet verstandig om naar buiten te gaan.

Vanochtend werden we om 07.00 uur gepord waarna de gebruikelijk scheepsplichtplegingen, sloepenrol, bakstag oefeningen en lier handeling, werden uitgevoerd om naar zee te gaan.

Tijdens pikheet (= koffietijd om 10.00 uur) werden we getrakteerd op appeltaart voor de jarigen Paul en Coen. Ook is de dokter samen met Gerard kaas gaan halen omdat de kok vond dat we te weinig kaas aan boord hadden voor de nachtelijke tostie's. Omdat we toch niet vertrokken, zijn Leeke (officieel om de weersverwachting van internet te raadplegen) en een aantal bemanningsleden ’s avonds nog even de wal op gegaan om een studentenkroeg te bezoeken. Een vaas vol bier voor €2.50. We zeggen er niet bij hoeveel vazen er geleverd zijn.

23 maart op zee. We lagen gisteren met 14 trossen vast en toch brak er weer een tros. Om 07.00 hebben we losgegooid, hebben de loods een lift gegeven van 100 mtr waarna hij weer zijn eigen bootje prefereerde. Buiten viel het gehobbel mee. Na een tijdje hebben we de zeilen gehesen en nu varen we voor de wind met de bezaan, de boomfok en buitenkluiver in de richting van Marokko. Als we het eiland Sao Miguel voorbij zijn maken we een stormrondje, hijsen het schoenerzeil en dan varen we richting Kanaal. Rotterdam, we komen eraan!

De rode wacht

Blog Eendracht 21 maart 2012

Sinds maandag komen de nieuwe bemanningsleden en opstappers aan boord voor de slotetappe naar Rotterdam. Het weer in de Azoren is niet best: veel wind en regen. Vandaag is er nog druk gebruik gemaakt van de mogelijkheid om nog de laatste inkopen in Ponta Delgada te doen. Een kroegje pakken en kennismaken met de nieuwe ‘’collega’s’’ was uiteraard ook belangrijk als voorbereiding op de thuisreis. De windvooruit- zichten zijn voor alsnog niet ongunstig met mogelijk de eerste tijd wel een toename van de windkracht. Het is nog afwachten hoeveel mensen ‘’aan de pil’’ zullen moeten. Er is een nieuwe dokter aan boord die op alles is voorbereid. Naar verwachting worden morgen, donderdag, de trossen losgegooid. Voorafgaande hieraan worden de nieuwe wachten ingedeeld en voorbereid op de werkzaamheden; gebruik veiligheids- middelen, zeilhandelingen enz.

Blog Eendracht 19 maart 2012

Op de terugweg van het Caraibisch gebied naar Rotterdam, heeft de Eendracht een week rond de Azoren gevaren. Door een hogedruk gebied bij de Azoren hebben we in Nederland meestal profijt van goed weer, maar als je er nu zelf middenin zit heb je amper wind, en al helemaal niet genoeg om fatsoenlijk te zeilen. De eerste dagen werd er dus op de motor gevaren. Vanaf de vertrekhaven Ponta Delgada was het eiland Faial de eerste bestemming. De haven van Horta is een bekende pleisterplaats van zeezeilers die de trans-Atlantische oversteek maken. De pieren en muren in de haven zijn een attractie met kleurrijke schilderingen en afscheidsteksten van zeilers. Verder herinnert een mooi museum aan een vulkaanuitbarsting op het eiland in 1957. Na Faial was Sao Jorge het volgende eiland dat werd aangedaan. De Eendracht paste maar net in het haventje van Velas. Ook hier schilderingen op de muur, waarvan er een herinnert aan eerdere bezoeken van de Eendracht in 1994 en 1997. Kwartiermeester Huug heeft de schildering tijdens ons bezoek vakkundig bijgewerkt. Bemanning en opstappers hebben het eiland met huurauto’s en taxi’s verkend. Een monument voor de 35 slachtoffers van een vliegtuigongeluk in 1999 maakte veel indruk, maar ook de prachtige natuur en vergezichten blijven in ons geheugen staan. Op verzoek van de opstappers werd hierna koers gezet naar het eiland Terceira. De hoofdstad van dit eiland, Angra de Heroismo, heeft een historische binnenstad die op de werelderfgoedlijst van de VN staat. We vermaakten ons de rest van de dag met zeilen en de scheepshond van Huug. Kwartiermeester Huug probeerde zijn nieuwe hond op het dek kunstjes te leren en zindelijk te maken. Maar het eigenwijze beest verdomt het om zindelijk te worden. Misschien staat er vanavond Hotdog op het menu van de kombuis, dat is weer eens wat anders dan Captains dinner.

Blog Eendracht 18 maart 2012

Wij zijn ons avontuur begonnen in Lissabon, ivm overstap naar San Miguel alwaar wij aan boord gingen. Voor mij (Michel) stond deze reis oa in het teken van de ontdekkingstochten. Het idee dat Vasco da Gama en Columbus vanaf Lissabon de grote oversteek hebben gewaagd en ondernomen, gaf voor mij het gevoel hoe dat in die tijd geweest moest zijn. Onderweg kwamen zij de Azoren tegen en gaandeweg zijn daar mensen zich gaan vestigen. Het blijft een vreemd idee dat midden in de oceaan een kolonie met Portugezen woont. Ook stond deze reis voor mij (Michel) in het teken van acceptatie: Bv dat we pas woensdag weg gingen ipv dinsdag, bv dat we de 1e 3, 4 dagen geen wind hadden, bv dat we eindelijk ergens aan wal gingen en het met bakken uit de hemel kwam en we dus niet konden wandelen of het eiland bekijken. Ook dat ik er niet op had gerekend dat ik zeeziek zou worden, duurt het een uur, een dag of de hele reis? Gelukkig is er een dokter aan boord en heeft het maar een halve dag geduurd. Over acceptatie gesproken: heb ik een paar uur mogen sturen, komen we in Sao Jorge aan : Mag ik de Eendracht de laatse mijl niet naar binnen sturen. Dat was jammer. Maar ……..de volgende ochtend kwamen we alweer bij het volgende eiland aan Terceira, jippie ik stond alweer aan her roer. Dit keer mocht ik de laatste mijl wel sturen, tot en met het afmeren.

Voor nu: geweldige tocht en ervaring, mooi weer, rustige zee en genoeg dolfijnen gespot, super belevenis !!!! Voor mij (Joke) is de ervaring meer op het gevoelsmatige contact met de overige deelnemers, meerdere malen werd ik diep geroerd door de liefdevolle aandacht die iedereen voor elkaar heeft, vooral bij zeeziekte is iedereen bezorgd en worden er pilletjes en kopjes thee voor je gehaald. Nu begrijp ik wat er met “het Eendrachtgevoel” wordt bedoeld, een situatie van aan elkaar overgeleverd zijn en er dan een positieve ervaring van te maken. Ik zou willen dat er op deze aardbol veel vaker zo met elkaar wordt omgegaan, dan zou de wereld er anders uitzien. Verder vind ik het een machtige ervaring om op zo’n mooi schip als de Eendracht mee te mogen varen, het eten aan boord is geweldig!! Onze kwartiermeester Huug houdt het moraal hoog met zijn bijzondere teksten op zeemansliederen…. Kortom niet willen missen en zeker een aanrader voor iedereen die niet 2 weken op een strand in Turkije wil liggen! DOEN!!

Blog Eendracht 15 maart 2012

Vanmorgen om 08.30 aangekomen in Horta (Faial). Gasten en deel van de bemanning met bustrip over het eiland. Weer: Wolkendrijvende lucht. Niet te koud en niet te warm ;-). Voornemens morgen (Vrijdag) op tijd te vertrekken (08.00) en proberen te zeilen. Lichte wind en deining gaan niet goed samen om zeilbare wind te hebben. Planning: eilanden bezoeken voor in de periode omdat miv zondag er wind wordt verwacht. Vrijdag voornemens in de middag Velas op Sao Jorge aan te lopen.

Blog Eendracht 14 maart 2012

Na de oversteek van Bermuda is de Eendracht op 12 maart aangekomen in de Azoren. In de haven Ponta Delgada van het hoofdeiland Sao Miguel om precies te zijn. Tijd voor een nieuwe groep opstappers, hoewel, nieuw… sommigen kunnen maar moeilijk afscheid nemen van de Eendracht en boeken gewoon nog een paar weken bij. De bemanning en de opstappers worden de komende week verwend door drie man/vrouw personeel in de kombuis.

De Azoren is een archipel van vulkaaneilanden met een prachtige natuur en prima faciliteiten voor toeristen, en is deel van Portugal. Massatoerisme is er (nog) niet, het is een waar paradijs voor liefhebbers van natuur en wandelen. Voordelig ook trouwens, waar in Verenigd Europa kan je nog voor 60 eurocent een kop koffie of voor 80 eurocent een koud pilsje in de kroeg kopen? Vanmorgen vroeg is de Eendracht de haven van Ponta Delgada uitgevaren, en liet de schipper de steven wenden naar het eiland Faial. Meteen na het verlaten van de haven ontmoetten we de eerste verassing; een Engels Tallship dat in tegenovergestelde richting voer. We hebben 24 uur varen op de motor voor de boeg. Helaas is er vandaag te weinig wind om fatsoenlijk te kunnen zeilen, maar zoals El Salavdor uit Betondorp zegt hep ieder nadeel zijn voordeel, want op de spiegelgladde zee hebben we vandaag een walvis en een flink aantal dolfijnen kunnen spotten. Wij van de Rode wacht kunnen vandaag meteen flink aan de bak met twee keer vier uur wacht. Naar verwachting arriveren we morgenvroeg in de haven van Faial, daar wachten ons nieuwe indrukken die ongetwijfeld weer mooie foto’s en herinneringen opleveren. De ploeg van de rode wacht zal er in ieder geval van gaan genieten!

Blog Eendracht 13 maart 2012

Bemanningswissel en gasten aan boord in Ponta Delgada (Sao Miguel - Azoren). Welkomst cocktail in het zonnetje in de theetuin en daarna gezamenlijk een nasimaaltijd. Een ieder een goede nachtrust gegund.

Woensdag 14 maart 2012 07.00 overal, ontbijt, sloepenrol om 08.30 ontmeerd. Ook buiten op de oceaan totaal geen wind en de zee olie-achtig glad, maar wel lekker T-shirt weer. Oppassen voor verbranden zo na de Hollandse winter. Buitengaats zijn we dicht langs de Stavros Niarchos gevaren, een Engels zeilschip opweg naar waar wij vandaan kwamen. De eerste walvis hebben we al gezien en zijn rustig slingerend op de deining op de motorvarend op weg naar Horta op het eiland Faial. De opstappers kunnen zo rustig inslingeren: voor een enkeling is het even wennen.

De plannen: komt er wind dan gaan we zeilen, komt er geen wind dan zijn we donderdagmorgen bij Faial. Wat er ook gebeurd: we genieten van zon, zee en gezelschap.

Blog Eendracht 13 maart

13 maart Ponta Delgada.
In de middag komen de opstappers aan boord van het zeegaand zeilschip Eendracht om al hoppend de eilanden van de Azoren te verkennen. Na een kennismaking met de bemanning en de andere opstappers wordt de stad nog even verkend.

14 maart op zee
Na het ontbijt is de verplichte sloepenrol gehouden, waarna instructie over het veilig bedienen van de lieren is gegeven. Daarna zijn we op weg gegaan naar het eiland Faial. Aangezien er een windje bijna nul staat is de apparatuur van de machinist in gebruik genomen. Met een rustig gangetje van 6 knopen komen we steeds dichter bij het plaatsje Horta op Faial. Het is even wennen aan het wachtensysteem 4 uur op en 8 uur af maar anders kunnen we geen 24 uur door blijven varen. Wij als witte wacht onder de bezielende leiding van onze kwartiermeester Paul hebben de hondenwacht gelopen. Dat is een wacht van 00:00 tot 04:00 waarin het pikke donker is op de oceaan met een fonkelende sterrenhemel boven ons. Om een uur of drie hebben wij de brand- en lekronde gelopen en tosties gebakken. Daarna hebben wij de volgende wacht uit hun bed gelicht om het karwei over te nemen.

15 maart aankomst op Horta
Vanmorgen is de dientsdoende wacht de haven binnen gevaren. Verder heeft iedereen die op was geholpen om alle werkzaamheden uit te voeren om met droge voeten op de steiger te komen met de super de luxe gangway. Deze dag en de volgende nacht blijven we op Horta zodat wij een rondrit met 2 taxibusjes hebben georganiseerd. Opstappers en bemanningsleden die geen wacht hadden, hebben het hele eiland bekeken via de rondgaande kustweg, helaas was de vulkaan Capelinhos volledig in de wolken verdwenen zodat we niet het binnenland hebben kunnen bekijken. Tijdens deze rondrit hebben we een interessant museum over het vulkanisme van deze eilandengroep bezocht. Tijdens de rit heeft onze taxichauffeur ons al veel verteld over vulkaan uitbarstingen en aardbevingen die regelmatig deze eilanden teisteren. Het nadeel hiervan is dat de huizen onder de lava en as verdwijnen anderzijds wordt het eiland steeds groter. 's Avonds heeft het grootste deel van de opvarenden de avond doorgebracht in het bij zeevaarders legendarische cafe Sport van Peter. De vis en de garnalen waren bijzonder lekker. En dat wil wat zeggen, want we worden door het kombuisteam flink verwend.

16 maart
Na een door eigen keuze al dan niet volledige nachtrust werden we door de opper vriendelijk gewekt om 7.00 uur. Door de vlaggetjes in het dagverblijf wisten we dat er iemand jarig was, vandaag was de kombuismuis Mieke de klos. Er is meerdere malen gezongen. Na het schoonschip maken zijn we uitgevaren onder begeleiding van een flauw zonnetje. Na een uurtje motoren werd op z'n elf en dertigste een paar zeiltjes gehesen. We blijven onder zeil tot we vanavond voor het eten Velas aanlopen. Vanavond en morgen hebben genoeg tijd om Sao Jorge te verkennen.

Blog Bark Europa 21 maart 2012

Verwondering
21-03-2012 10:00

Wednesday March 21st 2012, South Georgia, anchored in Prince Olav Harbour. Day 20. Vandaag een landing in Rosita Harbour. Er zijn weer oneindig veel pelsrobben. Er is geen doorkomen aan, een weg er door heen is moeilijk. Ze zijn overal en liggen tot op grote hoogte. We lopen maar rustig achter Jordi aan.... hij spreekt de robben toe, onze seal whisperer, en ze maken plaats. Ik ben een beetje bang voor ze, dus als ik me groot maak en ze probeer angst aan te jagen, komen ze alleen maar dichterbij....

Op een bepaalde hoogte houdt het gras op en wordt het bijna buitenaards... de hoge berghellingen kaal, steil en zand met losse stenen.Hier ontstaat weer nieuw leven in de vorm van mossen en grassen en watervallen van smeltend ijs. De waterstroom naar het strand gebruiken we als pad terug. Seth heeft een dode pelsrob gevonden en laat ons voelen, de vinnen als rubber en de huid, nat zo strak als een vis, maar als je je vinger in de vacht duwt voelt het dik harig en warm aan.

Als we weer aan boord zijn, wordt het anker opgehaald en varen we naar Prince Olav Harbour. Zodra we het fjord verlaten, is er meteen weer deining en zeegang. Dat is heerlijk, maar dan moet je niet de avond daarvoor een half blikje bier op het plankje bij het bed laten staan.... De service is helemaal oke, na terugkomst weer een heerlijke droge kooi.

Na de lunch doen we de tweede landing bij een oud walvisstation in Prince Olav Harbour. Het invaren van het fjord was overweldigend, heuvels groen, op de achtergrond een gletsjer, het water blauw, aqua...en dan ineens een kleine inham met vervallen huizen van hout en golfplaten, een verlaten walvisstation, rood roest op de grauw groene helling, een wrak genaamd Brutus, ooit bedoeld als kolenopslag begroeid met gras. We bezoeken de begraafplaats, waar nog een aantal gedenkstenen staat.

Verder lopen we om het vervallen walvisstation heen, omdat je er niet mag komen om het gebruikte asbest. Ieder heeft zijn eigen gedachten over de walvisvaart.Gelukkig nemen de planten en de dieren weer hun eigen plaats in en zijn wij bezoekers, waarschijnlijk niet altijd gewenst, maar door deze reis is mijn kijk op de wereld veranderd.

Zoals Eric en Jordi eerder gezegd hadden: South Georgia is het mooiste eiland van de wereld. Ik kan dit volledig onderstrepen. Wat mij betreft is dit het paradijs dat bij de schepping bedoeld is...Hoewel schepping?

Blog Bark Europa 21 maart

Het geheime leven van Kelp
21-03-2012 10:00

Dinsdag 20 maart 2012. South Georgia, ten anker in Rosita Harbour. Dag 19. Naar een lezing over kelp van een uur, of een tukje doen na een vroege start van vier uur ’s ochtends. Een moeilijke keuze. Verrassend genoeg koos ik voor kelp. Jordi, onze Spaanse expeditieleider, blijkt een expert in kelp en is op dit gebied afgestudeerd aan een universiteit in Patagonie. We benaderen de lezing voorzichtig. Jordi weet dat zijn studenten een hoog risico lopen in te dommelen in de klas. En nu ben ik gefascineerd door deze harde soort die een grote bijdrage levert aan het ecosysteem hier.

Kelp kan in beginsel verdeeld worden in drie soorten: Rood, groen en bruin – en verschillende groepen worden gevonden afhankelijk van de diepten van de oceaan. Ze dragen op diverse manieren bij aan het ecosysteem: Bouwsoort: Maken een omgeving door te voorzien in enorme onderwaterwouden. Sleutelsoort: Vele andere plant- en diersoorten zijn afhankelijkvan kelp voor voedsel en beschutting. Paraplusoort: biedt verblijf voor krill en vissoorten. Kelp zou ook een soort indicator genoemd kunnen worden omdat zijn overvloed of mindere aanwezigheid een maat is voor de hoeveelheid UV-straling, niveau van beschikbare voedingsstoffen en andere sleutelcriteria voor het monitoren van veranderingen in mariene systemen.

Reuzenkelp heeft een interessant voortplantingssysteem. Het hecht zichzelf aan de zeebodem met ‘vasthouders’, vingerachtige groeisels die doen wat hun naam aangeeft. De voortplantingsbestanddelen bevinden zich aan de basis van de plant. Ze lossen microscopisch kleine mannelijke en vrouwelijke sporen die elkaar vinden en dan een nieuwe onzijdige plant creeren. En de cyclus gaat door.

Jordi vertelt ons over de commerciele potentie van kelp en het begin van exploitatie - als zalmvoedsel, veevoeder, gezondheidsextracten en in de cosmetische industrie. Met eenjaarlijkse kelpgroei van 70-80 meter en een leeftijd tot 8 jaar wordt de ‘canopy’ van het woud vanaf het wateroppervlak geoogst en groeit de plant door.

Charles Darwin was ook geinteresseerd in kelp, en dacht dat het de lokale indianenbevolking, die hij miserabele mensen in een miserabel land noemde, zou kunnen voorzien van wat voedselmogelijkheden.

Jordi grapt dat hij nog veel meer informatie over kelp heeft en plant de lezingen ‘Kelp 2’ en ‘Kelp 3’ nu we geslaagd zijn voor ‘Kelp 1’. En hij zou het wel eens kunnen menen. Het is ten slotte een lange reis tussen South Georgia en Tristan da Cunha.

Blog Bark Europa 18 maart 2012

Alweer die Shackleton!
18-03-2012 11:00

Scotia Sea, 35 mijl WSW van South Georgia. Dag 17. Roman maakte geen grap toen hij beschreef hoe hij op Elephant Island het Engelse volkslied op zijn harmonica speelde – ik heb het allemaal op video. Hij maakt dat ik mij erg nederig voel – ik zou het Zwitserse volkslied niet herkennen als het mij midden tussen de ogen raakt, laat staan dat ik het kan spelen. Ik wou dat we wat thee een komkommer sandwiches mee hadden genomen om aan de sfeer van het moment bij te dragen.

Los van de grappen moet ik toegeven dat ik al heel lang atheist ben, maar staan op de plek waar Shackleton de “James Caird” te water liet voor de 800 mijl naar South Georgia, was voor mij een religieuze ervaring. De foto’s die Hurley van die gebeurtenis maakte vielen opeens op hun plaats. We konden de afzonderlijke rotsen uit de foto’s identificeren. Het beeld dat ik had, door het lezen van alle boeken, was dat het strand waar Shackleton zijn mannen achterliet veel breder was dan het in werkelijkheid is. Het is nu bijna volledig verdwenen onder een grote instorting van de steile rotswand erachter. Misschien dat een ondernemende archeoloog hier in de toekomst zal graven en de resten van het kamp zal ontdekken…..
Dat 22 mensen hier onder twee omgekeerde reddingboten meer dan vier maanden op zo’n troosteloze plek kunnen bivakkeren en daarbij de hoop levend konden houden dat Shackleton er in zou slagen om South Georgia te bereiken en zou terugkeren om hen te redden, grenst aan het ongelooflijke.

Het is misschien mar goed ook dat zij zelf die reis naar South Georgia niet hoefden te maken. We hebben Elephant Island vier dagen geleden, Shackleton’s route volgend, achter ons gelaten en verwachten ergens in de komende vierentwintig uur aan te komen. Wij hadden een relatief makkelijke oversteek – niet meer dan windkracht 7 en 3 meter hoge golven. Zijn reis moet heel wat zwaarder geweest zijn – hij deed er al minstens twee keer zo lang over bijvoorbeeld. Als ik later dit jaar de “James Caird” weer te zien krijg, dan zal ik er op een heel andere manier naar kijken.

De overeenkomsten met Shackleton’s reis gaan dus nog steeds door. Over een paar dagen zullen we de laatste kilometers lopen van Shackleton, Worsley en Crean’s tocht over de bergen en gletsjers van South Georgia om het walvisstation van Stromness te bereiken. Het zou leuk zijn om een stuk touw tot een platte mat te rollen en er de berghellingen op af te glijden in een vertwijfelde poging om de beschaving te bereiken, zoals zij deden. Ik vermoed dat zoiets niet zal gebeuren, maar gezien de griezelige overeenkomsten tussen zijn reis en de onze van de afgelopen dagen, weet je het nooit…

Blog Bark Europa 18 maart

Een drukke dag
18-03-2012 10:00

Scotia Zee, 35 mijl WSW van South Georgia. Dag 17. We zijn onderweg van Elephant Island naar South Georgia. De Drake Passage eindigt in het oosten in de Scotia zee. Daarin zijn we nu vier dagen onderweg om waarschijnlijk vannacht in South Georgia aan te komen. De dag begon om 0:00 met de hondewacht tot 04:00. Daarna geslapen tot 10:15 en mezelf vervolgens getrakteerd op een warme douche. Dan een lezing over Kelp, deel 1 van 3. Vervolgens weer een wacht van 12:00 tot 16:00.

Schitterend zeilweer, 6 bft bakstag wind, blauwe lucht en we gaan als de brandweer (9 knopen). Vervolgens een verplichte lezing over de natuur van South Georgia en dan naar buiten voor een fotosessie, de zon is echter achter een paar kleine wolkjes verdwenen. Om het goed te maken komt een groep zandloper dolfijnen ons begeleiden. Van de honderd foto's zijn er misschien 3 gelukt, maar die zijn dan ook wel fraai.

Nu zo meteen naar het avondeten en dan weer op wacht van 20:00 tot 24:00.

Kortom een drukke dag, maar wat voor een!

Blog Bark Europa 17 maart 2012

Scotia Zee, 260 mijl ZW van South Georgia
17-03-2012 10:00

We snijden door de Scotia Zee als een scheermes. Sinds onze landing op Elephant Island lieten we al meer dan de helft van de afstand naar South Georgia achter ons. Met de meeste zeilen bij om de wind te beteugelen, hellen we gestaag naar stuurboord over en maken we goede vaart, soms bijna tien knopen. Het is verbazingwekkend om uit te kijken over deze door wind geteisterde golven en te denken aan Shackleton, Worsley, Crean, McNeish, Vincent en McCarthy die deze zelfde oversteek maakten, 95 jaar geleden in hun kleine 6 meter lange reddingboot, de James Caird.

Die arme kerels waren continu doorweekt, sliepen in natte slaapzakken van rendier-huid en moesten doorlopend bevroren buiswater van hun boot kloppen met door bevriezings-blaren aangetaste vingers. Wij maken deze oversteek in relatieve luxe, met temperaturen tenminste enkele graden boven het vriespunt en heerlijk warme kooien om in te rollen aan het einde van onze wacht.

Het zicht is tot nog toe slecht geweest, met dichte mist die ons de hele dag omringd, maar we zijn er toch in geslaagd om enkele van de bewoners van die grootse Zuidelijke Oceaan te zien – Antarctic Prions, Giant Petrels en Black-Browed Albatrosses die over de zee scheren in hun mijlen lange vluchten op zoek naar voedsel. En gisteren vergezelden vijf of zes Zandloper dolfijnen het schip, een kort moment spelend in de boeggolf, voordat ze weer in de oneindige uitgestrektheid van de oceaan verdwenen.

Ik weet zeker dat Shackleton en zijn metgezellen dezelfde soorten om zich heen hadden op delen van hun heldhaftige oversteek naar South Georgia en misschien, nadat ze die verschrikkelijke reis hadden overleefd, voelden zij net als wij dat zij over dit wilde deel van de aardbol werden begeleid.
�

Blog Bark Europa 14 maart 2012

Noord kust van Elephant Island, Point Wild
14-03-2012 10:00

Vanmorgen vroeg – en ik maak geen grappen – zag ik een roze olifant. Het legendarische eiland, waar Shackleton’s mannen moesten wachten in de hoop op redding, nam een bad in het licht van de opkomende zon. Om 5 uur had ik genoeg geslapen en begaf ik mij op de bak om mezelf te trakteren op een flinke teug verse zuurstof. En ook om de tijger kooi lucht kwijt te raken die zich gedurende de nacht in onze vijf persoons hut gevormd had. Het was ook het juiste moment voor een kleine sessie van push-ups, een paar buikspier oefeningen en een gesprekje met Libby en Neil, die zich vrijwillig voor de uitkijk hadden gemeld op dit vroege uur.

Samen bewonderden we het licht van de achter Cornwallis eiland opkomende zon, een grote rots in het oosten en de gletsjers van Elephant Island, die langzaam van roze naar oranje veranderden. Een enkele Orca, die ookvroeg op was, vertoonde kort een glimp van zijn rugvin en verdween zo snel als hij gekomen was.

Ik had het natuurlijk aan moeten zien komen, veranderde mijn kleine work-out onverwacht in een echte. Zeilend met flinke snelheid schoten we Point Wild bijna voorbij een opeens waren ALLE deckhands nodig om ALLE zeilen weg te nemen, het liefst ALLEMAAL tegelijk en 15 minuten geleden, alstublieft. Dat leidde bijna tot een overdosis aan zuurstof. Gelukkig is dat niet mogelijk, tenminste niet bij 1 atmosfeer. Dat weet ik zeker – maar dat is weer een ander verhaal. Het was in ieder geval een goede oefening om naar de beide bovenbram ra’s te klimmen om de zeilen op te doeken en het zorgde voor een gezonde ontbijt lust.

Toen wachtte ons het zeldzame genoegen van een landing op Point Wild. De wind en golfrichting waren in ons voordeel. Er werd ons verteld dat dit niet vaak gebeurt en dat het slechts de tweede keer is in Europa’s Antarctische zeil carriere dat dit mogelijk is. Terwijl de Europa zich dichterbij deze ongastvrije plek begaf werd het duidelijk dat het twijfelachtig was of veel bezoekers hier na het vertrek Frank Wild’s groep zijn langs geweest.

De steile ruige kliffen boven een paar vierkante meter door zwarte keien en brokken ijs bedekt strand, de ruige en donderende branding, een nogal zenuwachtige gletsjer op de achtergrond, die iedere paar minuten vervaarlijk kraakt en gromt, maken dat deze plek niet echt geschikt is voor een kampeer vakantie. Maar ik vermoed dat ze in die tijd geen keus hadden. Toen we op de glibberige rotsen stapten werden we begroet door de locals: een kolonie Kinband pinguins, een groep vrijgezelle zeeleeuwen die de buste van de Chileense kapitein die de gestrande mannen in 1917 redde, gezelschap houden.

Ter ere van Ernie, Frank en hun Engelse metgezellen, blies ik de noten van God Save the Queen op mijn mondharmonica. Niet alleen voor hen, maar ook voor het plezier van hun landgenoot: Bob -- lid van, het is niet te geloven, HM honourable James Caird society – zei dat dit een van de beste momenten uit zijn leven is en dat hij nu als een gelukkig man kan sterven. Zelfs de pinguins en zeeleeuwen spitsten hun oren (de laatste zelfs letterlijk – familie der Otaridae) en luisterden naar de melodie, leek het. Het is vast een tijd geleden dat deze rotsen het geluid van dit volkslied hebben gehoord – 95 jaar misschien? Maar zoals je niet gewoon steeds naar hetzelfde kunt luisteren, sloot ik af met een Bernse mars die, daar ben ik zeker van, hier nooit ten gehore is gebracht.

Toen we weer aan boord gingen van de Zodiac’s waren we blij dat we hier slechts een uur hadden doorgebracht en geen 105 dagen. Maar we waren zeker blij dat het ons gegund was een uur op deze plek door te brengen! Als laatste moet ik er op wijzen dat het weer ons gunstig gezind was: goed zicht en prachtige lichteffecten voor de fotografen tijdens onze aanwezigheid en terwijl de laatste Zodiac bezig was het strand te verlaten, sloot de mist zich weer en viel het gordijn over het tafereel… einde voorstelling.

Blog Bark Europa 13 maart 2012

Net als Shackleton! (bijna)
13-03-2012 10:00

Ik heb altijd gedacht dat paranormale krachten een lading onzin waren, maar gebaseerd op de laatste paar dagen, zou ik mijn gedachten wel eens moeten herzien. In mijn laatste verhaal had ik het erover dat we op het punt stonden om in de voetsporen van Shackleton te treden – en ik vroeg mij met enig vermaak af, of Europa ook in het ijs zou vastraken, zoals ook zijn schip de Endurance.

We hebben in afgelopen jaren allemaal de verhalen gehoord over het sneller smelten van Antarctisch ijs, als gevolg van het broeikaseffect. Ik verwachtte dat het noordelijk deel van de Weddell Zee grotendeels open water zou zijn, met hier en daar een ijsberg en kleinere growlers. Tijdens de eerste uren van onze tocht in de Weddell Zee was dit inderdaad het geval.

Ik geloof niet dat ik werkelijk de gedachte heb gehad dat de Europa wel eens echt vast zou kunnen raken in het ijs, met geen open water in zicht.

Ik ben er niet zo zeker van wat ik dan wel dacht voordat het gebeurde – want dat is precies wat er gebeurde. Het ene moment motorden weover open water met daarin een behoorlijk aantal kleinere ijsschotsen in de buurt, het volgende moment hadden de ijsschollen zich rond het schip tot een ondoordringbare massa aaneengesloten.

Bijna een hele dag waren we omringd door ijs dat zich niet in hert afgelopen jaar had gevormd. Het was DIK, verscheidene jaren groeide het al aan en opgestuwde randen, waar de schotsen tegen elkaar gebotst hadden waren overal zichtbaar. Dik genoeg om het voor de Europa onmogelijk te maken er met motorvermogen doorheen te komen. Eigenlijk dezelfde situatie waar Shackleton zichzelf in 1914 in had bevonden. Het grote verschil voor ons was onze stalen romp – waar de Endurance voor zover ik mij herinner een houten romp had.

We zaten de hele nacht vast. Het was prachtig heldere en stille avond, ideaal voor wat sterren kijken om onze gedachten wat af te leiden. Het Zuiderkruis stond recht boven ons hoofd en ars en Saturnus waren beide zichtbaar.Met behulp van wat verrekijkers waren we in staat om een aantal spectaculaire sterrenstelstels te zien, waarvoor het noordelijk halfrond geen gelijken kent.

Ik had geen twijfel dat Europa’s romp de belasting aankon, maar gisterenochtend, toen we nog steeds aan het worstelen waren om vrij te geraken van het ijs, begon het schip in de buurt te komen van een ijsberg met verticale zijden die hoger waren dan de top van de grote mast. De grootste zorg was het gevaar dat een stuk van deze berg af zou kunnen breken. De manoeuvreer kunsten van schipper Eric kwamen hier goed van pas. Met gebruik van vooruit en achteruit en het herhaaldelijk rammen van het ijs rond de boeg slaagde hij erin een kleine poel van open water rond het schip te creeren, waarvandaan we uiteindelijk naar open water konden doorbreken.

Toen we uiteindelijk blij en opgelucht bij de ijsberg vandaan voeren, koos deze het moment om dat te doen waar we zo bezorgd om waren geweest. Een behoorlijk stuk van de zijkant brak af en stortte in het water. Gelukkig waren we al op enige afstand – zelfs de grote golven die door dat gebeuren werden geproduceerd hadden geen effect op ons. Ondanks de grote hoeveelheid camera’s aan boord, werden de meesten van ons erdoor verrast. Mijn camera koos het moment om me te vertellen dat de batterij leeg was. Slechts enkelen onder ons legden het evenement voor de eeuwigheid vast.

Ik zal mij nu verzetten tegen de neiging om nog meer vergelijkingen tussen Shackleton’s reis en de onze te trekken – de overeenkomsten beginnen wat ongemakkelijk aan te voelen!

Blog Bark Europa 12 maart 2012

IJsbergen en ijsschotsen
12-03-2012 10:00

We zitten nu 9 dagen op zee en hebben al een eeuwigheid aan ervaringen opgedaan. We hebben tussen de pinguins gewandeld op een aantal locaties in de Zuid Shetland Eilanden: Barrientos, Hannah Point, Deception Island.

Pinguins zijn zulke vermakelijke en interessante dieren. Ze lijken je te verwelkomen met hun fladderende vleugels als je van de Zodiac het strand op stapt. Niet zo vermakelijk maar net zo imponerend zijn de diverse soorten zeehonden. Zeeolifanten, Krabbeneters, Weddell zeehonden. Allemaal dichtbij genoeg om met een 105mm lens te fotograferen.

Tussen de pinguins waan ik me in een Walt Disney film. Dat is niet het geval op Deception, waar we ondiepe poelen groeven in een poging het kokend hete water onder het oppervlak te vangen. Het idee was om de kuil met water te vullen en er door een smal kanaaltje koud zeewater in te laten stromen, om het water genoeg af te koelen om er een goed Antarctisch bad in te hebben. Dat voelde meer als een Pink Panther film. Onze constructies waren verschrikkelijk. Ze lieten meer Antarctisch water dan warm water binnen, dus elke keer als je net lekker lag, spoelde er een golf koud water over je heen. En iedere keer dat dat gebeurde sloeg je weer aan het graven en graven om weer heet water te bereiken om de dood door bevriezing te voorkomen. Dat gebeurde gelukkig niet. Het geheel was nogal grappig en we hadden veel plezier. Een geweldige middag.

Eergisteren avond bezochten we Esperanza, een Argentijns station. Drieenzestig mensen leven er het hele jaar door en gedurende de zomermaanden bestuderen de wetenschappers het dierenleven in de regio.Dit is de plek waar in 1903 Nordenskjold’s expeditie bijna twee jaar gestrand was toen hun schip door ijsbergen werd vermorzeld. Gisteren laat in de middag, na een sprankelend zonnige ochtend bij Brown Bluff, werd de Bark Europa plotseling omringd door ijsbergen en ijsschotsen.

Enorme ijsbergen, hoger dan de masten, bijna dertig meter hoog. Helaas, we waren ingesloten. Nordenskjold’s kleine stenen hutje met pinguin-poep als cement, leek me nu wel heel dicht bij de werkelijkheid. Kapitein Eric, koel en kalm, gaf echter vertrouwen. Rensje, de kok, verzorgde gluhwein aan dek. Alles was in orde. Deze ochtend toen we wakker werden waren er veel dingen veranderd in de positie van de ijsbergen. Wat niet was veranderd, was het feit dat we nog steeds vastzaten tussen het ijs.

Het was enigszins geruststellend om te weten dat 37 zeemijl naar het zuiden een Russische ijsbreker bezig was met de bevoorrading van een basis. Deze zou ons kunnen bevrijden als de zaken zouden verslechteren.

Dat deden ze niet. Ongeveer een uur geleden slaagden we erin ons te bevrijden en open water te bereiken. Op het moment van schrijven varen we richting Paulet Island. Het doel is een excursie aan land, maar zoals we langzaam uitvinden: niets is zeker in Antarctica. Wordt vervolgd.

Blog Bark Europa 11 maart 2012

Ingesloten door ijs
11-03-2012 10:00

Dag 10. Erebus & Terror Golf, zuidoost van Andersson Island.

We zitten in de Weddell Zee, en hoe! Het plan voor vandaag was om vanaf Esperanza basis op het Antarctisch schiereiland in totaal twee bestemmingen aan te doen.

Vanochtend vroeg zijn we naar Brown Bluff vertrokken. Werkelijk schitterend weer, windstil, vlakke zee en strakblauwe lucht. Bij Brown Bluff een kolonie Gentoo pinguins bekeken en de nodige pelsrobben.

Schitterende foto's kunnen maken van alle dieren en de ijsbergen.

Daarna zouden we naar Petrel Cove gaan, wederom een Argentijnse basis (ditmaal onbemand) waar we nogmaals de nodige robben en pinguins zouden zien. Helaas heeft een storm de vorige dagen nogal veel ijs deze kant op geblazen, dus we konden er niet komen.

Dan maar verder naar Devil Island. Helaas blijkt tot nu toe ook die route door heel veel ijs geblokkeerd en we zijn nu ingesloten door grote ijsvelden. We kunnen ons nog wel iets bewegen, maar de richting waarin is enigszins beperkt.

Op dit moment proberen we naar Paulet eiland te komen. Vandaar uit hebben we de meeste kans op open water en hopelijk mogelijkheden om daarheen te gaan waar we heen willen.

We zien wel of dat gaat lukken.

Blog Bark Europa 10 maart

Wat kan men zich nog meer wensen?
10-03-2012 11:00

Richting de Weddell Sea, in de Antarctic Sound, Dag 9. Het is tijd voor een nieuwe update. Vier dagen geleden hebben we de 60 graden breedte overschreden en we zijn dus officieel in de zuidpool! Meteen werden we begroet door een enorme ijsberg, groepjes rond zwemmende pingu�ns en een walvis die zo even recht voor de boeg opdook alsof hij ons wilde begroeten in dit nieuwe territorium. Wat kan men zich nog meer wensen?

Tot nu toe, hebben we drie eilanden bezocht. Barientos was als eerste aan de beurt, vol met diverse soorten pingu�ns, zeehonden en zeeleeuwen. Overal zaten ruiende pinguin kuikens rustig in de wind, al hun energie stekend in de laatste transformatie voordat ze zeewaarts gaan.

En als herinnering dat we niet in een park of dierentuin zijn, geven de verschillende aroma's (lees stank) van de verschillende dieren het geheel een landelijk karakter.

Het is erg geruststellend te merken dat de dieren niet in angst wegrennen als wij arriveren, en gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren. We zijn geen jagers of prooi maar toeschouwers. Ook proberen we geen enkele ecologisch afdruk achter te laten (zoals onze gidsen Jordi en Seth ons hebben geleerd). Het conserveren van deze Antarctische wereld is een grote verantwoordelijkheid en de Europa deelt mee in deze belangrijke taak op verschillende manieren.

Een dag later hebben we Hanna Point bezocht, hier werden we voor het eerste ge�ntroduceerd met zeeolifanten. Zij hebben ons vergast op een wonderlijk scala van lichaamsgeluiden die ons tot hiervoor niet bekend waren. Lui liggen ze knus tezamen ogenschijnlijk compleet gedesinteresseerd in de wereld om hen heen. Behalve de zeeolifanten kwamen we ook weer pingu�ns en wat zeehonden tegen. Die laatst probeerde sommige van ons te intimideren en aan te vallen (of bluffen). Zoals ons was geleerd, bleven we ferm staan en waar nodig schreeuwde we terug en zwaaien met onze armen (groot maken), de zeehonden kozen eieren voor hun geld.

Het laatste eiland in deze reeks was Deception Island eergisteren. Door een aantal uitbarstingen van een jaar of 40 geleden nog relatief jong land, het is kaal, ruw en hard, echt oer-land. Er groeit nog nauwelijks iets en op een verloren zeehond, vogel of pingu�n na is het uitgestorven.

Het is grappig hoe het leven in zijn vroege fasen er zo vijandig en verlaten uit kan zien. Na hier een poos rond gelopen te hebben waan je je miljoenen jaren terug in de tijd.

In de middag ging een kleine groep gasten met de gidsen op een avontuurlijk en lange wandeling, om bij een kolonie van 200.000 pingu�ns te komen. Ze kwamen terug met stoere verhalen over een barre tocht vol met ontbering en doorzettingsvermogen. Het was de moeite waard geweest.

De rest van ons was in een wat speelsere bui en besloten wat te gaan zwemmen. Zwemmen? jawel maar net even anders. Op bepaalde plaatsten op Deception point op het strand op de waterrand komt er thermische warmte omhoog. Door even 20 a 30 centimeter te graven vult de kuil zich met warm tot zeer heet water, dat mengt dan weer mooi met het ijskoude zeewater. Dus na wat graaf werk zaten de gasten en crew lekker te keten in kuiltjes water in zwemkleding in deze arctische contreien en waagde sommige zich even kort in de ijskoude zee.

Ook al zijn we zijn we wat meer dan een week op reis, voelt het als veel langer. De tijd aan boord wordt gedefinieerd door het schema aan boord.
Na een dag of twee kon al bijna niemand herinneren welke dag van de week het is. Ontbijt om zeven uur, lunch om een uur en avond eten om zeven uur weer, en dan nog de wachten die 24 uur per dag doorgaan, behalve als we voor anker liggen in welk geval er anker wacht is.

Het slapen aan boord is weliswaar wat krap maar erg knus. Het is alsof je in een enorme schommelstoel (of wieg) ligt. Je wordt langzaamaan zachtjes in slaap gebracht door het schommelen van het schip. En dan als extraatje komt daar het stromende en klotsende water van buiten nog bij (zeker als je aan de hull ligt). Dit alles tezamen maakt het erg gemakkelijk in slaap te vallen (dat en doodmoe zijn).

Je krijgt zoveel indrukken aan boord, de natuur, de dieren, de oceaan, het schip, dat het soms niet mee valt alles bij te houden of in je op te nemen. Er is altijd wel iets te zien of aan de hand. Maar samenvattende is het onwaarachtig prachtig om hier te zijn. Intussen gaat het leven door, voedsel wordt bereid, zeilen worden gehesen of gestreken, lezingen over dieren, historisch expedities en het tuigage van het schip worden gegeven. En waarschijnlijk word er elke drie seconden een stapel foto's gemaakt. Het lijkt erop dat de Europa inmiddels een drijvend digitaal visuele database van Antarctica is geworden.

Blog Bark Europa 10 maart 2012

Alweer een unieke ervaring!
10-03-2012 10:00

Gisteren brachten we door in Deception Island in de Zuid-Shetlands – een enorme volgestroomde vulkaan caldera – in afmetingen ongeveer als Santorini, maar daar houdt de vergelijking op. Deception zag eruit als het oppervlak van de maan. We maakten ’s morgens een wandeling over een deel van de kraterrand, maar de echte verwennerij vond in de middag plaats.

Het eiland is nog steeds vulkanisch actief en op een bepaalde plekop het strand (ik gebruik de term om een idee te geven – geen zand, alleen vulkanische as), rees er stoom op van de waterlijn. Het was mogelijk om in het warme water te baden. Ik vond het een beetje moeilijk om aan het idee te wennen. Mijn kleren uittrekken in de Antarctische kou, mijn zwembroek aan en dan in een ondiepe poel met warm water gaan zitten?

Hadden onze gidsen hun verstand verloren? Nee, dat hadden ze niet – een paar geharde zielen hebben het inderdaad geprobeerd – en ik kan melden dat het een van de meest surrealistische dingen is die ik ooit gedaan heb. De Blue Lagoon in IJsland komt er het dichtste bij – maar hier waren geen kleedhokjes – en je moest eerst je eigen poeltje maken in de as bij de waterlijn.

Geen goed idee om alvast om te kleden voordat je het poeltje hebt gegraven, daar kwam ik al gauw achter. Echter, zodra je eenmaal in een laagje heet water lag (heet genoeg om je achterste te verbranden als je niet uitkeek) was het de inspanning helemaal waard. De truc was om een smal kanaaltje aan te leggen waardoor het koude zeewater in je poeltje kon stromen.

Vandaag landden we voor het eerst op het vasteland van Antarctica bij de Argentijnse Base Esperanza aan de noordelijke tip van het schiereiland, voor een rondleiding en onze laatste kans om de overgebleven Argentijnse Pesos uit te geven. Ons uiteindelijke doel is om verder naar het zuiden de Weddell Zee in te varen – in de voetstappen van Shackleton zogezegd.
Hopelijk eindigt de Europa niet als zijn schip, de Endurance.

Daarna zeilen we terug naar het noorden naar Elephant Island en vandaar naar South Georgia, zodat we echt het spoor van zijn reis met de “James Caird” volgen, nadat de Endurance was gezonken. Om de mogelijkheid te hebben om die reis te kunnen overdoen, iets waar ik twintig jaar geleden voor het eerst over las, is moeilijk te omschrijven. Ik geloof dat het nu tijd wordt om te stoppen, voor ik afdaal naar het mysticisme – en bovendien hebben we nu een rij van wachtenden die ook op lyrische wijze verslag willen doen!

Blog Bark Europa 9 maart 2012

Richting Weddell Sea, in de Antarctic Sound
09-03-2012 10:00

We zijn allemaal een beetje verliefd op de Bark Europa. Het begon als een vluchtige bewondering – een foto op een website, een glimp tijdens een Tall Ships race, gesprekken met vrienden die waren gevallen voor haar charmes. Nu hebben we een week gehad om haar te leren kennen, haar zwakten en bekoorlijkheden en geleidelijk vallen we ten prooi aan haar.

Na de aanvankelijke schok van de beperkte leefruimte, ontdekken we nu onze favoriete plekjes – een middernachtelijke ankerwacht in het stuurhuis, de goedgevulde bibliotheek voor een regenachtige middag en het dekhuis en de bar voor wat sociale interactie.

Na een paar dagen in de Zuid-Shetland Eilanden, met dagelijks landingen, kunnen we haar ook uit een ander perspectief bewonderen. Iedere keer als we langs het strand of hoog op de ijzige hellingen wandelen, fotograferen we haar uit een nieuwe hoek, steeds met een andere achtergrond om haar gracieuze aanwezigheid te accentueren.

Iedere dag, als we terugkomen van onze avonturen aan de wal, zijn we weer dankbaar voor haar warme omhelzing en de dagelijkse wonderen uit het kombuis. We zijn ook dankbaar voor haar praktische kant, een hete douche, schone was en een krachtige motor voor wanneer de wind uit de verkeerde hoek waait.

En ja, iedere dag houden we een beetje meer van haar.

Blog Bark Europa 9 maart

Deception Island, een wandeling naar Baily Head.
09-03-2012 10:00

Het begin
Dit is mijn tweede keer op de Bark en sommige dingen zijn hetzelfde tot nu toe. We zijn weer op Deception Island en Jordi, onze Expedition Leader, organiseert voor de middag een stevige wandeling naar Baily Head. In de ochtend plannen Seth en Jordi een opwarmertje in Telefon Bay in de noordwest hoek van het eiland en velen van ons kiezen de langste van de twee wandelingen daar, in terrein dat een beetje aandoet als een industriele dumpplaats.

Een nieuwe ervaring voor mij dit jaar en de groep trappelende trainees is energiek en eenmaal onderweg genieten we van het fantastische uitzicht over de caldera en de omringende hellingen met Mount Pond die met zo’n 500m de hoogste is. Makkelijk…

Het opwarmertje
Het volgende item op de agenda is weer zo’n verrukkelijke lunch aan boord; we hebben er al heel wat gehad en natuurlijke hebben we er nog veel om naar uit te zien.

De grote wandeling staat nu onvermijdelijk te gebeuren en Jordi had het vertrek om 14:00 aangekondigd. Hij wil niet te laat onderweg en merkt op dat we al 5 minuten achterlopen op het schema. De groep is op het moment heel ontspannen en de acht trainees storten zich in het avontuur. Ik had nagedacht over de wandeling van vorig jaar, maar mijn vrouw laat me regelmatig weten dat ik een bijzondere gave heb om in de loop van de tijd alle tegenslagen te vergeten. Deze wandeling zal ik mij echter nog lang in kleur blijven herinneren…

We verloren wat waardevolle tijd onderweg naar de enorme pinguin broedplaats, toen ik een beetje achterop raakte, maar ik deed mijn best om bij te blijven over het ijsveld. Van een hoogte van 260 meter keken we uit over onze bestemming. Wat een uitzicht! Naar schatting 200.000 pinguins die allemaal hun ding doen om de soort voor de toekomst veilig te stellen. We liepen rond tussen al die kleine kereltjes die druk waren met van alles, en legden de actie vast op ons apparaat naar keuze. Er zijn niet veel soortgenoten van ons die deze plek hebben mogen aanschouwen.

Het onvermijdelijke
Ik had het erg naar mijn zin, maar nu moeten we weer terug. We waren tussen de pinguins afgedaald tot een hoogte van ongeveer 60 meter boven zee en voor ons lag een klim van 200 meter. Ik liep achter in de groep en mijn bovenbeenspieren begonnen te verstijven. Alexander van de vaste bemanning loopt nu naast me en denkt… aan shit..

Mijn hoofd klopt, ik probeer er niet aan te denken en neem nog een paar stappen. Het zijn maar 200 meter en dan gaan we weer naar beneden. Ik ga keer op keer door dit kleine kringetje van gebeurtenissen en voel het eerste zetje van mijn beschermengel naast mij. Ik begrijp zijn bedoeling, ga door is zijn boodschap. De zetjeskomen nu vaker en we verlaten de pinguins met een stevige spierpijn. De jonge honden zijn nu ver vooruit en ik knal tegen..

De muur
Geen tranen en ik denk, laat mij maar hier voor de nacht. Alexander wil er niets van weten en ik voel dat nu bekende zetje weer. Het enige dat ik nu nog kan denk is dat Alexander de taak van een St. Bernhard op zich heeft genomen. Waar is het vaatje met brandewijn, vraag ik me af.

Uiteindelijk komen we weer bij de groep en ik hoop op een beetje rust, maar we hebben weinig tijd en moeten door. We lopen nog steeds naar boven en de leiders blijven zichtbaar, maar ver vooruit. Mijn opduwer wijst op het hoogste punt van onze terugtocht, dat voor hem dichtbij is, maar ik denk er anders over. Gelukkig is het ijs bedekt met vulkanische as en met wat korte rustpauzes redden we het naar de top van de ijzige helling. In de loop van de tijd ontstaan er door smeltende sneeuw groeven in het ijs en pad geeft ons veel gelegenheid om omhoog, omlaag en weer omhoog te klimmen. De smeltwater stroompjes zien er uitnodigend uit om te drinken. Het ziet er zo helder uit, zit er pinguin poep doorheen? Ach wat, ik buig me voorover en drink wat van het water. Mijn overlevings instinct komt aan de oppervlakte en de zetjes gaan door. We moeten over de top, mist is nu zichtbaar en we moeten op tijd terug zijn.

Omlaag met een andere uitdaging
We bereikten de top en zagen de volgende rug. Wat, niet nog een keer!
Als we de oostelijke helling oversteken is de wind tot meer dan 45 knopen toegenomen en het is moeilijk om te staan, laat staan om te lopen. De afdaling is nu niet ver meer en we zitten vlak achter de kopgroep. Ik zie Roman in de afdaling, zijn armen wijd als een vleermuis, bijna vliegend.

Hoeveel plezier kan je in een dag hebben? Daar is weer een zetje, och, dat geeft zo veel steun. Het ego doet niet zo veel pijn meer, wat een opluchting.

De afdaling zorgt ervoor dat ik me als een marionet voel, voortbewegend zonder spieren, rotsen ontwijkend en springend als een idioot, maar we zijn onderweg naar het schip. Ik probeerde naar Zuben te roepen dat ik het kombuis al kon ruiken, maar hij was te druk om er te komen en de wind maakte het onmogelijk om gehoord te worden.

De wind maakt het nu bijna onmogelijk om de Zodiac te landen, maar de ervaren bemanning plukt ons in een wip van het strand. Jordi aan het roer en Clicia en Alex in het water om ons van het strandte duwen. Een wildwater rafting trip wordt nog even aan onze belevenissen van de dag toegevoegd. We raken flink doorweekt maar het is het allemaal waard. Wat een dag en ik overleefde het allemaal dankzij de steun van Alexander. Ik zou het zo weer doen als Jordi me de volgende keer weer toestaat om mee te gaan.

Blog Bark Europa 6 maart 2012

Drake passage, 500 mijl vaarplezier?
06-03-2012 10:00

Voor mij en de meesten wel, maar helaas niet voor iedereen. Gelukkig gaat het ook met hen nu langzaam beter.

"Iedereen" is een zeer internationaal en bereisd gezelschap van over de hele wereld. In totaal 35 trainees en 19 professionele bemanningsleden die met de Europa onderweg zijn naar de South Shetlands, ten Noordwesten van het Antarctisch vaste land.

De Drake is tot nu toe zeer vriendelijk voor ons geweest, alleen de eerste dag een stevige wind. Op dit moment hebben we een prima bakstag wind die ons lekker voort blaast, nadat we vannacht hebben moeten motoren om voldoende voortgang te houden.

We hebben zojuist de nodige uitleg gekregen om morgen op een verantwoorde manier onze eerste Antarctische landing te gaan doen.Verantwoord op allerlei manieren; veilig en vooral met doel geen schade aan te brengen aan omgeving, natuur, dieren etc. Alles om Antarctica te houden zoals het is en in het geheel geen sporen achter te laten.

Ik weet een ding zeker. Deze reis gaat bij mij persoonlijk wel degelijk sporen achter laten.

Blog Bark Europa 4 maart 2012

Eerste dag achter de mast
04-03-2012 10:00

Het is 09.00 op onze tweede dag op zee en we beginnen aan de eerste dag van een drie dagen durende oversteek van Drake’s Passage. De golven beuken tegen de patrijspoorten en zelfs de bemanning vindt het moeilijk om zich over het schip te verplaatsen. Het volgen van de nautische regel “een hand voor het schip” is een must.

Twee handen zijn soms zelfs niet genoeg. Dat speelde gisteren nog niet toen we Ushuaia verlieten op de eerste dag van onze 51-daagse trip van Kaap Hoorn naar Kaapstad. Toen was het kalm en rustig weer. Een heldere hemel en een zacht windje, genoeg tijd om onze mede passagiers te leren kennen, de vele veiligheids instructies van de bemanning te absorberen en om schema’s en taken vast te leggen voor de “wachten” waar we allemaal aan deel zullen gaan nemen tijdens de oversteken. We voeren in oostelijke richting over het Beagle Kanaal terwijl we genoten van het uitzicht op de spectaculaire besneeuwde toppen van Chili aan onze rechterhand en de meer glooiende heuvels van Argentinie op links. We zagen de Sei walvissen, een soort die hier 15 jaar niet is gezien, en ook dolfijnen en albatrossen.

Hoewel we pas 24 uur onderweg zijn, lijkt het veel langer. Gisteren begon het wachtsysteem en dat zal onze dagen op zee definieren. Het idee is om een 4 uur op, 8 uur af systeem te gebruiken, maar omdat dat zou betekenen dat sommige groepen dan steeds op de slechtste tijden wacht zouden hebben, wordt dat iets aangepast. Het is allemaal tamelijk ingewikkeld maar waar het op neer kwam is dat mijn wacht begon met een wachtje van 2 uur om 14.00 gisterenmiddag.

De “wacht” is tot nu toe verdeeld in twee taken. Eerst een echte “wacht” waarbij je op het voordek uitkijkt voor alles dat geen zee is, zoals ijsbergen, walvissen, andere schepen of overboord geslagen containers die niet op de radar verschijnen. Tijdens mijn wacht was er niets te rapporteren, dus voelde het een beetje alsof ik mijn werk niet goed had gedaan, maar het is goed te weten dat de Antarctische wateren zo schoon zijn.

De andere bezigheid is de functie van roerganger. Er staat een bemanningslid bij om ervoor te zorgen dat je niet van de koers afwijkt, maar ik kreeg mijn eerste poging tijdens onze tweede wacht van die dag en die was van 00.00-04.00….Midden in de nacht!

Het was aardedonker en nogal stormachtig. Terwijl ik aandachtig het kompas gadesloeg om er zeker van te zijn dat ik op 150 graden zuid oost bleef, gaf de kapitein opdracht aan de dekbemanning om meer zeil te zetten. Het was verbazingwekkend om te zien hoe deze niet bang uitgevallen types in het donker de mast in klimmen, met de wind om hen heen gierend en het schip heen en weer slingerend.

Eerder die morgen, terwijl we nog in het kalme water van het Beagle Kanaal voeren, gaf de bemanning ons een klim demonstratie. We trokken allemaal een veiligheidsharnas aan, maar slechts een derde van iedereen durfde het aan het tuig in te klimmen, een soort platform over te steken en aan de andere kant weer naar beneden te klimmen. Ik waagde een poging, maar toen ik omhoog klom en mij naar de andere kant verplaatsen, moest ik op een wat moeilijke manier mijn lichaam ergens overheen hijsen en toen ik omlaag keek naar de zee veranderde ik van gedachten. Ik geef mezelf een week en probeer het dan weer. Intussen is de Europa bemand met onbevreesde, eerste klas lui. Dit wordt een fantastische oversteek.

Blog Bark Europa 3 maart 2012

De ultieme E-ticket tocht: een Grand Canyon trip op steroiden
03-03-2012 10:00

Het Beagle Kanaal uit richting de Drake Passage
Gisterenavond had ik de wacht van 20:00 tot middernacht op de magnifieke Europa. We lagen ongeveer 130 graden�voor en voeren bijna onder vol tuig. Over mijn linker schouder probeerde de bijna volle aan ons bij te houden. Kaap Hoorn lag 50 mijl west van ons in de nagloeiende hemel van de zonsondergang. Beneden en naast mij hoorde ik het gespetter van dartelende dolfijnen en zag ik het zachte maanlicht over hun ruggen dansen. Net als wij waren zij afkerig van het opgeven van hun spel.

Het Beagle Kanaal lag al ver achter ons en wij vlogen in de richting van de Drake Passage. Mijn gedachten gingen in de richting van de Titanen der Ontdekkingsreizen die hier gedurende de afgelopen eeuwen langs gekomen zijn. Hier sta ik nu, zo fortuinlijk dat ik hier kan reizen en hun pad kan kruisen. Ik vroeg me af wat ze dachten toen zij hier lang geleden wacht liepen op hun schepen, terwijl ze door deze meest zuidelijke breedten navigeerden. Voor een kort moment dacht ik het te weten.

Nieuwsbrief links

Na het verzenden van de nieuwsbrief kwamen wij erachter dat een aantal links het niet deden, onze excuses hiervoor, het ging om de volgende links, deze zullen nu wel werken!

Europese Uitwisseling aan boord van de Wylde Swan
http://www.atseasailtraining.com/185/272/wylde-swan-/-youth-in-action-2012.html

Europese Uitwisseling aan boord van de Bark Europa
http://www.atseasailtraining.com/185/271/bark-europa-/-youth-in-action-2012.html

Europese Uitwisseling aan boord van de Pelican of London
http://atseasailtraining.com/178/283/pelican-of-london-/-youth-in-action-2012.html

Europese Uitwisseling aan boord van de Gulden Leeuw
http://www.atseasailtraining.com/185/284/gulden-leeuw-/-youth-in-action-2012.html

Europese Uitwisseling aan boord van de Lord Nelson
http://www.atseasailtraining.com/185/268/lord-nelson-/-youth-in-action-2012.html

Europese Uitwisseling aan boord van de Three Sea Sisters
http://www.atseasailtraining.com/185/286/3-sea-sisters-exchange-/-youth-in-action-2012.html

Link naar Sultanate of Oman Bursary Scheme bij de STI
http://www.sailtraininginternational.org/get-on-board/how-to-get-involved/funding---oman-bursary-/

Blog Eendracht 29 februari 2012

Even een kort berichtje van de blauwe wacht.
Nou ja, wachtploeg: de ploeg bestaat uit 3 mannen en een vrouw, (mijn vrouw Diny), inclusief Huug de kwartiermeester en Gerrit Jan de scheepsarts. Maar we vermaken ons uitstekend!

Het bijkomen van de jet-lag en het inslingeren is op zich heel goed verlopen. Ik mis alleen duidelijk wat conditie, maar ook dat gaat elke dag beter! Dit is de reis waar we jarenlang naar uitgezien hebbben: veel varen, veel zeilen vooral, midden in de leegte van de oceaan! We zijn de dag begonnen onder het voeren van de binnenkluiver, boomfok, schoenerzeil en gereefde bezaan en maken daar goede voortgang mee. Rond de middag hebben we de zeilen een voor een gestreken en opgedoekt, in afwachting van de wind die morgen uiteindelijk zal oplopen tot 25�a 30 knopen.

Gerrit Jan had voorspeld dat er om 15.00 uur dolfijnen langszij zouden komen en verd...... als het niet waar is: om 15:10 melden zich een paar dolfijnen bij het voorschip, bleven een ogenblik spelen en waren weer weg! Te kort om foto's te maken, maar toch...... leuk!

Tot zover deze dag. Om 16:00 uur worden we afgelost door de witte ploeg. Onze wacht begint daarna weer in het holst van de nacht, een belevenis op zich. Op zee varen is totaal iets anders dan met het eigen bootje over het IJsselmeer 'dobberen'. De techniek is alleen een kwestie van op de juiste manier opschalen, maar de beleving is van een totaal andere orde! Tot zover, namens de blauwe wacht

Blog Eendracht 28 februari 2012

Zaterdagavond was het Captains Dinner. Normaliter ligt de Eendracht dan voor anker, maar alles liep nu even anders. In stormachtig weer naderden we de Bermuda-eilanden. Tijdens het diner moesten we borden en glazen goed in de gaten houden en bij iedere “daar komt er weer een!” (golf) greep iedereen naar zijn glas.

De bemanning werd door alle wachten bedankt. Paul had een prachtig gedicht geschreven “ODE” (om en nabij de evenaar). Zelf heb ik gerefereerd aan een speech van mijn collega tijdens mijn laatste werkdag, waarbij ik een wit ratje (mascotte) cadeau kreeg met de tekst “De ratten verlaten als eerste het zinkende schip en dan weet je dat je er snel achteraan moet”. Het ratje is niet van boord geweest en wij hebben, dankzij de bemanning, dus veilig de Bermuda-driehoek gepasseerd.

Onze rode wacht had de 20.00 – 24.00 uurswacht. Om 23.00 uur zijn we onder regen en storm (bij vlagen windkracht 9) overstag gegaan. Voor mij als nieuweling een spectaculaire ervaring. Op zeker moment kregen we van de kustwacht te horen dat we de 12 mijlszone naderden en dat we die niet mochten passeren. Later die nacht nog een keer overstag en bij het wisselen van de wacht om 04.00 uur de zeilen gestreken. Om 07.00 uur zou de loods aan boord komen om ons door de smalle toegang naar de kleine haven van St. Georges Town te loodsen. Om half zeven was iedereen al aan dek om dit niet te missen.

Van verre zagen we de “Pilot Rescue St. David” al aankomen. De touwladder ging uit en de loods ging langszij aan bakboord. De ladder werd echter niet gebruikt, omdat de loods (strak in het pak, glanzend gepoetste schoenen) in een zeer snelle actie via het deurtje in de verschansing aan dek sprong. Toen we afgemeerd waren, kwam de douane aan boord om ons in te klaren. Wij zaten inmiddels aan het ontbijt met gebakken eieren en spek; de opper is echter nog lang bezig geweest om alle formaliteiten af te handelen. Zelfs de keukenkastjes kregen een inspectie en ook de hasj-hond ontbrak niet. Om negen uur kon de gele vlag (teken van het feit dat we nog niet ingeklaard waren en niemand van boord mocht), gestreken worden.

Bermuda staat op de lijst van de werelderfgoederen van de Unesco. Helaas was het World Heritage Centre op zondag gesloten (zoals alle andere musea ook), zodat ik voor mijn Unesco-school in Nederland geen extra informatie kon verzamelen. Op het eiland is het heel rustig, het toeristenseizoen is nog niet begonnen. St. Georges Town ligt op een lage rots, de huizen zijn er in pasteltinten geverfd; ze hebben allemaal een betonnen, geribbeld dak. Die daken zijn zo geconstrueerd om beter bestand te zijn tegen orkanen. Ook loopt er via de daken een systeem om regenwater de verzamelen. Iedereen op het eiland weet dat wij binnengelopen zijn (Harbour Radio). De eigenaresse van een winkel vroeg mij of Frankrijk de vlag veranderd had!

Zondag kwamen de nieuwe bemanningsleden en opstappers aan boord. Jan en ik zijn de enigen die vanaf St. Maarten aan boord zijn en verder meegaan. Van de bemanning van twee weken geleden is Gerard de enige die verder mee reist. Gerard vierde maandag zijn verjaardag, ter gelegenheid waarvan kok Tineke voortreffelijke koffiebroodjes gebakken had. De bezetting is krap: wachten van drie personen. Voor mij krijgt de uitdrukking “Alle hens aan dek!” nu zijn oorspronkelijke betekenis terug.

Maandag om 12.00 uur kwam de loods weer aan boord om ons buitengaats te begeleiden. Het werd een complete foto-shoot van zowel de Eendracht als de St. David. Met de wind wilde het tot vandaag niet zo vlotten, maar inmiddels zijn de bezaan, de binnenkluiver en het schoenerzeil gehesen. Er is voor donderdag storm voorspeld!

Blog Eendracht 27 februari 2012

Vandaag vertrekt de Eendracht, na een korte stop op Bermuda, weer naar zee. De bemanning is gewisseld en ook zijn er nieuwe opstappers aan boord gekomen. De reis gaat naar de Azoren, het eiland Sao Miguel. Onderweg kan geen stop meer worden gemaakt want dit is een echte Atlantische zeereis van 17 dagen. Op 13 maart zal de Eendracht aankomen op Sao Miguel. Onderweg houden wij u op de hoogte van de belevenissen. Groeten

Blog Eendracht 23 februari

Zondag 19 februari landen we met een groot deel van de nieuwe bemanning en 2 opstappers op de luchthaven van St. Maarten. Met een Taxibusje op naar Marigot waar het schip ligt. Helaas kunnen we het schip niet bereiken i.v.m. een Carnavals optocht. We besluiten om deze optocht maar even af te wachten op een terras in Marigot onder het genot van een koud tropisch drankje. Wel even wennen als je daar zo zit bij een temperatuur van 30 graden met je winterjas in je handbagage. Na 2 uur is de optocht voorbij en vervolgen we onze reis. Aan boord gekomen vallen we met onze neus in de boter, een afscheidsreceptie van onze vertegenwoordiger in St. Maarten. Na een paar uur gaan de party gasten en de oude bemanning van boord en vertrekken we naar de ankerplaats.

Volgende morgen na instructie en sloepenrol lichten we het anker en vertrekken we onder een strakblauwe hemel naar Bermuda. Als we het laatste Caraibische eiland passeren worden we verrast door een knaap van een walvis. Het zeewacht systeem wordt nu de regelmaat in onze dagindeling, wachtlopen, zeunen, uitkijken etc. En als je vrij bent veel lezen, zonnen en slapen. Na 24 uur zijn de nederlandse witte wintergezichten al aardig rood aan het worden.

Nu, 23 februari zijn we over de helft, zondag de 26ste hopen we in St George aan te komen.

Blog Eendracht 23 februari 2012

We hebben St. Maarten al een paar dagen achter ons liggen. Officieel afscheid genomen van de Caribean’s. De mooiste dag van deze reis vond ik weer het bezoek aan Prickly Pear. Een onbewoond eiland met rotsen, strand en palmbomen.
Bij aankomst op het eiland eerst maar een kokosnoot open geslagen op de punt van een steen. De kokosmelk is prima te drinken en schijnt goed te zijn als dorstlesser. Voor de smaak kun je beter “Ootje en Groof” drinken, een kruidendrank uit onze geboorte streek. Maar daarmee moeten we nog een paar dagen wachten, totdat we “inverdan” en terug zijn in ons dorp.

Op dit eiland is het heerlijk zwemmen en snorkelen. De aangename temperatuur van het water en de veelkleurigheid van vissen, maakt het afscheid van dit eiland des te groter. We moeten op tijd terug zijn voor het captains diner. En omdat ook wij hieraan graag een bijdrage willen leveren, wordt het nog even hard nadenken, wat we in de sketches naar voren willen brengen.

Zelf zijn we ingedeeld in de “witte wacht”, onder kwartiermeesters Arnoud en Johan, maar ook “onze” Nel van de “oranje” wacht, wilde graag ons team versterken en heeft ons gepusht om een bijdrage te leveren. Zelf heb ik diverse ludieke anekdotes de revue laten passeren, dat werd afgewisseld door een optreden van het cocktail trio. Al snel zong iedereen mee met het foxtrot lied “elastieken benen”. Het trio had hierbij elastieken gebruikt, om de kuiten bij elkaar te houden We houden goede en dankbare herinneringen over aan deze avond, waarin de sfeer bijzonder goed was. Het captains diner was een geweldig succes.

We zijn nu op weg naar Bermuda. Een tocht van 860 Nm. Maar doordat niet altijd de meest rechte koers kan worden gevaren (ivm de windhoek) zal het ruim 900 Nm worden. Met een snelheid (cog) van 6-7 Kn betekent dit 1500 uur varen. Omdat er de eerste dagen geen wind is, windstil (zo blak als een luis zouden ze bij “ons” zeggen), wordt het oliezeil bijgezet.

Onvoorstelbaar op deze grote Oceaan, met een diepte van ruim 5 km, alleen een deining en dan geen rimpeltje op het water. Helder en diepblauw, waar het zonlicht binnendringt. Geen vervuiling? Ook de nacht met de heldere sterrenhemel heeft menig opstapper en bemanning gefascineerd. We hebben veel sterrenkundigen aan boord, waar beide stuurlieden veel over kunnen vertellen. Gerrit en Adrie zie je vaak, ook overdag bezig met de sextant voor het schieten van sterren en de zon. Ook Jan, die in onze wacht meedraait, heeft het zijn interesse. Hij gebruikt daar zijn speeltje (“een tablet”) voor, die op prachtige manier de verschillende sterrenbeelden in beeld brengt.

Ook Reinie is gefascineerd door deze grootsheid van de schepping. Het volgende geef ik graag van haar door;
Oceaan, zo vol van deining.
Golven met de zon bestraald, glinsterend elke morgen weer,
Varend in een straal van warmte over deze eindeloze zee.
Hoe klein is de mens bij deze schepping.
Hoe dankbaar dit geheel te zien.
In deze grootsheid, ruimte en ervaring, kan de mens
Zijn Grootheid zien?

Na twee dagen oliezeil, komt er wind en gaat de boomfok, buitenkluiver en bazaan omhoog. Omdat de wind verder aantrekt naar 4 – 5 Bft kunnen ook het schoenerzeil, grootzeil en de buitenkluiver erbij en gaat de motor eraf. Nu gaan we besparen. ’s Avonds hijst bootsman Hans met onze hulp ook nog het gaffel topzeil. En dat hoort helemaal bij schoenerzeilschip “Eendracht”. Omdat er weer windstilte wordt verwacht gaan de zeilen in de avond en nacht weer omlaag en wordt het weer moteren.

Als ik met mijn eigen zeilbootje op weg ga, vragen ze mij wel eens: “waar ga je naar toe”. Mijn antwoord: “waar de wind ons brengt”. Hier is het anders. Bermuda moet worden aangedaan om de opstappers op tijd in het vliegtuig in te krijgen.

Met alle krachten, die we aan boord hebben proberen we deze oversteek tot een goed einde te brengen. Koers houden, brand rondes lopen, zeunen en schoon schip maken. Niet lullen maar poetsen.

Gisteren hadden we een jarige aan boord. Wilma, onze kwartiermeester, mocht 55 jaar worden. Bij de wisseling van de wacht hebben we haar in de nacht om 04.00 uur toegezongen op de brug. Lang zal ze leven. Heel bijzonder om onder een heldere sterrenhemel dit te kunnen doen. Ze vond het geweldig en straalde. Ik zie, dat het weer tijd is voor onze wacht. Werk aan de winkel. Er is zoveel te vertellen. De reparatie van het vacuum systeem in de nachtelijke uren met Theo. Enz. Ik hoop iedereen straks bij thuiskomst weer geheel te kunnen bijpraten over al onze belevenissen.

Blog Bark Europa 26 februari 2012

De bemanning van de Europa
26-02-2012 10:00

Ahoy beste lezers,

Jullie hebben ongetwijfeld al veel mooie verhalen gelezen over Antarctica, maar ik wil het hebben over de crew.

Wat een hechte hardwerkende gezellige groep mensen.

Altijd staan ze voor je klaar. Niets is te veel.

Golven huizenhoog , maar er staat ‘ s avonds een heerlijke maaltijd voor je klaar. Schoonmaken op je knieen is geen werk maar vakantie. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

SUPER DAMES EN HEREN VAN DE CREW.

Ik maak een diepe buiging voor jullie.

Blog Bark Europa 25 februari 2012

Nog 3 nachten slapen aan boord...
25-02-2012 10:00

3 Dagen varen we nu in de Drake passage, en om 16.30 uur vandaag zagen we weer land, en wel een onbewoond eiland ten Zuidwesten van Kaap Hoorn, met de naam Diego Ramirez. In vroeger eeuwen door zeevaarders uit Westelijke richting gebruikt als orientatiepunt voor de lengtegraad op aarde, wetend dat daarna Kaap Hoorn zou komen.

Er passeerde ook een reusachtige olietanker, het eerste menselijke teken na 3 dagen.
De Drake laat ons nu een beetje in de steek wat betreft goede wind. De eerste 48 uur hebben we met volle zeilen kunnen varen, ongeveer dwars op de wind; we haalden een snelheid- even- van 9,5 knopen per uur, dank zij?? Gerda en Nora aan het roer.

Maar gistermiddag moest er een motor bij aan om wat snelheid te houden, en vannacht de tweede waarbij de grote zeilen moesten worden gestreken. De koers was eerst NW, 315 graden om precies te zijn, we weten nu alles van het kompas, richting Stille Oceaan; later NNW, 345 graden, om daarna naar NO te varen, op afstand van Diego.

Het is leuk om aan het roer te staan, nu de bemanning ons niet meer komt controleren- op afstand waarschijnlijk wel - en we zelf het schip keurig op koers weten te houden. We gaan Kaap Hoorn mogelijk in het donker passeren, we wachten af, het is wel heel helder zicht.

Het weer maakt beetje treurig. Vanaf het zeegat bij de Melchior eilanden waar we woensdagmiddag het witte Antarctica verlieten, begonnen er enkele buienen vooral de zwaar grijze luchten; pas vanmorgen was er wat meer licht te zien in het Oosten, maar verder dan een waterig zonnetje heel even, kwam het niet. Wel is het aan de horizon lichter met soms iets blauws, en het geheel iets minder zwaar grijs.

Omdat we blijkbaar niet genoeg boeggolven maken, zijn er nog geen dolfijnen gesignaleerd zoals op de heenweg. Wel passeerden 2 walvissen de Europa, op weg naar het Zuiden, niet in ons geinteresseerd.

Vandaag weer iets meer vogels, omdat we dichter bij de voedingsgronden komen. De buitentemperatuur is aanzienlijk zachter. Gisteren was het ijzige er af, het voelt nu meer als voorjaar voor ons na de kou van Antarctica. Toch wees de thermometer vanmorgen maar 3 graden, bij een watertemperatuur van 5,5, ook die is nu uit de antarctische sferen

Intussen worden we vermaakt door Lex en Jolande, en bekeken we de ingezonden foto's van de fotocompetitie. Wat mooi was Antarctica, nu alleen al weer in herinnering en foto's terug te halen!

En we eten te veel, van al die lekkere en steeds weer verrassende maaltijden aan boord, inclusief snacks om half 6, en appeltaart of cake, vooral als er weer iemand jarig is.

Blog Bark Europa 24 februari 2012

Doktersadvies: de wacht, eten en slapen
24-02-2012 10:00

Het is vrijdagmiddag drie uur 's middags en we zeilen in de Drake passage. Vannacht waaide het lekker en tijdens onze wacht haalden we de hoogste snelheid: 9.5 knopen. Deze boot kan maximaal 11. Helaas waait het nu eigenlijk te weinig voor deze boot en zeilen we 3 of 4 knopen.

Op deze reis weten we nauwelijks nog de dag, tijd en datum. Het is maar goed dat onze gidsen, Lex en Jolande, elke dag een programma ophangen met dag en datum. Het dag-nachtritme tijdens de oversteek van ongeveer 4 dagen is: een wacht van vier uur, eten, slapen en als je wakker kunt blijven kan je naar een lezing. De wacht bestaat uit: op het voordek
kijken of er geen schepen e.d. aankomen, en het schip op koers houden met de helm (het stuur). En dit op alle tijden, ook van 0.00 uur tot 4.00 en van 4.00 tot 8.00 uur. Het houdt de passagiers lekker bezig. De bemanning vindt het fijn dat wij het doen; wij denken dat het meer een bezigheidstherapie is.

In ieder geval ga ik nu iedere keer wel naar buiten en krijg ik een lekkere koude neus en kan ik genieten van deze zeiltocht met de bark Europa op een eindeloze lijkende oceaan. Helaas is er weinig te zien: geen walvissen, geen dolfijnen, wel enkele vogels waaronder de Kaapse duif.

Morgen hopen we langs Kaap Hoorn te varen en deze plek nog te zien voordat het donker wordt. Deze terugreis over de Drake Passage geeft alle gelegenheid om alle indrukken van Antarctica op mij in te laten werken. Het was een hele bijzondere reis, waarbij de vele ijsbergen en het krakende ijs langs de boot veel indruk hebben gemaakt. Maar ook de
prachtige show van de bultrugwalvis onder en naast onze boot, het bijzondere en maffe gedrag van de pinguins, pinguins die aan je schoenen en broekspijpen snuffelen, de enorme gletsjers, en de mooie uitzichten over dit bijzonder landschap. En natuurlijk had ik nooit gedacht ook nog tweemaal op mijn billen van een berg af te glijden. Het was een hele
bijzondere winter(sport)vakantie.

De foto's, kleine filmpjes en de beelden in mijn hoofd blijven een mooie herinnering.

Blog Bark Europa 23 februari 2012

Drake Passage
23-02-2012 10:00

Na de laatste zodiac tour rond de Melchior Eilanden, verlieten we gisteren na de lunch Antarctica. De Drake op.

We lopen weer wachten en we zeilen weer. Ook zorgen de bewegingen van het schip voor soms moeizame bewegingen van ons passagiers wat nogal eens tot hilariteit leidt. Ik glij tijdens het typen nu ook telkens van de bank.

We beginnen met een matige noordoosten wind die langzaam in kracht afneemt. Vannacht hebben we zelfs de zeilen moeten strijken omdat er te weinig wind stond. Gelukkig was er vanmorgen weer voldoende wind om de zeilen te zetten en doen we het sinds het middaguur zonder motor. Op dit moment hebben we een mooie zuidwesten wind kracht 5 en varen we met een snelheid rond de 8 knopen richting Kaap Hoorn. Dit alles lijkt misschien heel gewoon maar is toch best bijzonder op de Drake! Meestal staat er een stevige wind uit het noorden. Rond acht uur vanavond hadden we 150 mijl van de 500 mijl afgelegd. Mooi op koers. We hopen voldoende snelheid te houden zodat we tijd hebben dicht langs Kaap Hoorn te varen.

Ondertussen gaan de lezingen en documentaires gewoon door: de Gerlach expeditie en de BBC serie over walvissen en dolfijnen.

Blog Bark Europa 21 februari 2012

De laatste grond onder de voeten!
21-02-2012 10:00

Vandaag onze laatste echte landing, de laatste grond onder de voeten; volgende keer is dat weer in Ushuaia. Deze landing vindt plaats onder een strakblauwe hemel, en bladstille omstandigheden- ook al is hier geen enkel blad te vinden.

De baai bij Port Lockroy ligt aan alle kanten beschut. Hier hebben we 2 nachten voor anker gelegen.

Nadat de laatste kaarten zijn gepost op dit Zuidelijkste postkantoor ter wereld, per zodiac door Lex naar dit in de zomer door vier vrouwen bewoonde rotseilandje gebracht, varen we langzaam tussen de met gletsjer en sneeuw bedektebergen -lijkend op slagroomtaarten! - de bocht om.

Al snel gaan we aan land. De pinguins maken ditkeer geen lawaai, weinig hongerige kuikens misschien?

Wij lopen over de rotsen langs het water, soms over gladde bevroren smeltwaterstroompjes. Lex vindt nog wat ander dierlijk leven: springstaartjes. Zien er uit als zeer dunne potloodstreepjes van 2 mm lang; onder het vergrootglas lijken ze wat op mieren met een lang achterlijf.

We lopen iets het land in, daar staan 2 noodhutten, een Argentijnse, en een goed onderhouden Britse. De Britten zorgen overal goed voor hun erfgoed hier. Alle voedselvoorraden van de wetenschappers van weleer, liggen er nog. tot en met Cadbury chocoladerepen. Maar we zijn hier om de glooiende gladde gletsjer op te gaan, met bovenaan een fraai zicht op de baaien rond Port Lockroy. Met een zonnig wintersportgevoel lopen we door de knisperende sneeuw.

Terug aan boord, gaan we varen, Noordwaarts. Door het kanaal van Neumayer, langs het grote Anvers island, met de 2825 meter hoge berg, waarvan de top zonder wolkje is te zien.Rechts van ons het schiereiland van Antarctica; omdat het wat verder bij ons vandaan is, lijkt de sneeuw geliger gekleurd. We passeren reusachtige ijsbergen, en zien laterbultrug walvissen, vaak twee aan twee, minstens vier of vijf keer. De boot mindert dan vaart en draait er naar toe om zo dichtbij mogelijk te komen. We zijn op weg naar de Melchior eilanden, om daar te ankeren. Van daar vertrekken we morgen middag voor de oversteek van de Drake passage.

Blog Eendracht 20 februari 2012

Na een geslaagde afscheidsborrel voor de locale autoriteiten van Sint Maarten, heeft de Eendracht koers gezet naar Bermuda!

Dit is de eerste van de 4 thuisreizen. Nog maar 45 dagen te gaan voordat de Eendracht weer in thuishaven Rotterdam zal arriveren.

Blog Eendracht 18 februari 2012

Ik zal nu vertellen over de bustocht over Tortola. Al vroeg in de morgen was de lijst klaar om in te tekenen voor een bustocht over het eiland. Bibi heeft de busmaatschappij van de vorige keer gebeld en een bus besteld.

Om 11 uur was de afspraak bij het gebouw van de jachtclub. De bus stond al klaar voor de eersten die daar arriveerden, daar we met een groep waren van 17 moest er vier keer getenderd worden, want ook andere mensen wilden graag de wal op en niet iedereen wilde met de bustocht mee, die gingen zelf op onderzoek uit.

Voor we allemaal in de bus zaten moest er nog even wat geld gepind worden en uit de British Virgin Island (BVI) flappen tappers kwamen geen Britse ponden, maar gewoon Amerikaanse dollars. Alles is daar min of meer Amerikaans. Nu bestaan de BVI uit een deel Amerikaanse en een deel Britse eilanden. De Amerikanen hebben hun deel van de eilanden van de Denen gekocht in 1914 voor een nu belachelijk bedrag van 25 miljoen dollar. In Amerika was men bevreesd, dat Duitsland het gebied zou gaan beheren en dat wilde Amerika in die tijd liever niet.

We kregen een mooie bus, met een chauffeur die goed Engels sprak. Hij vertelde dat hij aan de Olympische Spelen bij hoogspringen had meegedaan. De BVI zijn onderdeel van het Britse Gemenebest. We hadden nog maar een paar honderd meter gereden en onze eerste stop was daar. Een oude suikerrietmolen, die ingericht was als museum. Veel was er niet van te zien, maar er hingen veel foto’s van de oude inrichting en ook veel foto’s van de bloemen en planten op Tortola. Beneden was er een tentoonstelling over de scheepvaart. Er is een aantal jaren geleden hier een passagiersschip en salonboot gezonken tgijdens een hurricane, de RMS (Royal Mail Ship) 'Rhone'. Het schip ligt er nog steeds en is nu een beroemd duikobject geworden. De laatste vernietigende hurricane, die het eiland heeft getroffen is al weer 14 jaar geleden zo vertelde onze gids/chauffeur. Na 10 minuten zaten we weer terug in de bus. De bus wel uitgerust met airco maar ook de ramen werden open gezet omdat de airco het ook niet bij hield.

Met de bus gingen we naar de oostkant van het eiland. Onze chauffeur stuurde behendig, de gaten in de weg mijdend de slingerende weg naar boven op. Soms snel terug schakelend omdat de weg zo af en toe wel erg steil werd. We kregen van alles over het eiland te horen. De eerste bewoners moeten er vanaf 1000 voor Christus hebben gewoond, daarna zijn de Saladoed Indianen gekomen en later de Arawak en Caribs uit het Amazone oerwoud. Columbus heeft het eiland op zijn 2e reis naar het verre oosten in 1494 ontdekt. Ook de Nederlanders hebben in de vroege tijd vanaf het eerste deel van de 16e eeuw geheerst over Tortola, later kwamen de Engelsen onder Sir Francis Drake. Dit was in 1672 en toen is het Brits geworden. In 1750 werden veel slaven naar het eiland vanaf Afrika door de Hollanders naar hier verscheept en kwam de productie van suikerriet op gang. Tot 1834 heeft het geduurd voor de slavernij officieel werd afgeschaft en 5794 slaven op Tortola werden bevrijd. Al vlug waren we op de top van een berg aan de Noord Oost kant van het eiland. Vandaar hadden we een prachtig uitzicht op een aantal kleine eilandjes zoals Guana Island, Camanoe Island, Scrub Island en Beef Island. Een van de eilandjes zou voor een miljoen dollar gekocht zijn door Richard Branson van de Virgin Luchtvaartmaatschappij. Maar ook prachtige baaien met een wit strand met meters hoge golven die onafgebroken op de kust spoelden.

Ook aan de landkant was het erg mooi. Een prachtige over de weg hangende boom vol bloemen, die eruit zagen als geel roze lampekapjes, die vanaf het uiteinde van de takken van de boom naar beneden hingen. Het leek wel een hele boom vol met wel honderden lampjes ofschoon het gewoon midden op de dag was. Ik weet helaas de naam van de boom niet meer.

We stopten steeds om foto’s te kunnen nemen van al dat moois wat er te zien was. De weg was erg slingerend en dan weer steil stijgend of weer steil dalend. Op een kruispunt moesten we stoppen, omdat een cementvrachtwagen een bocht van bijna 180 graden moest maken, volgeladen met cement. Terwijl de vrachtwagen op de steile helling bijna dreigde om te vallen slaagde de chauffeur erin om het door meermalen heen en weer te bewegen de bocht te halen.

Ja het kost hier moeite om een huis te bouwen. Zoals alle huizen op deze eilanden gaan er jaren overheen voor een huis is afgebouwd. Eerst komt de beneden verdieping, maar dan wordt er al rekening gehouden met de bovenverdieping en steken allerlei buizen en elecktriciteitskabels naar boven. Soms gaat de bouw zo traag, dat de onderkant al lang aan renovatie toe is.

Steeds weer hebben we nieuwe uitzichten over het eiland. Steeds weer de azuur blauwe zee aan weerskanten van het eiland. Soms zien de Eendracht midden in de baai liggen. Het is op die afstand maar een klein nietig scheepje. Maar wel veruit de grootste van de hele baai. We rijden langs een lange muur vol met muurschilderingen, die een beeld geven van de bezigheden van de lokale bevolking. De muur is wel een paar honderd meter lang en is met prachtige kleuren uitgerust, steeds weer met een ander tafereel. De schilder is de eigenaar van het er boven liggen de huis.

Een eindje verder wordt er gestopt bij een klein restaurantje waar lekkere drankjes worden gemaakt. Voordat iedereen zijn drankje had waren we een half uur verder en gingen we verder met de bus. We kwamen nu bij de west kant van het eiland. Ook hier weer hele steile wegen. In de verte zagen we Jost van Dijke Island weer liggen. We daalden af naar het strand aan de Cane Garden Bay. Een idylische plaats, helemaal beschut door grote bergen en een prachtig wit strand met allemaal barretjes en strandstoelen. Een licht blauwe zee als uit een plaatje. Heel erg weinig mensen op het strand. Wel veel pelikanen, die steeds, meestal vlak voor ons een meter of 10 in zee vis uit het water haalden. Een strand vol palmen, die behalve de nodige schaduw ook licht bewogen in een zacht windje, eigenlijk een paradijs. Heel erg rustig geen voorbij racende auto’s, nee alles lekker rustig.

Daarna het laatste stuk nog over de hoogste berg van Tortola mount Sage, met een hoogte van bij 600 meter. Langzaam weer met allerlei steile wegen ging het terug naar Road Town Harbour. We werden na bijna 3,5 uur nadat we waren begonnen, afgezet bij een aantal winkeltjes op enige honderden meters van de jachthaven. Velen hebben daar nog even inkopen gedaan en daarna nog lekker nagenieten met een drankje en/of een maaltijd in de jachtclub. De MOB-boot bracht de meesten voor het donker werd weer aan boord. Een paar hebben de avond aan de wal doorgebracht.

Blog Eendracht 16 februari 2012

De dagen vliegen letterlijk voorbij

Dat komt toch denk ik, doordat we het met elkaar goed naar de zin hebben. Niet alleen op het zeilschip de Eendracht, maar ook de bezigheden daar omheen.

Woensdag zijn we met het tenderbootje aan wal gegaan en daar op een terrasje de nodige drankjes genuttigd. Om 17.00 uur waren de meesten weer aan boord voor het avond eten. We hebben zo’n goede kok (en assistent) aan boord, dat je dit gewoon niet over kunt slaan. ’s Avonds gingen meerderen weer naar de wal om nog even feest te vieren en verschillende mixjes te nuttigen.

Dat kwam goed uit voor de machinist Theo, die het vacuum toilet systeem wilde voorzien van nieuwe terugslagkleppen. Ik heb hem daarmee geassisteerd.

Sjonge wat is dat heet in die machine kamer. Mijn overall was zo nat van het zweet, dat je deze kon uitwringen. Om 00.30 uur hadden we na 4 uur werken de klus geklaard en konden de pompen weer in werking worden gesteld.

Na het anker te hebben gelicht, zijn de zeilen gezet en hebben we de hele dag en nacht doorgevaren. 24 uur continue zeilen. Betekent dat je volop je wachten moet draaien en bij de wisselingen van de wachten nog eens een extra beentje moet bijzetten om de overstag manoeuvre uit te voeren.

In de nacht brand en controle ronde doen door het hele schip, roeren naar opdracht van de stuurman om op koers te blijven, in het donker op de uitkijk, de volgende wacht porren, enz. en natuurlijk genieten van de sterrenhemel. Zie je ook weer eens het Zuiderkruis, wat een tijdje laag aan de horizon verschijnt. Daar doe je het allemaal voor. In de nacht in je korte broek. Heerlijk.

Vanmorgen weer vroeg opgestaan nadat we ten anker zijn gegaan voor de haven van Road Town Harbour op het eiland Tortola. Een prachtige dag achter de rug. Op Japanse manier een toeristische rondrit in de bus. Hier en daar stoppen, foto’s maken en weer verder rossen. Prachtige vergezichten. Hele bijzonder momenten waren het bezoek aan een museum en het bezoek aan een oude rum stokerij. Voor een dollar 4 verschillende soorten rum proeven. De stemming kwam er daardoor goed in.

We gebruikten nog een lunch aan de wal, maar als we ’s avonds aan boord een geweldig diner voorgeschoteld krijgen, vraag ik me toch af of eenmaal per week naar fitness gaan voldoende is. Er gebeuren zoveel leuke dingen, dat het onmogelijk is dat allemaal hier neer te schrijven. Een volgende keer weer.

Blog Bark Europa 20 februari 2012

Feest
20-02-2012 10:00

Vannacht hadden we een rustige nacht omdat we gisteren al voor anker zijn gegaan in de baai van Port Lockroy. Na het ontbijt vertrekken we met de bijboten naar Jougla Point. Daar worden we wederom opgewacht door Ezelspinguins. Even verderop wonen blauwoogaalscholvers. Op het eiland maken we een wandeling. Heerlijk om weer even te kunnen bewegen.

Terug op de Europa lunchen we in de zon op het middendek: door Klaas gemaakte soep en door Marianne en Daantje gemaakte empanada's. We worden elke dag bijna schandelijk verwend door de keuken. Complimenten!

Vanmiddag mochten we winkelen en kaarten versturen bij Port Lockroy. Dit voormalig onderzoeksstation wordt sinds 1994 gerestaureerd en functioneert als zuidelijkste postkantoor gerund door 4 Engelse dames.

Naast het postkantoor is er ook een souvenirwinkel, een museum en wordt er onderzoek gedaan naar de invloed van toeristen op de pinguins. De pinguins hadden het vanmiddag overigens wel heel warm.

Terwijl wij dit schrijven ligt er een lam op de BBQ, staat de gluhwein klaar en zagen we al een paar geluidsboxen op het middendek staan; feestje?
�

Blog Bark Europa 19 februari 2012

IJsbergen, ijsschotsen en heel veel zeehonden
19-02-2012 10:00

Het is nu zondag 19 februari rond half negen uur 's ochtends. Fred is deze dag begonnen met de ankerwacht van 00.00-02.00 uur. De ankerwacht heeft een belangrijke taak en moet kijken of er geen ijsbergen te dicht bij het schip komen. We vertrekken pas rond negen uur en vele van ons blijven wat uitslapen. Het lijkt een prachtige dag te worden.

Gisteren begonnen we met een storm van windkracht negen en was het voor de eerste keer, echt koud op het dek. Maar in het Le Maire kanaal voeren we heerlijk in de zon en in de luwte, en konden we genieten we het prachtige uitzicht op de rotsen en gletsjers. Het kanaal lag vol met ijsschotsen en ijsbergen en voor de kapitein, Klaas, en zijn bemanning was het een hele toer om het schip er doorheen te laveren. Waar wij geen openingen zagen, zag Klaas ze gelukkig wel.

Na het Lemaire Kanaal kwamen we op een open stuk water, waar tussen de ijsbergen vele zeehonden op ijsschotsen heerlijk lagen te rusten. Op de ene ijsschots lagen er nog meer dan de ander. En tussen door zagen we natuurlijk de pinguins zwemmen als mini-dolfijnen.

's Middag zijn we met zodiac aan land gegaan en voor de derde maal een bergtopje op gegaan om lange tijd van een adembenemend uitzicht te genieten op het zuidelijkste puntje van onze tocht. Ditmaal was de berg niet stijl genoeg om op onze billen naar beneden te glijden. Twee keer ging ik wel op mijn billen naar beneden: een keer per ongeluk en een keer op een 'geprepareerde' baan en met een regenbroek aan gaat dit uitstekend.

Zaterdagavond hadden we een uitstapje naar het wetenschappelijke station van de Oekraine. We kregen een summiere rondleiding, onze paspoorten werden gestempeld, sommigen verstuurden een kaart die via de Oekraine wordt verstuurd, en velen van ons dachten wodka te drinken. Helaas voor hen, er mocht geen wodka meer verkocht worden nadat er een filmpje hierover op internet was verschenen. Ook het team van het wetenschappelijk station had een uitje, want na afloop van ons tripje kwamen zij op de bark Europa.

Vandaag gaan we hetzelfde stuk terug varen en bezoeken we Petermann eiland en we hopen daar de Adelie pinguins te zien. Het wordt vast weer prachtige dag en hopelijk kunnen we ook weer een stukje zeilen. Het is mij nog niet gelukt om vroeg op te staan om te genieten van een zonsopgang, wie weet ga ik dit nog een keer doen. De motoren van boot draaien weer en we gaan vertrekken.

Groetjes

Blog Bark Europa 17 februari 2012

Het vaste land
17-02-2012 10:00

17 februari start voor ons met een ankerwacht en al snel klinkt happy birthday over de speakers in de stuurhut! Na een korte nacht slaap zetten we direct na het ontbijt voor het eerst voet aan wal aan het vaste land van Antartica. Daar worden we opgewacht door ezels pinguins met jongen en worden we getrakteerd op een afbrekend stuk gletsjer. Gerommel, gedonder, een plons en er ontstaat een flinke golf in de kleine ondiepe baai van Neko Harbour.

Terwijl we naar Paradise Harbour varen komen we een onbeschrijflijk mooie ijsberg tegen. Klaas is niet te beroerd daar een rondje omheen te varen. We zien schitterende azuurblauwe kleuren. Gaudi had het niet mooier kunnen ontwerpen. Daar maken we een schitterende tocht tussen de ijsbergen en gletsjers in de bijboten en krijgen wij de kans onze roeikunsten te laten zien. En dan treffen we een slapend zeeluipaard aan op een ijsschots.

's Avonds bezoeken we de Argentijnse basis Almirante Brown waar twee mannen de boel aan het opknappen zijn en de daken de kleuren van de Argentijnse vlag hebben om hun aanwezigheid in dit gebied duidelijk te maken.

We kijken ons ogen uit en het is een onmogelijke opgave te beschrijven wat we hier zien. Op weg naar de computer in de bibliotheek is er weer een zeeluipaard vlak naast de boot en zien we fluorescerende algen in het water. Kortom weer een onvergetelijke dag!

Blog Bark Europa 16 februari 2012

Bijna in het paradijs!
16-02-2012 10:00

Vandaag zeilden we vrijwel de hele dag door het Antarctische landschap.En we hadden geluk. Het zonnetje scheen de hele tijd, dus we konden makkelijk aan dek blijven zonder al te koud te worden. We hadden mooi zicht op de bergen, de gletsjers en de ijsbergen om ons heen. Het was soms moeilijk kiezen waar je wilde kijken omdat er zoveel te zien was.

De vormen en kleuren van de ijsbergen in het water, het licht op de bergen in de verte. Zo nu en dan zagen we een enkele pinguin, of een groepje op weg van of naar de kolonie, of rustend op een ijsberg.

Het weer was zo goed dat we buiten konden lunchen, dus we konden gewoon om ons heen blijven kijken. Midden tijdens de lunch riep iemand ineens het toverwoord walvis en we zagen twee bultrugwalvissen ietsje verderop. Kort daarna sprong er een bijna volledig uit het water.

De dieren kwamen dichterbij om het schip te bekijken. Ze gingen van de ene naar de andere kant van het schip en wij renden van bakboord naar stuurboord achter hen aan, camera’s in de hand. De walvissen waren rustig, bewogen langzaam om het schip, vlak onder de oppervlakte. Het heldere zonlicht maakte dat we hen ook onder water goed konden zien, hoe de hoofden omhoog kwamen, het hele lichaam onder de oppervlakte.

De lunch werd vandaag wat later gegeten, maar niemand klaagde. De hele bemanning, inclusief die van het kombuis, stond ook aan dek samen met de trainees. Pas veel later werd de lunch afgemaakt en werd alles weer normaal.

Nou ja, zo ongeveer dan....

Spaans sprekende stagiaire

Ben jij een Nederlandse student die de Spaanse taal beheerst en stage moet lopen?

At Sea Sail Training is op zoek naar jouw! Wij zoeken een Spaans sprekende stagiaire die kan helpen met de organisatie van de Tall Ships Races 2012 in Cadiz.

Heb je interesse, stuur je c.v. naar info@seasailtraining.com

Blog Bark Europa 14 februari 2012

Ankerwacht
14-02-2012 10:00

Vannacht voor het eerst ankerwacht gelopen van 02.00 tot 04.00 uur. Normaal ben je dan alleen in het stuurhuis en heb je het schip en de omgeving voor "jezelf". Echter, vanaf drie uur wordt het drukker, de bemanning begint met het zeilklaar maken van het schip. Om vier komt Klaas in het stuurhuis en gaat het anker op en worden de zeilen gehesen.

Met een straffe wind halen we soms gemakkelijk de acht knopen. Op naar het vulkaaneiland Deception, waar ons een warm bad wacht. Vanwege de sneeuwstorm en de onspelbaarheid van de wind bij het eiland wordt er zeil geminderd en vliegen bemanningsleden als apen het wand in om de zeilen te borgen. Voor de ingang naar de vulkaan worden alle zeilen gestreken met behulp van allen die aan dek zijn, mooi staaltje van samenwerking. Uit Whalers Bay vertrekt net de Plancius, een Nederlands schip.

Deception Eiland doet zijn naam eer aan, hoge golven belemmeren een landing, vandaag dus geen warm vulkanisch bad, maar gelukkig wel een warme douche.
�

Blog Bark Europa 13 februari 2012

Zuid Shetlandse bekoringen
13-02-2012 10:00

Op onze tweede dag begonnen de ontmoetingen met het dierenleven van de Zuid Shetlands al erg vroeg, met Bultruggen en een grote groep Orka's die de Europa al bezochten terwijl het grootste gedeelte van onze vrolijke reizigers nog op 1 oor lag te knorren.

Wat volgde was een sublieme ochtend met verschillende waarnemingen van walvissen, terwijl we dicht langs de kusten van Greenwich en Livingston Eiland voeren onder grijze luchten en oplichtende gletsjer velden, op weg naar Hannah Point.

Een over enthousiaste Bultrug kwam in zijn geheel, verticaal uit het water, om daarna op zijn rug terug te vallen, dit onder luid gejuich van de toeschouwers aan dek.

Tijdens 2 andere ontmoetingen kwamen de nieuwsgierige Bultruggen heel dicht bij het schip, 1 paar zwomgeruime tijd vlak onder het oppervlak op nog geen 10 meter van de Europa, het leek erop of ze ons wilden plagen door steeds op onverwachte plekken boven te komen vlak bij het schip, maar net ergens anders dan waar de camera's opgericht waren.

In de middag deden we een landing op Hannah Point en verkenden we Walker Bay tussen de nieuwsgierige Ezels en Keelband pinguins die ons zonder enig wantrouwen benaderden. Daarnaast zagen we ook nog broedende Stormvogels, Pelsrobben en Zee-olifanten.

We sloten de dag af met een drankje, een goed gesprek en het vieren van een verjaardag, terwijl we daarna op de brug naar de oplichtende ijskliffen keken van Livingston Eiland en ons alweer verheugden op het volgende avontuur.

Blog Bark Europa 13 februari

Vandaag
13-02-2012 9:00

Vanmorgen voeren we langs de met ijs en sneeuw bedekte bergen, het ijs reikend tot aan de zee. Behalve een ijsberg in de vorm van een kroon, waren er twee bultrugwalvissen vrij lang in de buurt van het schip, en van heel dichtbij te bewonderen. Ze vinden volop voedsel in dit water.

In de middag maakten we een landing bij Hannah point, op het eiland Livingston. Er groeit nog echt gras, en twee piepkleine antarctische plantjes schijnen niet Zuidelijker meer voor te komen.

Net als gisteren werden we verwelkomd door massa's ezels- en kinband pinguins. De al grote jongen denken dat we allemaal voedsel brengende ouders zijn, en lopen soms achter ons aan. De vijf meter afstand die wij moeten houden tot hen, overbruggen zij rustig. Ze gaan luid te keer, vragend om eten. Nieuw voor ons, na alle ontdekkingen gisteren, waren de witte donzen reuze stormvogel kuikens, op de rotsen. Ook nieuw de mannetjes Zeeolifanten, enorme blubbermassa's, en een fraaie neus. Ze leken ons niet zo in de gaten te houden als de vrouwtjes van gisteren, keken af en toe wat lodderig of gaven een enorme brul. Konden ze wel slapen in het gekakel van de pinguins, die ook nog wel eens op hun lijf sprongen!

Er lagen grote groepen, vaak prachtig roestbruin, sommige meer geel en zelfs lichtgrijs. Met de blauwe lucht, de mossen en grassen, vormden ze een mooi kleurencontrast met de grijszwarte vulkanische rotsen en stranden.

Na een wandeltocht langs het eiland, dat verderop met gletsjers is bedekt, keerden we per zodiac terug naar ons 'huis', dat in de windstille baai lag te wachten, met hete drankjes en doppinda's.

Blog Eendracht 12 februari 2012

Gisteren kennis gemaakt met alle bemanningsleden en opstappers: we zijn met 36 man aan boord. Het lijkt een leuke ploeg te worden. Er zijn drie wachten: rood, wit en blauw. De blauwe wacht waar ik in ingedeeld ben heeft zelfs twee kwartiermeesters! Om 6 uur wordt het anker gelicht tijdens een prachtige zonsopgang. Na het ontbijt de zgn. sloepenrol o.l.v. de kwartiermeesters. We krijgen uitleg hoe het reddingsvest en het werkvest te gebruiken, evenals de gang van zaken bij een ontruiming. Daarna een rondleiding over het schip met de herhaaldelijke opmerking: vraag het als je iets te weten wilt komen!
Leuk dat de kwartiermeester, evenals alle andere bemanningsleden, zo enthousiast over het schip zijn. Op een persoon na bestaat de bemanning uitsluitend uit vrijwilligers. Het aanvankelijke plan was vandaag van Sint Maarten naar Jost van Dyke, een van de Britse Maagdeneilanden, te zeilen.

Aangezien er helemaal geen wind is, moeten we op de motor varen en halen we Jost van Dyke niet. Uiteraard is dat jammer, maar het geeft degenen onder ons die zich niet verheugen op zeeziekte, de gelegenheid alvast te wennen aan enige schommeling van het schip in de hoop dat het lijf acclimatiseert. We varen langs Anguilla naar de baai van Saint Thomas bij Spanish Town (eiland Virgin Gorda). Onderweg zien we 6 kleine en 2 grote dolfijnen die langs het schip zwemmen. De vliegende vissen zijn spectaculair om te zien. Als het schip voor anker ligt, kunnen we via een ladder de Caribische Zee in; een paar slimmeriken hebben snorkels meegenomen en zien zwaardroggen. De blauwe wacht haalt ’s middags de zeilhuiken van het schoenerzeil en de boomfok, in de hoop dat er van Virgin Gorda wel naar Jost van Dyke gezeild kan worden. Morgen blijven we in elk geval hier voor anker om het eiland te verkennen.

Blog Eendracht 12-02-12

Het wordt eentonig, maar weer mochten wij lekker uitslapen tot 07:30 uur en ontbijten om 08:00 uur. Daarna hebben wij een overall cleaning gedaan, omdat de normale wachten vervallen door het liggen en het niet eerlijk is als dan de helft moet poetsen en de andere helft niets doet. Het is dan ook snel voor de bakker. En trouwens, er moest nog ingeklaard worden en daarna kon pas getenderd worden naar Spanish Town. Van een echte “town” is hier geen sprake, er zijn wat winkeltjes langs de haven en that is it. Ben en ik hebben een taxi genomen naar The Baths, vanwaar wij een prachtige wandeling hebben gemaakt langs de rotsige kust, waarbij je met kleine trapjes en langs grote rotsblokken door grotten klautert en door het water loopt. Onderweg zagen wij grote hagedissen en zelfs een slang van ongeveer een meter lengte. Je kon er aan kleine strandjes zwemmen en snorkelen. Wij hebben geluncht in een restaurantje op The Baths, met een werkelijk waanzinnig mooi uitzicht op de kustlijn met mooie bloemen, struiken en palmen en over de zee met jachten en zeilboten. De masten van de Eendracht konden wij net zien door een inham tussen twee rotsen, wat het uitzicht natuurlijk nog mooier maakte. Na de lunch zijn Ben en ik op ons gemakje door de verzengende hitte teruggelopen naar de haven. Om ongeveer 16:00 uur hebben wij de tender weer naar boord genomen en daarna heb ik nog even buiten boord gezwommen. Bij terugkomst zette de kok net een kist aardappels op de tafel in de theetuin en wij hebben met zijn vieren ongeveer 10 kilo piepers gejast. Eerst wilden wij ze in partjes snijden, zodat hij wel genoodzaakt zou zijn er patatjes van de bakken. Maar aangezien OEI (ongewenst eigen initiatief) aan boord niet op prijs wordt gesteld, hebben wij dat maar achterwege gelaten. Na een heerlijke douche smaakte ons wijntje met chipje weer goddelijk. Het is nu afwachten wat de kok met de aardappels gaat doen, maar dat zal vast wel goed komen.

Blog Eendracht 12 februari

Hier een schrijven van Evert en Reinie. Opstappers. Wij zijn nu bijna een week geleden vertrokken uit Nederland. Het is niet voor te stellen, maar het vroor toen nog dik 12 graden en de vergaderingen voor een “elf stedentocht” was nog in volle gang. Ondertussen hebben we uit berichten vernomen, dat deze niet is doorgegaan en de dooi geheel is ingetreden. Goed voor de aannemer, die weer aan het werk kan. Wij liggen nu ten anker in een baai bij het eiland Virgin Gorda. Hier is het een zeer aangename temperatuur van ruim 30 graden. De watertemperatuur ligt rond de 27 graden. Hiervoor is een stukje door Frens geschreven, waar wij ons geheel bij kunnen aansluiten. Heerlijk gegeten in het restaurant. Een paar prachtige wandelingen gemaakt door grote rotspartijen. Volop genieten van natuur en omgeving. Heerlijk zonnen en zwemmen. Heel bijzonder is weer het snorkelen. Wat een prachtig gekleurde vissen. Mooie aangroei op de stenen. Super helder water. Je kunt daar “met een t-shirt” uren snorkelen. We zijn zojuist weer aan boord gegaan. Reuze gezellig. Reinie zit al aan de cocktail, dus moet ik het niet te lang maken. We doen jullie allemaal de groeten uit de Carribean. Voor de recreanten volleyballers een aparte groet, omdat jullie mij vanavond (dinsdag) niet aan “onze” tafel zullen zien. Iedereen een hartelijke groet en tot een volgend schrijven.

Blog Eendracht 11 februari 2012

Ik ben blauw.

Niet van de kou, maar zit nu in de blauwe wacht in tegenstelling tot rood van vorige week. Uitgeslapen tot 07:30 uur en daarna om 08:00 uur ontbeten met gebakken eieren en bacon, want het is zondag en Eendracht-traditie. Aangezien wij dit vorige week gemist hadden, smaakte het ons super. Vanmorgen was er eerst sloepenrol en zeilinstructie. Edith en Daan, kwartiermeesters van de blauwe wacht, hebben ons uitstekend geinstrueerd. Weer nieuwe dingen geleerd.

De bedoeling was dat wij vandaag naar Jost van Dyke zouden varen, maar er was geen wind, dus voeren wij op de motor naar Virgin Gorda, wat dikke (lees: zwangere) maagd betekent. Onderweg hebben wij een enorme tropische regenbui op ons dek gehad. Wij kwamen om ongeveer 16:30 uur aan, net te laat aan om in te klaren, dus mochten wij niet aan de wal. Gelukkig konden wij buiten boord zwemmen, want er stond weinig stroming. Het water was heerlijk en zo lagen wij al snel met een behoorlijk aantal mensen in het water. Er werden veel foto’s van ons gemaakt. Moe van de zon en de zee konden wij weer aanschuiven voor het diner in de theetuin. Kok Rene had weer voor een uitstekende maaltijd gezorgd: als voorgerecht champagne met cherry brandy (glaasje met een randje suiker en nog iets). Hoofdgerecht kipcurryschotel met rijst en salade en als toetje watermeloen met twee kleuren druiven. Hij mag blijven. Zeer smakelijk en heel verantwoord. Ik wilde eerst na het eten naar bed, maar bleef toch nog even hangen en dat was maar goed ook. Op het achterdek hebben wij lekker met een paar meiden gezongen en gedanst op muziek van Abba en de Mama’s en de Papa’s. Een van onze kwartiermeesters had op zijn laptop filmpjes van reizen van de Eendracht onder BARRE omstandigheden. Ik ging daarna innig tevreden mijn kooi in. Wel weer even wennen, maar een leuke groep mensen aan boord. De sfeer zit er lekker in.

Blog Eendracht 10 februari 2012

De volle en helder schijnende maan werd wat afgedekt door de wolken. En toen we aankwamen was de verkenning niet erg goed. Dus hebben we wat verder van de kust van Gustavia, dat is de hoofdstad van St. Barth het anker laten vallen. Als het weer daglicht was zouden we wat verder naar binnen gaan en wat dichter bij de wal gaan liggen. Na zonsopkomst hebben we de motor weer gestart en het anker gehieuwd om dat een paar honderd meter verder naar binnen weer te laten vallen vlak bij het pitoreske haventje van Gustavia.

Dat Gustavia is genoemd naar de Zweedse koning Gustaaf. Dat zit namenlijk zo. De eerste overheersers waren de Spanjaarden gevolgd door de Engelsen en de Fransen. De Fransen hebben vanaf 1600 het eiland onder hun hoede genomen, maar door een ruil met de Zweden over stapelrechten in Gothenburg, kregen de Zweden het in handen in 1784. En daar komt de naam Gustavia vandaan. In 1878 dus bijna 100 jaar later verkochten de Zweden het weer terug aan de Fransen, die het nu nog in het bezit hebben. Gustavia is een schilderachtig plaatsje. Heel goed beschermt in een baai en omgeven door hele steile bergen en dus zijn de wegen smal en erg steil. Het zou zo maar aan de Cote d’Azure kunnen liggen. Allemaal vrolijke terrasjes, veel winkeltjes en overvolle straten de drukte zoals in Zuid Frankrijk. De ver doorlopende jachthaven ligt vol met de meest luxueuze jachten van meerdere miljoenen. De jetset loopt hier dan ook rond. Het is hier zien en gezien worden. De prijzen zijn daar dan ook naar. De prijzen van de kleding boutiquejes liggen hoger dan in Parijs. Het is echt een mondaine badplaats.

Je kan om het eiland te verkennen weer scootertjes huren en alleen met een helm op mag er dan worden rondgereden, maar ook electro autotjes rijden hier rond en die maken nog geen lawaai ook. Langs het waterfront vinden alle activiteiten plaats, daar loopt iedereen en daar zijn ook de winkels. De grote jachten worden helemaal bewaakt en zien er prachtig uit. Ook lange smalle zeilracemonsters van de J-klasse van minstens 50 meter dobberen in de haven. Alles ligt gemeerd zoals in Saint Tropez, met de achtersteven naar de wal. Tussen door varen kleine dinghys van de schepen op de rede naar de wal en weer terug. Opmerkelijk is nog steeds de Zweedse invloed. Zo zijn alle straatnamen in het Frans en in de tweede taal het Zweeds. Ook de huizenbouw is niet typisch Frans maar veel meer Zweeds met veel hout en alleen aan de onderkant steen. De sfeer is er erg gemoedelijk. Neem het leven zoals het is.

Niemand heeft haast en het geen getoeter of gejakker, want alle straten zijn een richtingverkeer. Behalve het leuke haventje zijn er de stranden maar dan aan de noordkant van het eiland ook geweldig mooi, een groep is daar heen gewandeld het was wel meer dan een uur wandelen, maar daar vindt je de hagelwitte koraal stranden omzoomd door palmen en een azuur blauwe zee. Meerdere opstappers zijn daar naar toe geweest al hebben ze het eerste stuk wel met een taxi afgelegd.
Na het avondeten zo is deze keer democratisch beslist zijn we weer anker opgegaan en nu richting Saba. Dat is een voor de winds rak van ongeveer 28 mijl en dus hebben we alleen de binnenkluiver gehesen. We lopen met de alleen de binnenkluiver ongeveer 4. 5 knoop en zijn dus rond een uur of twee in de nacht bij Saba. Bij Saba is het altijd lastig ankeren en de eerste poging heeft dan ook geen succes. De tweede poging wel, maar het is dan al twee uur later, heeft wel succes, maar het schip krijgt golven van ongeveer 2 meter te doorstaan. Met 2 ankers met elk 5 shackles uit kluizen bluiven we tenslotte liggen. Het zal moeilijk worden de opstappers en bemanning aan de wal te krijgen, maar we gaan eerst slapen.

Om 9 uur gaat het eerste bootje de wal op en gelijk gaan er wat mensen mee. Het blijkt inderdaad een hele tour om van het schip in de MOB-boot te komen. Voorzichtig wordt iedereen van het schip naar de wal gebracht. De afstand naar de wal is maar 100 meter, maar de golven zijn wel hoog en slaan op te havenpier met hoog opspattend water uiteen. Ja Saba het is het hoogste punt van Nederland met als top de Scenery precies 977 meter hoog dat is de top van de vulkaan, waar geheel Saba uit bestaat. Naast deze top zijn nog 4 domes, dat zijn opbollingen aan de zijkant van de vulkaan. De vulkaan is niet meer actief en wordt als dood beschouwd. Het eiland rijst recht uit zee op. Het is zo steil, dat je een bergbeklimmer moet zijn om naar boven te komen. In het verleden hebben de Hollanders gezegd, dat wegen aanleg niet mogelijk is en dus heeft het eiland vele trappen waarvan de langste bijna 1000 treden heeft (964) om precies te zijn. Die gaat vanaf het water naar Bottom, zo heet de hoofdstad van Saba. Vroeger werden de goederen, die het eiland dus nodig had helemaal vanaf de zee naar Bottom omhoog gedragen via deze trap. Ik kan U verzekeren, dat U niet in een keer vanaf zee de bottom haalt. Andere dan Nederlandese ingenieurs vroeger hebben beweerd hebben lokale mensen nu wegen aangelegd. Dat zijn gewonen wegen, maar ze zijn wel erg steil. Eeen taxi kan maar 2 passagiers meenemen, want ander haalt de taxi de helling niet. Tot 2003 konden Nederlanders hier hun rijbewijs halen en dat naderhand inwisselen voor een Nederlands rijbewijs.
Nadien was dit niet meer mogelijk wat veel verlies aan inkomsten heeft opgeleverd voor Saba. Opmerkelijk is dat meer als een kwart van de inwoners dezelfde achternaam heeft. Johnson en Ansell zijn namen, die het meest voorkomen. Voorts heeft van de bevolking een Nederlands paspoort en maar 40% is van origine van Saba of is een Sabaan, zoals ze zichzelf noemen. De schipper heeft de bevelvoerder van Saba uitgenodigd om aan boord te komen. In de morgen gebeld voor een afspraak en hij kon die middag komen.

Met onze MOB-boot is hij aan boord gebracht. Het is nog een jonge vent met de naam Jonathan Johnson en gaat binnen 2 maanden trouwen. Hij spreekt zeer goed Nederlands en heeft heel wat over zijn eiland verteld. We hebben wat geschenken uitgewisseld. Hij heeft van ons een zeil/regen jack gekregen, met het silhouet van de Eendracht omdat hij in Windward woont en de verbinding windward en windjack zijn dan zo gemaakt. Als tegengift kregen we pennen en een schildje van het eiland om dat aan de wand te hangen. Na een uur verliet de gezaghebber het schip weer. Langzaam aan kwamen de opstappers en de bemanning, die de wal op waren geweest weer terug van de wal allemaal met heel enthousiste verhalen. Een aantal hadden helemaal de top van 977 meter gehaald, helemaal onder de modder, maar zeer tevreden met een certificaat van het halen van de top. Leuk was wel dat de ruime meerderheid van de groep, dames waren van 6 heeft slechts 1 heer het topje bereikt. Iedereen heeft enthousiaste verhalen, dat ze dit voor geen goud hadden willen missen. Let op de dames van het kantoor Bibi en Nicole en ook Zoe en Heike en Elly hebben het allemaal gehaald, het zijn kanjers.

Ik denk dat dit wel het hoogtepunt van de reis is geweest. Anderen hebben niet zo hoog gegrepen en zijn in Bottom en Windward gebleven, maar allen hebben wandelpaden, die talrijk zijn op dit eiland gevolgd. Heel veel vlinders waren er op dit eiland, met heel veel mooie kleuren. Ook de bootsman Bert, die is gaan duiken, kwam helemaal enthousiast thuis. Hij heeft prachtige foto’s gemaakt en die hebben we inmiddels allemaal kunnen zien. Prachtige beelden van de onderkant van Saba een duikers paradijs. Vanavond blijven we ten anker aan de zuidkant van Saba, morgen bij daglicht gaan we anker op onm nog een keer helemaal rond Saba te varen en dan is het volgende eiland St. Maarten, waar we rond de middag zullen zijn. We zijn dan bijna aan het eind van de reis want dan komt het captainsdinner er alweer aan.
De tijd gaat veels te snel.

Blog Eendracht 10 februari

Na het ontwaken snel door de patrijspoort kijken: JA!
We liggen voor anker met het zicht op het haventje van Saba. De schipper gaf ons de vorige dag geen garantie dat het ankeren zou gaan lukken. Sommige mensen nemen een vrije dag aan boord. De rest per tender, de hoge golven trotserend, naar het haventje.

Gloria, onze taxichauffeur komt ons al snel ophalen. Ze doet haar naam van “worlds greatest Grandma’ eer aan. Over steile wegen passeren we prachtige vergezichten en leuke dorpen. Het ziet er idyllisch uit. Saba is echt een must!
We laten ons zo hoog mogelijk het eiland op rijden. Daar starten we de wandeling naar de top van de hoogste berg in ons koningrijk. Onderweg trotseren we een hevige regenbui, maar blijven we redelijk droog dankzij het tropische bladerdak. Wel moet soms wat acrobatiek toegepast worden, de paden zijn wel nat en glad. Op de top staat en detector, zodat men in het dorp kan controleren of de top behaald is: een “brevet van achievement’ wordt dan uitgereikt.

Terug in het dorp, gezeten aan de lunch aanschouwen we het leven al daar. Nu nog terugkomen naar het schip…. De tender wordt bij de trap naast het schip steeds zo’n 2 meter in hoogte heen en weer geslingerd. Voldaan gaan we aan de borrel..

Blog Bark Europa 12 februari 2012

De eerste landing!
12-02-2012 10:00

Na drie dagen zeilen over de Drake Passage, met een aardige snelheid zonder enige hulp van de motor, komen we in de vroege ochtend aan bij Barrientos eiland. De wachten stoppen om 12 uur en iedereen kan goed slapen voor onze eerste landing in Antarctica. Het schip ligt dicht genoeg bij het eiland om de pinguins te kunnen zien en ruiken.

De eerste landing begint direct na het ontbijt en we kunnen de hele ochtend doorbrengen tussen de Ezels- en Kinband-pinguins. We zien wat volwassen vogels maar vooral veel jongen, die nu al aardig groot zijn en bezig met het verruilen van hun donzen vacht voor nieuwe veren.

Binnenkort zullen zij ook naar zee gaan. Dat geldt niet voor het jong dat voor onze ogen door een Reuzenstormvogel wordt gegrepen. De meeste trainees brengen wat tijd door met het bestuderen van het gedrag van deze kleine, stoere vogels.

In de middag landen we op dezelfde plek op Barrientos maar nu wandelen we naar de andere kant van het eiland waar zeehonden hun plek vinden. We zien zee-olifanten, Weddell-zeehonden en pelsrobben. Een of twee van de trainees worden even opgejaagd door een pelsrob die met grote snelheid op hen afkomt.

Geen felle zon vandaag, maar we zien de zon af en toe wel. Het is soms wat mistig, maar dat zorgt voor een bijzondere sfeer. In de verte zien we de andere Aitcho eilanden, zwarte rotsen die recht uit de zee omhoog komen, gehuld in de mist. Het is een magisch beeld.

Blog Bark Europa 10 februari 2012

Met volle zeilen
10-02-2012 10:00

Het is een heerlijke dag, het begon met een super heldere nacht met volle maan en een prachtige sterrenhemel. Het Zuiderkruis, Orion, Sirius en vele andere sterren waren prachtig te zien.

Ook staat er een goede wind en konden alle zeilen gehesen worden en ging de motor uit. Ik heb heerlijk geslapen op de deining van het schip. Om acht uur staan we weer paraat om op de uitkijk te staan op het voordek, of om de boot te sturen. Het is prachtig om deze oversteek te maken op zo'n machtige zee. Nu zijn er nog behoorlijke golven, gisteren haalden de golven de 6 meter.

Behalve wat albatrossen en stormvogels, zijn vanochtend de zandloperdolfijnen gezien. Ook werd de vinvis gespot, alleen helaas niet door mij omdat we naar een goed verhaal over pinguins zaten te luisteren. Kortom, we zijn steeds bezig.

Nu, vier uur 's middags gaan we weer op de uitkijk en aan het stuur. De zon schijnt. de wind waait goed, en de buien blijven uit onze buurt. Sinds we de Beagle uit zijn bij Ushuaia hebben geen andere schip meer gezien. We hopen morgen of overmorgen de eerste ijsberg te zien...

Groetjes

Blog Bark Europa 8 februari 2012

Vertrek uit Ushuaia
08-02-2012 10:00

Alle nieuwe trainees zijn gisterenmiddag aan boord gekomen en hebben al hun eerste maaltijd aan boord genuttigd.

De EUROPA staat op het punt de trossen los te gooien voor de 3de Antarctica expeditie dit seizoen. Volg het schip op haar reis naar het verre Zuiden.

Blog Eendracht 9 februari 2012

St Barts – Saint Barthelemy
De eilanden in de Caribbean zijn allen anders. De een heeft prachtige natuur, de ander is bruisend en gezellig. Na zoveel eilanden gezien te hebben de afgelopen weken dacht ik wel dat ik alle sferen wel geproefd had. Maar nee, toen kwamen we aan in St. Barts of ook wel genoemd Saint Barthelemy.
Toen we aankwamen in het haventje van Gustavia, zagen we de mooie luxe zeilschepen en even verderop de luxe jachten liggen. Eenmaal aan wal is het net of je een luxe plaatje binnenstapt in het zuiden van Frankrijk. Franse mensen, keurige straten, gezellige terrasjes�alles is ontzettend netjes en opgeruimd. Met een klein groepje hebben wij ons af laten zetten bij het strandje van Ans de Flamandes. Hiervandaan was het mogelijk om in ongeveer een half uur een hiking pad te bewandelen. Dit pad liep langs de rotsen en ging steeds hoger, totdat we een ontzettend mooie panorama zicht hadden op de baai.
Nog even verder wandelen, over rotsen, zanderige paadjes en tussen de cactussen door kwamen we ook nog wat fauna tegen, salamanders, vlinders en zelfs 1 grote leguaan. Aan de kant waar het pad liep was de zee onderaan de rots nogal onrustig, ons was verteld dat de baai waar naartoe wij onderweg waren precies aan de goede kant lag en we daar heerlijk rustig konden vertoeven.

Inderdaad, na een half uurtje wandelen kwamen we aan in de baai van Ans de Colombier. Wat was dit ontzettend mooi!!! Gigantisch wit strand met een turqoise zee. Er waren maar 4 mensen op het gehele strand te bekennen (wat met ons 9 maakte) omdat dit strand alleen per boot of te voet via het pad dat wij hadden gelopen te bereiken is. Nadat we hier een paar uurtjes lekker hadden gerelaxt en gezwommen was het tijd om de mooie route weer terug te nemen.
De taxi zou ons weer op komen pikken dus we moesten wel op tijd zijn. Eenmaal teruggekomen in Gustavia, nog even heerlijk op het terras gezeten in ‘Zuid Frankrijk’ voordat we weer aan boord gingen. Op het moment liggen we voor anker voor Saba, wat een enorm hoog eiland! Het hoogste punt van de vulkaan is 940 meter, dit maakt dat dit het hoogste punt van Nederland is.��

Blog Eendracht 8 februari

Direct na het diner op zaterdag 4 februari om 20:12 uur werd het anker gelicht en wenden we de steven naar Terre de Haut. Een klein Frans eilandje aan de ZW kant van Quadaloupe. De hele tocht zou wel 130 mijl zijn, maar de wind was gunstig noordoost 5 met uitschieters naar 6. Als we zouden lopen tussen 9 en 10 knoop (= mijlen per uur) dan zouden we daar 13 tot 15 uur over doen en dus in de loop van de volgende morgen aankomen.
Al vlug waren de eerste zeilen gezet en begon onze “Eendracht” er zin in te krijgen. Elk uur weer een of meer zeilen erbij, met een bemanning en opstappers, die het allemaal voor de eerste keer moesten doen. Riffen uit het zeil en zeilen, die we deze reis nog niet hadden gebruikt.
Ik wilde, op de topzeilen na, alle zeilen bij. Het groot- en het schoenerzeil werden met 1 rif gezet. De eerste 1,5 uur hebben we allemaal meegeholpen de zeilen op te zetten en vanaf 22:00 werd dat verder aan de wacht overgelaten, zodat de anderen konden slapen. Het volledige wachtsysteem was nu ingegaan.

Toen de avondwacht was afgelopen en alle zeilen stonden liepen we tegen de 10 knopen. Dus we zaten lekker op schema. De hondenwacht (dat is de wacht tussen 00 en 04 uur) hebben nog beter de zeilen getrimd en ook de wind was nog wat toegenomen en werd er 12 knopen op de meter afgelezen. Een prachtig gezicht!
Je begrijpt de stemming was opperbest en dus kon iedereen uitgebreid genieten van de het schouwspel rondom het schip. De maan stond nu hoog aan de hemel en lichtte nu alles zilverachtig bij. Ook de volgende wacht ging heel erg goed, maar daar kwam in een keer een eind aan toen de wind weg viel.
We lagen zo’n beetje dwars van de noordkant van Quadaloupe, maar zeker nog een mijl of 40 af. Ruim twee uur hebben we zo rond gedobberd met slappe zeilen, toen de passaat weer op volle sterkte kwam maar de wind bleef wel Oost en dus kwamnen we niet dichter bij ons doel Terre de Haut.

Om 10:45 na de koffie hebben we besloten niet naar Terre de Haut te proberen te bereiken, maar om te draaien en terg naar Nevis te varen en daar de greenback apen te gaan bewonderen.

Greenback apen zijn verwant aan de soort makaken zoals ze in zuid oost Azi� te zien zijn. Ze leven hier op het eiland ook allemaal in de vrije natuur. Ze worden greenbacks genoemd, omdat ze een lichte groene gloed op hun rug hebben. In Indonesi� en Malakka zijn de makaken ware plaaggeesten. Zowel voor mensen als voor dieren. Op dit eiland zouden ze minder agressief zijn. Een aap mag je nooit met ontblote tanden tegemoet gaan. Een aap kan niet het onderscheid maken tussen een aanval of een lach, waarbij wij onze tanden laten zien. Soms interpreteerd hij of zij dat dan verkeerd en gaat tot de aanval over, terwijl jij juist niets vermoed. Bij een aap kan je zien, dat hij wilt aanvallen als hij behalve zijn tanden laat zien ook zijn voorhoofd naar achteren haalt, dat kunnen mensen nu weer niet. Apenbeten geven hele slechte wonden, omdat in het speeksel van de apen een aantal bacteri�n zitten, dat het meestal nodig maakt om in quarantaine te gaan en deze apenbacterie�n zorgen ook dat de wond of wonden niet genezen.

Vlakbij het schip werd het begin van een waterhoos gezien. Toen we samen met onze weerman Bert toch een conclusie moesten trekken, kregen we een wolkenstraatje te zien, die de mogelijke oorzaak is van de windstilte. Onder een verder blauwe hemel ging het wat minder hard ongeveer windkracht 4 naar Nevis waar we net even voor middernacht (23:50 uur) ten anker gingen op de rede van Charlestown. Na nog even wat na praten met de gehele wacht onder het genot van een al dan niet alcohalische versnapering, zijn we naar bed gegaan. Alles was klaar om de volgende morgen om 08:00 uur weer in te klaren, maar dan nu in Nevis.

Voor vandaag is het weer het einde van het verhaal, morgen of vanavond gaat het verhaal weer verder. We gaan nu met de sugar train een rondje maken over het volgende eiland St. Kitts of de offici�le naam St. Christoffer.

Blog Eendracht 8 februari 2012

Terugblik op maandag 6 februari 2012

Vanmorgen werden wij om 7:30 uur gewekt en om 08:00 uur werd met de hele groep gegeten. Omdat de laatste dagen nogal heftig waren, moet er nu goed worden schoongemaakt. De kajuit, kombuis en benedendeks de douches en WC’s. Vele handen maken licht werk toch? Nu op naar Nevis!

Wij kunnen nog niet aan de wal, want er moet eerst ingeklaard worden. Dat is niet zo eenvoudig. Eerst moet de opper met de dinkey met al onze paspoorten naar het immigration office, dan naar de andere kant van het stadje naar het politiebureau voor de nodige stempels, dan naar het havenkantoor en dan weer terug naar het immigration office om e.e.a. te laten controleren. Ondertussen moesten ook de storagelijsten worden overlegd om aan te tonen wat er aan eten en drinken aan boord is en dat terwijl wij niet eens aan de wal komen, wij liggen keurig ten anker. Ondertussen moeten wij lijdzaam afwachten. Maar dan wel met heerlijke kokoskoekjes, die Cora ergens opgediept had, bij de koffie.

Ben en ik hebben samen met Peter en Johan een eilandtocht gemaakt in een minibusje. Onze chauffeur Sydney heeft veel verteld. Hoewel Nevis bekend staat als apeneiland (makaken) hebben wij er weinig gezien. Maar goed ook, want het schijnen nogal bijtertjes te zijn, and if so, dan moet je gelijk in quarantaine. Nu zou een paar weken extra op dit eiland wel heel leuk zijn, maar toch liever een andere keer en dan gezond. Wij hebben veel verschillende plantensoorten gezien, o.a. kaneelstokjesbomen, papaja-, kokos- en bananenpalmen, limetrees, passievruchtstruiken en nog veel meer. Verder zijn wij langs oude plantages en mooie hotels en resorts gereden. Het is een rustig eiland zonder hoogbouw. Sydney vertelde ook over Nelson die op dit eiland is geweest en er zelfs is getrouwd. Na zo’n 2 � uur rijden waren wij terug in Charlestown, waar wij met zijn viertjes bij een lokaal tentje rijst met kip en salade hebben gegeten. Om half 5 waren wij weer aan boord. De borrel stond koud op het achterdek met chips en olijfjes. Er werd door Poul aangekondigd dat er ’s avonds een klein feestje zou zijn ter ere van zijn 40-jarig kapiteinschap. Onze keukenprins en –prinses hadden kipfilet met bloemkool, salade, aardappeltjes en kerriesaus gemaakt. Voor toe was er homemade bitterkoekjespudding. Jammie! Toen kwam de verrassing van Poul: kombuiskoffie (koffie met een flinke scheut amaretto en veel slagroom). Om 20:30 uur had Poul een film op te programma om ons te enthousiasmeren voor het voorgenomen tripje van morgen, een rit met de St. Kitts Scenic Railway of wel “The Sugar Train”. Vannacht blijven wij hier liggen en morgenvroeg om 06:00 uur zullen wij op de motor naar St. Kitts varen, waar wij om 08:00 denken aan te komen.

Terugblik op dinsdag 7 februari
Tjoektjoek train!

Zoals reeds gezegd zijn wij voor anker gegaan voor St. Kitts. Helaas konden wij niet aan de wal liggen, vanwege de aanwezigheid van twee cruiseschepen die de gehele kade aan beide zijden in beslag namen. Eerst is er door alle hens schoongemaakt. Daarna was er koffie met goddelijke boterkoek van Cora. Knapperig, vol van smaak. Hmhm. 14 mensen hadden zich voor de treinreis aangemeld en er werd vanaf 11:00 uur getenderd. Sommigen van ons gingen trouwens iets anders doen, zoals snorkelen, zwemmen, shoppen en cocktails drinken.
Wij werden per minibus eerst wat rondgereden langs de (enige) golfbaan en langs de belangrijkste (lees: duurste) hotels (ons Eendrachters interesseert ons dat natuurlijk noppes niente, maar goed) en naar een ministationnetje aan een smalspoorlijntje gebracht, waar wij braaf achter de streep op het perron moesten wachten om de komst van het treintje af te wachten (alsof je elk moment kon worden verrast door een langsrazende TGV). Eenmaal ge�nstalleerd op de bovenetage van wagonnetje 4 kon de reis van ruim 2 uur beginnen. Er werd onder het genot van diverse drankjes (rumpunch, fruitpunch, pina colada en de alcoholvrije versies daarvan (met als voorvoegsel “virgin”) heel veel verteld over het eiland. De hostesses en nog een koortje kwamen gezellig langs om te zingen en ondanks het geslinger ging er ook nog een beentje van de vloer.
Terug in Basseterre was ons niveau gedaald, maar de sfeer gestegen. Dat het rottig aan boord gaan was met de vrij hoge golven, daar kreeg je ons niet gek meer mee.

Ondertussen zijn wij op weg naar St. Barth, want de kapitein wil voor donker nog tussen de ondiepe geul tussen Nevis en St. Kitts door. Wij hopen er vannacht om ongeveer 02:00 aan te komen.
De witte wacht is nu aan het vooreten en de rode wacht is aan het zeunen. Ik ga even spieken bij de kok wat er op het menu staat. Ben zo terug. Daar ben ik weer: vis met groente en aardappelpuree en een yoghurtje toe.

Gekheid van vandaag:
Opmerking van chauffeur langs de begraafplaats: people are dying to get there. Time flies when you are having rum.
I lost my weight several times, but it keeps finding me.
Als je een moddige dame ziet: She is not built for speed but for comfort.

Tot de volgende keer en veel plezier met schaatsen!

Blog Eendracht 7 februari 2012

Zaterdagavond vertrokken we omstreeks 20.00 uur van St. Eustatius naar Guadeloupe. De wind trok aan tot 30 knopen (windkracht 6) en dit had zijn weerslag op een deel van de bemanning. De koers was Zuid-Oost echter de passaatwind liet ons in de steek omdat die van NO naar Oost draaide.

Ook viel hij een periode weg. We hebben Guadeloupe daarom niet gehaald en zijn overstag gegaan naar onze volgende bestemming. Onze internationale witte wacht bestaat uit kwartiermeester Edith en opstappers Elly, Marja, Ike uit Duitsland, Bert, Johan uit Belgie en Peter. Door de geringe bezetting worden zeilwisselingen samen met de Rode – of de Blauwe wacht uitgevoerd. Extra hard werken dus voor iedereen ook voor de vaste bemanning die regelmatig ook aan de lijnen moet helpen. Maar er was ook tijd om de prachtige sterrenhemel te bewonderen. Edith heeft ons o.a. nog het Zuiderkruis laten zien, alleen zichtbaar op het Zuidelijk halfrond.

Zondagmorgen konden we onderweg nog genieten van scholen vliegende vissen en een tuimelaarmoeder met kind. Na 28 uur zeilen lieten we omstreeks middernacht het anker vallen in de baai van Charleston op het eiland Nevis. Na een rustige nacht (lekker bijslapen) konden we maandag bijkomen op het eiland, een van de vele pareltjes in het Caraibische gebied. Vriendelijke mensen die als je liep te zoeken naar iets al naar je toekwamen of je er zelfs met auto ook nog heen brachten, een mooie natuur met heerlijke stranden omzoomd door palmbomen en heerlijk eten en natuurlijk de lokale cocktails.

Blog Eendracht 6 februari 2012

Om 05:00 uur was de rode wacht, zonder officieel gepord te worden, toch voor het grootste deel op de brug. Wij hadden er zin in!
Koers werd gezet richting Sint Eustatius ongeveer 53 zeemijlen verderop. Het eerste stukje werd op de motor gevaren en om 6:00 uur werden de bazaan en de binnen- en bovenkluiver gehesen. Rond 11:00 uur werd de boel weer afgetuigd en om ongeveer 11:15 uur voeren wij de Oranjebaai op “Statia” binnen.

Er moest worden ingeklaard en onder de lunch werden door Nicole (die overigens jarig is) en Bibi de verschillende mogelijke uitstapjes op het eiland doorgenomen.13 man koos voor de eilandtocht. Het minibusje kwam snel en de plaatselijke gids heeft ons tot bijna half zes van alles laten zien en heel veel verteld.

Wij werden weer naar boord getenderd en gaan zo de verjaardag van Nicole vieren. Ik zag haar net lekkere cocktails klaarmaken en Bert en Cora hebben een hele mooie brownietaart voor haar gebakken (chapeau!). Straks mag zij de kaarsjes uitblazen. Na het eten gaat mijn kaarsje ook uit, want wij hebben de hondenwacht en dat betekent alweer om 0:00 uur aan dek vannacht tot 04:00 uur. Voor de rest is het VET genieten aan boord van de leuke mensen, het varen en de prachtige eilanden.

Blog Eendracht 5 februari 2012

Uitslapen! Rekening werd gehouden met mensen die een lange vliegreis achter de rug hadden en zo even konden accliamatiseren. Om 8:30 uur zat iedereen aan het ontbijt en zo rond 09:30 uur werd het anker opgehaald en werd koers gezet naar Prickley Pear, een mooi eilandje, even ten noorden van Anguilla. Omdat het maar een klein stukje varen was, zijn wij daar op de motor heengegaan. Daar aangekomen was het alweer lunchtijd en hadden kok Bert en hulp Cora voor een extraatje gezorgd in de vorm van een pizzabroodje. Bert, Edith, Michel en Zoe gingen met de rubberboot op verkenning uit om te zien wat de beste landingsplaats was om te gaan zwemmen, zonnen en snorkelen. Het werd een strandje aan de noordkant. Wel gek, de Eendracht lag in de Caribische Zee en wij gingen met de rubberboot via een smalle doorgang tussen twee eilandjes door naar het strandje dat aan de Atlantische Oceaan ligt. Het was een heftig tochtje en iedereen was al kleddernat voordat wij uiteindelijk op het strandje waren. Ben viel met de boot in huis. Tijdens het snorkelen werd niet echt veel bijzonders gezien. Wel werd door een paar geluksvogels een schildpad gespot. Er vlogen veel fregatvogels rond en op het strand lag een keur van bijzondere schelpen. Vanaf ongeveer 16:00 werd er weer terug naar boord getenderd en na het met de spuit afspoelen om ons van het zand te ontdoen, ging iedereen douchen. Wij gingen een stukje verleggen en wel naar Anguilla, Road Bay, omdat een paar mensen nog wilde gaan “stappen”. De avondmaaltijd werd geserveerd in de theetuin op het achterdek en bestond ditmaal uit spaghetti met een frisse salade en een yoghurtje toe. De sfeer was rustig. Sommigen zaten te lezen en anderen doken weer vroeg te kooi. Morgen wordt voor sommigen een vroegertje, want om 04:30 wordt de eerste wacht gepord. Waaronder ondergetekende, gaap, gaap!!!

Blog Eendracht 4 februari 2012

Om 4uur gistermiddag begon de nieuwe reis, enkele opstappers en bemanning van de vorige reis bleven en nieuwe maar vaak bekende gezichten kwamen aan boord. Nadat iedereen zijn of haar hutje ingericht had verschenen langzaam de korte broeken en slippers in de theetuin op het achterdek.

Schippel Poul ‘opende’ de reis met een toast waarbij iedereen werd voorzien van een welkomstcocktail.
Waar gaan we deze reis heen? Dat blijft nog even de vraag.

Eilandhoppen gaat het in ieder geval worden! We beginnen vandaag bij Aguilla, zwemmen, zonnen en snorkelen bij Prickley Pear en ’s avonds naar Road Bay. Morgen wellicht naar St. Eustatuis om de Flora en Fauna van de vulkaan te trotseren.

Blog Eendracht 3 februari 2012

Deze reis vertrekt vanuit Sint Maarten en zal langs verschillende eilanden gaan in de omgeving. We proberen een aantal van de volgende eilanden te bezoeken: Saba, Prickly Pear, Saint Kitts en Nevis en St. Eustatius.

Speciaal voor deze reis zijn de eilanden geselecteerd met een prachtige natuur waar wij van gaan genieten! Er wordt van eiland naar eiland gezeild waarbij alle gasten actief mee helpen.

Wij houden jullie op de hoogte van onze belevenissen!

Blog Bark Europa 2 februari 2012

Onder een hoek
02-02-2012 18:00

Drake, o Drake, je maakt je reputatie meer dan waar. Een Passage met op zeker een identiteitscrisis. Zoveel gezichten, het is geen wonder dat het weer er depressief van wordt. Als we zonder motor en alleen op wind verder zouden moeten, komen we pas 10 februari terug. In de eerste 24 uur is er weinig wind en we zijn getuige van het Lake Drake fenomeen. Dat geeft ons wel tijd om weer te wennen aan de bewegingen van de oceaan.

Binnen een halve dag draait de wind zo dat onze koers indewinds is. De assistentie door een van de schroeven wordt opgeplust naar beide. We laten zeilen zakken, we hijsen er weer bij en Europa verandert een aantal malen van koers om wind in de zeilen te houden. De wind trekt aan tot meer dan 30 knopen. De golven die worden opgestuwd, blijven proberen aan boord te komen. Europa maakt soms behoorlijk slagzij. Mensen die opkomen voor hun wacht grijnzen naar elkaar, aangekleed na verschillende mislukte pogingen.

De slagzij zorgt ook voor hilarische taferelen aan het ontbijt waar mensen onder verschillende hoeken staan en zitten en het eten van hun bord zien schuiven naar waar beslist de lage kant is nu. Je wilt waarschijnlijk niet je hele leven doorbrengen onder een hoek van 30 graden, maar het is best lollig om het te proberen.

We groeten u, o Drake, met een respectvol wow!

Blog Bark Europa 2 februari

Het passeren van Kaap Hoorn
02-02-2012 10:00

Vanavond voltooien we onze Noordgaande oversteek van de Drake!

We hadden hoge zeeen maar de wind was niet zo dramatisch dan wat van zulke zeeen zou kunnen verwachten - max windkracht 8. Jammer genoeg kwam hij schuin van voren, uit het Noordwesten, dat was dus motor-sailing, wat sommige zeezieken niet al te erg vonden.

Om 18:30 zagen we het dan eindelijk, opduikend tussen een paar regenwolken:Kaap Hoorn! Het veilig ronden van Kaap Hoorn is en was een van de mooiste ervaringen voor veel zeelieden.

Het ronden van Kaap Hoorn terugkerend uit Antarctica met een aardige en competente bemanning, met heel veel nieuwe ervaringen en herinneringen, is iets waar de meeste reizigers van dromen.

Het passeren van Kaap Hoorn, aan boord van deze prachtige bark EUROPA, maakt ons trots en gelukkig. En met plezier kijken we dan ook uit naar de laatste drie dagen van onze reis, door het land van Tierra del Fuego. (Vuurland)

Blog Bark Europa 1 februari 2012

De dokter en de walvis
01-02-2012 10:00

Aage Krarup Nielsen was een Deense arts die in 1922 samen met een collega aanmonsterde als scheepsarts op de Noorse walvisvloot naar Antarctica. Hij schreef er een boek over, geillustreerd met 50 zorgvuldig ingeplakte autotypieen, de voorlopers van onze digitale foto-watervallen. Hij beschrijft de voorbereiding en start vanuit drie Noorse stadjes (Larvik, Tonsberg, Sandefjord) die de onderneming ook financierden (30 miljoen kronen).De vloot bestond uit 7 moeder stoomschepen (7000-10.000 ton) ieder met 3 of 4 kleine jachtstoomschepen aan boord, en tezamen 1100 man. Deze vloot heeft 4 maanden de tijd om de buit binnen te halen rond de South Shetland Islands. En die buit moet dan bestaan uit 4000 blauwe-vinvissen. Goed voor vele tonnen olie, waar de Europese lampjes en verwarmingen van moesten branden.

Stoomschepen hebben kolen nodig, en die zou in Cardiff geladen worden.
Maar na het laden van 50 ton breekt daar een staking uit en moet ijlings via telegrammen tonnen duurdere kolen in het Afrikaanse Dakar en in Rio de Janeiro gereserveerd worden. Het levert een maand kostbare vertraging op, maar de schrijver kan zich heerlijk uitleven in beschrijvingen van de Afrikaanse neger, die daarbij niet gespaard wordt, en het goede leven in Rio.

Wat is het bruggetje met de Bark Europa? Daarop ben ik nu scheepsarts, en ik lees het boek rond ons verblijf op Deception Island. En dat is de belangrijke eerste uitvalsbasis waar de Noorse vloot gebruik van maakt.

Je leest hoe de harpoenen afgeschoten worden en ziet op een foto zelfs de explosie van de harpoen in de walvis. De walvis wordt langszij het schip gesleept, of er wordt een buis in geslagen, lucht in geblazen en een vlag in gepoot zodat hij blijft drijven en later terug te vinden is en opgehaald kan worden, eerst snel de volgende vangen. Drijvend langszij het schip wordt de walvis gevild en het vel met hijskranen omhoog gehesen en van zijn spek ontdaan. Als ik om mij heen kijk besef ik wat hier is gebeurd, en zie de overblijfselen liggen. Hoe anders gaan wij er nu mee om: wij kijken ook uit naar walvissen, maar bij “walvisalarm” staan wij allen op de dekken gewapend met camera’s die slechts een zacht klikje laten horen.

De beschrijving van Nielsen over de pinguin kolonies zou ook nu geschreven kunnen zijn, er waren en zijn er heel veel, overigens denk ik dat er nu nog meer digitale dan echte pinguins bestaan. Zoals Nielsen beschrijft hoe men Skua’s plaagde past niet op de Bark: men legde 2 stukjes spek met een touw daaraan voor hen klaar, het duurde niet lang of 2 Skua’s vlogen aan elkaar verbonden met dat touw door de lucht tot een van hen het stuk spek los liet. Is dat leuk? Toen wel.

Tot nu toe zijn mijn medische bemoeienissen op de Bark minimaal, laat het zo blijven. Nielsen beschrijft ook geen grote drama’s, al noemt hij wel het kerkhof op Deception waar talrijke verongelukte walviswerkers liggen. Er zijn nu nog 2 kruizen en ‘n doodskist te vinden.

Hij onderstreept de noodzaak van een arts, gezien de overgedragen ervaring toen een kapitein dat zelf moest doen. Voor het gemak was de medicatie in genummerde potjes opgeborgen, de namen waren te ingewikkeld voor deze kapitein. Potje 1 was bijvoorbeeld voor misselijkheid, 2 voor hoofdpijn, etcetera. Toen hij nummer 11 nodig had, bleek deze op.
Creativiteit kan deze kapitein niet ontzegd worden: hij gaf de patient een pil nr 7 en een pil nummer 4, samen immers elf. Voor alle duidelijkheid, dat waren andere tijden: dat zie ik onze kapitein Klaas Gaastra niet zo doen. De hele crew hier is uitermate professioneel, gastvrij, hardwerkend, en straalt enthousiasme uit.

Ik ben mede daarom wel blij dat ik deze trip in 2012 op de Bark Europa maak en niet 90 jaar eerder, toen de Bark nog een lichtschip was.

Alhoewel, om even die bedrijvigheid, de schepen en die mensen te zien, en even die stank te ruiken, dat heeft ook wel wat. Maar al die dode walvissen drijvend in het rode water......nee, toch maar niet. Ik zie ze liever spuiten.

Blog Bark Europa 31 januari 2012

Dag Pinguins, hallo Drake..
31-01-2012 10:00

Staande op het voordek van het mooie schip Europa, het is net na middernacht en schemerig. De Rode-wacht is ongebruikelijk stil en staat respectvol te kijken hoe de laatste Antarctische eilanden naar de horizon glijden. De lucht boven ons was zwaar en grijs maar alslaatste blijk vaneerbetoon aan de wondere wereld die we achter ons laten, heeft de wolken basis zich opgelicht en laat prachtige turquoise gele en diep oranje kleuren zien van een uitgestelde Antarctische gloed.

Aan boord heerst een genoeglijke maar een ietsje ingetogen stemming, reflecties van gedachten worden verzameld van alle wonderen die we mochten aanschouwen op deze unieke ervaring. Tot op het laatste moment van afscheid toe werden we verwend, geescorteerd richting de Drake door een groep Bultrug walvissen. Ze stonden er op om ons op een waardige manier vaarwel te wensen met zwaaiende staarten. Nu moeten we ons goed voorbereiden om zodoende het hoofd te kunnen bieden aan deze roemruchte wateren.

Alles wat maar kon bewegen is vast gebonden, de gangen opgeruimd, eigendommen gestuwd, de zeilpakken liggen klaar en de anti-zeeziekte pillen zijn geslikt - we zijn er klaar voor.Maar.........we varen nu al verscheidene uren in de Drake en de gevreesde zeeen zijn in geen velden of wegen te zien. Geen strompelende capriolen van trainees die weer gewend moeten raken aan de nieuwe bewegingen, geen vliegende messen of onbedoelde maaltijd gevechten in de lounge en geen gevloek uit de toiletten waar slachtoffers van de ene wand naar de andere worden geworpen terwijl ze op een waardige manierhun lange onderbroek proberen op te hijsen.

De realiteit is; dat de zee met een strijkboutlijkt bewerkt, zo glad is ze! Waar is die Drake? Aan het slapen? Misschien wordt ie later pas wakker en heeft dan een grimmige verrassing voor ons in petto? Wie zal het weten - er is nog een lange weg te gaan! In de tussentijd genieten we van deze comfortabele omstandigheden, absorberen de laatste Antarctische indrukken en verwelkomen de albatrossen terug en aanschouwen met genoegen de dolfijnen die spelen met onze boeggolf.

Blog Eendracht 1 februari 2012

Gisteren was weer een mooie dag op het eiland ‘Virgin Gorda’.

We gingen ten anker voor het stadje Spanish Town. Met de MOB boot werd iedereen de wal opgebracht, waar op eigen gelegenheid rondgekeken kon worden. Na een half uurtje rond gelopen te hebben in het ieniemienie stadje zijn de meesten met de taxi richting the Baths gegaan. De Baths is een natuurpark dat omringd is door ontzettend grote stenen. Door deze stenen loopt een mooi wandel pad richting het strand. De wandeling duurt ongeveer 2 uur en begint op een mooi hoog uitkijkpunt. Hiervandaan hebben wij het pad genomen dat richting het strand gaat. Door smalle weggetjes over gladde rotsen, langs hoge cactussen en bijzondere planten en bomen liepen/klauterden wij naar de hoge rotsen van the Baths. Onderweg kwamen we veel bijzondere dieren tegen. O.a. een ontzettend grote heremietkreeft en een miljoenpoot.

Op het strand aangekomen was een leuk barretje waar weer allerlei soorten cocktails genuttigd konden worden. Maar, wij gingen nog even verder want de route door, onder, over de rotsen hadden wij nog niet gedaan. Nog meer klauterend, klimmend, kruipend door enkelhoog water lopend kwamen wij aan op een prachtig (bijna) verlaten strand. Enige Eendrachters hadden hun weg al gevonden en lagen al lekker in de blauwe zee. De onderwaterwereld was ook erg mooi. We hebben platvissen, zee-egels en mooie gekleurde vissen gezien van klein tot groot. Ook hebben we een visjes ‘poetsstation’ gevonden waar hele kleine gele visje zich concentreerden en grote vissen dit als een soort wasstraat gebruikten om zich helemaal schoon te laten poetsen.
Om half 6 hadden wij de taxi terug besteld dus moesten wij om iets voor vijven weer richting het uitkijkpunt. Gelukkig was er ook een ‘makkelijke’ route terug omhoog.

Op het moment komen we aan bij de ‘Bitter End Yachtclub’. Hier krijgt iedereen de kans om de wal op te gaan, nog even van het strand te genieten en te flaneren over de kade. Aan het einde van de middag zullen we zeil gaan zetten richting Sint Maarten want over anderhalve dag zit deze prachtige reis er helaas alweer op.

Blog Eendracht 31 januari 2012

Na mooie zeildagen ten zuiden van Puerto Rico, zat er niets anders op om op de motor de British Virgin Islands (BVI) te bereiken. De wind stond pal tegen en iedereen verlangde naar een Caribbean cocktail onder een palmboom..

Tussen de middag komen we aan bij Jost van Dyke, een onbedorven eiland bewoond door 200 mensen en genoemd naar een Nederlandse Piet Piraat. We ankeren in de ‘grote haven’ oftewel een baai met enkele zeilboten. Met de MOB laveren we tussen de boten en de duikende pelicanen naar het piertje.

Aan wal krijgen we direct het relaxte Caribische gevoel. We lopen over de onverharde weg langs het strandje en.we begrijpen al snel dat we de keuze hebben tussen Ali Baba’s bar en Foxy’s. Verder is op het eiland nog een kerkje (dicht), een ijszaak (dicht) en een rastabar (ondanks dat er geen ramen en deuren zijn, toch ook dicht). Lekker overzichtelijk. We kiezen voor Foxy’s, ‘The Stressfree Bar’.

Met een fruitcocktail in de hand genieten we van het strand, het water, de reggea op de achtergrond en de verhalen van de oude rasta Foxy. Af en toe komt er een Amerikaans stel langs, waarvan de beschonken vrouw ondersteund moet worden door de man om toch nog in hun rubberen tenderbootje te belanden..

Voor zonsondergang gaan we naar de Eendracht terug om daar te genieten van een borrel op het achterdek en een gezellig diner in de theetuin. Met de dollars op zak en de benen ingesmeerd tegen de sandflies, tenderen we nog een keer naar Foxy’s om dit keer de rum-punches uit te proberen. We kunnen kiezen uit drankjes met namen als Pain Killers, Tropical Storm, Friggin in de Riggin en Wreck on the Rocks. Ook het drankje van het huis; de Foxy’s Punch, brengt de sfeer er goed in. Iedere Eendrachter op de dansvloer is op een gegeven moment letterlijk onder de invloed van de Mountain ‘Gay’ rum die in de drankjes zit. Uit de soepele tender naar de Eendracht blijkt dat iedereen veel plezier heeft gehad, zonder te diep in het rumglaasje gekeken te hebben.

Ook de volgende ochtend zitten we fris aan het ontbijt en om acht uur gaat het anker weer op om op weg te gaan naar The Baths. Het belooft weer een mooie dag te worden.

Blog Eendracht 28 januari 2012

Caribische Zeilreis – dat is het zeker. Nadat we waren vertrokken vanuit de Dominicaanse Republiek zijn de zeilen gezet. De wind was sterk aanwezig en we zeilden heerlijk door de Caribische zee. Helaas is de wind niet helemaal gunstig waardoor we grote slagen moeten maken om goed te kunnen zeilen.

Het weer was gister ontzettend mooi, de hele dag een zonnetje en een lekker windje. Vandaag wat bewolkt maar nog steeds een erg harde wind zodat we volop kunnen zeilen. Gister is er door de bootsman een tapijtvis gevangen. Dit is een zeer zeldzame vis dat wonderbaarlijk alleen gevangen kan worden als de Eendracht in de buurt is en onze handyman Henk met de vloerbedekking bezig is geweest. Helaas was onze bootsman iets minder blij met zijn tapijtvis, want deze schijnt helemaal niet lekker te zijn.

Vandaag hebben we een jarige Iet wordt 79 jaar. Zij is al vele malen meegeweest op de Eendracht en er is voor deze feestelijke aangelegenheid een heerlijke appeltaart gebakken.

Naar verwachting komen we morgenmiddag/avond aan bij de Britse Maagdeneilanden. De planning is om eerst Jost van Dyke te bezoeken om daarna langs Tortola naar de Baths op Virgin Gorda te zeilen. Dit is een verwachting, kip konijn is ons niet vreemd dus alles kan nog veranderen.

We laten dit avontuur afhangen van waar de wind ons zal brengen.

Blog Eendracht 27 januari 2012

Donderdag 26 januari 2012
Avontuur op de Dominicaanse Republiek

De planning was om naar La Romana te gaan. Nadat de schipper 2 dagen contact had gehad met de autoriteiten, bleek daar geen plek voor ons te zijn. Er werd besloten om naar een anders plaatsje te gaan genaamd Bayahibe. ‘s Morgens keurig voor anker gegaan bij het plaatsje Bayahibe. Daar kregen wij verschillende geluiden te horen, uiteindelijk na een hele tijd kwam het bericht dat wij elders (ander plaatsje) moesten inklaren, namelijk in La Romana. Een gids kwam aan boord van het excursiebedrijf Seavis (met een Nederlandse eigenaar en een Nederlandse gids!) om als tolk te fungeren, want ze spreken hier alleen Spaans.

We kregen toestemming om zonder loods La Romana binnen te varen. Hier kwamen verschillende ‘zeer belangrijke’ figuren aan boord. 3 van de douane, 2 voor drugscontrole en het leger was er ook bij… Het was een hele klus om het schip in de haven gaande te houden, maar Gerrit onze schipper heeft het schip uitstekend in positie gehouden. Op de kade werden we scherp in de gaten gehouden of we de kade niet zouden raken, want er was ‘zogenaamd’ geen plek (was er wel, haven was helemaal leeg.). Toen moest iedereen een immigratieformulier invullen (43 stuks). Allemaal met paspoortnummer, privegegevens, handtekening etc. Nadat deze allen keurig door iedereen waren ingevuld en gecontroleerd door de douane, en alle ‘belangrijke’ personen door Fulco en Nicole keurig werden bediend met drankjes en hapjes, de opperstuurman zijn uiterste best heeft gedaan om te onderhandelen, werden er eindelijk maar liefst 2 stempels in de paspoorten gezet, de machinekamer gecontroleerd op drugs en mochten we eindelijk vertrekken naar onze bestemming Bayahibe.

Hier werden we opgepikt door Seavistours. Dit was een 400 pk boot dat als een speer door het water ging. Daarnaast was er ook een shuttle boot beschikbaar voor de gasten die aan wal wilden gaan en niet met de excursie meegingen. De excursie ging naar het eilandje Saona. Na een tocht per speedboot die ongeveer 60 km per uur ging vlogen we langs de prachtige kust van de Dominicaanse Republiek. Verlaten stranden, duizenden palmbomen en af en toe een beachresort. Na een heerlijke lunch op Saona met natuurlijk een fles rum erbij konden we gaan snorkelen en van het mooie eiland genieten.

Er zijn, roggen, koraalduivels en diverse andere vissen gespot. Na dik een uur zijn we weer met de speedboot verder gegaan naar de mangrove. Deze mangrove loopt uit in zee, een bijzonder gezicht. Hier nesten fregatvogels zich. Dit zijn mooie vogels met een oranje blaas die ze op kunnen blazen onder hun snavel om de vrouwtjes te imponeren (vele mannen aan boord waren jaloers). Vervolgens zijn we door de mangrovebossen naar een zandbank geweest voor de kust waar ongeveer een 1 meter water stond. Hier lagen hele mooie grote rode stekelige zeesterren. Onder het genot van diverse rum cola’s en rum cake werden er steeds meer zeesterren gespot. Nadat een aantal door de rumcola niet meer op hun benen konden staan was het alweer tijd om met de speedboot richting het stadje van Bayahibe te gaan. Hier kwamen we de overige bemanningsleden tegen en werd er nog een lekker drankje genuttigd. In het stadje was het erg gezellig. Een echt Caribisch sfeertje. Muziek op straat, vele winkeltjes een erg leuke sfeer.
Nadat Zoe, Nicole en Frank nog met een grote boa constrictor geknuffeld hebben. Was het helaas weer tijd om richting ons schip te gaan de ‘Eendracht’. Nog 2 rondjes om het schip in volle kracht in de speedboot en iedereen stapte uiterst vrolijk weer aan boord. Vanavond een lekkere vissoep gegeten en zometeen om 20:00u weer verder richting de Britse Maagdeneilanden! Gepland is het eiland Jost van Dyke. Kip konijn is nog steeds van toepassing, dus we zien wel hoe dit avontuur verder gaat.

PS: De airco werkt weer! Chapeau voor Wim onze HWTK!!!
Groetjes van de Rode Wacht

Blog Bark Europa 30 januari 2012

Niet zomaar
30-01-2012 10:00

De wat gelaten stemming op de eerste mijl op weg naar de “Slag om Drake” wordt plotseling onderbroken als Klaas uitroept: “Walvis aan stuurboord!”

De hele bemanning reageert meteen en zelfs de masten buigen naar stuurboord om te zien wat er gaande is. De droefenis van het vaarwel-Antarctica gevoel doet iedereen besluiten zijn ogen te trakteren op dit laatste antarctische cadeautje.

Iemand moet ergens een klein fortuin in de walvismachine hebben gestopt. We krijgen vier walvissen te zien die met elkaar spelen binnen een cirkel van een kwart mijl rond Europa. Iedere gemiste walvisstaart in alle camera’s wordt ruimschoots goedgemaakt.

De vier spelen met ons: ze verdwijnen en duiken dan vlak naast de boot weer op, ze zwemmen onder het schip door van bak- naar stuurboord, ze zwaaien met een witte vin naar ons, laten hun kunsten op de rugslag zien… Antarctica laat ons niet zomaar gaan.

Iedereen op het schip geeft de walvisshow applaus en is op dat moment even twee beetjes minder droevig.

Blog Bark Europa 30 januari

Logboek Melchior Eilanden
30-01-2012 10:00

Vandaag hadden we een Koninklijk Antarctische afscheid, een groep Bultrug walvissen escorteerde het schip terwijl we vertrokken uit de Melchior Eilanden groep naar de Drake Passage. Hun optreden is onovertroffen, heen en weer zwemmend on de boeg. De bemanning volgt hun bewegingen getrouw en rent van bak naar stuurboord in een komische dans voor de beste zicht plek Ze verminderen het droevige gevoel wat we hebben nu we Antarctica gaan verlaten; haar vijandige grootsheid en het buitengewone dierenleven zullen we nu snel achter ons laten.

Een laatste Zodiac toer afgelopen ochtend tussen deze met eeuwige sneeuw bedekte eilandjes, de wateren puilen uit van de krill. We kijken hoe een stern duikt voor een makkelijk feestmaal. We zien zeehonden en kleine groepjes wat eenzaam aandoende pinguins op de smalle granieten strandjes terwijl we rondvaren tussen de eilandjes die hun namen alle ontleden aan de letter van het Griekse alfabet.

Het bestand van te dupliceren namen uit de thuiswateren of dat van koningen en vorstinnen, ontdekkingsreizigers, of gewoon een beschrijving van het eiland zelf, moet totaal uitgeput zijn geraakt, toen deze eilanden aan de beurt kwamen om een naam te ontvangen.(wat gebeurde er met "Verbitterde Inham" of "Kaap van Verlangen")

We varen met onze bootjes door een klein Lemaire Channeltje en moeten een IJsbergje weg duwen om er door te kunnen: passeren ijsbergen met intense diep blauwe kleuren en de meest fantastische vormen. Aan het eind is er een Bultrug die een uitvoering geeft, alleen voor ons.

Aan dek zijn de veiligheidsnetten en lijnen weer opgetuigd, de wind is veelbelovend en het weer lijkt goed.

Alles is klaar voor een veelbelovende Drake overtocht?

We zullen zien!

Blog Bark Europa 29 januari 2012

Port Lockroy
29-01-2012 10:00

Er zijn hier zoveel prachtige plekken om te bekijken en het is belachelijk om ze rapport cijfers te geven. Het grillige weer kan de waardering van een bepaalde locatie onmogelijk maken - Paradise Harbour was zo'n plek, we trotseerden een sneeuwstorm met weinig zicht en hielden een uitdagende BBQ.

Niettegenstaande dat: De passage door het Peltier Channel naar Port Lockroy is tot aan vandaag, nr 1 op mijn lijst die me altijd zal bij blijven. Ik hoef niets beters meer te zien.

Ik zal proberen het scenario te schetsen: We hadden net een uurtje lang, een groepje Bultruggen van nabij bekeken in Bisco bay, toen we bij Palmer station vandaan kwamen. Onze moraal zat al dicht bij het einde van de schaal. Om 19:00 uur, de gehele bemanning zat uitgebreid te genieten van een van Marianne's heerlijke diners. Ze schijnt er eer in te scheppen om nooit in herhalingen te vervallen, in haar reeks van voortreffelijke menu's. Er is hier totaal geen behoefte aan een keuze-menu, iedereen vindt, wat Marianne ook kookt, het is heerlijk.

We waren ons net in het dekhuis aan het settelen, voor een gezellige avond, toen iedereen werd verzocht om aan dek te komen. Geen brand of een zinkend schip, maar het "alle hens" signaal klonk deze keer om iedereen van het schitterende uitzicht te laten genieten. Het weer was helder, blauwe luchten en bijna warm.

De Peltier passage loopt over een lengte van 10 Mijl in een Noordoostelijke richting tussen Doumer Eiland aan bakboord en Wiencke Eiland aan stuurboord. Het is tussen een halve en een hele mijl breed en het water oppervlak was versierd met een aaneengeslotenreeks van stukken gletsjer ijs in vele kunstige vormen, het is een zeer goed jaar voor deze wonderen der natuur.

Geboren uit de gletsjers, die hier ruim voorhanden zijn hebben ze vele verschillende kleuren, hoe dieper het blauw hoe ouder het ijs. Dat betekent alles tussen de 1.000 tot 50.000 jaar.De zon stond laag aan de Westelijke hemel. Afhankelijk van welke kant je op keek, betekende dat, ijs en landschap in tegenlicht, of prachtig uitgelicht.

Dit dramatische landschap bestaat uit: De kust van Wiencke Eiland wat bestaat uit een forse rij bergen, die bekend staan onder de naam "de Zeven Zusters". De hoogste top, Mt Luigi, is meer dan 1500 meter hoog en rijst steil op van uit het water. Voor ons was de lagere maar nog steeds pittige Mt Jabet (600m.Op de andere oever, Doumer Eiland, dit heeft in vergelijking een meer heuvelachtige structuur, niettemin is de hoogste top nog steeds 530 meter.

Het blauw-zwarte water accentueerde alle verschillende tinten wit op een ongelooflijke wijze opvallender. De kleuren, contrasten en alle bijkomende effecten waren on aards en dan ook nog gezien vanaf dit sprankelende juweel van een schip.
Het moeten onze voorouderlijke genen in ons bloed zijn, die deze gevoelens van aantrekkingskracht opwekken, bij het zien van al deze bevroren schoonheid. Deze passage zal voor eeuwig in mijn geheugen staan gegrift.

We lieten ons anker vallen achter Goudier Eiland in de vijver van Port Lockroy, waar ook nog 2 jachten onder de wal voor anker lagen. Het is een perfecte ankerplek en dat was hij in vroeger tijden ook al bij de Walvisjagers, tijdens hun jachtseizoen. Het wemelt hier van herinneringen uit deze ruige tijden.

09:00 De volgende ochtend vormen we een landings party om de Ezel pinguin kolonie te bezoeken op Goudier Eiland. Iemand heeft een walvis skelet op het strand opgericht, maar met weinig referentie naar de werkelijke anatomie van dit zoogdier. Het bestaat uit botten van verschillende soorten en maten walvissen.

De pinguins doen het hier erg goed ze lijken gezonder dan in andere kolonies die we hebben bezocht. Dit is de harde natuur. Skua's cirkelen boven de kolonie en de zeeluipaard ligt te zonnen op een ijsschots. Iedereen hoopt dat deze jonge pinguinknuffels alle trucjes van hun zorgzame moeders hebben geleerd voor dat ze voor het eerst het water ingaan.
Statistieken vertellen ons echter dat, een aardig aantal van hen een bloedbad te wachten staat, maar de sterkste en slimste zal overleven.

In de middag maken we een nog uitgebreidere tocht op de wal, deze keer is het Port Lockroy "Base A". Een van de Peninsula basis van de Britse Antarctic Survey die werd bemand tussen 1944 en 1962. Het is nu prachtig ingericht als een museum, winkel en postkantoortje. (Het meest zuidelijke ter wereld!) door de Engelse Vereniging van Antarctisch Erfgoed.

Bezoekers aantallen zijn hoog dit jaar, gedeeltelijk omdat na de erg koude winter van afgelopen jaar er nog steeds veel andere landingsplaatsen onbereikbaar zijn door het pakijs voor de schepen. Het is een fascinerend museum wat het dagelijkse leven laat zien van de mannen die hier in voorbije tijden verbleven, inclusief skies, woonkamer en alle kook atributen in de keuken. Het klinkt een beetje pijnlijk, maar net als bij mij thuis!

Het station wordt bemand door 4 charmante dames en Michael afkomstig uit Brecon. Yive is de basis commandant en ze zeilde mee op de EUROPA tijdens een Antarctica reis als deze 3 jaar geleden. Ze vergezelden ons alle vijf terug aan boord voor een drankje, gevolgd door een maaltijd met rosbief en Yorkshire pudding met als feestelijke afsluiting Irish-koffie.

En de zon ging langzaam onder terwijl we gezellig zaten na te keuvelen. Een magisch eind van een prachtige dag? Niet helemaal! Klaas bracht zijn Getto-Blaster aan dek en verscheidene gasten dansten aan dek, de korte Antarctische nacht in.

Blog Bark Europa 29 januari

Onzegbaar
29-01-2012 10:00

Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden. Of liever: wat naar het zuiden ging, gaat ooit weer naar het noorden. Na veel ‘eersten, is het al weer tijd voor ‘laatsten’. Eersten waren onder andere ijsbergen, pinguins en walvissen. We gingen tot 65Ëš10’ zuid, dus er was een dag dat we voor het laatst naar het zuiden voeren. Vandaag hebben we voor het laatst voetstappen gezet op het Witte Continent, in de sneeuw langs Dorian Bay. De meesten van de groep klommen daarna naar het hoge midden van de gletsjer die tussen Dorian Bay en de ankerplaats van Port Lockroy ligt. De stilte inspireerde de dichter in mij:

Zuidpoollandschap

Ik zie Antarctische bergen en sneeuw

water en ijs, wolken en lucht,

en ik kan maar geen woorden vinden

die deze majestueuze schepping beschrijven

en mijn unieke plaats daarin.

Daarom blijft al die schoonheid

voor eeuwig onuitspreekbaar.

Mijn weten dat ik hier deel van ben,

zal ik delen met iedereen

in wie ik een open hart herken

vol liefde en respect naar hen

die ook deze eeuwigheid in zich dragen.

Blog Bark Europa 28 januari 2012

You've got mail...
28-01-2012 10:00

In onze moderne wereld is het "op de hoogte blijven", een bijna dwangmatige eigenschap geworden. nze honger naar nieuws is onstelpbaar.

In vele opzichten verschilt het leven op een Tallship met het "normale" leven thuis.

Het onverbiddelijke schema van zee of ankerwachten, de niet onderhandelbare tijden van ontbijt, lunch of avondeten, Op tijd naar bed en vroeg weer uit de veren, dit alles moet wel leiden naar een goed en gezond leven als jongens van Jan de Wit. In al deze gezonde adviezen ontbreken de kreten als email, mobiele telefoon en internet. Vaak worden deze voorzieningen als onmisbaar beschouwd om een normaal leven te kunnen leiden, toch brengt de afwezigheid van deze verworvenheden een vreedzame stilte.

Een van de zegeningen van het aan boord zijn op de bark EUROPA is de (bijna) totale afwezigheid van kranten, internet en een mobiel netwerk.

Bij het landen op Port Lockroy op Goudier Island krijgen we een verrassing: een fel rood bord vermeld met vergulde letters "Royal Mail"! Bijna iedereen aan boord van Europa grijpt deze mogelijkheid aan om op de klassieke manier post te versturen naar hun geliefden! Na het zien van vele pinguins en enkele walvissen, was dit een onverwacht genoegen dat onder de gegeven omstandigheden zeer op prijs wordt gesteld.
�

Blog Eendracht 26 januari 2012

25-1-2012 - De Eendracht is met haar 43 opvarenden bezig met de oversteek van de Caribische Zee. Tegen het eind van de ochtend of het begin van de middag zou de Dominicaanse Republiek zichtbaar moeten worden. Daarna is het nog een heel aantal uren varen eer we in de buurt van onze volgende haven, La Romana, komen.

Het is vandaag prima zeilweer. Een lekker stevig windje en verder zonnig met hier en daar een wolkje. Sinds ons vertrek van Bonaire – zondagavond tegen zevenen – hebben we telkens aardig weer gehad. Af en toe een bui, maar dat houd je scherp. We varen gemiddeld zo’n 8 knopen, soms zelfs een hele tijd rond de 10.

Spijtig is wel dat de airco het niet meer doet sinds gistermorgen. We hebben een splinternieuwe aan boord, maar de trafo van het regelsysteem is gesmolten. In de verblijven wordt het nu erg warm. Zo veel mogelijk aan dek blijven dus en stil liggen onder je lakentje. Aan de reparatie van de airco wordt druk gewerkt.

Verder is het woord van deze dagen ‘zeeziek’. De scheepsarts lijkt wel een drugsdealer. Zelf behoor ik ook tot de gebruikers. Vanmorgen probeerde ik het zonder, maar dat bleek te overmoedig. Nu ik toch maar weer een pil genomen heb, gaat het veel beter. En als je dat ook nog een tijdje aan het roer staat, is het hier geweldig!

Blog Eendracht 25 januari 2012

24-01-2012 11:00u

Gisteren eerst een rondtour op het mooie eiland Bonaire. Om 9.00 uur stond de bus klaar en zijn we met 28 personen het hele eiland rond geweest, waarbij onze reisleidster Marielle heel veel over het eiland heeft verteld. We zijn eerst bij de zoutwinning geweest en daarna via Kralendijk naar het Gotomeer. Het weer was wisselend. Af en toe een klein beetje regen en verder gelukkig toch regelmatig opklaringen. Bij het plaatselijke museum hebben we nog een tussenstop gemaakt en kon er gedanst worden op de muziek van Bonaire. Bij het hoogste uitzichtpunt van het eiland konden we niet uit de bus want er was toen net een dikke stortbui. (Ja Nederland het is hier niet altijd mooi weer) 's Middags was er voor de liefhebbers gelegenheid om te snorkelen. Vanaf de Eendracht met de rubberboot naar Klein Bonaire. Vlakbij een prachtig strand kon je geschikt snorkkelen en was er onder water van alles te zien. Voor een beginnend snorkelaar een hele belevenis. De mensen die niet wilde snorkelen konden bij de Eendracht vanaf de zwemtrap zwemmen. Na een heerlijke maaltijd zijn we om 19.15 uur vertrokken uit de haven, waarna we de zeilen bij konden zetten. Toen de zeilen gezet waren kon een deel van de bemanning eerst weer naar binnen om droge kleren aan te trekken, want het had weer geregend.

De hele nacht doorgezeild, prachtig zeilweer maar wel behoorlijk veel wind en dus ook veel golven. Een groot deel van de bemanning is hier nog niet aan gewend, dus er zijn meerdere (tijdelijke) zeezieke mens aan boord, maar een pilletje van de dokter, een stukje brood met kaas en de frisse wind aan dek doet wonderen.

We zijn nu op weg naar de Dominicaanse Republiek waar we naar verwachting morgenavond aankomen. Het is nu prachtig zeilweer en het is onbewolkt!

Groetjes vanaf een zonnige Eendracht

Blog Bark Europa 27 januari 2012

Southern Comfort
27-01-2012 10:00

Het is zeer onwaarschijnlijk voor een gemiddeld mens, dat hij zich de eerste maanden, of zelfs jaren, van zijn jonge leven kan herinneren. Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe moet zijn geweest om in je kinderwagen te liggen. Af en toe heen en weer geschommeld, om je heen de stem en de voetstappen van de enige zekerheid in je leventje; Je moeder.

Deze gedachten zijn niet zo vreemd als je hier in je kooitje ligt op de bark EUROPA, naast me de slinger plank die moet voorkomen dat ik er uit val als het schip door wilde zeeen koerst.

Het schip maakt nu echter slome rustige schommelende bewegingen die erg slaapverwekkend aanvoelen.

Ten anker in Palmers Bay, gevuld met vele stukjes gletsjer en zee ijs, die geruststellende knisperende geluidjes maken terwijl de stroom ze langs de beschermende huid van ons moeder-schip voert.

Slaap zacht mijn lief!

Blog Bark Europa 26 januari 2012

Fantastische wereld, fantastische ervaring
26-01-2012 10:00

Gisterenavond afgesloten met een BBQ aan boord, onder een tentzeil vanwege de neerdwarrelende sneeuw. Fantastische wereld, fantastische ervaring. Vandaag zijn we op de motor verder zuidwaarts gevaren en via het Lemaire kanaal gearriveerd bij het Petermann eiland, op 65.10 graden Zuiderbreedte. Bedoeling was om hier een kolonie met Adelie pinguins te bezoeken, maar vanwege ijsvorming is het niet mogelijk om veilig met de Zodiacs aan land te komen.Geeft niet, deze tocht op zich was al een spannend sprookje, glijdend door een ijzig maanlandschap, waarbij de kapitein ons links en rechts op de leopardseals en pinguins wijst. Het verste punt van onze reis is hiermee bereikt want zuidelijker kunnen we dus niet komen, dat zou door de ijsvorming te gevaarlijk worden voor het schip. We varen terug door het Lemaire kanaal en zullen vanmiddag nog enkele uren gaan zeilen op de Bismarck Strait.

En dat brengt mij op het schip de Europa en haar bemanning. Zij maken deze reis voor mij en naar ik aanneem voor ons allemaal tot een onvergetelijke gebeurtenis. Gisterenochtend kwamen we langs enkele walvissen en onmiddellijk wordt dan de snelheid van de Europa teruggebracht om iedereen de gelegenheid te geven deze kolossale dieren uitgebreid te bekijken en te fotograferen. Er is geen haast, er lijkt weinig te moeten en de bemanning geniet zelf met ons mee.

Blog Bark Europa 25 januari 2012

Woorden schieten te kort
25-01-2012 10:00

Eigenlijk schieten woorden te kort om de uitgestrektheid, de grootsheid en de rust van deze natuur enigszins te beschrijven. Zelfs als je probeert het landschap op foto's en video vast te leggen dan kom je al snel tot de conclusie dat de werkelijkheid altijd grootser is. De eilanden en doorgangen hebben namen van ontdekkingsreizigers en hun financiers. We varen vandaag zelfs door Wilhelmina Strait, zo genoemd omdat Kon. Emma geld beschikbaar stelde aan de Belgische baron de Gerlache voor zijn poolexpeditie in het begin van de 19e eeuw. Het moet voor deze eerste explorers toch een geweldig onzekere tocht geweest zijn zonder gps, betrouwbare kaarten of communicatie. En hoe ver we ook varen in dit adembenemende landschap, steeds verrast de schoonheid van ijs, sneeuw en zonlicht ons.

Verbazingwekkend is ook dat hier in deze ijzige wateren zoveel leven is: pinguins uiteraard, met hun koddige loopje en hun behendige beweging zodra ze in het water komen, walvissen waarvan we slechts een vin of staart te zien krijgen, pelsrobben en zeeolifanten en vooral veel vogels: skua's, sterns en stormvogels.

Al onze dagelijkse ervaringen worden druk uitgewisseld in het dekhuis, waarbij vooral het beeldmateriaal met "ah's" en "oh's" wordt bekeken.

Blog Bark Europa 24 januari 2012

ice & cream
24-01-2012 10:00

Na een nogal winderige dag, waarin we moesten motorzeilen om op onze volgende ankerlokatie te kunnen arriveren, werd het weer gedurende de nacht een stuk rustiger.

Het programma voor vandaag ziet er als volgt uit: we vervolgen onze weg om 04:00 's ochtends door Graham Passage, wat een nauwe doorgang is tussen verschillende eilanden en het vaste land met spectaculaire gletsjers en vergezichten. Wie wil daar niet voor wakker gemaakt worden?

Doodse stilte uren voor het ontbijt en iedereen is aan dek. Europa vaart langzaam rond grote stukken ijs heen om schade te voorkomen. Hoog in de mast geeft een ijswacht de beste route door aan de roerganger. Overal om ons heen kunnen we nu het
tinkelen van ijsblokjes horen als of we in een zeer groot glas whisky rondvaren.

De zon komt op met kleuren die 2x je voorstellings-vermogen overstijgen, dit doordat alles wordt weerkaatst door het bewegingloze wateroppervlak.
De zonnestralen spelen spelletjes met alle objecten die op hun pad liggen en kunnen gaan glinsteren.

Op het moment dat iedereen denkt dat we de EUROPA om moeten draaien om weer uit dit doolhof te kunnen komen, blijkt Klaas een weg naar Stuurboord of Bakboord te weten om toch weer verder te kunnen varen.

We staan ademloos onder een blauwe hemel, niet wetende dat deze fantastische dag aan het eind zal worden afgesloten met Appeltaart & Slagroom

Blog Eendracht 24 januari 2012

Aan boord Zaterdag 21 januari, de wisseldag op de Eendracht.
De opstappers van de vorige reis gaan van boord, nieuwe gasten stappen op. Rond 6 uur was iedereen aan boord en om half 7 werden we verwelkomd met een heerlijke Tequila Sunrise cocktail.
Daarna een lekker diner bereid door onze kok Bert samen met assistent kok Tonneke. Iedereen was toe aan een goede nacht rust en al gauw was er niemand meer te bekennen bovendeks. De volgende ochtend vertrekken we om 10:00u richting Bonaire!

Blog Bark Europa 22 januari 2012

Hannah Point
22-01-2012 10:00

Midden in de nacht begint het schip weer te schommelen. We zijn vertrokken van Barrientos naar Hannah Point. Bij het ontbijt zien we dat we langs een eindeloze rij van gletsjers en rotsen varen. Het weer is omgeslagen. Koud, behoorlijke veel wind en natte sneeuw. Het wordt nog spannend of we 's middags wel met de zodiacs kunnen aanlanden in Hannah Point, maar we hebben geluk.

Op Hannah Point worden we begroet door een enorme hoeveelheid kinband- en ezel pinguins. En door sneeuw die bijna horizontaal waait. Typisch Antarctisch weer, schijnt. Je moet op Antarctica oppassen dat je geen slaaf van je fotocamera wordt, dus eigenlijk is die sneeuw prima want de camera blijft in de rugzak en ik kijk met 'open ogen'.

Als je een tijdje een groepje pinguins blijft bekijken, zie je opeens de meest familiaire taferelen. Papa komt thuis en begroet mama enthousiast. Jonkies spelen tikkertje. Twee vreemde jonkies duwen een jong weg dat door mama opgerocheld eten uit haar snavel eet en proberen zelf een hapje mee te bietsen. Dit mag dan weer op een fikse uithaal van mevrouw pinguin rekenen en een wilde achtervolging. Ze zijn hardleers en blijven het proberen, ook zien we een eenzame Macaroni pinguin.

We lopen door vulkanisch zand en zien prachtige groene en oranje gekleurde stenen die ontstaan zijn na vulkanische activiteit. Even later landt een reuzenstormvogel voor onze voeten en blijft minutenlang op een halve meter afstand van ons zitten. En net als we weer naar de zodiacs moeten, wordt een klein groepje achterblijvers getrakteerd op twee parende zeeolifanten.

Kletsnat komen we weer aan op Europa waar de warme chocomelk en een nieuw feestmaal van Marianne en Aleida ons wachten.

Blog Bark Europa 21 januari 2012

Livingston I presume
21-01-2012 10:00

De wildernis van de Zuidelijke Oceaan brengt onverwachte verrassingen. Na twee landingen op Barrientos Eiland, kondigde schipper Klaas, een vroeg vertrek aan. Om 04:00 in de ochtend lichten we ons anker bij de Aitcho Eilanden. Niemand behalve de mensen die de ankerwacht hielden waren getuige van dit vertrek.

Nieuwsgierigheid deed me opstaan uit mijn zacht schommelende wiegje ergens diep in de ingewanden van ons schip. Haar romp werd gekoesterd door zonnestralen en een briesje. We voeren al langs uitgestrekte gletsjers, die de oceaan voeden met brokken ijs van soms ontzagwekkende afmetingen.

Tegen de IJs-uitkijk werden historische woorden herhaald:Livingston (Island) I presume…..
�

Blog Bark Europa 20 januari 2012

Lonely Planet
20-01-2012 10:00

Om hier aan boord van de bark EUROPA te zijn en al meer dan 3 dagen naar het Zuiden te zeilen, heeft mijn perspectief op historische reizen onder zeil geheel veranderd. In gedachten, bewijs ik hulde aan die mannen met hun schepen die deze wateren voor het eerst doorkruisten en geen flauw idee hadden waar ze terecht zouden komen. Als ik een blik werp op de instrumenten in ons stuurhuis, zie ik een grote hoeveelheid aan meters, kaarten, cijfers, punten en lijntjes.

Maar buiten is er niets dan water, er zijn aanrollende golven en een lange Westelijke deining loopt onder ons schip door. En de roerganger (ster) volgt trouw de instructies op welke koers we moeten sturen. En in al deze leegheid rondom ons, weten we exact waar we zijn, hoewel we ons verlaten en alleen voelen in deze uitgestrektheid van de Drake Passage.

Dit Lonely Planet gevoel verdwijnt als we onze eerste ijsberg spotten of wanneer ik een albatros zie langs scheren of een groepje Kaapse duiven, Ik word me bewust van het feit dat er meer is, dan menselijk leven alleen. Dan wordt er land verkent, pinguins duiken op en een paar uur later, klinkt het luide ratelen van een ankerketting die een rustige nacht aankondigt voor de meesten van ons aan boord. Still Planet……., en op dit moment niet zo erg Lonely meer.

Blog Eendracht 19 januari

Woensdag 18 januari 2012

Na een goede nachtrust werd de blauwe wacht om 3.30 gepord voor de mooiste wacht van de dag, namelijk de 04-08 wacht. We begonnen de wacht onder een prachtige sterrenhemel en langzaam kwam de zon te voorschijn. Dit blijft een prachtige gezicht!

Ondertussen ging het schoonmaken, porren, tosti’s bakken en zeunen natuurlijk gewoon door. Om 8.00 uur zat de gehele blauwe wacht met een voldaan gevoel aan het ontbijt met een heerlijk gekookt eitje.

Na het ontbijt werd er snel te kooi gegaan, want om 10.00 uur zou er een interessante lezing worden gegeven door een van de opstappers. Deze lezing werd door bijna iedereen bijgewoond in het dagverblijf, maar door tijdsgebrek moest het helaas om 11.30 uur worden afgesloten. Hopelijk is er volgend jaar weer een vervolg op deze lezing net als twee jaar geleden…..

’s Middags werd er overstag gegaan door de andere wacht en werd de genua en een gaffeltopzeil gehesen. De blauwe wacht kon genieten van het zonnetje of hielp mee aan dek. Aan het einde van de middag werden er dolfijnen gesignaleerd, helaas waren die zo snel weg dat niet iedereen ze gezien had. Maar rond 17.00 uur was het weer zo ver, een hele groep dolfijnen zwom om het schip heen! Erg leuk om te zien en een keer mee te mogen maken.

Helaas zakte de wind ’s avonds helemaal weg, waardoor het grootzeil, schoenerzeil en genua gestreken moesten worden. Op dit moment staat alleen de bezaan en boomfok op en worden we geholpen door de motor. De planning is om donderdag aan het einde van de middag aan te komen in Bonaire, waar er een barbecue is georganiseerd.

Blog Eendracht 19 januari 2012

Donderdag 19 januari 2012
Gisteravond zijn er een aantal zeilen gestreken en is de motor aangezet, omdat we anders Bonaire niet zouden halen. Hierdoor waren alle wachten gesplitst en konden de opstappers langer uitrusten of slapen, hier waren de opstappers namelijk erg aan toe! De blauwe wacht had vandaag de 00-04 wacht.

Stuurman Jaap heeft deze uren gevuld door met ons de sterrenhemel te bewonderen en te analyseren. Tot grote vreugde kwam om 3.30 uur ook de maan nog te voorschijn. Na een aantal uur slapen werd de blauwe wacht wakker en werd het zonnedek weer geopend. Vooral de genua was erg populair, maar ook de zeilzakken waren goed bezet. Om 11.30 uur hebben we geluncht met een boterham knakworst met zuurkool.

De middag was goed gevuld met het zeunen, afwassen, genua opruimen, boomfok strijken, bezaan strijken, trossen klaarleggen, gangway klaarmaken etc. Het zweet liep ons letterlijk over onze ruggen, maar na het afmeren in Bonaire ging de buitenbar gelukkig weer open en konden we ons vochtgehalte en zoutgehalte weer op pijl brengen.

Vanavond staat een barbecue op het strand gepland, vertrek 18.00 uur. Morgenochtend gaan we een tour maken over het eiland. ’s Middags gaan we snorkelen en zwemmen en de dag wordt afgesloten met een captainsdinner.
De voorbereiden voor dit captainsdinner zijn al in volle gang, over zijn er groepjes mensen zichtbaar die druk aan het schrijven zijn.
Kortom de laatste dagen van deze reis worden goed benut!

Groeten, (km blauwe wacht)

Blog Eendracht 18 januari 2012

Na een boerennacht werd de blauwe wacht om 7.00 uur gepord om op wacht te komen. Na het ontbijt, was iedereen weer snel op de buitenbrug te vinden en konden we genieten van het prachtige weer.
De koers was niet veel veranderd en het sturen ging dus nog erg lastig. Ondertussen werd er druk gezeund in het dagverblijf en de afwas ging er snel doorheen, dit alles met een glimlach van de opstappers.
Helaas waren de werkzaamheden daarna nog niet klaar en werd met dezelfde glimlach de toiletten, de douches en de vloeren geschrobd.
Om 10.00 uur waren we allemaal klaar met alle schoonmaakwerkzaamheden en konden we genieten van een welverdiend chocolade broodje in de zon.

’s Middags werd de verjaardag van een opstapper gevierd. Zijn verjaardag viel altijd tijdens deze reis, maar helaas deze keer niet. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren en zijn 83ste verjaardag werd gewoon een maand vervroegd! Het dagverblijf werd versierd, de appeltaart kwam vers uit de oven en Teun (machinist) had voor de gelegenheid weer een mooi aquarel geschilderd. Het werd een gezellige verjaardagsfeestje.
’s Avonds had de blauwe wacht de ‘afwas-wacht’. Door het enthousiasme van de desbetreffende zeunen, werd dit bijna een cabaretvoorstelling. Na 2 uur zeunen, vermaak en afwassen, werd dit beloond door een kaasplankje van onze assistent kok Silvia. Het bleef gnog lang onrustig in het dagverblijf…………

Groetjes, (km blauwe wacht)

Blog Eendracht 16 januari 2012

Maandag 16 januari 2012

’s Morgens hebben de opstappers met een paar bemanningsleden een tour gemaakt op St. Lucia. Met een paar taxibusjes zijn ze langs de waterval, de vulkaan en de botanische tuin gereden. Iedereen heeft nu een goede indruk gekregen van het eiland. Een aantal andere bemanningsleden zijn gaan snorkelen, mooie vissen en koraal waren er te zien en er was zelfs even tijd om te zonnen.

Rond 12.30 uur was iedereen weer aanboord en werd er snel geluncht (broodje rookworst) om daarna alle zeilen te hijsen. Om 14.30 uur stonden de bezaan, grootzeil, schoenerzeil en boomfok op. En natuurlijk werd ook de genua gehesen. Een prachtig groot zeil, dat ons 2 knopen sneller liet varen. Helaas was en is de windhoek lastig om te varen (120 graden) hierdoor moet er altijd iemand bij de gaffelcontrole lijnen staan om de gaffels in bedwang te houden.

Onze wacht begon om 20.00 uur en iedereen was keurig op tijd op de buitenbrug. Ieder half uur wordt er gewisseld aan het roer en aan de gaffelcontrole lijnen. Om 23.00 uur werd de genua gestreken met 6 man in totaal! En werd er daarna een stormrondje gemaakt, waardoor de windhoek iets gunstiger werd. Om 24.00 uur kwam de rode wacht op en hebben we nog even nageborreld in de theetuin.

Morgen staat in het teken van ‘appeltaart’ met een surprise party!

Groetjes, (km blauwe wacht)

Blog Eendracht 15 januari 2012

Gisteravond is de nieuwe groep opstappers aangekomen op Martinique. Ze werden ontvangen door twee bemanningsleden, zodat de transfer naar het schip goed geregeld was. ’s Avonds zat de sfeer er na de welkoms cocktail er al snel goed in.

Rond 23.00 uur ging iedereen naar zijn kooi om de volgende dag vroeg gepord te worden. Vanochtend was het om 6.30 overall en werd iedereen langzaam wakker en wilden men een verfrissende douche nemen. Helaas ging dat feest niet helemaal door, maar rook iedereen daarna in het dagverblijf verrassend lekker naar zeep! Toch was het niet tot ieders tevredenheid, maar opa Teun (machinist) had het probleem natuurlijk snel opgelost en kon er in de loop van de ochtend gewoon gedoucht worden.

Na een lekker ontbijt met gebakken ei, werd het schip in gereedheid gebracht om te vertrekken. Om 8.00 uur gingen alle trossen los en werd er koers gezet naar St. Lucia. Bijna alle zeilen werden gehesen; bezaan, grootzeil, schoenerzeil, boomfok en de binnenkluiver. We gingen met 10 knopen snel richting St. Lucia. Na het hijsen en een flesje water, werden de backstag instructies gegeven door de kwartiermeesters. Voor veel opstappers was dit een opfriscursus, omdat ze al meerdere malen mee geweest zijn met dezelfde groep. En daarna was het een en al genieten van prachtig weer, mooie wind en een gezellige groep.

Om 14.00 werden alle zeilen alweer gestreken, omdat we in de baai waren van St. Lucia. We werden weer welkom geheten door Michel, een inwoner van St. Lucia die ons altijd begeleidt op het eiland en helpt met afmeren en tenderen. Na het ankeren en beleggen van de trossen op het achterschip, werd de buitenbar geopend door onze eigen barman Henk. Al snel stond de bar vol en werden plannen gemaakt om lekker te gaan zwemmen bij het schip. Na een kort overleg met de schipper en na een korte voorbereiding lagen er al snel opstappers en bemanningsleden in het helder blauwe water af te koelen. Een aantal andere opstappers zijn het eiland opgegaan om daar rond te lopen. Morgen wordt er een tour gemaakt langs de bezienswaardigheden van het eiland met als hoogtepunten een bezoek aan een waterval, vulkaan en botanische tuin. Het plan is om morgenmiddag te vertrekken naar Bonaire.

Zonnige groeten, (km blauwe wacht)

Blog Bark Europa 19 januari 2012

Songs of Praise
19-01-2012 10:00

Through southern waves, as wind allows,
the bow of bark Europa ploughs.
Not rushing in an hurried speed,
as modern man would often need,
she takes her time, just mile by mile,
and brings all sailors to a smile.
For this is life as it should be:
a song of praise, o Lord, to Thee!

Blog Bark Europa 18 januari 2012

Stuiterend over de golven van de Drake
18-01-2012 16:00

We zijn nu 2 dagen onderweg op onze reis naar de overkant (ongeveer 300 Mijl) via de berucht Drake Passage.

Het zichtbare aantal bemanningsleden begint langzaam toe te nemen – de slachtoffers van de Mal de Mer (zeeziekte) beginnen gewend te raken aan de constant rollende bewegingen. Hun dieet is veranderd van droge crackers naar heerlijke warme soep met stukjes brood. Het zou ook doodzonde zijn voor wie dan ook, om ook maar een moment te missen van dit unieke avontuur.

De gast-bemanning komt geleidelijk over hun vriendelijke verlegenheid heen, die altijd ontstaat als je groep vreemdelingen bij elkaar gooit.

Schertsende opmerkingen beginnen door te sijpelen in de conversatie terwijl karakters van verschillende personen geleidelijk aan duidelijk worden.

Een ding is echter duidelijk, de zorgzame sfeer waarmee de trainee-bemanning de zwakken en zieken uit de wind houdt. Als je met zeeziekte rondloopt word je aangeraden om lekker in je kooi te gaan liggen. En de slachtoffers van deze irritante ziekte hoeven zich geen moment schuldig te voelen – Met wat minder mensen, geen punt, dan draaien ze gewoon wat meer wachtjes en kunnen zo wat langer met de zeilen spelen.

Hoewel de Drake Passage niet een hele grote zee is, lijkt het toch onmetelijk.

Het maakt niet uit welke kant je ook opkijkt, het uitzicht is ZEE.

Niets dan rijen met grote hoge rollende golven, die allemaal proberen om onze Europa om te duwen. Dit alles geeft een euforisch gevoel van vrijheid en ruimte. Geen enkel ander schip hebben we gezien sinds we de Beagle achter ons hebben gelaten. De enigen die ons gezelschap houden zijn de vogels. Vele Kaapse duiven, vergezeld door enkele Albatrossen. In hun vlucht hebben ze een spanwijdte die wel 3,8 meter kan bedragen.De grootste vogel ter wereld.

Op het ogenblik zeilen we over SB hals en staan er 21 zeilen te trekken.

Het is fantastisch zeilweer. Het is niet alleen de bijtende wind en de aanrollende golven die het fantastisch maken het is ook de ervaring van de Europa zelf.

Ze is echt een prachtig zeilschip, ook al is ze 100 jaar oud, deze dame (ik wil haar geen oude dame noemen, omdat ze meer sprankelend en zeewaardig is dan menig nieuw schip) is elegant en edel. Ze glijdt sierlijk door de hoge golven.

Haar boeg wordt hoog opgetild door de golven: die een strategie schijnen te hebben om haar op haar linker zij (Bakboord) te werpen. Maar daar komt niets van in. Als de golf onder haar door probeert te ontsnappen zoekt ze wraak door met haar boeg de boosdoener in tweeen te splijten, waarna de kracht is gebroken. Daarna blijft er geen ander bewijs van deze sluwe aanvallen over, dan wit schuimend water en af en toe wat buiswater.

De lange deining is constant maar niet het weer, gisteren hadden we een glorieuze zonnige dag maar die heeft vandaag plaats gemaakt voor een lucht met vele grijstinten, af en toe vergezeld door een ijzige regenbui, die de blootgestelde huid geselt, als worden er vele scherpe naalden in gestoken.

Ondanks lagere temperaturen, snijdende regen en de bijtende wind, blijven de gast-trainees zich verzamelen op een van de meest blootgestelde plekken van het schip, de boeg. Dat is de plek waar de uitkijk wordt gehouden, toch worden aflossers vaak nog voor een paar minuten terug gestuurd, om toch nog maar even van die unieke ervaring te kunnen genieten.

Met zo’n constante zeegang, blijft ook het probleem voor de nieuwelingen om zich aan boord staande te houden voortdurend aanwezig. De trainees worden vaak aangetroffen in een giechelende toestand nadat ze elkaar als een bal in een flipper kast hebben staan opvangen. Onderdeks is het nog erger, hier ontbreekt de horizon, al zijn er wel wat kleine patrijspoorten om door naar buiten te kijken, maar die zitten vaak onderwater.

Stel het je maar eens voor, je zit in een uitgeholde kurk in een rond draaiende wasmachine. Probeer dan maar eens je stabiliteit en orientatie te behouden.

Dit is wat wij onderdeks meemaken.

Aan dek kun je de horizon zien en natuurlijk de golven, maar natuurlijk hebben we hier het gevaar van de natte dekken en die hebben ook al een paar slachtoffers gevist. Gelukkig worden de slachtoffers beschermd door de vele vullende lagen isolerende kleding waarmee ze aan dek rondlopen.

Vergeleken met de uitrusting van de vaste bemanning die vaak bestaat uit T-shirts, dunne broeken en flip-flops, lijken wij, de trainees, op een belachelijke manier overdressed te zijn – een verzameling van vel gekleurde aspirant Sumo worstelaars.

De maaltijden zijn een ander op de loer liggend gevaar, hoewel vermakelijk.

Het veilig navigeren tussen het uitgifte luik van het Kombuis en de tafels van Lounge en Dekhuis brengt af en toe hele worstelingen met zich mee.

1 hand druk, om het bordje met eten in balans te houden, terwijl met de andere hand grijp-bewegingen maakt om ergens houvast te vinden.

Het is niet ongebruikelijk om iemand jonglerend met een bordje eten te zien omgaan, terwijl ze proberen om het mooie ronde witte Europa bolletje op hun bord te houden. Met een rollend schip, meandert het bolletje rond de worst en de stamppot, valt op de grond en veroorzaakt een spelletje van, pak me dan!

Het nestelt zich zelf tussen een paar grote laarzen, maar voor de reddende hand het kan oppakken, gaat het er weer vandoor op weg naar meer vrijheid.

Dan naar Stuurboord, dan weer naar Bakboord ondertussen hebben zich een aantal bolletjes-vangers gemeld, er wordt een team strategie besproken en iedereen is er klaar voor en de strijd lijkt gestreden, het bolletje begint weer aan zijn ontsnapping naar Stuurboord, de hinderlaag is gereed, maar net op dat moment komt er een nieuwe, met een bord eten gewapende, jonglerende gast binnen.

Hij verkruimeld met een niets vermoedende stap het ontsnapte brood bolletje tot kruimels.

Het zijn niet alleen de bolletjes die een eigen leven leiden, water flesjes, maar vooral ook messen hebben het vaak gemunt op de mensen die tegenover je aan tafel, als een exocet kiezen ze het luchtruim om je tafelgenoot te torpederen.

Ook de soepkommen zijn niet te vertrouwen en net als je denkt dat je alles onder controle hebt maakt het schip een iets andere beweging en spuugt de soepkom zijn inhoud als een soep tsunami naar een selectie van menselijke slachtoffers tegenover je.

Deze kleine incidenten zijn gesneden koek voor de kombuis bemanning, die rond de klok werken, in condities die voor de meeste mensen onmogelijk zouden zijn. Zij voorzien ons van verse, overvloedige en smakelijke maaltijden, naast de bodemloze hoeveelheiden koffie en thee die 24 uur per dag beschikbaar zijn.Zij zijn de ware helden!

Met deze perfecte zeilcondities, tikt de EUROPA de mijlen achter zich weg en is ondertussen de Convergentie zone gepasseerd, die tot uiting komt in een opvallende daling van de zeewater temperatuur naar 2,8 graden Celsius.

Onze aankomst op de Zuid Shetland Eilanden is nu in de vroege uurtjes van de vrijdag ochtend.

Terwijl ik dit zit te typen, glijdt mijn stoel van de ene kant van de hut naar de andere en probeert me waarschijnlijk duidelijk te maken dat het etenstijd is.

Dus ben ik weg voor een maaltijd en waarschijnlijk nog wat extra vermakelijkheden.

Blog Bark Europa 18 januari

Overtocht naar Antarctica
18-01-2012 10:00

Eergisteren vertrokken uit Ushuaia met loods aan boord die ons begeleide tot het eind van de Beagle strait, daarna koers gezet richting het zuid westen koers 187.

Het is prachtig zeilweer en met een 24 uurs afstand van 187 mijl een mooie afstand afgelegd met een pieksnelheid van circa 9 knopen hopen wij morgen aan het eind van de dag aan te komen op de eerste bestemming een van de Zuid Shetland eilanden aan.

Om goed beslagen ten ijs te komen worden allen goed geinformeerd over wat wel en niet kan op deze eilanden.

Dus overmorgen gaan wij aan land en dat wordt zeker een prachtige ervaring.

Blog Bark Europa 17 januari 2012

Zeeziekte bestaat niet
17-01-2012 10:00

Uit de hoeveelheid middeltjes die worden aangeraden om zeeziekte te bestrijden en te voorkomen alleen al, valt op te maken dat men het over het ontstaan er van niet eens is.

We maken een rustige passage mee van de Drake Passage. Goede wind geeft Europa een mooie snelheid waardoor we zelfs iets voorliggen op de planning.
De kombuis produceert de ene na de andere heerlijkheid, maar het lukt mij maar niet om er echt van te genieten. Het meeste van de tijd breng ik horizontaal door, terwijl anderen hun best doen om de opgegeven koers aan te houden.

Nee, zeeziekte bestaat dan misschien niet, het lukt prima om op zee ziek te zijn.

Blog Bark Europa 16 januari 2012

Fin del Mundo
16-01-2012 10:00

Bij verschillende gelegenheden in Ushuaia staat de kreet "Fin del Mundo" of te wel "het einde van de wereld" vermeld om het dagelijkse passerende publiek op dit schokkende feit te attenderen. Technisch gesproken zal het allemaal wel meevallen, tot op de dag van vandaag hebben we nog geen definitieve signalen ontvangen dat het einde van deze wereld nadert.

Als men maar blijft lopen, zeilen en vliegen, dan zal er ook steeds weer een nieuwe wereld opdoemen na alle ontberingen van kou, golven en wat er meer zij. De placemat van Tante Sara in Ushuaia nodigt haar gasten uit om, “zich zelf te vermaken, het is tenslotte het einde van de wereld”.

En dan denk ik bij me zelf: Waarom ook niet? ...en na een heerlijke Cafe con Leche, loop ik naar de pier van Club Nautica Ushuaia.

Daar ontmoet ik vriendelijke mensen die allemaal naar de bark EUROPA worden gebracht, die sierlijk achter haar anker ligt te zwieren in de baai.

Dit is niet de "fin del mundo", dit is het begin van een hele nieuwe opwindende wereld met vele nieuwe gezichten van enthousiaste mensen.

Hallo Wereld!

Blog Bark Europa 13 januari 2012

Thuis
13-01-2012 10:00

Het blijft altijd moeilijk om over intense ervaringen te praten. Ik ben Engels en we staan bekend als mensen met een stijve bovenlip, dus excuseer mijn gebrek aan overgevoeligheid.

Als groep, kunnen we met gemak 5 pinguins soorten definieren alleen al door hun geur, hoe een haremloze mannelijke pelsrob op afstand te houden met een opgeheven hand en een felle starende blik en we weten hoe het voelt om door een veld van ijsbergen te worden geloodst door een kapitein die je zeker niet achter je wil hebben in een drukke spits. (Kom op, jij kunt toch ook wel een driemast bark, onder vol tuig, door dat gaatje wringen).

Met wie moeten we het er over hebben, met elkaar? Ik weet het niet: we hebben het beste en het slechtste van elkaar gezien en mee gemaakt de afgelopen weken en dat maakt het vaak iets moeilijker om over deze onderwerpen te spreken.Kunnen we er met iemand anders over praten? Jaaa, Antarctica...spannend man...

Misschien vergt het alleen wat tijd om al deze indrukken te verwerken, voordat we ze kunnen delen; Het rommelende gedonder als een gletsjer ietsje opschuift om weer een groot stuk ijs te lozen. Het gevoel van hulpeloosheid als er een katabatische wind over de ijsvelden naar beneden zwiept en het schip laat hellen terwijl er helemaal geen zeilen zijn gezet, (jaaa...ze zijn prachtig opgedoekt...), Het zien van een kwart miljoen pinguins die allemaal op de zelfde plek schijnen te willen broeden. Misschien verstoppen we deze herinneringen wel, net als een oude gierigaard zijn goud, diep verborgen houdt.

Maar je kan er donder op zeggen, dat bij iedereen van ons, in de toekomst, deze gedenkwaardige momenten zullen komen boven drijven, dat kan zijn door het noemen van een nooit eerder gehoorde naam van een sub antarctisch eiland, het kan de lucht zijn van een bak ontsmettings middel, (neem geen ongedierte mee en wat je ook doet, ga niet op het mos staan), of zelfs een thee zakje in een longdrink glas, maar we hebben nu allemaal de mogelijkheid gekregen om met onze eigen wil, een helder beeld op te roepen van wat we allemaal hebben meegemaakt. Dit alles maakt ons op een bepaalde manier rijker: zuiverder, inhoudelijker.

Misschien is dat wel de reden, ik bedoel, wie gaat er nou eigenlijk mee op zo’n reis? Gepensioneerden en “veel plegers” is een te makkelijk antwoord. Van de 40 trainee-gasten op deze reis voldoet de helft aan dit criterium, maar dat gaat over wie, niet waarom.

Wij zijn de mid-life crisers, de carriere brekers, de nabestaanden en de lichtelijk gestoorde types. Wij zijn de Rode, Witte en Blauwe wacht, doen de uitkijk en het sturen in alle weersomstandigheden, (en de Groene wacht, platliggend en kreunend onder sommige weersomstandigheden). Wij zijn de ruftie-tufties..... Oh, wie houd ik nou voor de gek? Een schip vol met accountants van middelbare leeftijd? Nee, dat nou ook weer niet. Ik ben aan boord sinds Rotterdam waar deze reis in september begon en het enige wat goed voorspelbaar is, is de kwaliteit van de soep.!!

Dus.. kom op Europeanen en innen, Euro-veteranen en Europa-fielen waar ook ter wereld, leer het verschil tussen een gei en een gording, en op een dag...Nee...ik kan nou ook weer niet garanderen dat, "dat" het verschil gaat maken. Dat is nou juist het punt. OK, Als je toe bent aan een verandering, of een uitdaging, kom aan boord.

Ga de wereld niet rond cruisen in een drijvend flat-gebouw met zijn eigen casino en bioscoop. Doe het op de originele ouderwetse manier.

Wij zijn uitgeweken voor Engelse kanaalveerboten en Braziliaanse vissermannetjes, Wij hebben gezwommen in de Paarde breedtes en in Antarctica, Wij hebben het sterrenbeeld van Orion over de nachtelijke hemel zien schuiven dichter en dichter naar de Noordelijke horizon totdat de noordelijke middernacht zon hem aan het oog onttrok. Voel elke mijl....

Dat is waarom de ochtend van ons vertrek de zwaarste opgave is van alles. De monsterlijk grote tassen, (zoveel had ik toch niet bij me?) het hartelijke handen schudden, (de Engelse stijve bovenlip, schreef ik toch), de uitgewisselde adressen (als je ooit nog eens in "Noord Mongolie" komt...) het rond dwalen in het onwerkelijke Ushuaia, meer dan 15.000km verwijderd van waar je woont, en dan tegen mensen aanlopen die je al je hele leven lijkt te kennen, (van het schip dat is duidelijk, of je moet een belachelijk groot sociaal netwerk hebben) en dan die zin die we allemaal zeggen:"goeie reis naar huis."

En dan stap je buiten dat kleine, gevaarlijke, intense, ongelooflijke spannende wereldje, terug in de anonimiteit, en de betovering is verbroken en je gaat naar Huis...

En....sommigen zijn daar klaar voor en sommigen zijn dat niet, maar de gelukkigste van allemaal realiseert zich dat ze al thuis is...

Blog Eendracht 12 januari 2012

Met een koers van 150 met St Kitts, Nevis, Monsserat, Guadeloupe en Dominica aan bakboord richting Martinique. Eerst steeds 7 tot 8 mijl en onder Dominica terug naar 1-2 mijl. Achter het eiland ineens heel veel wind en we lopen 10 tot 11 mijl. Het hele schema in de war. Veel te vroeg in Martinique, dus dat wordt om 2400 uur de zeilen eraf met de kleine ploegjes. Terwijl ik dit schrijf valt de wind ineens weg en moet de motor bij. We zien wel hoe het komt. De stemming is uitstekend. Het heeft ook wel wat om het allemaal met eigen mensen te doen. De gasten hielpen wel met de bezaan.

De Veiligheidscommissie is vandaag bij elkaar geweest om weer belangrijke zaken te bespreken. Met de gele slang in de bezemkast gaat het niet goed. Als de warme kraan niet dichtgedraaid wordt krijgt de kok heet water door de koude kraan. Gelukkig is er wtk Teun die dit allemaal snapt en zorgt dat dit tijdelijk wordt verholpen in afwachting van een definitieve oplossing als de Eendracht weer thuis is. Misschien wel een wat technisch verhaal maar het is hier dan ook een “hot” item.

De appeltaart van de dames was zeer geslaagd. Eenvoudig doch voedzaam zou Bommel zeggen.

Inmiddels is de hele bemanning bezig geweest om alles klaar te maken om te strijken en daar komt toch weer wind. Tien minuten pauze om koffie te drinken en dan maar weer kijken. Muiterij dreigt, maar toch gaat een ieder richting koffie.

Tenslotte toch alles naar beneden en opgeruimd met de hele ploeg en 2 gasten. We gaan tot morgenochtend ten anker en drinken nog wat met z’n allen.

Groeten van de rode wacht

Blog Eendracht 11 januari 2012

Na een rustige nacht ten anker voor St. Eustatius, kwam het schip weer tot leven om 7.00 uur. Een groep bemanningsleden is na het ontbijt vertrokken richting het eiland om daar een lange wandeling te maken op de krater. De andere bemanningsleden hielden zich bezig met de schoonmaak van het schip. De gasten vertrokken om 9.30 uur naar de opening van de terminal op het eiland.

Rond 15.30 uur was iedereen weer aanboord en werd er een verfrissende duik genomen in zee. Ondertussen gingen bemanningsleden aan de slag om voor te bereiden om de zeilen te gaan hijsen (buitenkluiver, binnenkluiver, boomfok, grootzeil en bezaan). Om 16.30 uur ging het anker op en werden de zeilen gehesen.

Op dit moment hebben we de hondenwacht (00-04) en gaan we ongeveer met 8,5 knopen richting Martinique, naar verwachting komen we daar vrijdagochtend aan. Het is erg stil op de buitenbrug. De wacht bestaat op dit moment uit 4 bemanningsleden, 2 km’s, 1 stuurman en de scheepsarts. Toch gaan we als een speer!

Groeten van het ‘rode wachtje’,

Blog Eendracht 10 januari 2012

Nadat de gasten weer terug waren van het eten op het eiland, werd er gisteravond om 23.00 uur weer ten anker gegaan in Marigot. Vanochtend om 7.00 uur werd iedereen gepord en gingen alle bemanningsleden aan de slag met schoonmaak werkzaamheden en met het hijsen van de zeilen. Om 8.00 uur werd er vertrokken richting St. Eustatius en werden alle voorbereidingen getroffen voor het hijsen van de bezaan, grootzeil, boomfok, binnenkluiver en buitenkluiver. We waren zo snel klaar met alle voorbereidingen, dat onze schipper ons zelfs een kop koffie gunde tussen het voorbereiden en het hijsen! Dit kwam goed uit, want in dit warme weer staat het zweet snel op onze voorhoofden…

Om 9.00 uur begon het hijsen van de zeilen. Binnen een mum van tijd stonden alle zeilen op, met hulp van de gasten die ons graag wilden helpen met trekken. Rond half 11 werd er weer een sloepenrol gehouden voor de gasten, die gisteravond aan boord gekomen zijn.

Daarna werd het zonne-voordek geopend en overal op het voordek lagen weer bemanningsleden te ‘bakken’. Dit keer bleef een watergevecht jammer genoeg uit…

Om 14.30 uur werden alle zeilen weer gestreken en om 15.00 uur lagen we ten anker voor St. Eustatius. De voorbereidingen voor de bbq volgde, maar gelukkig was er ook nog even tijd voor een verfrissende duik in de zee. ’s Avonds kwamen er 25 gasten aan boord om te genieten van een heerlijke bbq. Het vlees werd bereid door twee goed geinformeerde assistentes van de chef! Alle gasten hebben genoten van een gezellig, maar vooral lekkere avond.

Groeten

Blog Bark Europa 10 januari 2012

Deze reis proberen te omschrijven!

10-01-2012 10:00

We zijn Kaap Hoorn voorbij. Over niet al te lange tijd zal de bark EUROPA, wat ons huis was voor de afgelopen paar maanden, zich weer melden in de bewoonde wereld.

Ik heb 47 dagen doorgebracht op dit kleine eiland van staal en hout in een erg grote oceaan en dat voor mij voor het eerst aan boord van een zeilschip.

Ik heb voor mezelf geprobeerd om deze reis in een paar zinnen samen te vatten. Dat is niet gemakkelijk, Ik wil maar steeds woorden gebruiken als "magisch", "fantastisch" of "van een andere wereld" om mijn gevoelens voor deze reis weer te geven.

Om deze reis te beschrijven in een paar zinnen, komt de werkelijke betekenis totaal niet tot zijn recht. Het beste wat ik kan doen is een paar momenten benoemen die veel indruk op me maakten tijdens de reis:

- De kans krijgen om sir Ernest Shackleton, mijn persoonlijke held, te eren met een kleine ceremonie bij zijn graf.
- Om Bultruggen te zien zwemmen op 8 meter afstand van het schip op 1e Kerstdag.
- Om twee zee-olifanten met elkaar te zien vechten, beide het formaat van een forse 4-wheeldrive.

(als fervent ultra-marathonloper, heb ik daarnaast nu op mijn sport-CV staan dat ik zowel in de Arctic als in de Antarctic mijn sport heb kunnen beoefenen.)

Dit is een fantastische reis geweest, op een fantastisch schip, met fantastische mensen.

Bedankt...

Blog Bark Europa 9 januari 2012

Jarig zijn op de Europa!
09-01-2012 10:00

9 januari 2012 is voor mij wel een heel speciale dag geweest!, mag voortaan van "Drees trekken". De gang en het dekhuis waren feestelijk met vlaggetjes versierd en ik werd 's morgens spontaan door velen gefeliciteerd en zelfs gekust door de kapitein! Uit het kombuis klonk het "lang zal ze leven..... Mijn dag was goed..

Het weer was prachtig, albatrossen en 'n matige wind, je voelt al dat het warmer wordt in noordelijke richting. Jordi heeft om 11 uur een boeiende lecture gegeven over een Chileens project betreffende albatrossen, een grote kolonie heeft zich daar gevestigd, en zij observeren en registreren ze nauwkeurig, Hun aantal wordt langzaam groter, er komen nu meer albatrossen uit het Antarctisch gebied. Om 17 uur wordt het echt aangenaam op het dek, en dat wordt goed benut, hier en daar liggen mensen in het zonnetje. Marteyn geeft een vervolgpraatje over zeilen in bijzondere weersomstandigheden, rondom Kaap Hoorn met een depressie in de buurt, geen sinecure!! Ook vandaag nog een keer overstag gegaan, ook geen kattepis, 't kost 'n half uur voor je de gewenste koers weer kunt varen, maar dat is nou het leuke van dit schip.

Na het avondeten kwam er maar geen toetje binnen...echter om 20 uur, bij het 8o'clocky kwam de bemanning het dekhuis zingend binnen met een taart met kaarsjes, hartverwarmend. Appeltaart met slagroom en ook nog een prachtig Europa T-shirt, geweldig. Als extra verrassing werd er door een paar stoere/lieve mannen nog een toepasselijk lied gezongen, onder begeleiding van Bert met gitaar: Lied van de Beatles: When you 're 64 PLUS EEN. 't Doet even zeer.......(nee hoor).

Hierna viel de groep al snel uiten, wachtlopen, slapen etc. Kortom het feest was voorbij, regen viel en ik ging dankbaar en gelukkig lekker slapen. Om 6.10 worden we gewekt door Tanja, Kaap Hoorn was in zicht! Net een schim van de Kaap gezien, zo mooi om mee te maken!! Eigenlijk zoals de hele reis vol nieuwe prachtige ervaringen was. Bedankt Europa!!

Blog Bark Europa 7 januari 2012

Tik op de neus
07-01-2012 10:00

Ja, we waren net begonnen met de verovering van de Drake Passage. Maar de Drake sloeg terug. Binnen een half uur na vertrek van de Aitcho eilanden dook de Europa recht in een enorme staande golf, die over het schip sloeg en in een keer het einde van de kluiverboom vernielde.

Omdat kapitein Klaas de omstandigheden al niet vertrouwde, was de net aangetreden Redwatch uitkijk op het voordek al teruggetrokken naar de campagne. De schade was aanzienlijk. Er is ongeveer 1,5 meter van de kluiverboom naar beneden omgebogen, het kluiver net hing op half-elf. Het gevolg is dat de Jager en buitenkluiver niet meer gebruikt kunnen worden. Inmiddels zijn binnenkluiver en voorstengestagzeil weer in gebruik en er een is een nood kluivernet geplaatst.

In Ushuaia en later Kaapstad zal het nodige gedaan moeten worden om de schade definitief te herstellen. Het is interessant om het ontstaan van dit soort spectaculaire golven eens na te gaan. Er spelen allerlei factoren mee. Op 6 januari was het volle maan. 48 uur later heb je dan springtij. De (tegenwindse) stroom van de zee was al sterker dan normaal. Het gebied tussen en net achter de Aitcho eilanden is nog tamelijk ondiep. De bodem van de hoge golf raakt de ondiepe bodem van de zee en wordt afgeremd. De watermassa van de golf wordt omhoog geperst en de top van de golf rent door.

Vergelijk dit met het gedrag van de zee bij een Tsunami! Door de deskundigheid van de bemanning van de Europa is er alleen materiele schade. Iedereen is zich nog meer bewust van de onberekenbaarheid van de elementen. De hele nacht is de uitkijk verder vanaf de veilige campagne uitgeoefend. Harnassen aan. Sturen vanuit het stuurhuis en geen stuurwacht meer.

De ochtend van de 7e januari bracht ons mooi helder weer. We zijn inmiddels de 60e breedte graad over, de convergentielijn. Het zou nu warmer moeten worden. De Drake deelde ons een tik op de neus uit. Maar na het eerste bloed......DRAKE WE ARE STILL HERE!

Blog Eendracht 9 januari 2012

Goede morgen

Na een zeer voorspoedige reis zijn we op zondagmorgen om 11.00 uur aangekomen op de rede van Marigot op het Franse gedeelte van St Maarten. We zijn alleen met de bemanning aan boord overgezeild van Fort de France op Martinique naar Marigot. De bemanning was ingedeeld in 3 wachten. Iedereen was ingedeeld, ook het voltallige kombuispersoneel. Na vertrek zeilgezet en over een boeg de afstand van 276 mijl gezeild. Vanmorgen afgetuigd en te anker. Verder vandaag het afscheidsfeest van Cees Kentin. Cees is ondertussen de grens van 70 jaar ruim gepasseerd en stopt nu definitief als bootsman. We maken er iets moois van! Bedoeling is dat we morgenochtend gaan provianderen en morgenmiddag gaan bunkeren. Hartelijke groet

Blog Eendracht 8 januari

Gisteravond hebben we met 4 bemanningsleden wacht gelopen van 20.00-24.00 uur. Bijna alle zeilen werden gehesen, helaas liet de wind ons in de steek. We hebben vannacht en vandaag meerdere malen de motor aan moeten zetten om de vaart erin te houden om op tijd op St. Maarten aan te komen om de nieuwe groep te verwelkomen. Vanochtend begon de dag goed met heerlijk vers gebakken brood en een prachtige zonnetje op het dek.

Na onze wacht van 8.00-12.00 uur met de daarbij behorende schoonmaak werkzaamheden, werd het Hawai dek geopend. Bijna alle bemanningsleden, die geen wacht hadden, lagen verspreid op het dek met kussens uit de theetuin om lekker bij te kleuren (rood of bruin). Natuurlijk werd deze middag afgesloten met een groot watergevecht met de daarbij behorende tuinslangen, waterballen en pannen. Gek genoeg vond niemand het erg om nat te worden!

Op dit moment staan we met onze regenjas aan op de buitenbrug, want er komt waarschijnlijk een flinke bui aan. Een voordeel: er is WIND! De planning is om morgenmiddag aan te komen in St. Maarten, waar we hopelijk een lekker duik in de zee kunnen maken.

Groetjes van het ‘rode wachtje’

Blog Eendracht 8 januari 2012

Vanochtend hebben we om half 11 alle zeilen gestreken en zijn we ten anker gegaan in Marigot, St. Martin. De rest van de dag werd gevuld door het schoonmaken van de laatste hutjes en het schrobben van het dek. Het schip ziet er weer super schoon uit!

Verder stond vandaag het afscheid van bootsman Cees centraal met als thema ‘inburgeren’. Cees is namelijk zo bruin, dat wij ons zorgen maken over zijn verblijfsvergunning in Nederland. Om 12.00 uur werd het thema geopend met het Nederlands volkslied gezongen door alle bemanningsleden. Gevolgd door een toepasselijke lunch:een broodje rookworst met zuurkool. Aan het einde van de middag kon er gezwommen worden naast het schip.

Na een verfrissende duik werd er een heerlijke rood-wit-blauwe taart gegeten. Na de taart werd Cees een prachtige aquarel aangeboden door Teun (machinist) en van het schip een warm fleecevest met eendracht pet. Aan het einde van de middag werd de buitenbar geopend en ging de inburgering verder met liedjes van Andre Hazes en Marco Borstato. Het diner bestond uit een heerlijk vispotje. Ook werd er een inburgerings-examen afgelegd met vragen zoals; noem de kleuren van de NLD vlag en noem 5 ministers uit het huidige kabinet.

Volgens de gehele bemanning is Cees geslaagd en is hij van harte welkom terug in Nederland. We hebben er weer een gezellige dag opzitten! Morgen gaan we stores aanboord brengen en bunkeren. Ook verwachten we morgen de eerste gasten aan het einde van de middag.

Blog Eendracht 7 januari 2012

Woensdagavondavond is de nieuwe bemanning aanboord gekomen vanuit Nederland en zijn we weer compleet voor een nieuwe reis in de Carieb. Natuurlijk hebben we de nieuwe reis geopend met een lekkere cocktail aan de buitenbar. Gisteren is de helft van de bemanning met een gehuurd busje het eiland Martinique gaan bekijken. Vanochtend zijn we om 7.00 uur gepord omdat de andere bemanningsleden deze tour gingen maken. De bemanning die aan boord bleef, deed klusjes aan boord of maakte de hutjes en dergelijk schoon. Vanavond zijn we vanuit Martinique vertrokken om naar St. Maarten te varen. De bemanning is in 3 wachten verdeeld, dat houdt in dat er 4 mensen in 1 wacht zitten en de rest is reserve. Toch is het met deze kleine bezetting gelukt om de buitenkluiver, binnenkluiver, boomfok, grootzeil en bezaan te hijsen in een record tijd.

Blog Bark Europa 6 januari 2012

Laatste landing op Antarctica
06-01-2012 10:00

We weten het allemaal. Plotseling is daar de laatste landing met de zodiacs. Toch een beetje onwerkelijk. Voor de laatste keer warm aankleden tegen de ijskoude wind. Laarzen en regenpak klaar voor de laatste natte landing. Voeten in het desinfectiebad en life-jackets aangesjord. Samen met TPA (overlevingspak) en waterfles in de rugzak zijn dat onze voorbereidingen. Plaats van actie: Barrientos, een van de Aitcho-eilanden. Barrientos is de laatste stop voor we ons op de Drake Passage wagen.

Het eiland is voor een deel bedekt met uiterst zeldzame mossen waardoor mooie groene hellingen te zien zijn. We verplaatsen ons via waterstroompjes bergopwaarts om maar niet over het mos te hoeven lopen. Dat is nl. "streng verboden". Beschadigd mos doet er 200 jaar over om te herstellen. Voor een ander deel bestaat het eiland uit kale vlakten waar een harde koude wind ons om de oren giert. Soms zo hard zelfs dat pinguins tuimelend over het strand worden geblazen. Als we tenminste het ooggetuigenverslag van Mike (onze gids) mogen geloven. En dat doen we natuurlijk...

We bezoeken de kolonie keelband- en gentoo pinguins, we zien (en ruiken) weer zeeolifanten en een grote kolonie kelpmeeuwen. Aan alles komt een eind. Het lukt me om pas met de laatste zodiac te vertrekken, terwijl de wind aantrekt en het horizontaal begint te sneeuwen. Het weer slaat plotseling helemaal om en we zijn net op tijd terug aan boord. De Europa en zijn bemanning is klaar voor de Drake! Het wachten is nog op de juiste winden. Zoals het er nu uitziet vertrekken we om 8 uur vanavond.

De zee-wachten zijn ingedeeld. Rood - Wit en Blauw zijn er klaar voor. iedereen hoopt op de been te blijven in het dag- en nachtschema van sturen, uitkijk en zeilen zetten. We hebben er zin in. Drake "here we come"!
�

Blog Bark Europa 5 januari 2012

Grootse Luchten en Verre Horizonnen
05-01-2012 10:00

Het weer thuis vandaag zal warm en zonnig zijn: 38-40 graden met een lucht vochtigheid van 98 procent. Het zal gaan regenen in de middag, er valt dan 50 tot 100 mm voordat het droog wordt laat in de avond. Gisteren was het hetzelfde, morgen zal het niet anders zijn. Het saaie bruin zwarte van de winter zal weg gewassen zijn en het landschap zal veranderd zijn in felle groene kleuren. Speergras zal ruisen in de zomer bries met hen 2 meter lange stengels en flits-vloeden zullen in een oogwenk honderden meters van wegen hebben weg gespoeld. Zo gaat dat bij ons in Victoria River Down (Northern Territories, Australie) gedurende de zomer.

Waarschijnlijk denk je nu dat dit landschap ongeveer het verste afligt van het vriezende monochrome Antarctica. Je hebt het mis, Ten eerste omdat gebied wat het verste van Antarctica afligt nog altijd Arctica is, dus de Noordpool. Ten tweede, wat mij het meeste aanspreekt van Antarctica zijn niet de verschillen met mijn vaderland maar de overeenkomsten.

Een van die overeenkomsten is de overvloed aan dierenleven, speciaal het niche dierenleven, wat helemaal is toegerust op deze extreme klimaat omstandigheden. Een illustratie van deze eigenschappen in het dierenleven van beide plekken is de onwaarschijnlijke diersoorten die aan de top van de voedselketen staan. In Antarctica is dat een pelsrob of een walvis bij ons in VRD is het een vogel.

De meest overeenkomende kenmerken zijn de uitgestrekte landschappen en het onafwendbare isolement. Als mens ben ik niet overdreven sociaal en ik heb normaal gesproken veel ruimte om me heen nodig. Ik deel 2200 vierkante kilometer in Victoria River Down met nog 6 andere zielen. Onze naaste buur woont 50km verderop, de dichtstbijzijnde winkel 100km. VRD is een grote lege ruimte en daar houd ik van. Antarctica met zijn schaars gesprenkelde internationale onderzoekstations is van mijn soort, groot en leeg....

Ik houd van de massieve landschappen, zo onwerkelijk wijds dat geen enkele camera of lens in staat is om dit gevoel goed vast te leggen. Je moet er zelf zijn, je moet het voelen om het te begrijpen. Een firmament zo groots, een einder zo onmogelijk ver weg...en dan "je zelf" zo belachelijk klein in die verhoudingen.

Het mag dan gemakkelijk lijken om dat gevoel te ontlopen als je op een Antarctische Cruiseliner zit die er uit ziet als een drijvend paleis, maar aan boord van deze kleine witte spikkel op de grote Oceaan, gebouwd van ouderwets staal ruim 30 meter lang, dan is dat gevoel er altijd en zeer scherp aanwezig. En als dat gevoel nog niet genoeg is, kun je altijd nog voor een korte wandeling de wal op gaan met Jordi en Mike.

Gedurende deze intermezzo’s aan de wal, kun je met je mede opvarenden (varierend in leeftijd van in de twintig tot en met dik zeventig) worstelen door wilde stromen van gletsjer smeltwater, strompelen over een bitterkoude gletsjer, klimmend langs bijna verticale hellingen bestaand uit los gesteente van verweerde oude vulkanen.

Je longen kunnen branden met elke inademing van deze ijskoude Antarctische lucht, je ogen en huid steken pijnlijk van de sneeuw drift en je kunt maar niet beslissen of het beter is om langzaam te koken in belemmerende dikke kleding, of om je zelf maar bloot te stellen aan de verkleumende kou van de Antarctische lucht.

Elke zwaar bevochten stap omhoog is een kleine victorie op de elementen en je eigen grenzen, je voelt je als een echte pool ontdekkingsreiziger (behalve dat je in een veel gebruikt spoor loopt, moedig lopend, waar duizenden je voor gingen....
Totdat je de top bereikt, dan de ultieme beloning:

Een grotere hemel,
Een verdere horizon,
en jij…..verloren, onder de uitgestrektheid van een onverschillige hemel.

Blog Bark Europa 4 januari 2012

Aliens in Antarctica
04-01-2012 10:00

Vandaag arriveerden we op Deception Eiland, na het bezoek aan Devils eiland, een paar dagen geleden en het zeilen door de Errebus en Terror Golf. Ligt het nou aan mij, of vinden andere mensen deze namen ook zo ontzagwekkend fantasierijk?

Ik weet natuurlijk ook wel dat er doodgewone redenen zijn waarom deze namen zijn gekozen. Devils eiland omdat de twee bergpieken zouden lijken op de twee hoorntjes van magere Hein en de Golf is genoemd naar de twee zeilschepen die hier als eerste rondvoeren en vele nieuwe ontdekkingen deden.

Toch denk ik dat dat ontdekkingsreizigers deze namen kozen om de rest van de wereld iets mee te geven van deze fantastische Antarctische omgeving

De landschappen (en zeegezichten) die we hebben ontmoet zijn zo buiten wereldlijk, dat ze moeilijk zijn te beschrijven en alles tarten wat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. We zeilen baaien binnen die gevuld liggen met ijsbergen welke zijn geschulpt in bizarre, en de wetten van de zwaartekracht tartende vormen. Zelfs de kleuren van de zee zijn hier simpelweg anders.

Op sommige dagen zijn zee en lucht gekleurd in elkaar overlopende zilvergrijze en witte tinten.

Vreemd genoeg zijn de meest onwerkelijke objecten in deze Antarctische wereld, de overblijfselen van de vroegere menselijke aanwezigheid.

We hebben net Whalers Bay bezocht en de verlaten gebouwen en machines bekeken. Het lijkt allemaal, zo niet op zijn plaats en sommige van de spullen lijken op achtergelaten apparatuur van bezoekende Aliens die van andere planeten kwamen.

Misschien kozen de eerste menselijke bezoekers van dit continent de ongebruikelijke namen, omdat ze beseften dat ze alleen maar bezoekers waren in dit verre werelddeel.

Ondanks dat we hier slechts bezoekers zijn, kunnen we wel degelijk grote schade veroorzaken. Een enkele verkeerd geplaatste stap liet gisteren een rots naar beneden rollen, richting de pinguin kolonie (wees gerust het liep allemaal goed af, keelband pinguins hebben geleerd om vallende stenen te ontwijken).

Maar ik denk dat we ons moeten blijven realiseren dat we wel zeer zorgvuldig moeten blijven omgaan met dit prachtige en onaardse Antarctica landschap.

Blog Bark Europa 3 januari 2012

De tweede landing op de 2e januari.
03-01-2012 10:00

Na de eerste landing vandaag op Devils Eiland, vertrokken we voor onze tweede landing op Brown Bluff, dit ligt op de eigenlijke Antarctische Peninsula, na enkele zeer spannende ontmoetingen met ijzige obstakels die onze weg bemoeilijkten, viel ons anker in het water rond een uur of vijf.

Om ten volle van onze landing te kunnen genieten werd ons diner een uurtje naar voren gehaald en om 7 uur vertrokken grey en blacky (onze zodiac's) vol gepakt met trainees naar de vaste wal. Eindelijk de vaste wal en geen eiland, voor velen een memorabele stap op het eigenlijke Antarctica.
Voor mijn voelde het niet echt speciaal aan; landingen zijn altijd een beetje tricky omdat je nooit weet of je wel de juiste spullen hebt meegenomen. (heb je je camera, zonnebril, handschoenen?) Meestal vergeet ik een van die items en loop ik een aantal keren de trap op en af naar de hut om de ontbrekende voorwerpen te halen. Als ik dan eindelijk in de Zodiac zit ben ik mijn muts of mijn hoofd vergeten.

Natuurlijk vertellen onze beide gidsen precies wat we kunnen verwachten, natte landing, ruwe landing, korte wandeling, mooie vlakke wandeling, draag je regenkleding, doe laarzen aan, neem je wandelschoenen mee, maar toch ben je nooit voor 100procent zeker. Onze eerste wandelingen droeg ik zoveel lagen kleren dat ik bijna stikte op onze tochten over de heuvels. Dus zelfs wanneer ze vertellen dat het verstandig is om vele dunne laagjes kleren te dragen, dan nog moetje op een bepaald moment laagjes gaan uittrekken en die moet je wel mee sjouwen als over het niet zo vlakke strand strompelt of als je de niet zo vlakke heuvels gaat bedwingen.

Wandelend langs het strand kwamen we honderden pinguins tegen. Maar, wonderlijk maar waar, krijg je nooit genoeg van deze kleine koddige jongens en zelfs terwijl je vingers er bijna afvriezen, maak je de ene foto na de andere en zit je op de grond en observeer je al hun gekke bewegingen en luister je naar de vele verschillende geluidjes die ze maken. Het dierenleven blijft fascineren zelfs na vele langdingen.

Aan het einde van onze wandeling, waren sommige zo opgewonden geworden en ze besloten om zich al rollebollend in de sneeuw te werpen, terwijl anderen zo oververhit geraakten dat ze besloten om de niet zo ontzettend koude zee in te duiken, terwijl weer anderen alleen al blij waren dat ze in de Zodiac konden stappen om terug te varen naar ons schip.

Ik kwam terug aan boord en besteedde de rest van de avond in de Lounge, terwijl ik werd verwend met hete chocolade melk (nog bedankt Dan) om op te warmen en...om alle spelletjes te winnen die we speelden.

Dit is slechts een van die prachtige dagen op de EUROPA.

Goddank, er komen er nog vele.

Hi aan iedereen die ik ken!

Nieuwjaarsborrel 2012

Sail Training Association Netherlands en At Sea Sail Training organiseren een Nieuwjaarsborrel. We gaan toasten op het nieuwe jaar. Kom jij ook?

DATUM: Zondag 8 januari 2012
TIJD: 16.00 - 19.00 uur.
PLAATS: Baanderij, Belangenvereniging Baanloze Scheepsbouwers
ADRES: MS van Riemsdijkweg 39, 1033 RC Amsterdam
Dichtbij de NDSM Werf, het is het lage blauwe gebouw - op de hoek - naast het pontje bij de Ferry die richting (en van) het Centraal Station gaat.
Graag even laten weten als je komt: info@seasailtraining.com / 06-52638342

We wensen je ieder geval alvast prettige kerstdagen en een gezellig oud en nieuw!
Hopelijk tot ziens op 8 januari 2012.

Hartelijke groeten van het STAN bestuur en het At Sea Sail Training Team.

STAN Bestuur: Robin Snouck Hurgronje (voorzitter), Janine Scheele (secretaris), Robbert Jan van den Oord (penningmeester), Bernard Heppener, Jeroen de Jonge, Diederik Romswinckel, Bernt Folmer, Arnoud Vernimmen, Reinoud van der Heijden (leden)

At Sea Sail Training Team: Monique Touw, Janine Scheele, Angelique van Dijk, Renske Ritzema, Jet Sluik, Judith Smith, Kira Haggenburg

Blog Eendracht 3 Januari 2012

Zoals gebruikelijk op iedere laatste avond van een reis hebben we Captains Dinner gehouden. De koks hebben een heerlijk driegangen diner op tafel gezet. Tussen de gangen door zijn er liederen gezongen, speeches gehouden en Zeewaardigheidcertificaten uitgereikt. Namens iedere wacht was er wel iets voorbereid. Om 21:00 uur werden de motoren gestart. Het Captains Dinner was ten einde en we zetten koers naar Martinique. De planning was dat we hier op 4 januari om 8:00 uur aan zouden komen. De bemanning heeft het schip teruggevaren. Voor de opstappers was het mogelijk te kiezen of zij mee zouden draaien in de wacht. De laatste nacht varen voordat we weer naar huis zouden gaan. Vanochtend zijn alle hutten weer leeggeruimd, de tassen weer gepakt en nu is iedereen gereed om van boord af te stappen. Sommigen vliegen vanavond weer terug, anderen blijven nog een paar dagen op Martinique. Allen kunnen zij terug kijken op een reis vol met zeilen, het bezoeken van eilanden en gezelligheid.

Blog Eendracht 2 Januari 2012

Op 2 januari zijn we via Martinique vertrokken naar St Lucia. Na een uur of zeven varen kwam het eiland in zicht. We kwamen dichter bij de kust en in de verte zagen we iemand in een Eendracht shirt varen. Het was Michel, een lokale inwoner die ons helpt bij het organiseren van tenderdiensten en excursies. Vorig jaar heeft hij een Eendracht-crew-shirt gekregen wat hij nu klaar had liggen om ons te verwelkomen. In de avond zijn een aantal crew-leden de wal op geweest om de barretjes van St Lucia te bezoeken. Op 3 januari is er een eilandtour voor ons georganiseerd. Met 27 opstappers en bemanningsleden zijn we met twee busjes het eiland rondgereden. Er was een bezoek aan de vulkaan waar warme bronnen van water lagen. Een waterval met natuurlijk bronwater lag op de route. Verschillende opstappers namen hier een douche onder. Het eind van de tour werd afgesloten met een bezoek aan een botanische tuin. In de middag bracht Michel ons naar de mooiste snorkelplek van het eiland. Volgens hem was het 5 minuten varen (Caribische begrippen, eigenlijk was het 15 minuten varen). We hebben erg mooie vissen en koraal gezien. Zeker de mooiste plek om te snorkelen die we tot nu toe op deze reis gezien hebben!

Blog Eendracht 2 Januari

10 kilo oliebollenbeslag; helaas is het ons niet gelukt om het allemaal op te krijgen. Toch was het een goede basis voor een erg leuk feest. Er was namelijk een bbq met party op het achterdek georganiseerd. Dagen van te voren waren de voorbereidingen al in volle gang. Iedereen had een uitnodiging ontvangen voor het feest van het jaar met als thema ‘Proud to be fout’. Vrouwelijke schoonheden kwamen naar boven en we hadden opeens meer vrouwen aan boord dan er op de crewlijst stonden. Er werd een prijs uitgereikt aan de orgineelste verklede gast. Na de barbecue werd de dansvloer geopend en ‘goede morgen Nederland’ was ook van de partij. Om twaalf uur werd de Champagne ontpopt. De ijsfonteintjes uit het kombuis dienden als vuurwerk. Kortom een spetterend feest in Dominica!

Groetjes vanaf een zeilend schip onderweg via Martinique naar Sint Lucia

Blog Bark Europa 2 januari 2012

De eerste Stappen
02-01-2012 10:00

Na het jaar 2012 ingeluid te hebben met bubbeltjes, tussen de ijsbergen op het hoofddek om twaalf uur scheepstijd (3 Am in Engeland, 4 Am in Europa en volgende week dinsdag in New Zeeland) verzamelde we ons, wel nog wat wazig voor ochtend landing op Paulet eiland in de Weddell Zee.

Een bezoek aan dit eiland is een Intense ervaring. Deels omdat het hele eiland een ASPA
(Antarctic Special Protected Area) is. Dit betekent dat we in een enkele rij lopen om de ongerepte natuur en het diverse dierenleven (stap niet op het mos!) niet te verstoren.

Anderzijds de voetstappen volgen van een expeditie die in 1902 hier overwinterde omdat het schip gezonken was. We bezoeken de overblijfselen van de stenen hut en het graf van de scheepskok. Echter langzaam slokt de wind, de sneeuw, de Adelie Pinguins dit alles weer op in dit adembenemende landschap.

We gaan aantal kilometer noord over het sneeuw veld naar de meest Noordelijke rand van Dundee Island. Met in de gedachte de tegenspoed die deze mannen moesten verdragen en niet wetend of de redding waarop ze zaten te wachten ooit wel zou arriveren.

Vervolgens arriveren we op de verlaten Argentijnse basis Petrel Cove (Petrel Station), we lopen de gletsjer op als de lichte nacht over ons heen valt. Zijn we betoverd door de Natuur haar sublieme schoonheid? Nee, we hebben een gigantisch sneeuwbal gevecht en proberen als een pinguin de helling af te glijden.

Voor iedereen; Gelukkig Nieuwjaar.

Blog Eendracht 29 december 2011

Sint Eustatius, een klein eiland, maar 21 km2 groot. Het hoort bij Nederland, maar de euro kennen ze niet en veel Nederlands wordt er niet gesproken. Hoewel het eiland erg klein is, was het aanbod toch divers. De meeste Eendrachters hebben deze woensdag de vulkaan beklommen. Een pad door het Tropisch regenwoud bracht hen naar de krater van deze vulkaan. Na deze wandeling, een bezoek aan Oranjestad, een eilandtour met een van de lokale gidsen of wat gesnorkel was het om 16:00 uur weer tijd om het anker op te halen. De zeilen werden weer gehesen, iedere wacht bemande zijn eigen mast en met een snelheid van 4 knopen zetten we koers naar Les Saints.

Voor het eerst tijdens deze reis zeilen we ’s nachts door. Als een van de weinige schepen varen we in het donker richting de 175 graden. Langzamerhand verdwijnen de lichtjes van de eilanden die we passeren en wordt het steeds donkerder om ons heen. Langs de wolken heen zien we de sterren en veel gebeurt er niet in de wacht. Met acht man zitten we op de brug te wachten tot er wat gedaan moet worden. We lopen brandrondjes en dekrondjes. Om en om staan we aan het roer, we zingen liederen om ons zelf te vermaken. Waar je de vorige dagen rond een uur of tien in de avond nog anderen gezellig in de theetuin hoorde kletsen, was nu de rust wedergekeerd. Iedereen is op tijd naar bed gegaan om nog een paar uurtjes te kunnen slapen voordat ze de hondenwacht of dagwacht in gaan. Om half twaalf wordt de volgende wacht gepord. De regenbuien zijn gelukkig over, dus kan de regenkleding binnen blijven. De nieuwe wacht staat weer fris en fruitig klaar om de komende vier uur het besturen en bemannen van het schip over te nemen. Ondertussen is de zon opgekomen, de witte en de blauwe wacht hebben hun wacht tijdens de nacht weer volbracht. Helaas is de wind gedraaid en is het niet mogelijk om Les Saints nog aan te doen om vervolgens op 31 december op Dominica te zijn. De koers wordt aangepast en we zullen rechtstreeks doorvaren naar Dominica om hier op 30 of 31 december aan te komen. Namens de rode wacht

Blog Eendracht 28 december 2011

Vandaag met de tender naar de wal van Statia (St. Eustatius). Eerst rustig varen met de tender, maar door de golven werden we behoorlijk nat. Toen de kwartiermeester Peter sneller ging varen, bleven we wel droog. We hadden al wat informatie gekregen over het eiland en met een groepje hadden we afgesproken dat we de vulkaan zouden gaan beklimmen, de zogenaamde Quill trail. Quill is een verbastering van het Nederlandse woord kuil (zo simpel kan het zijn). Het plan was om met een taxi naar de startplaats van de trail te gaan, echter toen we de prijs hoorden, waren we het direct met elkaar eens: Alles wandelen. Tijdens de wandeling/beklimming zie je vooral veel natuurschoon, zowel planten als dieren. Op diverse informatieborden wordt alles uitgelegd. Bijzonder mooi en opvallend waren de kleuren van de diverse dieren en oh ja, op de top/rand van de vulkaan liepen gewoon kippen! Je kunt ook afdalen in de krater; een diepe, steile afdaling. In de begroeide krater lijkt het bos bijna op een tropisch regenwoud. Vervolgens hebben we Oranjestad verkend. Aldaar valt op dat de mensen vriendelijk groeten. De sfeer is relaxed. Gelukkig is Oranjestad nog niet bedorven door grootschalig toerisme. Na een bezoek aan een kerkje en het fort, hebben we even op een terrasje gezeten nabij de baai met uitzicht op De Eendracht (wat is ie mooi). Een leuke bijkomstigheid was wel dat Maxima hier onlangs op hetzelfde terrasje enige tijd heeft doorgebracht. Volgens de Nederlands sprekende eigenaresse is zij een indrukwekkende verschijning. Na verloop van tijd met de tender terug naar De Eendracht alwaar tijdens “het inschrijven” de heerlijke geur van de keuken hongerig maakte. Namens de witte wacht

Blog Eendracht 27 december 2011

Na een rustige nacht ten anker op de rede van Nevis bij de plaats Charlestown zijn we vanmorgen om 0800 uur ankerop gegaan en varen nu richting St Eustatius. Volgens onze planning moeten we daar rond 1700 uur aankomen. Mogelijk kunnen we vandaag nog inklaren en kan iedereen morgen het eiland bekijken. Het is prachtig zeilweer. Volgens de voorlopige planning vertrekken we morgenmiddag en gaan we richting Dominica of Guadeloupe. Het is wel de bedoeling om s'nachts te gaan zeilen. Hartelijke groet

Blog Eendracht 26 december 2011

Gisteren was het natuurlijk eerste kerstdag, wat hadden we het fijn! Geen problemen met het kerstdiner want wij hadden onze eigen koks aan boord en koken kunnen ze! De tafels waren ’s morgens prachtig gedekt met een keur aan lekkers. De dag heeft iedereen op zijn eigen wijze ingevuld. Zelf zijn we met een groep eerst naar het fort geweest om daarna, na een lunch aan boord, heerlijk naar een mooi strand te gaan om te snorkelen. Hierbij hadden we de hele dag hulp van een taxi driver die ons overal naar toe bracht en uitleg gaf over alles wat onderweg te zien was. Vanaf 16.30 uur was het cocktails drinken bij de bar buiten onder het genot van vele hapjes. Daarna kregen we binnen een 5 gangen menu van 5 sterren niveau! Vanmorgen vroeg gingen de trossen weer los en zijn we vertrokken naar het volgende eiland Nevis, na een korte zeiltocht zijn we voor anker gegaan in het begin van de middag. De meeste van de witte wacht zijn het eiland gaan bezichtigen, andere zijn gaan zwemmen en weer andere alleen maar gaan rusten, kortom als we niet zeilen is iedereen vrij om te doen wat hij of zij wil doen. Groeten van de witte wacht

Blog Eendracht 26 december

‘s morgens om 6.30 uur kregen we het bericht om te verhalen naar het begin van de kade, omdat er twee cruiseschepen aan kwamen. Helaas werd het snel duidelijk dat we niet genoeg ruimte hadden en dat we niet naar het carnaval in St. Kitts konden. Daarom snel ontbeten en de zeilen gehesen, bezaan, boomfok en binnenkluiver. Het was heerlijk weer, waardoor het echt genieten was. Dit keer waren er geen zeezieken, want er was weinig golfslag. De rode wacht deed een poging om een kluiver aan te slaan, maar op het moment dat de rode wacht wilde beginnen kwam de bootsman met het goede nieuws dat we een prachtige baai gevonden hadden en konden strijken. Op de eendracht ook wel ‘kip-konijn’ genoemd.

Om 11.30 uur waren alle zeilen weer gestreken en konden we ankeren in een mooie baai bij Nevis. Het was prachtig weer, dus al snel werd besloten dat er gezwommen kon worden naast het schip of dat er een tour gemaakt kon worden op het eiland. Het meerderendeel koos voor de tour. De rest bleef op het schip, want in het plaatsje Nevis was alles gesloten ivm tweede kerstdag. Om 17.00 uur was iedereen weer aan boord en werd de bar geopend op het achterschip. Onze barman schonk de meest lekkere cocktails en het werd weer een gezellige avond in de theetuin. Morgen is het plan om een dag te zeilen en voor het eerst overstag te gaan. Kortom het is genieten hier met de kerstreis in de Carieb!

Groeten

Blog Eendracht 24 december 2011

00.00 GMT
Ten anker op de rede van St. Kitts.
WGS84 positie: N 17� 17.09’ W 062� 43.82’
Wind: ONO 6 Bf,
Weer: Bewolkt,
Zee: golvend,
Deining: laag,
Luchtdruk: 1016 mbar,
Zeewater temperatuur: 26�C.

Het schip giert zwaar achter het anker; het anker krabt. Nadat toestemming van de havenmeester gekregen is om in de haven te meren gaat om 06.00 het anker op. De Eendracht vaart naar de pier van Port Zante de haven van Basseterre de hoofdstad van St. Kitts. Om 07.00 begint het meren. Om 07.15 ligt het schip vast aan de Oostzijde van de pier. Aan de Westzijde ligt een enorm cruiseschip de “Ventura” van de P&O lijn. Er schijnen daar ongeveer 3000 man aan boord te zitten. Dat is een klein verschil met de bemanning van de Eendracht waar er “maar” 39 aan boord verblijven exclusief de 213 vliegen. Er is een plan om met de Sugar Train Company een verkenning te doen van het eiland. De Sugar Train is een overblijfsel van een smalspoor treintje dat in het verleden de suiker van de suikerrietplantages naar de haven vervoerde. Nu wordt het treintje gebruikt om met vrolijk geelgroen gekleurde wagonnetjes rond het eiland te rijden. We zouden om 08.15 vertrekken maar het lukte ons niet om van boord te komen doordat de immigratie en de douane zolang werk had aan de Ventura, dat de Eendracht er bij inschoot. De regels zijn streng. De bemanning mag pas van boord als de administratie klopt. Door slinks smoezen van het treintjes personeel met de strenge autoriteiten ging onverwacht om 08.30 de kooi open en konden de liefhebbers op weg naar de trein.

De schipper Jaap Schot is nog tot 12.00 uur bezig geweest om de administratie rond te krijgen. Niet iedereen is mee geweest. Ik kan alleen constateren dat de afwezigen iets gemist hebben; hoewel, ik heb vernomen dat enkelen van de reizigers dat niet mij eens zijn. Met een busje van de Sugar Train Company word je naar een stationnetje gebracht (alles is klein dus er vallen veel verkleinwoordjes) waar al twee wagons van de trein gevuld waren met passagiers van de Ventura. De gehele trein bestaat uit 4 wagons met een gesloten beneden dek en een open door zeildoek overkapt bovendek. De trein wordt getrokken door een generatorwagen en een diesel locomotiefje. Er is een gids op de trein aanwezig die vertelt over de geschiedenis van St. Kitts, over het stuivertje wisselen in de 18de eeuw tussen de Engelsen en de Fransen in diverse oorlogen. Tegenwoordig is het eiland Engels met veel Fransche invloeden en namen. Hij geeft commentaar op hetgeen te zien is zoals de verlaten suikermolens en rietsuikerstokerijen, de woonhuizen van hooggeplaatste personen, de herkomst van plaatsnamen en het dierenleven. Eens zijn er aapjes ontsnapt die nu talrijk zijn op bepaalde plaatsen op het eiland. We passeerden zo’n plaats en de gids begon enthousiast te roepen. Voor mij was het een broodje aap want ik heb er geen gezien. Slangen zijn er niet meer; die zijn uitgeroeid na de import van Mongoos. De gids wordt gesteund door lieftallige dames die pinacolada en andere versnaperingen rond brengen. Een a capella koor van drie dames en een heer met mooie bronzen stem zingen stemmige en vrolijke Kerstliederen en wat populaire meezingers. Na afloop van de tocht die ongeveer 3 uur duurde werd het gezelschap door een busje teruggebracht naar de haven. Onderweg geeft de chauffeur tekst en uitleg. Annette. Ingrid H. Pieter en ik gaan daarna op zoek naar een lunchplek buiten het toeristengebied. We vinden vlak bij de markt een eenvoudig restaurant met airconditioning van de zeewind op het balkon waar geen gasten aanwezig zijn. Als we daar zitten lijkt het of onze aanwezigheid enkele klanten trekt; het oogt wat gezelliger dan een lege zaak. De Red Snapper met rijst en sla smaakt uitstekend. Sommigen hebben een gedeelte van de dag doorgebracht aan een van de vele stranden voor de broodnodige bruining.

Tegen de avond zien we de Ventura onder een stevige dwarswind ontmeren waarna zij geheel op eigen kracht achteruit van de pier loskomt. Om 19.30 gaan acht opstappers met een stevige pas op weg naar de Anglicaanse kerk om de Kerstavondmis van 08.00 bij te wonen. Helaas is de kerk gesloten zodat we tot de conclusie komen dat er enige misinformatie over het geloofsleven op St. Kitts is. Later om 23.00 gaan er nog enkele dapperen naar de Rooms Katholieke nachtmis. Dit is wel een groot succes. Het was een prachtige mis die tot 02.00 van eerste kerstdag duurde. Dit behoort echter niet meer tot het verslag van kerstavond. Al met al kan het oordeel geveld worden dat alles kits is op St. Kitts.

Blog Eendracht 23 december 2011

14.30 GMT 1e blog Witte Wacht

Alle opstappers zijn nu aan boord. Dat aan boord komen was een prestatie op zich, want de Eendracht lag voor anker in de baai van Marigot, dus in het Franse deel van St.Maarten. Eenvoudig aan boord stappen via de loopplank was er niet bij. Enkelen van ons waren op woensdag al opgepikt met de rib (rubberboot) en de rest kwam gisteren aan per taxiboot. Door de straffe wind stond er een flinke deining en menig opstapper moest even slikken alvorens de overstap van de taxiboot naar de statietrap van het schip te maken. Ook werd gisteren nog even gebunkerd, dus met volle tanks konden we vanmorgen uitvaren voor het eerste deel van onze reis, dat ons van St. Maarten naar St Kitts voert. Onze witte wacht bestaat uit Anca, Truus, Mark, 2x Ingrid, Bob, Albert en Werner. Vanmorgen sloepenrol gehad en op dit moment maken we aanstalten om de zeilen te hijsen. Van onze kwartiermeester Martijn hebben alle opstappers van onze wacht heel veel informatie gekregen over de huisregels, veiligheidsregels, zeilregels etcetera etcetera. We merken dat al een saamhorigheidsgevoel begint te ontstaan en ook alle andere wachten hebben er ontzettend veel plezier in. Schipper Jaap komt erg relaxed op ons over en heeft een koers uitgezet die ons langs de mooiste plekjes in dit deel van de Cariben voert.

Kortom, we hebben er allemaal zin in. We proberen het thuisfront regelmatig van informatie te voorzien via dit blog, dus kijk vooral af en toe voor nieuwe berichten of updates van informatie. Namens de gehele witte wacht hartelijke groeten aan iedereen die we hebben achtergelaten.
�

Blog Bark Europa 31 december 2011

Het einde van de wereld vanaf het einde van de wereld
31-12-2011 10:00

Na een laatste slag met wat tegenzittende winden, zijn we gearriveerd in Antarctica. 21 dagen op zee voor de bark EUROPA maar een veel langere reis voor velen van ons aan boord om dit punt te bereiken.

Voor mij, begon het met het woord zelf, Antarctica. Langzaam, Glaciaal zou men kunnen zeggen, begon het woord een wintertuin van andere woorden om zich heen te vormen: wit, koud, prachtig, ijs, avontuur, ontdekking, ver, gestoord, te ver, onmogelijk, onbereikbaar.

Deze woorden groeiden langzaam uit het eerste woord voort als was het een web van ijsbloemen op een bevroren ruit.Na de woorden kwamen de namen - Amundsen, Scott, Shackleton, Worsley, Weddell, Ross, Erebus, Terror, Endurance, Terra Nova, Nimbus en vele andere. Namen die op een bepaalde manier zijn ingebed in ons geheugen maar daarna verloren gegaan in een collectief onderbewustzijn, nog wel herkenbaar maar vaag, ver en diep weggezakt. Nu zijn ze opgestaan om erkend en herkend en daarmee herontdekt te worden.

Na de namen kwamen de plaatsen en de praktische kanten, terwijl het concept helderder werd, dichterbij een realisatie, kaarten om op te kijken, nauwkeurig onderzoek naar vervoersmiddelen, opties evalueren: vliegen, varen, de Zuidelijke Oceaan, de Drake Passage, Ushuaia, Kaap Hoorn, Peninsula, bark Europa, gaan, gaan, gaan...

Ontegenzeggelijk, bleven er andere woorden toestromen - visa, paspoort, verzekering, vliegtickets en de namen van 5 a 6 duizend van de meest toepasselijke MP3s om mee te nemen. Dan plotseling, na 21 (door anderen zeer wel-beschreven) dagen op zee richten we onze ogen voor het eerst op dat allereerste woord - Antarctica.

We zijn op waardige wijze ontvangen door een processie van ijsbergen in alle vormen en maten. Zij decoreren de oceaan over vele mijlen in alle richtingen. Het lijkt of een titanische grote civilisatie hier in vroegere tijden is ingestort en dat hun wit marmeren paleizen nog als ruines om ons heen drijven, fonteinen, pilaren en de meest bizarre beeldhouwwerken drijven op onverklaarbare wijze rondom ons. De enige onderhouds ploeg die hen in stand houdt is de zee die ze oppoetst, geen historicus in de buurt, alleen wij -hier- die, met wonderlijke verbazing namen en fictieve verhalen aan ze meegeven om ze tot herkenbare ijsberg sterrenbeelden te vormen en zo onze weg te vinden.

Het is ook nog eens oudejaars avond, 31 december, 2011. Sommige kalenders (en slecht gespeelde Hollywood films) houden vol dat in 2012 ook het einde van de wereld gaat plaatsvinden.
Toevalligerwijs vele kaarten (en enkele veel betere films) vertellen ons dat geografisch gezien, Antarctica eigenlijk het einde van de wereld is.

Voor een groep mensen die duidelijk op het randje staat, van iets wat elk moment aan flarden kan gaan, zijn we eigenlijk in een opperbeste stemming. Tijdens een eerder gesprek aan boord over het weer, had iemand voorgesteld om een notitie op het aankondigingen bord te maken in de trant van "Oudejaars avond afgelast ivm de weersomstandigheden, 2011 tot nader order verlengd”. Maar de eerder genoemde goede stemming heeft het gewonnen en daarom staan nu de tijden op het bord vermeld wanneer bij iedereen thuis het nieuwe jaar aanvangt.

Op een bepaald tijdstip later deze avond, als de Antarctische zon onder gaat, zullen we aan dek gaan en foto’s maken van het einde van de wereld. Zou het onverhoopt toch mogen gebeuren dat er een verschrikkelijke ijsberg, een walvis of een onafwendbare Apocalyps op ons afkomt, dan weet ik bijna zeker dat Klaas of Marteyn binnen no-time onze koers weten aan te passen, om dit alles af te wenden.

Dus.....Gelukkig Nieuwjaar, vanaf het einde van de wereld! Jullie zouden hier moeten zijn - maar ook weer niet al te dichtbij, zodat jullie ons uitzicht belemmeren.

Blog Bark Europa 30 december 2011

“Omdat het er is”
30-12-2011 10:00

We zijn onder vol tuig, op 63 graden Zuiderbreedte in de Weddell Zee en passeren ijsbergen zo groot als dorpen met een gangetje van 8 knopen. Klinkt prachtig he, maar denk er ook maar even over na, wie dat ook alweer eerder deden?

Hoewel het Antarctische toerisme tegenwoordig tienduizenden naar deze breedtes voert, zal het aantal mensen wat hier heeft rondgezeild in een Square-rigger en het ook nog hebben overleefd, in de enkele duizenden liggen.

Verslagen van commerciele robbenjagers en van de grote pool expedities uit de laatste eeuw zijn bezaaid met meldingen over verloren gegane schepen, vol gelopen door woeste zeeen, lek geslagen door ijsbergen, aan de grond gelopen tijdens stormen, gekraakt door de Titanische krachten van het zeeijs; Overlevenden, die heroische tochten naar veiligheid ondernemen, of onbeschrijfelijke condities ondergaan terwijl ze wachten op hun redding. Neem dan nog een momentje om even na te denken aan de mensen die hen weer voorgingen.

Bijna een eeuw voordat Amundsen de Zuidpool bereikte, aanschouwden ontdekkingsreizigers de eerste glimpen van dit magische laatste Continent, vanaf schepen die uit hun koers waren geblazen terwijl ze Kaap Hoorn probeerden te ronden, of expedities die probeerden te ontdekken wat er dan wel achter die Zuidelijke Oceaan zou liggen.

"Omdat het er is" was Hillary's beroemde antwoord op de vraag waarom iemand in hemelsnaam de Mount Everest zou willen beklimmen. (ik parafraseer lichtelijk) maar deze werkelijk heroische mannen zeilden naar de rand van de wereld, om in de eerste plaats te kijken, wat daar dan wel zou kunnen liggen.

Als ik hier op de bak, mijn ijswacht sta te doen , ingepakt in warme synthetische kunstvezels, met een walkietalkie, die me verteld dat er, recht vooruit op 3 mijl, een ijsberg is te zien, dan denk ik aan degene die hier voor me zeilden en ik breng een ere saluut aan elk van hen.

Blog Bark Europa 29 december 2011

Een dag aan boord van de EUROPA
29-12-2011 7:00

Ik werd gewekt voor de dagwacht (04:00 tot 08:00). Buiten aan dek was het al licht, weinig wind en met een zicht van minder dan 50 meter. Het vinden van de growlers (brokken gletsjer-ijs) krijgt een hele nieuwe dimensie met zo weinig zicht.

Sommige van ons uitkijk team zien een soort vin in de mistige golven, was het een walvis, een haai, een pinguin of de mist die ons voor het lapje houdt. Geen conformatie door anderen dus de melding blijft onvermeld. Verder gebeurt er weinig tijdens deze wacht, behalve dan de watertandende geur van gebakken spek die met vlagen uit het kombuis komt en je tegemoet stroomt als je aan het roer staat en ons helpt herinneren dat het ontbijt er aan zit te komen.

Na dit ontbijt een schoonheids dutje, dan een lezing over walvissen, erg behulpzaam en informatief voor het herkennen van walvissen die we rond ons schip waarnemen.

Dan onze favoriete maaltijd van de dag "de lunch". Elke dag hebben we een andere eigen gemaakte soep, brood, een selectie van verschillende vleeswaren, kaas en zoetigheid en vandaag als extraatje spinazie quiche - Verrukkelijk!!!

Om twee uur houden de Kapitein samen met de 2 gidsen een van hun twee dagelijkse praatjes. De kapitein verteld over onze voortgang en wat we van het weer mogen verwachten de komende 24 uur. De Gidsen informeren ons over hun lezingen en vertellen ons over het waargenomen leven rond het schip. Verder hebben we deze middag les in zeilhandelingen.

We leren wanneer we aan bepaalde lijnen moeten trekken en andere laten vieren om een van de ra's te hijsen, of hoe de zeilen worden gebrast, of hoe de ra's weer te laten zakken. Het is allemaal zo helder als koffiedik!!! Maar ik weet zeker dat met nog een paar van zulke instructie sessies het mij allemaal glas helder gaat worden.

Na het diner en het avondpraatje, ga ik vlug te kooi om een paar uurtjes slaap te pikken voordat mijn Hondewacht begint om middernacht.

Blog Bark Europa 28 december 2011

Signy Island (South Orkney's)
28-12-2011 10:00

Terwijl de tijdelijke bewoners van ons goede schip zich de slaap uit de ogen wrijven, sommigen na een half doorwaakte nacht, met een beetje koppijn, laat Europa haar anker vallen bij Signy Island. We zien om ons heen een landschap van besneeuwde bergen en vastgelopen ijsbergen. Een ruig oord, beste mensen! Wij gaan vandaag een bezoek brengen aan Signy base van de BAS (British Antarctic Survey). Op de reling van het achterdek zit lange tijd een skua. Voor de lezers die niet bekend zijn met het Antarctische dierenleven; dat is een meeuwgrote donkerbruine vogel. Het is voor veel mensen een mooi fotomoment. De vogel laat zich rustig van zeer dichtbij op de foto zetten. Ik dacht dat het een ziek beest was. Later bleek dat anders te zijn. Ik vertel daar aan het eind van dit stukje meer over.

Als de timmerman van de basis, Matt, ons later op de ochtend in de lounge een korte uitleg geeft met foto's, blijkt dat de basis al bestaat sinds 1947. Momenteel is het station alleen bezet in de Antarctische zomer. Men doet onderzoek aan onder andere pinguins. Het eiland is niet voor ons toegankelijk, behalve het stukje waar het station op ligt. Er is een klein winkeltje voor de broodnodige souvenirs. Het postkantoor is helaas niet open, want er zijn op dit moment maar drie mensen aanwezig.

Op en om het station ligt het werkelijk bezaaid met zee olifanten. Er zijn gelukkig geen pelsrobben; die komen in januari pas. Het eiland is geen broedgebied voor deze rakkers.

Even later, als we aan land gaan, moeten we tussen deze giganten door manoeuvreren om veilig in de gebouwen te kunnen komen. Het zijn allemaal onvolwassen mannetjes. Desondanks zijn ze indrukwekkend groot. Binnen moeten we de schoenen uittrekken omdat men de zee-olifantenpoep niet in het gebouw wil hebben. Behalve het kopen van souvenirs, kunnen we in het gebouw hooguit een kijkje nemen door ruiten van deuren. Buiten mogen we een stukje lopen en dat brengt je op een heuveltop, waar je een prachtig uitzicht hebt over de baai. Ik zou nog wat over die skua vertellen. Bij de deur van het station was een houten reling. Daarop lagen, keurig naast elkaar, 10 stukjes brood uitgestald. Toen we even later op die heuveltop stonden was daar weer een skua die rustig bleef zitten. Toen we even later met enkele mensen van het station naar het schip voeren vroeg ik een van hen naar die skua's. “O”, liet hij zich ontvallen, “dat is vast mrs Fringy. Die denkt dat ze gevoerd wordt”. Ondanks dat hij officieel ontkende dat de vogels gevoerd werden en dat het uitgestalde brood niet van hen was, merkte ik dat ook hier in de eenzaamheid van deze basis, mensen het gezelschap van vogels leuk vinden.

Vanmiddag sneeuwt het en hebben we de eilanden alweer achter ons gelaten, op weg naar Paulet Island in de Weddellzee.

Blog Bark Europa 24 december 2011

De eenzame pinguin!
24-12-2011 10:00

Onderweg naar de South Orkney’s. Toch hebben we het grote wild van South Georgia nog niet geheel en al achter ons gelaten, een eenzame en erg aanhoudende pinguin achtervolgde de EUROPA voor lange tijd, gisteren.

Naast deze Pengu, zijn onze metgezellen voor dit traject, Albatrossen, stormvogels en af en toe meldingen van spuitende walvissen. Deze reis laat me de delicate balans zien die al deze verschillende soorten in evenwicht houdt.

In zijn praatje gisteravond, legde gids Jordi uit hoe Kelp een woonplaats biedt voor vele verschillende soorten dierenleven en dat zonder deze onderwater bossen, vele andere, grotere soorten niet zouden kunnen overleven.

Gids Mike legde in zijn praatje uit dat veranderingen in het klimaat aan de andere kant van de aarde, uiteindelijk ook het weer hier gaan beinvloeden. Zelfs de afstammelingen van de eenzame pinguin van gisteren, zullen op een dag ondervinden wat mensen aan de andere kant van deze planeet hebben veroorzaakt.

Ik begin me meer en meer te realiseren hoe bevoorrecht wij zijn om dit allemaal te mogen aanschouwen voor dat het veranderd.

Blog Bark Europa 23 december 2011

Tallship Groupie
23-12-2011 10:00

Mijn eerste voorliefde wat betreft Tallships begon tijdens de start van de 2e Tallship Race in Falmouth in 1966. Ik voer met een 16-voet motorboot in de baai van Falmouth en het lukte me, om beneden winds van de startlijn te komen.

Precies recht voor alle startende Tallships. Op een gegeven moment was ik omringd door muren van canvas, met een tallship aan bakboord en het Noorse volschip Sorlandet wel erg dichtbij aan stuurboord.

In 1968 werd het sail-training-schip Sir Winston Churchill te water gelaten en elke school in Engeland kon 1 persoon naar haar afvaardigen, om een reis mee te zeilen.

Ik gaf me wel op, maar werd niet geselecteerd, daarna vergat voor lange tijd alles wat met Tallships zeilen te maken had.
Ik was al veertig toen een vriend van me vertelde dat hij op Malcom Miller had gezeild, een zuster schip van de eerder genoemde Sir Winston Churchill. Hij vertelde me dat ze waren begonnen om enkele reizen te doen voor volwassenen. En...in 1990 zeilde ik met de Malcom Miller van Fort William een tien daagse reis rond de westelijke eilanden van Schotland.

Het idee van Sail Training International (STI) is, dat door het zeilen op Tallships, de levens van jonge mensen veranderen.
Ik kan jullie verzekeren dat dit ook werkt voor ouderen. Die reis gaf me vrienden voor het leven en... Debbie mijn vrouw.
Het veranderde mijn carriere en was het begin van het zeilen op zo'n 2 dozijn Tallships, waaronder de Sorlandet, die ik voor het eerst erg dichtbij had zien zeilen in 1966.

Eentje waar ik nog graag op zou willen varen is de Picton Castle, wat waarschijnlijk het meest authentieke tallship is waar je op mee kan zeilen, zeker wat betreft tuig en life-stijl.

De Europa is volgens mijn inschatting het meest succesvolle Tallship wat betreft het brengen van mensen naar de meest fantastische bestemmingen in een mensvriendelijke "hands on" stijl.

Ik ben nog nooit een Oceaan overgestoken of over de Evenaar gezeild, dus ik heb nog genoeg ambities te vervullen, ik zie de Europa daar een belangrijke rol in spelen.

Blog Bark Europa 22 december 2011

Diep in het binnenland van South Georgia
22-12-2011 10:00

Beelden, camera posities, vage waterverfkleuren, onmetelijke panorama's, silhouetten van bergruggen, het schieten van vliegende vogels. Terwijl mijn obsessies heen en weer kaatsen tussen een nieuwe camera met alle toeters en bellen en het meer traditionele schetsboek en waterverf, alles wat ik zie van zonsopkomst tot zonsondergang, zijn perfecte composities.

De ra's, het tuig, het kluivernet, silhouetten van bemanning die het want in klimt of aan lijnen staan te trekken, dit alles creeert de unieke voorgrond wat geen enkel cruise-expeditie schip kan bieden. Er is niet de constante drang om elke medemens uit onze foto's te weren, ze vormen passende onderdelen van de totale compositie.

De achtergrond voor onze laatste ochtend in South Georgia is belachelijk subliem. Mijn normale wekker geluiden, het ontbijt gebabbel in de lounge, is totaal afwezig. Op deze ochtend word ik gewekt door klonk geluidjes van ijs tegen de scheepsromp, het teken dat we in de Drygalski Fjord zijn gearriveerd.

Eigenlijk is de gehele bemanning al voor zevenen op, om van deze rooftocht diep tussen de bergen te kunnen genieten.
Het schip draait uiteindelijk rond met haar boegschroef op nog geen bootlengte van de gletsjer wand. Nu liggen we voor anker in Larsen fjord met een 360 graden rond, panorama van steile gneiss kliffen en hangende gletsjers. De geluiden van de robben en zeehonden echoen rond ons en de zon brand op ons neer. Hier is geen enkel zichtbaar bewijs van de open zee, toch moeten we ons binnen 2 uur ons weer herinneren hoe we ons als echte zeelui moeten gedragen.

Het kalme weer en de zon hebben het ons deze week mogelijk gemaakt om alle grenzen op te rekken met wat met een 56 meter lang zeilschip kunt doen in South Georgia.

Ergens denk ik dat we hier binnenkort nog voor moeten boeten.

Blog Bark Europa 21 december 2011

De laatste landing, Adembenemend !!!
21-12-2011 10:00

Onze laatste landingsplek in South Georgia was in St. Andrews Bay, een van de weinige plaatsen waarvan de herkomst van de naam onbekend is. In de vroege ochtend was het erg mistig en we moesten even wachten op een Duits schip wat onze ankerplek nog moest verlaten voor wij er ons anker konden laten vallen. Al snel verbeterde het weer en wachtte ons alweer een zonnige dag.

St Andrews Bay ligt geheel onbeschut voor deining en voor de valwinden vanaf de omliggende gletsjers en hoge bergen. Maar niet vandaag! De baai leek wel een wastobbe in plaats van een stormbaai. Zelfs Jordi de gids kon maar niet bevatten hoeveel mazzel wederom hadden vandaag. We deelden de groep in tweeen, de eerste ging aan wal in de ochtend, de tweede in de middag.

In termen van wildlife aantallen, zijn er maar weinig plekken die zich kunnen meten met St.Andrews Bay. De King pinguin kolonie is een ongelooflijke ervaring - de schaal en de aantallen van de populatie is overweldigend. Het is dan ook de grootste King pinguin kolonie op South Georgia. In 1925 werden er slechts 1.100 vogels geteld, in 2002 bevonden zich er meer dan 150.000 paren pinguins. Dit jaar zijn de aantallen wederom hoger.

Het uitzicht vanaf enkele van de morene ruggen rond de kolonie was adembenemend omdat toen pas de echte schaal van de kolonie tot ons doordrong. Daar gewoon te gaan zitten en te genieten van deze dynamische schoonheid der levende natuur met als decor de ons omringende bergen en gletsjers met al hun grootsheid....

Daarnaast is Andrews Bay ook nog even een van de belangrijkste verzamelplekken voor Zee-olifanten, waarmee het ook voor deze kolossale jongens een van de grootste geboorte gronden van het eiland is.
�

Blog Eendracht 21 december 2011

We liggenop de rede van Marigot. Dat is het Franse gedeelte van Sint Maarten. Er staat wat deining en het schip slingert licht. Het weer is vandaag niet zo mooi. Vandaag zijn de laatste opstappers en bemanning van de vorige reis naar huisgegaan. Het is nu stil aan boord geworden. We zijn druk bezig met onderhoud en zijn ons weer aan het voorbereiden voor de volgende reis.

Blog Bark Europa 20 december 2011

Ankerwacht
20-12-2011 10:00

We worden gepord om 3:45. Ik werk me zelf uit m’n hut naar het hoofddek en naar het stuurhuis, om daar mijn wacht maat te ontmoeten, Anitra. Normaal gesproken zijn onze zee-wachten gestopt als we niet meer zeilen. Maar als we voor anker liggen worden er vrijwilligers gevraagd om de ankerwachten in het stuurhuis te lopen van 20:00tot 07:00 om de ankerplek in de gaten te houden, de positie van het schip, maar ook het meteo log bij te houden, zoals windrichting en kracht.

Onze voorgangers geven ons alle hoogtepunten van hun afgelopen wacht en herinneren ons het de belangrijkste punt. Als er een alarm afgaat, kijk welke het is, reset het alarm en roep de op wacht zijnde vaste bemanning voor verdere instructies. Blijf voor de rest overal vanaf.

Na onze observaties van 04:00, nemen we even de tijd om alle elektronische instrumenten te checken. Het kompas het dieptelood, de GPS met de voor geprogrammeerde alarmen worden allemaal nauwkeurig bekeken en vergeleken.

Opeens, nog maar enkele minuten na onze wacht begint, horen we de wind toenemen, wat op zichzelf niet iets is om meteen ongerust over te worden. Hoewel, op het zelfde ogenblik veranderd de windrichting van Noordoost naar Zuidwest. Het anker alarm geeft aan dat het schip 180 graden is gedraaid om naar het andere eind van de veilige ankerplek te worden geduwd……emmmm…..denk nou niet, niets aan de hand.

Anitra loopt naar voren om de vibraties op de ankerketting te controleren en of ons anker nog wel in goede grond rust. Te laat, het anker alarm gaat al. Ik grijp onmiddellijk naar de marifoon, maar als ik de “press to talk” knop wil indrukken, staan de kapitein en beide stuurlieden al in het stuurhuis in hun ondergoed en zeggen: "Bedankt voor de hulp, we nemen het even over."

Zo, dat is nog eens even wakker worden op de vroege morgen.

Na 15 tot 20 minuten nerveus wachten, blijkt het anker weer te houden in zijn nieuwe positie. Wij als trainees mogen het weer overnemen en de kapitein en zijn stuurlui gaan weer naar hun kooien.

Net voor vijven breekt het schip weer uit zijn afgebakende ankercirkel. Deze keer verloopt alles echter veel rustiger. Kapitein Klaas komt omhoog, eindelijk aangekleed met een kop dampende koffie in zijn handen, start kalm de motoren en geeft de orders om het anker te hieuwen en om daarna meteen naar onze volgende bestemming te zeilen in South Georgia. Ook de trainees mogen van de warme drankjes gaan genieten voordat de zeil manoeuvres gaan beginnen.

Na deze voorvallen, vroegen we ons af of ze niet alle drie achter de deur hadden gestaan om te wachten tot wij iets zouden aanraken waar we niet aan mochten komen…? Echter het werd ons al gauw duidelijk dat ze altijd op alles zijn voorbereid, bekend met de gevaren van de Antarctische wateren, en op elk moment klaar om de problemen op te lossen die naar ze toe worden geworpen. Het voelt goed om te weten dat zij niet zullen accepteren dat er iets ernstigs gaat gebeuren op “hun” wacht!

Dit gevoel van verantwoordelijkheid straalt ook af op ons als trainees, helemaal bij de verantwoordelijkheid als zijnde de “uitkijk” Deze functie zal de komende weken erg belangrijk worden in de door ijs bevolkte Antarctische Zuidelijke Oceaan en Weddell Zee.

Gracias a la vida!
�

Blog Bark Europa 19 december 2011

Grytviken
19-12-2011 10:00

Grytviken, net als Stromness gisteren, herbergt de ruines van een oud walvis station. Oud is echter betrekkelijk en moet je in perspectief zien. Deze stations waren actief gedurende de levensjaren van een aantal van onze voyage crew.

Voor veel mensen, is het zien van deze ruines als het zien van de overblijfselen van een concentratie kamp. Voor hen, is het een plaats van afschuwelijke taferelen. Zonder enige twijfel zijn het droevige en treurige oorden

Onderdeel van mijn eigen droefheid is de nostalgie, omdat ik als een van de weinige mensen uit mijn generatie, ben opgegroeid in een actieve walvisvaarders plaats. Toen ik nog erg jong was, had mijn stad het laatste actieve walvis station in ons land en dan heb ik het over eind zeventiger jaren, De twee belangrijkste industriein waren de van de zalm en de walvissen - en toen het walvis vangst ophield en de zalm conservenfabriek sloot, was mijn stad totaal ontwricht.

Bij ons werd gejaagd op Zuidkapers en Bultruggen, maar we waren gespecialiseerd in Potvissen omdat hun walvis olie van superieure kwaliteit was. Ook de klompen amber en het spermaceti orgaan wat de dieren gebruiken voor sonar navigatie bracht veel geld op. Ik heb vage herinneringen van uitvarende walvisjagers door mijn vaders verrekijker.

Ik herinner me ook beelden van dezelfde jagers, terugkerend met de gedode dieren achter zich aanslepend met daaromheen orka’s en haaien die de karkassen aanvielen terwijl ze naar het walvisstation voeren. Men zegt dat het water aan het eind van de flens helling kon koken van de zich vol vretende haaien en orka’s.

Mijn vader leerde me hoe ik een mix moest maken van walvis olie met zemelen om vis te lokken. Ik herinner me de speciale geur van deze olie met zijn unieke zachte smeuige structuur. Op een dag vond ik twee enorme tanden in de tuin van een vriend - het waren tanden van een Potvis, 15 cm lang en met een vreemde gekromde vorm. Voor mij, een jongen van zeven, voelden ze aan als loden staven.

Misschien was een gedeelte van dat gewicht wel het schuldgevoel, over wat er is aangedaan aan de walvis, door deze Zuidelijke Walvis visserij voor veel profijt en hebzucht

Blog Bark Europa 18 december 2011

Wandeling in de voetsporen van Shackleton
18-12-2011 10:00

In de vroege ochtend hieuwen we anker in Rosita Harbour en zetten zeil voor Fortuna bay. De omstandigheden zijn gunstig, krachtige winden duwen ons voorwaarts, in vlagen neemt de wind toe tot 9 Bfrt. Als we Fortuna bay bereiken wordt het ineens een heel ander verhaal, in deze zeer beschutte baai is het bijna windstil.

Fortuna Bay geeft een spectaculair panorama van het Alpen landschap van South Georgia. Daarnaast is het ook het begin van Shackleton's laatste etappe over het eiland. Het verhaal van deze onwaarschijnlijke tocht over de bergen van South Georgia heeft ons aan boord geinspireerd om in de voetstappen van deze grote ontdekker te treden In zijn etappe van hier naar Stromness Harbour. Met zonnig weer een geen wolkje aan de lucht, warm gekleed en goed doorvoed (dankzij Marianne en haar kombuis team) is het een grote tegenstelling met wat deze 3 figuren doormaakten op de zelfde hellingen in 1916.

Onze tocht start om het zelfde strand waar Zeeolifanten, Pelsrobben en Konings-pinguins zijn verzameld. Het schip zeilt met de niet wandelaars naar Stromness om ons daar weer op te wachten. Het berglandschap onderweg is werkelijk fantastisch en iedereen geniet met volle teugen van deze tocht met het beste weer wat South Georgia ons kan geven. De niet wandelaars krijgen de kans om in de middag aan kant te gaan om het strand en het dierenleven van Stromness Harbour te verkennen.
�

Blog Bark Europa 17 december 2011

Salisbury Plain & Rosita Harbour
17-12-2011 10:00

's Ochtends heel vroeg zeilen we van Elsehul in de richting Salisbury Plain waar zich de een na grootste Konings Pinguin kolonie van South Georgia bevindt. Salisbury Plain is een gedeelte van de Zuidelijke kust in de Bay of Isles, zo'n 35 mijlen West van Elsehul. Wij worden begroet door een landschap wat wordt gevormd door hoge bergtoppen en brede gletsjers. Het weer is zonnig maar de sterke val winden maken de zee erg ruw op onze ankerplek.

We wachten een poosje totdat de landingscondities iets verbeteren en kunnen dan met de boten naar het strand. Aan dieren geen gebrek op deze plek, met name pelsrobben en koningspinguins. Het hoogtepunt is voor velen van ons, de Konings pinguin kolonie die zich op korte loop afstand van het strand bevindt. Wat een spektakel! Duizenden van deze dieren staan hier voor ons, omringt door het indrukwekkende landschap van bergen en gletsjers.

Na de lunch verkassen we met de EUROPA naar een baai met de naam Rosita Harbour waar we een veilige ankerplek vinden voor de nacht. Hier doen we nog een andere landing in twee groepen 1 voor en 1 na het avondeten. Het gehele strand ligt hier stampvol met pelsrobben, die het ons knap lastig maken als we proberen ons te verplaatsen op het strand. Een indrukwekkende gebeurtenis zijd de reuzen stormvogels die met elkaar aan het bekvechten zijn over het lijk van een pelsrob.

Een prachtige dag eindigde met vele glimlachende gezichten in het dekhuis.
�

Blog Eendracht 17 december 2011

06:30 (GMT-4) Dit is hem dan; de laatste Witte Wacht-blog!

Op dit moment varen we tussen St Barthelemy en Saba door en is St. Maarten in zicht. Achter ons zien we nog St. Eustatius verdwijnen. Met de Gaffelzeilen gestreken (gisterenavond) dobberen we met een rustige 4 knopen richting Marigot. Met Gaffelzeilen hadden we St. Maarten in de nacht bereikt en dat is als je voor anker wilt gaan niet ideaal. Daarom dus een rustig tempo door de nacht aangehouden. Na het voor anker gaan staat de activiteit zwemmen op het programma, na weken van de zee zien mogen we er eindelijk in!! Vanavond het Captainsdiner waarbij de witte wacht een heus optreden zal geven. Wij Witte Wachters kijken terug op een mooie reis en een mooie tijd met elkaar waarin we van vreemden tot soort van familie zijn uitgegroeid. Ik hoop dat de volgende Witte Wacht net zo trouw blogjes gaat schrijven als dat wij hebben gedaan. De positieve reacties van het thuisfront zijn de 5 minuten typen echt waard!

Groetjes namens de Witte Wacht

Blog Eendracht 16 december 2011

06:30 (GMT-4) “26 knopen wind en we hebben zelf een snelheid van 9,5 knoop!”

Wat een verademing om eens aan de/halve wind te kunnen zeilen. Met een lekker gangetje hangen we over bakboord met een rif in beide gaffelzeilen. De rode wacht heeft deze er vannacht in mogen zetten dus onze wacht bestaat enkel uit sturen, tosti’s eten, dekrondjes, brandrondjes, schoonmaken en weer genieten van de zonsopgang. We zullen waarschijnlijk nog maar 1�keer deze (ochtend)wacht mogen lopen. Er wordt gezegd dat we vanaf een uur of 12 (vrijdagochtend) land in zicht kunnen krijgen. Waar we woensdagmiddag nog allemaal in zeilpakken liepen in de gietende regen, lag iedereen donderdagmiddag in bikini op het dek. Hopelijk kunnen we straks wederom in bikini het rif er weer uithalen en de topzeiltjes hijsen. De laatste wasjes worden gedraaid en iedereen verheugd zich op ofwel land, ofwel zwemmen, een vast bed, contact met thuis en sommige worden op de kade zelfs opgewacht door hun liefjes. Ik moet zeggen dat ik het wel jammer vind dat het bijna is afgelopen, maarja, de herinnering behouden en op naar het volgende avontuur!

Knuffels voor thuis!

Blog Eendracht 15 december 2011

De tijd vliegt, 04:00u

De afgelopen tweeen half week zijn voorbijgevlogen. We zien onze positie elke wacht steeds dichter bij komen. Nog zo’n 450 mijl (830 kilometer) en dan kunnen wij het anker uitgooien in de baai van Marigot (Sint Maarten). Als eenmaal het anker ligt dan komt een van onze langgekoesterde wensen uit: een verfrissende duik vanaf de boegspriet! Met land in zicht en bereik met vrienden en familie is de Eendracht geen zelfvoorzienend “zeilend dorpje” meer. De twee topkoks (Daan en Arjen) moeten hun monopolie positie delen met de restaurantjes op de kade. De opstappers worden deels werkloos omdat er niet meer gestuurd hoeft te worden of de zeilen getrimd. Daarentegen krijgt de roddelpers het drukker. De vrolijke “roddels” gaan nu als een lopend vuurtje over het dek en zijn in no-time bij iedereen bekend. Straks is de helft op de kade en de andere helft op de boot. Dit wordt toch een stuk lastiger voor ze. Maar ze hebben nog enkele dagen om hier over na te denken ;).

Liefs Namens de witte wacht

Gegevens 15 december 2011 om 04:00
Windkracht: 2 beaufort
Temperatuur: 27 graden Celcius
Status: motor
Zicht: zeer goed ( >10 kilometer)
Overig: heldere hemel en vallende sterren

Blog Bark Europa 16 december 2011

Verwachtings volle einders

16-12-2011 10:00

We wisten dat het een goeie dag zou worden toen het vroege eerste licht smeersel van de zonsopkomst zich om 02:30 in de nacht aandiende.

En daar bleef het niet bij, onze lieve Heer ging meer geven, in de late ochtend de gekartelde tanden van Shag rocks, een cirkel van door golven geteisterde rotsen van 70 meter hoog, lijkende op wat een jaren tachtiger protest hippie zou gebruiken als zijn geheime hol, doemde op aan onze bakboords zijde. We dachten, nu hebben we gepiekt, maar nee, net na de middag, ver weg in het Zuiden, een hoge witte berg glijd langzaam over de horizon.
Jawel, onze eerste ijsberg. Jullie kunnen het niet zien, maar ik doe nog steeds stiekem mijn ijsberg dansje. Terwijl onze horizon maar door blijft schuiven, kunnen we alleen maar dromen over de wonderen die zich nog aan ons gaan openbaren.
�

Blog Eendracht 14 december 2011

04.30 eendrachttijd

Om in landtermen te blijven nog 968 km (523 zeemijl) te gaan op onze tomtom (gps). Bij deze en gene beginnen daardoor de landkriebels al te komen. Wat moet ik zien op Sint Maarten, waar ga ik slapen, hoe kom ik van boord, hoe laat vertrekt mijn vliegtuig, wanneer heb ik weer bereik op mijn telefoon? Zomaar vragen die ik voorbij heb horen komen.

We varen nu met een mooie 8 knopen naar ons einddoel. Als ik achterom kijk zie ik op de radar weer enkele buien verschijnen. Het begint bijna Nederlands te worden. Laarzen aan, zeiljas aan, capuchon op en dan varen door de regen. Het zal mijn thuisfront niet geheel onbekend voorkomen. Het enige verschil met hier is dat je nog wel je korte broek aan hebt en dat het redelijk warme regen is. Door de temperatuur ben je natuurlijk binnen een half uur weer droog. Naast de regenbuien hebben we op dit moment sterrenregens. In een half uur tijd al minstens 5 vallende sterren gezien. Met de kennis van Jako hebben we deze reis de halve sterrenhemel kunnen ontleden. Gisteravond toen de maan nog sliep (en het pikkedonker was) zelfs een deel van de melkweg gezien. Weet je hoe gaaf. Nu maar eens op zoek naar tosti’s! Liefs Pauline, de topzeil(tjes)wac

Blog Eendracht 13 december 2011

Onze zeezeiltocht vanaf de Canarische Eilanden naar Sint Maarten is in rechte lijn gemeten ong. 2700 zeemijl.(= ong. 4850 km.) Hiervan hebben we nu ruim 2000 zeemijlen afgelegd. In werkelijkheid is de af te leggen afstand aan merkelijk langer: 3200�� 3300 zeemijl. Een zeilschip vaart meestal een zigzag koers die wordt bepaald door de windrichting. De windkracht is vooral van belang voor het vaartempo. Op deze hoogte profiteren we van de stevige passaatwinden, die ons schip vrijwel continu in een behoorlijk tempo voortstuwen.

De Eendracht heeft er zin in. Het schip ploegt flink stampend en scheefhangend door de golfruggen. Een imponerend gezicht. Deze driemastschoener kan een totaal zeiloppervlakte van ongeveer 1.200 m2 voeren. Met een flinke wind komen hierop gigantische krachten te staan. Door de goede samenwerking tussen bemanning en opstappers blijft de boel prima onder controle.

Vanacht tijdens onze hondenwacht (van 00.00 u tot 04.00 u). Ging het er door de buienactiviteiten heftig aan toe. Van iedereen werd het uiterste gevraagd, terwijl je je nauwelijks staande kon houden. Ons schip scheerde in het donker over de ruige oceaan met snelheden tot 12 knopen per uur. ( is ong. 20 km. p/u). Een geweldige ervaring !!!

In het donker moesten twee gaffeltopzeilen worden gestreken. De gebroken nachtrusten vormen een aanslag op ons bioritme. Maar hoe laat het ook wordt, drinkt onze wacht altijd een glas op de geleverde prestatie en uiteraard om te ontspannen voor het pakken van een paar uur slaap. Gelukkig blijven er nog voldoende uren over om overdag te genieten van de zon en de prachtige blauwe oceaan. De verwachting is dat we aan het eind van deze week (waarschijnlijk op zaterdag) zullen arriveren voor de kust van Saint Martin, dat is het franse deel van het eiland Sint Maarten. Hier gaan we voor anker. Degenen van ons, die enkele dagen verlenging hebben geboekt, kunnen dan nog uitstapjes maken op het eiland. Ondergetekenden behoren tot deze bevoorrechten.

Groeten aan het thuisfront, van de Rode Wacht.

Blog Bark Europa 14 december 2011

De ontmoeting

14-12-2011 10:00

Gisteravond zijn we de Antarctische Convergentie zone gepasseerd, hier ontmoet het koude Antarctische water het warmere Zuid Atlantische water. Deze convergentie is fantastisch voor het zeeleven, doordat het samenvloeien van deze verschillende zeestromen sedimenten doet opstijgen van het zeebed, die de broodnodige voedingstoffen verschaffen voor het plankton, wat weer het voedsel vormt voor de hogere wezens in de voedselketen. Dit brengt samen; kleine vissen, grote vissen en de grootste vis van allemaal. Kleine vogels en grote vogels.. allemaal komen ze samen in de voedselketen.

Exact op schema, een vinvis, de walvis die staat voor de TGV onder de walvissen, laat zich zien aan Bakboord, terwijl iedereen binnen in het dekhuis zit. En...is vertrokken voordat ook maar iemand er een foto van heeft kunnen maken.

Aan boord hebben we een liefdes ontmoeting tussen een stoutmoedige Canadese mannetjes gans samen met een trotse Hollands gebekte paradijsvogel. Het lijkt op een prachtige match, het zou helemaal hemels zijn als ze op de zelfde zeewacht zouden zitten.

De totale bemanning heeft ondertussen al zijn zakken leeg gezogen, (van kleding en uitrusting-stukken), dus van alles wat we straks mee de wal op gaan nemen in South Georgia. Dit om te voorkomen dat ongewenste zaadjes en vuil mee de kant opgaan en daar de gevoelige lokale ecologische balans kunnen gaan verstoren.

Wachten en klasjes, laten ons samen werken en beleven, dit zal al deze individuen laten samen vloeien tot een mooie homogene groep van zeelieden en avonturiers.

Blog Bark Europa 13 december 2011

Maneschijn

13-12-2011 10:00

Gisteren hadden we een prachtige nacht. De zonsondergang was fantastisch, een grote groep stond buiten om dit te bekijken. Ik had de wacht, dus hoefde er niet speciaal voor naar buiten, ik was al aan het genieten. Toen ik voor mijn pauze ging, was de maan nog maar net boven de horizon en wierp een bleek lichtschijnsel tegen de hemel.

Na mijn halfuurtje pauze, ging ik de uitkijk aflossen. Er was een fel oranje verlicht schip mijlen vooruit. "Heb je die al gemeld?" vroeg ik zonder schaamte. Het antwoord was Nee, waarom zou ik? Nou ja, mijn ogen zijn al vele jaren slecht (gelukkig zijn er tegenwoordig laser behandelingen) maar het fel oranje schip achter de wolken bleek de maan te zijn. Ze rees langzaam hoger en hoger totdat ze de gebruikelijke plaats in de hemel had ingenomen.
Terwijl ik dit prachtige fenomeen zat te bekijken gingen plotseling de mast werklichten aan. Action-time. We gingen verschillende zeilen zetten en weghalen, opdoeken over de andere boeg brengen etc. een kleine workout tijdens onze wacht. Ik ga mijn
veiligheidstuigje aantrekken en mag helpen op de boegspriet. Ik vind het daar leuk want je staat in het net boven het water en het is best wel spannend, al is het niet echt gevaarlijk. Na dit klusje heb ik zo goed als mogelijk aan dek geholpen, maar vaak ben ik te langzaam, of ik sta in de weg. Op een dag, in de verre toekomst zal ik er niet meer bij staan als een stuk meubilair (een mooi stuk meubilair, dat wel). Dan weet ik exact welke zeilen er weg moeten en worden gezet, wat te brassen of te hijsen. Op een dag........
Ik heb mazzel dat ik nog een halfuurtje aan het roer mag staan, (Ik moet daar echt voor vechten want alle nieuwe gasten willen dat natuurlijk ook graag) voordat ik de volgende wacht moet gaan porren. Iedereen wakker maken is best leuk......je krijgt aardige complimentjes :-) Dan is het tijd om eens lekker lang te slapen, ik ben zoooo blij met al die nacht wachten die ik krijg toebedeeld, maar echt erg vind ik het niet want er is veel te zien en na te denken tijdens zo'n wacht.
Hi aan iedereen van de EUROPA.

Blog Eendracht 12 december 2011

07:00 (GMT-2) Toch fijn om te lezen dat de Witte Wacht zo populair is! Vera, de open sollicitatie is ontvangen en je bent welkom om aan te sluiten! Natuurlijk missen we dan wel de beste porrer (porster?) van de Rode Wacht en worden we minder prettig en minder goed ge�nformeerd wakker! Hoewel we ook dit keer prettig wakker werden, was de opstart voor onze eerste 4-8 wacht niet helemaal ideaal. Er was slechts koude koffie beschikbaar! BRRR! Onze kwartiermeester was ook nog niet helemaal wakker toen hij dan maar de koffie ging zetten. Voor 2 liter koffie, met 1 liter water….daar wordt je wel wakker van! Terwijl ik dit schrijf begint het zonnetje langzaam aan de horizon te verschijnen. Hopelijk worden de regenwolken weggebrand, want die buien zijn behoorlijk pittig! Er staat ook de nodige deining, en het waait flink door. De gaffeltopzeiltjes hebben we vannacht naar beneden gehaald vanwege de toenemende wind. Het is lekker zeilen zo, en we hebben er flink de vaart in. Ook weer onze eerste tosti’s (we zijn een week tosti-loos geweest) kunnen bakken, vakkundig gemaakt door de zusjes deze keer. Dit was onze eerste 4-8 wacht, vroeg in de morgen. Hopelijk dat morgen om deze tijd de koffie wel is gezet, want dat maakt het beginnen in de vroege ochtend toch prettiger.

Blog Eendracht 12 december

10.30 Het thuisfront in Spanje zal dit zeker aanspreken!

(10.30 scheepstijd) Het thuisfront in Spanje zal dit zeker aanspreken. Zoals ik al eerder vertelde houden wij de wacht over de hondenlijnen (gaffel control lijnen). De honden hebben nu ook namen gekregen.Tosca de hond van Frank en Plato verzonnen door Lotte.

Gisteren zijn de nieuwe wachten ingegaan en wij draaien nu de Herenwacht (0800-1200, 20.00-24.00uur). Dit voelt weer aan als een normaal ritme. De hoogtepunten punten van de afgelopen 24 uur zijn dat enkelen van ons s’morgens op 10 meter afstand een groot zoogdier hebben waargenomen. Een orca, walvis, bruinvis, wie zal het zeggen wij zullen het nooit te weten komen. Weer een zeilschip niet al te ver van ons. En ja ook met dit schip kregen wij weer contact. Een Amerikaans geregistreerd schip, met een Argentijnse schipper en Engelse bemanning op weg naar Barbados. Vliegende vissen blijven langs ons heen vliegen en af en toe vind je er eentje op het dek. Op dit moment hebben wij een straf windje en onze rug en been spieren krijgen automatisch een fitness training. Maar wij schieten wel op, nog 785 mijl te gaan. Om ook bij de tijd te blijven gaat vannacht de klok weer een terug. Hoerah zeggen wij dan wij mogen weer even wat langer slapen.

Namens de Blauwe Wacht de hartelijke groeten aan het thuisfront.

Blog Bark Europa 12 december 2011

Onderweg naar South Georgia

12-12-2011 20:00

Hallo, van de Bark Europa, aan al onze vrienden en familie!
Alles wel, we zijn zeilend vertrokken uit Stanley op de Falkland Eilanden op prachtige avond met het licht van een volle maan reflecterend op een golvende oceaan en een mooie bakstag wind.
�
Schipper Klaas, bemanning en de al aan boord verblijvende trainees, verwelkomden de nieuwe gasten. Voor degene die al eerder mee zeilden was het een blije hereniging; we voelden ons meteen weer thuis. Zo gaat dat op de Europa. Een gezellig schip met eclectische mensen aan boord, de een na de ander gevuld met totaal verschillende achtergronden en levens ervaringen. Een ervaren schipper en bemanning met daarnaast 2 gidsen met een grote passie voor zeilen, de natuur en ontdekkingen die aanstekelijk werkt op iedereen.

�De nieuwkomers zijn zich nu aan het instellen op de nieuwe condities die hier gelden op zee en doen enthousiast mee met het trainings programma. We zijn allemaal vol verwachting over wat ons te wachten staat de komende weken. We maken goede voortgang sinds vertrek en hopen op komende vrijdag, 16 december rond South Georgia te arriveren.

�Vandaag, werden zandloper dolfijnen gespot en daarnaast vliegen er stormvogels, albatrossen, prions en wilson stormvogeltjes over de golven van hun wereld, de Oceaan.
�Ik kan hier uren over doorgaan maar eigenlijk zijn er geen goede woorden voor om de blijheid en het geluk te beschrijven die ik voel om deel te mogen nemen aan zo een avontuurlijke reis. Helemaal, om dit te doen aan boord van de bark EUROPA en zijn bemanning!� No Worries Mates!
�
Veel liefs en groeten aan iedereen van iedereen!

Blog Eendracht 11 december 2011

Tijd voor een berichtje van de witte wacht

De temp. Loopt s’nachts flink op en wij naderen met goede voortgang St.Maarten. Wat valt er nog te zeggen over het leven aan boord. De jongeren bepalen duidelijk voor een groot deel de atmosfeer aan boord (niets verkeerds aan hoor). Wij ouderen zijn meer van het beschouwende. De zeilhandelingen (zeilen op, zeilen af) verlopen steeds vlotter. Af en toe bereikt ons nieuws uit NL: winkelcentrum Het Loon in Heerlen in oude mijngangen verdwenen, om terstond weer op wonderbaarlijke manier te herrijzen; bejaarde vrouw slaat overvaller met haar rollator KO en er schijnt iets naars met Ajax aan de hand. Het deert ons niet hier midden op de oceaan. Hier geldt nieuws van andere aard: Arie was een week lang zijn voorzetzonnebril kwijt, we hebben ons suf gezocht. Maar gisteren is het voorwerp terug gevonden: verpakt in de binnenkluiver. Bij het hijsen viel hij gewoon aan dek. Verder hebben wij een schaduwkabinet gevormd. Zelfbenoemd Minister President is Jan de Doc. Hij heeft een machtige positie aan boord, beheert de drankbonnen, heeft daardoor een positieve begroting en kan vrijstelling van wacht organiseren. U hoort meer van ons. Vandaag zondag: een eitje bij het ontbijt, wisselen van de wacht en de Versteegens hebben een jarige dochter.

Blog Eendracht 10 december 2011

Bijzondere dag vandaag...
2300 uur boordtijd

Vanmorgen al wakker voordat de porpersoon van de rode wacht mij kwam wekken. Lag meer in het stuurboord hoekje van mijn kooi dan toen ik erin ging, dus het schip lag wat meer op 1 oor. Tevens hoorde ik aan het geluid van het klotsende water langs de romp in mijn hut dat we lekker vaart maakten. Voor het ontbijt nog even op de brug kijken, bijna 10 knopen snelheid en een lekker windje schuin op de bakboord kont. Een mooie zonsopkomst maakte het geheel compleet. Na het ontbijt hebben we de grote Genua verwisseld voor de kleinere binnenkluiver aangezien er nog wat meer wind werd verwacht. Deze bleef echter uit en na een wel heel bijzondere lunch hebben we deze actie weer omgedraaid. Deze bijzondere lunch werd verzorgd door Marijn, Esther, Marjolein en Pauline van de witte wacht. Zij boden aan om pannenkoeken te bakken, deze waren heerlijk! Niets bijzonders tot zover, alleen ze waren letterlijk groen en blauw! De dames hadden nog wat kleurstof gevonden van het marsepein kleien tijdens sinterklaas en hebben ons verrast met een pannenkoek zoals we hem nog nooit gegeten hebben. Na vele grote vraagtekens op ieders gezicht tijdens het uitserveren, heeft toch iedereen er lekker van gegeten ;). Onze laatste 20-24 uurs wacht verliep ook speciaal, Esther gaf dansles op de buitenbrug onder het licht van een volle maan. 3 dansparen naast elkaar, schuifelend, op het zeetje, over de brug terwijl we met een gangetje van 10 knoop over de oceaan glijden. Tsja, zo komt er toch nog variatie in de dagelijkse cadans van het leven aan boord op deze reis van 3 weken alleen maar water om ons heen. De eerste 2 zijn voorbij, nog 1 een week Atlantic te gaan. Vanavond om 2400 uur eerst nog een full-moon party om deze wacht periode van een week samen met schipper Ed af te sluiten, vanaf morgenmiddag gaan we verder in de 4-8 wacht.

Blog Eendracht 9 december 2011

Water overal 22.45 (GMT -2)

Zoals je al zou verwachten zien wij al vele dagen alleen maar water om ons heen. Af en toe verschijnt ergens aan de horizon een stipje, wat dan een ander schip blijkt te zijn. Vandaag heeft water nog een andere dimensie erbij gekregen. Het eerste grote watergevecht is een feit, evenals de eerste tropische stortbui. De kunst van een goed watergevecht is heel subtiel beginnen. Het begint met de vraag van een slokje water, wat daarna uitmond in het leegkiepen van flesjes en elkaar besluipen met de tuinslang. Een gestoei tussen twee personen liep dus uit op een heel nat gevecht tussen de witte wacht leden! Na deze verfrissende activiteit konden wij heerlijk opdrogen in de warme zon en windkrachtje drie. ’s Middags werd het tijd voor de tweede verfrissende douche, de wolken wilden ook meedoen met het gevecht. In no time werd het hele schip schoongespoeld. Gelukkig waren wij de wolken te slim af en konden wij op tijd dekking zoeken. Deze buien zullen wij de komende dagen veel vaker gaan meemaken. Veel liefs namens de witte wacht,

Blog Eendracht 8 december 2011

12.00 (GMT -2) Het water zat er al even aan te komen op de kaart

Het zat er al even aan te komen op de kaart, maar de wind was niet hard genoeg en niet uit de goede richting om op tijd op Sint Maarten aan te komen. Dus gistermiddag rond een uur of 4 was het ‘all hands’ aan dek en zijn we begonnen met de zeilen strijken. Het ging vlot, want om 5 uur mochten we een welverdiend biertje aan de buitenbar komen halen. Na een lekkere maaltijd (we zijn niet anders gewend van onze koks Daan en Arjen) hebben wij als witte wacht besloten een halve wacht te draaien. Dit echter wel onder de voorwaarde dat de mensen die van 8 tot 10 uur wacht liepen wel om 12 uur kwamen ‘evalueren’. Dit resulteerde in een heuse kitchenparty tot in de vroege uurtjes! Schipper Ed maande ons tot stilte maar zelfs hij kon het niet laten om te helpen met de biervoorraad. Vrolijke pyjamabroeken, donkere hoekjes met mensen, harde muziek, duistere drankjes uit bijzondere flessen en vooral eigenlijk gewoon heel veel lol midden op de Atlantic, we konden ons geluk niet op. Maar… het werk gaat door. Na 3, 4 of 5 uurtjes slaap stond de gehele witte wacht om 8 uur ’s ochtends weer klaar. Dit keer om alle zeilen weer te hijsen! We hebben onszelf (of onze katers) weten te overtreffen. Toen we om half 12 weer konden uitpuffen op de buitenbrug besefte we ons pas hoe warm het ondertussen al is in de ochtenduurtjes, richting de 28 graden. Zonnebrandcr�me, hoofddeksels, waterflesjes en zelfs de airco binnen wordt nu gewaardeerd. We weten niet hoe lang we onder zeil kunnen blijven, aangezien we nu gemiddeld 7 knopen zouden moeten varen. Het kompas geeft nu echter wel 235� aan, dat is al wel iets meer in de goede richting dan van de week. We komen er wel… Veel liefs voor iedereen thuis!!!!

AtSea Newsflash / September '11

Uitnodiging: ATSEA TRAINEE PARTY!ï¿½15 Oktober in de haven van Rotterdam

Wie:ï¿½Crew van alle schepen! + Trainees + Introducees!
Wat:ï¿½ATSEA TRAINEE PARTY!
Waar:ï¿½Tall Ship:Thalassa - Rotterdamse haven
Wanneer:ï¿½Zaterdag 15 Oktober vanaf 20.30 uur - tot ongeveer 1.00 uur.

Thema:ï¿½Zeeï¿½Blauwï¿½& Zeilï¿½Witï¿½

Kosten:ï¿½€ 1,00 per drankje

We sluiten dit onvergetelijke Sail Training seizoen weer af met een spetterendeï¿½ATSEA TRAINEE PARTY!ï¿½

Jij bent uigenodigd op Zaterdag 15 Oktober om 20.30 uur om nog een keer samen met alle Sail Training vrienden lekker uit je dak te gaan aan boord van tallship Thalassa in de Rotterdamse Haven!*

Alle trainees, mentoren en crew van afgelopen zomer zijn uitgenodigd! Ook introducees zijn van harte welkom als je deze van te voren aanmeldt.

Diegene die van ver komen en na het feest niet meer naar huis willen, kunnen voor € 10,- blijven slapen (incl. Ontbijt) aan boord van Thalasssa! (Voorwaarden: Eigen slaapzak mee en zelf je bed weer netjes achterlaten..)

Het thema van het feest is Zee Blauw & Zeil Wit, dus verras ons met een gepaste outfiit!

Aanmelden
Aanmelden voor het feest kan t/m Vrijdag 14 Oktober via: tim@seasailtraining.com. Vermeld hierbij je:
1. Naam
2. Leeftijd
3. Schip waarmee je hebt gevaren afgelopen zomer + reis data.
4. Namen van introducees
5. Of je blijft slapen: ja/nee

Na aanmelden krijg je van ons een bevestiging van inschrijving en de exacte ligplaats van het schip.
Bij inlevering van de bevestigingemail ontvang je je eerste drankje gratis!

SPANT - Sail Training Association Netherlands Youth Forum
Het Youth Forum van de Sail Training Association Netherlands is op zoek naar enthousiaste nieuwe leden! Het bestaat uit Nederlandse jongeren die enthousiast zijn over varen met Tall Ships en een aantal keren per jaar activiteiten organiseren waarmee ze Sail Training onder jongeren promoten en stimuleren. Lijkt dit je wat en wil je er meer over weten? SPANT is deze avond aanwezig om je er alles over te vertellen!

AtSea Ambassadors Programma
Wil jij volgend jaar weer deelnemen aan een AtSea-zeilavontuur en zoek je nog sponsoring voor jouw reis? Dan is het AtSea Ambassadors wellicht iets voor jou! We zullen het programma kort aan je introduceren en er is mogelijkheid tot het stellen van vragen.

*In voorbereiding van de Race of the Classics liggen een aantal Sail Training schepen en hun bemanning in de Rotterdamse haven!

---------

Invitation: ATSEA TRAINEE PARTY! 15 oktober in the port of Rotterdam

Who: Crew from al ships + Trainees and others.
What: ATSEA TRAINEE PARTY!
Where: Tall Ship Thalassa - Port of Rotterdamï¿½
When: Saturday, October 15, 20.30 hours till 1.00 hoursï¿½

Theme: Blue Sea & White Sails

Costs: € 1,- per drinkï¿½

We would like to invite you to ATSEA TRAINEE PARTY, which concludes this unforgettable Sail Training season.ï¿½

As it’s dedicated to all trainees, mentors and crews from last summer’s voyages, there is no better chance to meet each other and refresh memories a bit.

The party will take place on board Thalassa in Rotterdam and starts at 20.30 hrs , Saturday, October 15^th.ï¿½You can take accompanying persons (friend, family member etc) if you sign them up in advance.

There is also a possibility of B&B overnight stay (breakfast included) on board Thalassa. Additional cost: € 10,-ï¿½(Conditions: Bring your own sleeping bag and leave your bed clean before you leave ..)ï¿½

ï¿½

Registerï¿½

Sign up for the ATSEA TRAINEE PARTY latest till Friday, October 14th at:ï¿½tim@seasailtraining.com.ï¿½Your email shall include:ï¿½

1. yourï¿½name

2. age

3. Name of the Tall Ship you were sailing on, voyage dates,

4. Name ofï¿½ï¿½your guest

5. Information whether accommodation (B&B overnight) is required yes/no.ï¿½

ï¿½

You’ll receive a confirmation of registration with the exact location of the ship.ï¿½ï¿½

ï¿½

If you bring your confirmation email you'll get the first drink for free!ï¿½

AtSea Ambassadors Program

Would you like to join the next year voyage during the Tall Ships Races? Are you looking for sponsorship?ï¿½If yes,ï¿½the AtSea Ambassadors may be a perfect solution for you!ï¿½More information aboutï¿½AtSea Ambassadors Program you’ ll find in attached PDF file.

SPANT - Sail Training Association Netherlands Youth Forumï¿½

The Youth Forum of the Sail Training Association Netherlands is looking for enthusiastic new members!ï¿½The organization consists of Dutch people who are passionate about sailing on the Tall Ships and organize activities that promote youth sail training.ï¿½Does that seems interesting to you and do you want to know more? SPANT will be there to tell you more about it all night!ï¿½

ï¿½

* In preparation for the Race of the Classics some of the ships and their crew will be in the port of Rotterdam!ï¿½

ï¿½

Blog Bark Europa 11 december 2011

Vertrek uit de Falklands, ouderwetse stijl
11-12-2011 10:00

Vele schepen zijn vergaan of totall loss verklaard op de Falkland Eilanden. Bijvoorbeeld de Great Britain, welke arriveert in mei 1886, na een pak rammel bij Kaap Hoorn. Haar bezaan mast ligt pontificaal tentoongesteld aan het Waterfront. Deze grote romp van hout en staal lag hier bijna honderd jaar, voordat ze met liefde werd teruggehaald naar Bristol in Engeland, waar ze werd gerestaureerd en nu als museum dient.

Of de Lady Elizabeth, een grote ijzeren bark uit 1879, welke Stanley binnen strompelde in 1913 met hout uit Vancouver. Ze raakte Uranie rock en het werd te kostbaar om haar te repareren, ze bleef in Stanley als pakhuis tot in 1943. Ze brak los van haar ankers en belande op het strand in Whalebone Bay ten oosten van Stanley

De kracht van de wind in deze streken moet je niet onderschatten, ze werd ook voor ons gevaarlijk toen in de nacht van vrijdag opzaterdag ons anker begon te krabben in de baai Stanley Harbour.

De rest van die nacht brachten we, veilig achter ons anker, door bij Navy Point, maar om 8 uur ’s ochtends kwamen we terug voor de stad om onze nieuwe gasten welkom te kunnen heetten en ons voor te bereiden om het vertrek naar zee. De inwoners van Stanley vroegen zich al een paar dagen af of we onder zeil zouden vertrekken, dus zo geschiedde het

De 2 ankers werden gehieuwd, zeilen werden gezet zodra het laatste anker los kwam uit de blubber en onze 100 jaar oude witte dame zwenkte gracieus haar boeg naar de uitgang, “de Narrows”. Tegen de tijd dat we de baai van Port William invoeren waren we onder vol tuig hier kregen we een prachtige Maans opgang te zien, het geheel een droomplaatje uit voorbije tijden. Nu trekken we ons kielzog in een Oost-Zuidoostelijke koers, richting South Georgia.

Met een zwaar rollend schip, zijn veel van onze nieuwe gasten slapeloos, door deze voor hen ongebruikelijke bewegingen, enkele zijn daarnaast ook nog zeeziek. De bemanning lijkt er minder last van te ondervinden terwijl ze gewoon hun wachtjes draaien. Een goede 120 mijl in de eerste 18 uur na ons vertrek betekent een mooie start, maar op dit moment is de wind wat afgenomen en wordt het rollen weer erger.

Welterusten

Blog Bark Europa 10 december 2011

Aankomst

10-12-2011 10:00

Een aantal nieuwe gasten kwamen aan boord in Stanley, 17:00 was aanmosteren, we werden begroet met hete thee en cake.
Na een praatje van de kapitein, de veiligheids uitleg en het opbergen van onze bagage, hieuwden we het anker en zetten zeil voor South Georgia. Ik was overweldigd door alle verschillede lijnen, namen en zeilen. Ik weet zeker dat het goed komt na een beetje tijd en oefening. Probeer iedereen zijn naam te onthouden wat al een uitdaging is in dit stadium. Hoewel, om ons te helpen elkaars naam te onthouden heeft de bemanning fotootjes met de namen er onder in het dekhuis opgehangen, een goed referentie punt.

Het weer was prachtig na het zeil zetten, we zeilen voor de wind dus een boel rollen en slingeren, verscheidene mensen hebben hun heerlijke diner geofferd aan Neptuns. Nadat de zon was onder gegaan in het westen rees er een prachtige volle maan in het oosten. Het was spectaculair. Het voelt heerlijk om eindelijk onderweg te zijn aan boord van de Europa.

Blog Eendracht 7 december 2011

Pakjesavond 22:00 (GTM -1)

Datum 07 December 2011
Auteur Pauline en Marijn, namens de witte wacht

Waarschijnlijk zijn jullie nu allemaal aan het uitbuiken van de pepernoten, marsepein en banketstaven. Nagenietend van een mooi sinterklaasavondje in de (naar wij gehoord hebben) regen en natte sneeuw. Eigenlijk doen wij precies hetzelfde. Het enige verschil is dat we hier nog in korte broek rondlopen en dat er geen tijd is om dik te worden omdat we direct weer aan het werk gezet worden;).

Tegen half 5 vanmiddag steeg de spanning. Sinterklaas en de hoofdpiet kwamen ons bezoeken met het grote rode boek. Wat zou daar dit jaar in staan? Na een persoonlijke speech van de Sint bleek iedereen erg zoet te zijn geweest en hard gewerkt te hebben. Om dat te belonen werd iedereen voorzien van een lekkere chocoladeletter. Nu we meermaals overstag gaan per dag zijn de blaren niet meer te ontkennen (in ieder geval bij de witte wacht). Vol goede moed staan we elke keer weer klaar op het voordek waar wij ons ontfermen over de genua, de boomfok en het schoenerzeil. Naast deze zeilen hebben we nog wat frustraties over het gaffeltopzeiltje van de schoenermast, deze blijft nog weleens (geregeld) hangen op een heikele stag of andere verdwaalde lijnen. Maar hierdoor laten wij ons niet kisten! (Witte wacht powerrr! ;)) Lieve groetjes aan de trouwe lezers!

Blog Eendracht 7 december

Woensdag 7 december 03.00 uur (lokale tijd Atlantische Oceaan)

Datum 07 December 2011
Auteur Groetjes van de Blauwe Wacht ( Anita)
De Blauwe Wacht moet nageven dat de Witte en de Rode Wacht de laatste dagen veel zeilhandelingen hebben verricht. Maar onze beurt komt zeker nog. De snelheid van de matige 6 knopen met de overstag handelingen hebben wij in deze nacht niet kunnen handhaven. De wind is zeer matig geworden en halen net de 5 knopen maar wij verwachten dat het spoedig beter wordt. Intussen houden wij de slap geslagen lijnen (voor de experts de gaffel control lijnen) handmatig onder controle. Deze lijnen heten nu “hondenlijnen”, en de honden moeten wij regelmatig aan het lijntje uitlaten.

Op de dag , die trouwens prachtig was, werden wij verrast door een ander zeilschip dat 8 mijl van ons vandaan was. En het hoogtepunt was toen dit zeilschip contact met ons zocht en wij een babbeltje met elkaar hebben gemaakt. Aan de stem te horen was het een “Yank” en hun bestemming is St Lucia (in de buurt van Martinique). Daarna heeft de kwartiermeester uitleg gegeven over het overlevingspak. Om dit in de praktijk te tonen heeft de jongste opstapper van de Blauwe Wacht dit pak aangetrokken, uiteraard tot grote hilariteit van iedereen. Maar bij 27C en volle zon was de persoon in kwestie blij dat het pak weer uit kon. Wij gaan nu nog snel voor het einde van de wacht een dekrondje doen en de lijnen controleren inclusief de “hondenlijn”.

Blog Bark Europa 4 december 2011

Vaarwel aan de Roaring Forties

04-12-2011 10:00
Oeps, en dan al die voorspellingen van hoge zeen en huilende winden van m'n mede opvarenden. De slaperige 40ste breedte graden konden echter maar nauwelijks enige aandacht voor ons opbrengen om ook maar een oog te openen of een grommende waarschuwing te laten klinken, terwijl we door hun gebied voeren.

We hadden een paar mooie dagen, snorrend voort zeilend met een mooie staartwind, maar de laatste paar dagen is er nauwelijks een zuchtje wind te voelen, en het enige wat er "Roaring" was, waren de motoren van de EUROPA.

De bemanning heeft ondertussen zijn voordeel gedaan met het kalme weer om de EUROPA zeeklaar te maken voor de "Furious Fifties" en de "Screaming Sixties". Alle lijzeilspieren en de bijbehorende lijnen zijn uit het tuig te verwijderd, daar die op deze hoge breedtes niet meer echt gewenst zijn. Ook wat extra onderhoud aan het tuig en de grote buitenkluiver werd verruild voor een kleiner zusje.

Als dan de mist onze wereld verkleind tot een paar honderd meter, valt er eigenlijk weinig anders meer te doen dan te kijken naar de hemel surfende capriolen van stormvogels en albatrossen of naar de dartele boeggolf kunsten van de dolfijnen.

Terwijl we nippen aan onze warme drankjes en ons afvragen wat voor heerlijke lekkernijen het kombuis vandaag weer voor ins in petto heeft........

Blog Eendracht 4 december 2011

Onze laatste hondenwacht bijna ten einde

Datum 04 December 2011
Auteur Groetje, Namens de witte wacht, Berend

03:30 boordtijd (GMT-1) Onze laatste hondenwacht bijna ten einde, vandaag wisselen we van wacht. Na bijna een week de ’12-4’ te hebben gelopen samen met stuurman Rinus gaan we over in de ‘8-12’ voor opnieuw een week. Het waren leuke en leerzame wachten met Rinus, bedankt! Vanaf morgen geen tosti’s als ontbijt op de brug midden in de nacht, maar gewoon om half 8 aan de ontbijttafel in het dagverblijf. Maar eerst vandaag nog een lange dag. Zo meteen eerst de wacht evalueren ;) en slapen, vanmiddag nog een 12-4 en vanaf vanavond al de eerste 8-12 wacht. We hebben nog iets meer dan 2000 mijl te gaan, dus nog een week of 2 op de Atlantic, de laatste wacht (‘4-8’) zullen we volgende week ook nog mee maken voor een week. Zo hebben we elke week een ander ritme, andere werkzaamheden en ook een zonsopkomst/ondergang, maan en sterren en zonneschijn die elkaar afwisselen.

FINAL TECLA LOG / 9 SEPTEMBER 2011

De races zijn voorbij, net als de boord computer! Geen live logboek verslagen meer vanaf het schip. Na de finish van de culture regatta en de sail out parade, heeft het schip koers gezet naar Halmstad. Aan boord zijn maar twee gasten, maar dat is wel een stel, dat net getrouwd is! Een huwelijksreis! De eerste stop was Bornholm, een mooi eiland, geliefd bij veel toeristen en dat was al van verre te zien, lange rijen met touringcars. Een groot Volendam gehalte dus. Een kleine crew en windkracht 7 tot 8 Bft op de kop, maakte de beslissing een dag te gaan genieten van het eiland, niet moeilijk. Nu is de kleine crew op weg naar Halmstad, de stad waar de vorige race eindigde. Hier hoopt de bemanning de ex trainees van de Tall Ship Races 2011 weer te ontmoeten, dus aan alle Zweedse mensen die mee gevaren hebben tijdens de race en natuurlijk ook de liaison officers etc. verspreid het nieuws, de Tecla bezoekt Halmstad en hoopt velen weer te ontmoeten die dit race seizoen tot een succes hebben gemaakt!

TECLA LOG 30 AUGUSTUS

TECLA LOG / 58'59.7N 022'07.5E 16:47 UTC 29-08-2011

The race has started! And a bumpy start it was! The waves and changing wind De race is van start gegaan! En wat een hobbelige start! De golven en de veranderlijke wind maakten het begin wat oncomfortabel, het ene moment hadden we buien met windkracht 6 en vlak daarna lagen we te hobbelen met een krachtje 3bf. In de middag is de wind wat stabieler geworden, 5bf en soms een beetje meer.

Als start van onze reis is het voor de nieuwe groep een beetje wennen op dit onvriendelijke zeetje. Veel zijn ziek, maar ze blijven helpen waar ze kunnen! Na het avondeten zijn we overstag gegaan om wat meer west te maken, we konden Estland bijna aanraken!

TECLA LOG - Vertrek uit Turku

Gisteren zijn wij rond 15:00 lokale tijd van start gegaan in de sail parade. De Archipelago waar Turku in ligt bestaat uit een groot gebied met duizende eilanden. Het werd al snel donker toen wij onderweg naar buiten waren en in plaats van een anker plaats te zoeken hebben wij ervoor gekozen naast de Shtandart langzij te gaan voor een korte nachtrust. We lagen rond 20:30 en niet lang daarna lagen we op bed. Om 03:00 zijn we weer van start gegaan, het is nu ongeveer 06:00 en we hebben nog iets minder dan 18 NM te gaan naar de start. De start van de tweede race zal om 09:00 zijn. De wind is SW kracht 6bf.

TECLA LOG 58'33.5N 018'55.5E 15:38 UTC 24-08-2011

De race is geeindigd. Eindelijk hebben we wind.. maar nu is de race voorbij. We zijn 2de in onze klasse en 7de overall. Het laatste stuk van de race hebben we in de buurt van de Kruzenshtern, Brabander en 4 oceans dream door gebracht, een hele mooie nacht zeilen! We hadden variabele wind zowel in richting als kracht en we zijn op zee gefinished vanmorgen om 8:30 board tijd.�

�

We zeilen nog steeds en gaan met 7 knopen op Turku af. We kijken uit naar het mooie stuk dat we nog door de archipello te gaan hebben. Vanmiddag hebben we tijdens het kalme weer cake gebakken omdat aan dek niet veel te doen was. Nu hebben we een heerlijk windje, het sturen is gemakkelijk, geen golven, alleen zon en wind!

TECLA LOG / 57'13.6N 18'01.3E 15:57 UTC 23-08-2011

We drijven.. en vannacht lagen we ook te drijven.. en helaas voor ons heeft het voorste gedeelte van de vloot wel wind terwijl wij met 0,8 knopen naar�het tweede waypoint toe. Vannacht kregen wij rond 03:00 uur boord tijd weer�wat wind uit het noord westen, een heel klein briesje. Hopelijk komt�vanavond de wind iets eerder.�

�

Vanmorgen waren wij 1ste in onze klasse en 4de overall. Maar dat zal nu wel�anders zijn. Over 15 minuten moeten we onze positie weer door geven en horen�wij waar de rest van de vloot is. Kruzenshtern en Brabander en ik denk four�oceans dream kunnen we zien, de rest is wat verder weg.�

Het weer was geweldig mooi vandaag! We hebben onze tijd gevuld met met�overstag gaan, het bezaanstopzeil weer zetten, zonnen en de posities van de�vloot in kaart brengen. Vannacht kwam de wind terug na wat offers aan de wind goden, misschien�moeten we dat nu ook maar doen.

TECLA LOG / 56'35.7N 18'05.2E 16:40 UTC 22-08-2011

We hebben een geweldige nacht zeilen achter de rug waarbij de 8,3 knopen liepen met slechts 11 knopen wind! De maan scheen ons bij, en ondanks dat het slechts een halve maan was, leek het wel een spotlicht. Echter rond 04:00 uur boord tijd kwamen er wolken voor de maan en na een hele mooie rode zonsopgang begon het te regenen. Wat was het ook al weer.. ochtend rood, water in de sloot..? De wind ging er helemaal uit en Gijs en zijn wacht hebben veel trucks uit moeten halen om richting waypoint te komen. In de middag hield de regen op en nu schijnt de zon weer! We doen het goed in de race, we zijn 1ste in onze klasse en 4de overall. We hebben net weer onze positie door moeten geven aan race controle en verwachten over 3 uur onze nieuwe positie in de race.

�

We hebben de topzeilen al verschillende keren van kant verwisseld, maar met de golven en weinig wind zit de vlag nu vast in het bezaanstopzeilvalblok (mooi galgje woord!) en zeilen wij zonder bezaanstopzeil.

�

De zon schijnt, de afwas wordt buiten gedaan en als we ergens wellicht te weinig aan zouden hebben, dan is het wind..

MORGENSTER LOG/ 04/08/2011

�Hello!
At Tuesday night at 23 o'clock, we unfortunately had to give up the race and
put on the engine. That was because we had been sailing around the same spot
for about 24 hours. But the whole thing has been very interesting and we
learned very much!
Other than sailing the beautiful vessel Morgenster we also had for example
man over board drills and life jacket drills in completely darkness.
We will miss Morgenster, but we will miss the wonderful crew even more!
Especially Joost and his great toasts! And his flip-flops of course.
That's it for now! Goodbye!
Elin Naverstedt, Sofie Rane, Dennis Nilsson

LORD NELSON LOG / 05/08/2011

Welcome to�Amsterdam!�
We arrived in�Amsterdam�at around 16:00 hours yesterday, after a lovely ride up the canal from�Ijmuiden. We had lunch on deck and watched from the ship as we headed up the�North Sea�canal. Some of the crew are from the�Netherlands�and were lucky enough to have their family visit the ship. It was nice to meet the families and show them around and try to explain what living at sea is like. This also meant that some of the crew had fresh new clothes brought to them and they could hand their washing over to their parents. It is hard to describe to those that have not been on board at sea what is is like, so we tried to show them how things change whilst we are at sea.
We all went out as crew last night into the centre of the city and had a good look round.�Amsterdam�is absolutely beautiful at night. The city is lit up and looks amazing, there is a real buzz in�Amsterdam, and it has a great atmosphere.�
As there are a number of Irish crew onboard we chose to head to an Irish bar first and made or way around the city from there.
Amsterdam�is famous for its red light district and myself and a number of the others wanted to see this. We were lucky enough to have someone that was fromAmsterdam�with us to help us around and make sure that we stayed in safe areas of the city so that we weren’t in any dangerous places or areas.
A lot of the crew commented on the strange feeling of swaying whilst ashore. Although we were sat down at a table or stood still we still felt as though we were at sea and moving. This is a very bizarre feeling and I guess it will last a few days after we get home from sea too.
Later today I am planning on going to see Anne Frank’s house as this is something that we learn a lot about as children at school in�Britain�and her diary was one of the first books that I read as a child. I am looking forward to visiting the city properly today and taking some photos.
At some point tomorrow morning we leave�Amsterdam, head down the canal and out back to sea to visit�Bruges�in�Belgium. I am really looking forward to this as this is a place on my ‘list’ that I have always wanted to visit.
I am currently sat in the bar surrounded by people from all over�Europe. There are guitars being played and people are singing along to them. There is a great atmosphere onboard and everyone is getting along great. It is going to be difficult to say goodbye in a weeks time. Living so closely for a week has brought us together and I think I have made friends for life.
Finally, thank you�Amsterdam�for such a lovely visit.�
Laura Bell

BARK EUROPA LOG/ 08/08/2011

Blue Watch 1st Day Update: Europa 11

�

Day 1- Our adventure started yesterday, the 7th of August 2011. We got up early in the morning and took the car to Halmstad. The weather was awesome in the afternoon and the harbour was showing it’s best side. A lot of people were admiring hundreds of tall ships. We got on Europa and met the crew and all the trainers. It was exciting to meet so many people from different countries. We made some funny games to know each other, but it was hard to remember all the different names. For dinner we got some weird Dutch food, a bit different from the Italian food! In the evening we went out together and listened to the music and the shows they had arranged. At midnight when we came back to the boat we ended the day with amazing fireworks at the seaside.

Day one reported by White Watch�

�

After two days traveling, we arrived in Halmstad train station, in order to get to the ship Europa we had to “borrow” a super-market trolley to carry our huge luggage.

�

The first hours on board were spent meeting the other trainees and getting to know the ship along with our cabins. To break the ice created by the different nationalities the crew organized a few games including the “Human Knot” which is the contrary of Twister where you try to unravel a knot made by holding hands with each other.

�

TECLA LOG / 09/08/2011

�De Tall Ships Races 2011 zijn ten einde gekomen in Halmstad. De Tecla heeft
in de laatste race de 3de plek in haar klasse gewonnen en is 11de overall
geworden. Over alle races genomen zijn we 3de geworden! Het laatste stuk
naar Halmstad toe hebben we helaas op de motor moeten doen. De wind nam
behoorlijk toe en kwam recht van voren, we hebben nog een hobbelig laatste
stukje gehad met vervelende korte golven. Het festival in Halmstad was goed
georganiseerd. Maar terug kijkend naar de hele Tall Ships Race is de hele
Tecla bemanning het erover eens dat Lerwick de beste en meest memorabele
haven was. Ondanks alle regen en wind!

We zijn nu onderweg naar Rostock voor het Hanse sail festival. We hebben
maar een kleine bezetting aan boord, in totaal zijn we met zn 6en.
Gisteravond zijn we ten anker gegaan in een baai van het eiland Veaderoe. Na
het avond eten hebben we gezamelijk een fimpje gekeken, nadat we de hele dag
in de regen, en omringt door onweer, hadden gestaan. Vannacht zeilen we door
naar Rostock waar wij morgen in de vroege middag aan hopen te komen. En
daarna.... dan gaan we naar Klaipeda voor de Culture 2011 Tall Ships
Regatta!

TECLA LOG / 54'36.0N 12'35.8E 16:37 UTC 15-08-2011

Na 4 dagen dagtochten varen tijden een festival zijn we nu dan weer onderweg. Tussen 11 en 14 augustus hebben we dagtochten gevaren tijdens het Hanse Sail Rostock water festival. De eerste twee dagen waren erg nat, tussen de buien door was alleen maar meer regen. Maar zaterdag was een hele mooie dag! We hadden een DJ en piraten aan boord die er een echt feest van wisten te maken, met als perfecte afsluiter vuurwerk vanaf de pier. Dit was onze eerste keer varen met en DJ, we hebben zoveel lol gehad met dansen en rond springen dat ik er spierpijn van heb!

Jan en Jannette waren tijdens het festival aan boord en hadden Nyske mee genomen. Het was heel fijn weer even als familie aan boord te zijn en heel verdrietig om vanmorgen weer afscheid van hen te moeten nemen. Wij waren trossen los om 10 over 12 en onderweg naar zee terwijl zij met de auto terug naar huis gingen. Klaipeda is onze volgende bestemming, de beginhaven van de Culture 2011 Tall Ships Regatta! We moeten er op donderdag zijn, ondertussen zijn we de Baltic aan het verkennen aangezien we hier nog nooit geweest zijn!

TECLA LOG / 55'30.9N 017'13.6E 16:41 UTC 17-08-2011

Gisteren zijn wij gestopt op het eiland Christiansoe, een klein eiland naast het Deense Bornholm. We zijn eerst voor anker gegaan om te zwemmen en toen om 16:30 de laatste veerboot vertrok mochten wij in de haven op zijn plek liggen. Een geweldig mooi plekje! We zijn allemaal voor een wandeling over het eiland gegaan, wat heel erg mooi bleek te zijn. In de pilot staat de eilanden in het engels beschreven als volgt: "When God had finished creating Scandinavia, He was left with a little of the Best. He flung it into the Baltic giving rise to Bornholm" of zo gaat de legende. Het was inderdaad mooi, maar mooier dan de Noorse fjorden of het Limfjord, dat weet ik niet.

TECLA LOG 55'58.3N 020'51.9E 17:22 utc 21-08-2011

After a very windy and wet festival in Klaipeda, we have started the Culture 2011 Tall Ships Regatta, race 1! We have a small fleet of 27 ships and 6 of them are in our class, class B. We are heading for Turku, rounding a few waypoints that will lead us around the west side of Gotland.

The weather is good, but there is hardly any wind.. The waves that have formed through the last few days are still there, which makes it a bumpy Na een winderig en nat festival in Klaipeda, zijn we van start gegaan met de Culture 2011 Tall Ships Regatta, race 1! We hebben een kleine vloot van 27 schepen, met 6 schepen in onze klasse, de B klasse. We zijn onderweg naar Turku en zullen daarbij een aantal waypoints ronden die ons langs de west kant van Gotland zullen leiden.

Het weer is goed, zon! Maar er is weer eens weinig wind.. En na de storm van de afgelopen dagen staan er nog behoorlijk wat golven die het weer eens een hobbelig geheel maken! Onze trainees bestaan uit 10 mensen uit Litouwen en 6 uit Finland en de meesten zijn in de handen gevallen van zeeziekte. Een aantal zijn alweer hersteld na het eten, hopelijk voelen meer zich goed na een goede nacht rust. Onze snelheid is inmiddels gezakt tot 0,5 knopen..

BARK EUROPA HALMSTAD - HARLINGEN

Verslag zeiltocht op de Bark Europa

HALMSTADT/HARLINGEN - Mijn reis begon hier in Harlingen waar ik (Olger van Grootveld) samen met Menno Onnes en mijn ouders vertrokken richting Halmstadt waar de Europa vertrok.

Door Olger van Grootveld

Inmiddels in Duitsland aangekomen verbleven we op een camping aan het duitse strand. De volgende ochtend waren we al snel weer op pad richting de veerboot naar Denemarken, om vervolgens weer de veerboot naar Zweden te nemen.

Aangekomen in Halmstadt, zagen we overal al borden die ons leidden naar de vele tallships die allemaal in de haven lagen te pronken. Daaromheen waren er allemaal verschillende kraampjes met vanalles en nogwat, zelfs promotiemateriaal van Nintendo, een paar podia en verscheidene attracties, alles was er behalve publiek....

Na even rondgelopen te hebben vonden we de 'Europa' en een medelandgenoot waar we al eerder kennis mee hadden gemaakt bij een bijeenkomst van de Nederlandse trainees die meegingen zeilen. We konden pas om 17.00 uur inschepen en hadden dus nog ruim 2 uur de tijd om nog even rond te kijken na we onze bagage aan boord hadden gezet. Nog even mijn ouders uitzwaaien en aan boord. Die dag hebben we nog niet gezeild, maar wel kennis gemaakt met iedereen.

�

De volgende dag zijn we om 12.00 uur samen met de andere tallships de haven uitgevaren, wij zijn later weer terug gekeerd naar de haven, om alles klaar te maken voor het vertrek de van volgende dag (9 aug.). Toen nog wat spelletjes gedaan met de rest en vroeg naar bed.

We worden die ochtend vroeg gewekt, een snel ontbijt en we vertrekken al snel. Het was een zonnige dag, wind en golven waren er in overvloed. Al zeilend werd ons uitgelegd hoe we het schip varende moesten houden en hoe het "watch schema" inelkaar zat: de groep van 48 trainees werden onderverdeeld in 3 "watches", watch red, white, en blue. Elke watch moest 8 uur per dag wachtlopen, dat houdt in: zeilen hijsen of opdoeken, op lookout, schoonmaken of achter het stuurwiel. Dus red-watch begon van 12.00 tot 4.00 uur, dan was white-watch van 4.00 tot 8.00 uur en blue-watch van 8.00 tot 12.00 uur enzovoort.

De volgende dag brak er een storm los en er klonken 3 bellen, dat betekend all hands on deck. Dus iedereen met duffe koppen hun cabine’s uit gestrompeld, moeite doen om rechtop te blijven staan door de heen en weer slingerende boot. Op het dek aangekomen kwam ik erachter dat ik niet de enige was met T-shirt en korte broek, en storm was er zeker. Veel mensen in paniek rennend van touw naar touw, CHAOS!

De storm hield aan voor ongeveer een week, maar verder zonder problemen. Onze eerste stop was in Hamburg, waar we verwelkomt werden door een groot aantal mensen. Daar zijn we naar het Maritiem museum geweest, een rondleiding door de stad, en s’ avonds met z'n allen op stap en de volgende ochtend er om half 7 weer uit om de crew te helpen met vanalles en nogwat. Die middag hadden we wat vrije tijd en konden we even rondlopen door Hamburg, en die avond weer op stap.

De volgende ochtend werden we om half 6 gewekt om ons klaar te maken voor vertrek. Weer door naar Cuxhaben. In Cuxhaben aangekomen hadden we eerst een touwtrek kampioenschap en die avond met z'n allen een ‘Europees songfestival’, elk land deed mee en Harlingen telde ook als een apart land en eindigde op de 3e plaats, op nummer 2 stond Denemarken, en Portugal was eerste. Het was een super gezellige avond. Het enige minpunt was dat we de volgende ochtend weer veel te vroeg eruit moesten om weer verder te gaan. Weer door naar Harlingen!

Na nog een paar dagen op zee met weinig wind en aardig wat zon. En daar zagen we eindelijk de Nederlandse eilanden opdoemen in de horizon. Nog een nachtje voor anker om te wachten op het getijde, en dan de rustige Waddenzee op en relax zeilend naar huis. Ik heb erg van de reis genoten, bedank hierbij Sail Harlingen voor het mogelijk maken van deze unieke trip en zie uit naar 2014 als de Tall Ships Harlingen komen bezoeken.

EENDRACHT LOG / 2 Augustus 2011

�On Saturday we left Stavanger for the last part of The Tall Ships Races and the finishing in Halmstad. The sun was shining and a lot of smaller boats followed us out thru the fjord towards the starting line. On the way out the three watch-teams set up their positions and we practiced some tacking to be ready for the race.�The start went well but unfortunately the wind wasn’t as strong as we could have wished for. But we still had a race to win, so no time for complaining! We hoisted all the sails, including the top sails and the light wind genua, and set course on the first check-point.�The race started at six o’clock in the evening and after that it was time for us, the trainees, to get on our first night watch. Some of us had been sailing before and some not, but no matter how much experience you have it is always a special feeling to sail in the compact darkness and then be watching a beautiful sunrise at the horizon.�After some well needed sleep we woke up to a new day of racing. Unluckily who ever is in charge for the wind made a pretty bad job. During Sunday the wind was decreasing and changed direction many times, witch made it difficult to stay on course and the speed was less than one knot. By night the wind came back and for a couple of hours we did nine knots. But as the wind was changing direction a lot it was nine knots in a circle back towards Norway…

Monday started really promising with sunshine and a relatively stabile wind. The following night we set a new speed record for this week, 11.23 knots!�But the luck didn’t stay for long. The direction of the wind was south/south-east and the sick-sacking took us too slowly towards the finish line. Even though we made good speed we slowly realized that with that direction it would be impossible to reach Halmstad before the deadline at Thursday lunch. Many ships had already given up, and at midnight between Tuesday and Wednesday we did so too. It wasn’t with a smile on our faces we took down all the sails and started the engine, but we all knew that it was necessary to get in time to the last port of the competition. After a night by engine the wind has changed and we are now once again a sailing vessel, but with a very tight schedule.

Even though the wind hasn’t really been on our side we are having a great time here at the Eendracht. The murder-game is on and the chefs are spoiling us with great desserts. (But we don’t now how it will be with the desserts from now on, because the chef just got killed with a plastic bag in the sail-locker…)

�

Best regards, Ellekari and Tobias, trainees at Eendracht

�

TECLA LOG / 57'15.8N 008'20.4E 17:03 UTC 03-08-2011

We zijn gefinished, niet over de lijn, maar door licht weer en een datum dat wij in de haven moeten zijn, zijn we op zee gefinished. Om 12:30 UTC (14:30 boord tijd) werd de race voor de B klasse, zodat alle schepen op tijd in de haven aan kunnen komen, dit is vrijdag 5 augustus om 12:00 uur lokale tijd. Maar wij zeilen nog lekker even door! �We hebben een mooie en enerverende nacht zeilen achter de rug! We zijn vanmorgen rond 8 uur langs waypoint 1 gekomen! We werden vannacht begeleid door geweldige sterren en lichtgevende algen, onderweg naar het waypoint. We gingen overstag met een geweldige zonsopgang die een mooie dag voorspelde en dat is het ook geworden. We hebben veel zon gehad en heerlijk gezeild.

GULDEN LEEUW LOG / 3 Augustus 2011

The day began with a beautiful red sunrise and playing dolphins. All�of the crew began to look tired but everybody did their best to keep�the spirits up.�Everythiing went well with the sailing but because of the wind�direction we unfortunately didnt make it to the end line. At 14.00�(boardtime) all the ships of class A finished. After the finish we�started up the engine and took down the saiils. We have set course to�aiimi towards the Skagerak

TECLA LOG / 57'48.6N 011'07.2E 16:45 UTC 04-08-2011

Na nog een geweldige nacht zeilen, varen we nu onder zeil en motor. De wind is zuid oost en we moeten nog 90 mijl naar Halmstad. Vanmiddag minderde de wind en ook al wilden we het zeilen af maken, om op tijd in Halmstad te zijn, moesten we toch even de motor starten. Kruisend zouden we er pas morgen nacht aankomen, 12 uur te laat.. Maar voordat we de motor starten hebben we eerst nog even GEZWOMMEN! We zijn bij-gaan-liggen met alle zeilen op, fok aan de loefzijde en roer aan boord en zodoende bijna stil liggend in het water. Bijna de hele bemanning heeft zich aan een sprong in het water gewaagd, echt koud was het niet. Maar toen de zon achter de wolken verdween kwam iedereen weer aan boord en zijn we verder gegaan. Onze eerste dag met een echt zomer gevoel!

THALASSA LOG / De laatste uurtjes op zee.....

Nu we dit schrijven zijn we bijna in Halmstad, het schip is grondig onder handen genomen door poetsdoeken, dweilen en natuurlijk de dekzwabbers. Dit was ook wel weer nodig, want we hadden een ‘ ruige’ �laatste nacht.�Gister zijn we voor de Zweedse kust gaan ankeren, �het was super mooi weer dus we konden lekker zwemmen en barbequeen. Dit hebben we dan ook uitgebreid gedaan. �Aangezien dit de laatste kans was om te zwemmen hebben we ons uiterste best gedaan om iedereen in het water te krijgen, hierbij kon geen rekening gehouden worden met de kledij die de desbetreffende dwarskoppen droegen.

Rond 8 uur was het dek weer opgeruimd en waren de borden en glazen weer zeilproof opgeborgen. We hebben een stukje langs de kust gemoterd en zijn daarna zeilend verder gegaan. Er stond eindelijk eens wat wind (windkracht 5)! Dit zorgde ervoor dat het schip lekker scheef ging en er zo nu en dan zelfs water in het gangboord liep. Oftewel, de perfecte situatie om twister te spelen! Met verschillende kleuren papier hebben we op het middendek een speelveld gemaakt en zijn we met een klein groepje begonnen met het spel. Dit zag er erg grappig uit en al snel zat de hele groep op het dek en deed enthousiast mee. �Het was geen overbodige luxe dat er een rij mensen tegen de reling stonden om de spelers op te vangen want regelmatig rolden ze het veld uit. �Na een uurtje werd het donker en vond de schipper het te gevaarlijk worden. We mochten alleen nog aan de hoge kant komen als we buiten waren en niet meer alleen over het dek. Binnen ging het experimenteren met de mogelijkheden van een scheef hangend schip door. ‘ Kijk ik spring alleen omhoog!’ �Maar toch kwam deze persoon aan de andere kant van het schip weer neer, met plastic zakken naar beneden glijden was ook een favoriete bezigheid.�Naast de positieve kanten van dit lekkere windje was het ook weer tijd voor een aantal zeezieken, vooral ons Zweedse vrienden hadden hier last van aangezien ze alleen nog maar rustig weer hadden meegemaakt. Gelukkig is iedereen nu weer fit.

Vanacht hadden wij mazzel met onze wacht, tijdens deze 4 uur hadden we 2 keer het ‘ all hands on deck’ �sein. De eerste keer moesten we overstag en de tweede keer moesten de zeilen gestreken worden . (Dit gebeurt hier trouwens niet met een strijkijzer.... haha) Bij dit strijken van de zeilen hadden we weer een nieuw element dat we nog maar weinig hadden meegemaakt op zee... Het regende wel erg hard... Iedereen ging na deze werkzaamheden dan ook als een verzopen kat weer het nest in.�Wij moeten nu de mast nog even in en gaan dan een feestje vieren!

Tsjippie Visser, Berlikum en Jehanne Prins, Warns.

THALASSA LOG/ 03/08/2011

�Of ik even mag vissen, nou ja we zijn een wedstrijd aan het doen en
vissen kost snelheid… toch voor elkaar gekregen, yes. Ik gooi een
hengel uit, en zit vast, of toch niet, gelijk drie makreel, yeah. Snel
weer uitgooien en ja hoor nog een keer beet, dit belooft nog wat.

Twee aan’t vissen, twee halen de makreel van de haak en vier man aan’t
fileren, het lijkt wel een visfabriek. Uiteindelijk hebben we 180
makreel gevangen, ‘s avonds gelijk makreel op tafel. Een dubbele
schaal in de oven, de bovenschaal met gaatjes. Onderin de schaal
gesneden uitjes, knoflook, citroen, tijm, een scheut water �en een
halve fles witte wijn. Boven in de schaal de makreel, een kwartiertje
de over in op zo’n 160 *C. Super lekker, een echte aanrader!

De wedstrijd
� � � � � � Stavanger – Halmstad

Zondag 18:00 tot Woensdag 14:00

Na een spannende start, zeilen we richting het eerste waypoint. De
wind neemt al snel af, dat wordt een rustig nachtje. Alle Tall Ship’s
liggen bij elkaar te dobberen, 1,5 kn is een top snelheid. Wel een
prachtig gezicht zo al die schepen om je heen. Er is op een gegeven
ogenblik zelfs zo weinig wind dat een grapjas de verkeerde kant op
drijft.

We staan om 4 uur UTC op om wacht te lopen, dat is de tijd op zee, het
is dan in Harlingen 6 uur ‘s ochtends. Het is een rustige wacht, een
mooie gelegenheid om lekker chill achter het roer te staan. ‘s Middags
is het tijd voor Crazy Fishing Time.

Dinsdag verloopt ook rustig, om de zoveel uren gaan we overstag. Dit
gaat steeds sneller, de Zweden hebben ook aardig door hoe het met al
die touwtjes werkt.

Woensdag worden we om 03:45 met ‘All hands on deck’ gewekt, perfect
want mijn wacht begint om 04:00. We gaan overstag, daarna zetten we de
vlieger bij, maar niet zo eentje die je op het strand gebruikt. Om
half 5 neem ik het roer over en zeil met 6 knopen richting de kust van
Noorwegen. Om 06:15 geven we onze coordinaten door aan Race Control.
Om 8 uur krijgen we te horen dat de wedstrijd tot 12 uur is, dan wordt
gekeken tot hoever we zijn gekomen. Nog even het laatste stukje
knallen dus. Helaas moeten we ‘s middags de motor starten, we varen
richting Halmstad.

De Tall Ship’s Races zijn echt geweldig om mee te maken. We hebben een
leuke groep en een gezellige bemanning. Er gebeurt �van alles, van
zeilen tot feestvieren, super tof. Ik wil daarom iedereen bedanken die
dit voor ons hebben mogelijk gemaakt, geweldig! And ‘See you in
Harlingen’ 2014!!!

� � � � � Mathijs van de Kamp, Arum

Lieve luisteraars, hier spreekt de Thalassa-mentor weer! Vanmiddag was
aardig hectisch, maar maak jullie geen zorgen, we zijn weer vrienden!
Er was enige verwarring over de blog die onze twee Zweedse reporters
schrijven. �In de warrige staat die een aantal dagen op zee van een
mens maakt, werd er wat negatiefs geschreven. Gelukkig zijn nu alle
emoties uitgepraat en zijn we ALL TOGETHER NOW! (ons lijflied…) Het is
een gezellige drukte in de salon, waar de Zweden, Belg, Friezen en
Nederlanders muzieksmaken, dropjes en kaartspellen uitwisselen. Jammer
dat het tot zo’n botsing moest komen, maar het belangrijkste is dat
het nu weer uitermate gezellig is aan boord.

We zijn op aardige snelheid aan het motoren, zodat we op tijd bij
Halmstad zijn. Zo blijft er misschien wel tijd over om te zwemmen of
een andere fijne pauze te nemen. De Zweden zijn druk aan het
brainstormen over de hoogtepunten van Halmstad, die ze ons straks
kunnen laten zien. Ook het fanatisme voor de sportactiviteiten is weer
opgelaaid: zullen we voetballen, handballen of zelfs allebei? Ik zal
jullie niet verder jaloers maken door uit te wijden over de
kookkunsten van onze Jelle, of de gekke situaties die nog steeds
ontstaat door het Gotcha!-spel.

Goede wacht, goedenacht!

Log 022.08.2011, gulden leeuw

After two days without much wind, it finally began to blow up.�Tuesday night on 2. august we felt the ship moving in the waves for�the first time. For det most of us this experence gave us more�motivation, while fore some it resulted in beeing seasick.�

Today we have had a lot of wind, but maybe in the wrong direction�than we wish. Fortunatly the captain is optimistre and that means a�lot fore the whole crew. We are having a good time on gulden leeuw,�but we also get many new experences in the work we take part in.�

�

Brtit Lillian and Anette �

TOMIDI LOG RACE 3 STAVANGER - HALMSTAD

Race 3: Stavanger - Halmstad

Na een lange reis was ik aangekomen in Stavanger (Noorwegen). Ik was de eerste van de 13 bemanningsleden. Na een tijdje begonnen de andere ook aan te komen. Wanneer de volledige crew er was kregen we een rondleiding op de boot en kregen we uitleg over hoe alles aan boord werkte en wat waarvoor diende. Nu kon de Race beginnen. De race van Stavanger (Noorwegen) naar Halmstad (Zweden). Tijdens de Sailparade hadden we een goed windje welke ons tijdens de race soms in de steek liet. Voor de start werden de laatste klusjes gedaan en werd de tactiek voor de race uitgelegd. De start verliep volgens plan en Tomidi was de eerste van Class D over de startlijn. Dirk had weer eens de juiste tactiek gekozen. Met een bemanning van 5 Belgen (Dirk, Tom, Ken, Idris en Ik) 4 zweden (Lisa, Hedvig, Anders en Joakim) 2 Noren (Jarle en Anders) en tot slot 2 Britse (Penny en Sophie) waren we op weg naar waypoint 1. De wind was goed maar viel op dag 2 compleet weg. De windsnelheid op onze meters waren tussen de 0,0 Kn en 3,0 Kn. Met zo’n wind ga je dus vooruit met een snelheid van ongeveer 0,6 Kn. Het was dus echt goed weer voor toeristen en slecht weer voor een race. Tomidi was nu op de 5de plaatse in Class D met als grote concurrent GIGI. We vonden het een domme naam om tegen te verliezen. Daarom.
De wachten werden verdeeld door de meisjes. Het was altijd 4 uur op en 4 uur af. Van 12:00 – 20:00 was het een gezamenlijke wacht. Wie wou slapen die sliep en wie wou sturen die stuurde. Dit hadden we gedaan om elkaar ook eens te zien in de dag en niet enkel 5 minuutjes om elkaar wakker te maken. Maar ja, wat moet je doen op een boot als het windstil is? De zeilen trimmen? Ze vielen altijd in dus dat ging niet. Met 2 sturen was ook overbodig want je kon met je voeten sturen. Tja dan blijft er niet veel over dan een short en T-shirt aan te doen en een beetje rusten op dek. Of kijken hoe meeuwen rapper zwemmen dan ons… maar ondanks dat lachten we heel de dag en zelfs heel de nacht.
We naderden het einde Race 3. Tomidi was nu op de 4de plaats en Gigi was te zien aan de horizon. Dus een podiumplaats was bijna binnen. Die Nacht liepen we nog 9 knopen over de grond en in de ochtend en middag was het weer zover. De wind liet ons weer in de steek. We liepen nog steeds tegen een snelheid van 5 Kn. Gigi kwam steeds dichter bij en de finish ook. Dirk begon weer met een plan om Gigi te pakken. Hij had het plan om een spinakker op te zetten. Dat plan werkte ook. Gigi was verslagen. We zagen hem traag maar zeker ook bakboord voorbij gaan. En juist op tijd ook. Nog geen 15 minuten ndat Tomidi is gefinished hoorden we Gigi zijn tijd doorgeven. Tomidi was 3de in Class D.
De Race was afgelopen en we hadden nu wel dringend eten nodig. Het brood was op en het vloeibaar voedsel (bier voor de skipper) was ook aan het opgeraken. We hebben toen beslist om naar Skagen (Denemarken) te gaan. Daar aangekomen zijn we met heel de crew iets gaan eten en zijn we gaan slapen. De volgende ochtend zijn we naar de winkel gegaan voor brood en natuurlijk bier. We vertrokken nu naar Halmstad.
De haven van Halmstad was in zicht. Ons doel was bereikt. In Totaal heeft Tomidi 5 trofee�n gewonnen, was de snelste boot van heel de vloot over heel de TSR en was Tomidi 1ste in Class D in corrected Time over heel de TSR. De naam Tomidi was weer op de kaart gebracht door de crew en natuurlijk ook de tactiek van de skipper Dirk heeft daartoe geholpen. Proficiat aan Dirk en Tom.
Robin Thollembeek
�

TECLA LOG / 57'47.2N 006'15.2E 16:41 UTC 02-08-2011

Zuid, zuid oost, zuid zuid west, zuid zuid oost.. 3 knopen, 4 knopen, 6, 7, 8, 3, 5, 7 knopen wind.. en daar gaat de Tecla! We hebben een drukke nacht en dag achter de rug, overstag, afvallen, oploeven en iedereen in proberen te halen. We hebben vannacht wel een aantal goede slagen gemaakt, maar in het klassement zijn wij nog steeds 4 in onze klasse en 13 overall. Er wordt gepraat over finishen op zee zodat we optijd in de haven kunnen zijn. Dat zou voor ons niet gunstig zijn, aangezien we weer liggen te drijven.. De groep werkt hard, maar in stilte hopen we allemaal op meer wind!

�

Gulden Leeuw / 1 Augustus

This Morning we had less wind so we where very slowly. The captainï¿½came up with the idea of creating more telltailes. When we got theseï¿½strings attached to the ropes we could see exactly where the wind wasï¿½coming from. It works really well and we got a little bit faster.

We had a lot of sun today, so we could go sunbathiing at the dek.ï¿½It was today Stinas birthday, so we had a little party. After theï¿½party we made some preparations forr the crew parade. At the eveningï¿½we had a safety exercise. All people needed to go to theï¿½musterstation and all the people needed to be counted. A goodï¿½practice for knowing whatt to do when there would be an alarm.

MORGENSTER LOG/ 2 Augustus 2011

Ship o`hoi! Greetings from the Dutch Morgenster! A beautiful ship with tiny beds, slippery floors and the best collection of Europeans. When we firstï¿½arrived the ship in Stavanger, we were warmly welcomed by the captain andï¿½his crew (and lots of cheap beer!!). It was a really great experience toï¿½sail out of the doc along with lots of other big ships and hundreds of smallï¿½private boats, stacked with curious people. Definetly our 15 minutes ofï¿½fame!

Today we finally have Egersund behind us, and have our noses pointed towardsï¿½Halmstad, Sweden. Some of the other ships have already given up because ofï¿½the lack of wind, and turned on their engines last night. Giving up wasï¿½never an option for us, we will stay strong and make the crew on board proudï¿½(even though the ETA says we will never reach Halmstad)!

When we are not giving our best on deck, we eat a lot of really good foodï¿½(weeeell, lets not mention the out-of-this-world dry bread!), listen toï¿½reggae and teach each other cardgames from the different countries on board.

We are having a lot of fun on Morgenster and are really happy to get toï¿½experience this amazing tall ships race!

Kind regards,
Ellen and Torill

THALASSA/ 02/08/2011

Dinsdag 02-08-2011

ï¿½

Zaterdag waren er vijf mensen op bezoek bij de sultan van Oman. Er was ook een groep die mee zou met een “ rondvaart”.Ik hoorde bij de groep die de rondvaart zou doen.

Maar de rondvaart was toch wat anders dan verwacht! Het werd een berg wandeling van bijna 4 kilometer. Het was best een zware tocht, omdat je ook nog omhoog moest.

Sommige stukken waren heel steil en moest je op rotsen klimmen. Toen we uitendelijk boven aankwamen kon je helaas niet veel zien door de mist, maar het was de moeite wel waard.

In Halmstad komt er ook weer een crewparade, dus daar wordt ook al druk over nagedacht.

Denise Kooistra, Drachten

ï¿½

Ik heb deze dagen op het schip als positief ervaren: iedereen was aardig en er hangt een gezellige sfeer. Wanneer je weer op land komt is het zo onwerkelijk

wat er allemaal bij komt kijken die feestjes, de mensen, en de andere dingen. Er is zoveel aandacht besteed aan de tallship races. Tot nu toe was alleen de 1ste dag

minder door zeeziek te zijn, maar voor de rest was het super gezellig, En kijk ik nu al weer uit naar de feestjes in Halmstad!

Kevin de Bruijn, Sloten

ï¿½

Ik vond de afgelopen dagen aan wal erg leuk. We hebben allemaal verschillende leuke activiteiten gedaan, zoals een feest op ons eigen schip, de crew parade en

de crew party. De eerste avond in Stavanger was er dus een feest op ons eigen schip en ik weet bijna wel zeker dat de meesten op het feestje de Thalassa niet

meer zullen vergeten. De dag erna hadden we de crew parade. Dit vond ik zelf echt super leuk. Gewoon lekker met ze allen een stelletje mongolen na doen

en iedereen die naar je zit te kijken met open mond. Erg lachwekkend, want die mensen zie je 1 keer en daarna nooit meer. De vrijdag avond hadden we de

crew party en vind zelf dat de Noorse mensen nog wel even moeten leren hoe ze een feest moeten geven. Maar gelukkig was de Thalassa crew er dus was het

niet een hele flop geworden. Zaterdag hebben we het met zijn alle lekker rustig aan gedaan en ons voorbereid op de race. Zondag was het dan zover de race

naar Halmstad zou beginnen en er was een enorm grote opkomst mensen die ons wilden uitzwaaien. Dat was wel even een leuk moment dat al die mensen er

stonden om jou (nja de hele crew) uit te zwaaien. Nu zitten we weer midden op de zee en de verveling is alweer toe geslagen. Luister nu ook naar rare boeren

muziek XD. Gewoon, omdat het kan!

Frieda Bashir, Stiens

ï¿½

Met een overgrote meerderheid aan gekke Friese trainees, begonnen wij in Harlingen aan deze reis. Inmiddels hebben we al heel wat zeiltjes gehesen

en gestreken. Ook brassen, koken en schoonmaken is een fluitje van een cent geworden voor de groep. Na alle feesten en uitstapjes in Stavanger waren

we plots weer op zee, aangevuld door negen Zweden en een Belg. Met groot enthousiasme, wat stuntelig Engels en veel wijzende vingertjes probeerde

iedereen iedereen uit te leggen hoe het er hier aan toe gaat. Zo konden we spannende maar vlekkeloos de start doorstaan: super spectaculair tussen het

startschip en de andere Tall Ships door.

ï¿½

Later ging de wind wat liggen en bleef de Thalassa verder dobberen. Niet erg bevorderlijk voor het race element van deze reis, maar wel lekker rustig

inslingeren. Gisteren zijn we met de “Gotcha!” game gestart, met als gevolg dat geniepige gezichten over het hele schip te vinden zijn. Nathalie sprayde Tjerk

vrolijk dood op het achterdek met window cleaner, terwijl kapitein Lammert achter het crew gordijn werd opgewacht door Niels met een zwemvest...

Niemand is meer te vertrouwen.

ï¿½

Vannacht begon het wat harder te waaien, zodat we onze beenspieren konden verwennen met een cursusje recht lopen op een scheef schip. Dit hebben we

ook alweer zonder al te veel ongelukken overleefd en is het weer dobberen geblazen. In rustige vaartijden wordt druk gewerkt aan de nieuwste ‘Thalassa

Times’ (de interne roddelkrant) met als nieuwe rubriek Zweeds-Friese les. Met de geweldige snelheid van een paar knopen, kruisen we verder naar het

waypoint. Ondertussen proberen we uit te vinden waar onze concurrenten zich bevinden: het is weer tijd om aan de marifoon gekluisterd te luisteren en onze

zelfgemaakte wedstrijdkaart aan te vullen. Moordspellen en raceposities: het is bijzonder spannend op de Thalassa, lieve lezers!

Jantsje Mol, mentor

TECLA LOG/ 02/08/2011

57'47.2N 006'15.2Eï¿½ï¿½
Zuid, zuid oost, zuid zuid west, zuid zuid oost.. 3 knopen, 4 knopen, 6, 7,
8, 3, 5, 7 knopen wind.. en daar gaat de Tecla! We hebben een drukke nacht
en dag achter de rug, overstag, afvallen, oploeven en iedereen in proberen
te halen. We hebben vannacht wel een aantal goede slagen gemaakt, maar in
het klassement zijn wij nog steeds 4 in onze klasse en 13 overall. Er wordt
gepraat over finishen op zee zodat we optijd in de haven kunnen zijn. Dat
zou voor ons niet gunstig zijn, aangezien we weer liggen te drijven.. De
groep werkt hard, maar in stilte hopen we allemaal op meer wind!

THALASSA/ 01/08/2011

Een handgreep leuke dingen op de Thalassa 01 Aug 2011

Buiten aan het roer staan, wanneer het middenin de nacht is en je het schip met een leuk gangetje naar Stavanger stuurt.

Bovenin de mast zitten als je uitvaart in Stavanger, terwijl er zo’n 70 Tall Ships om je heen liggen en de halve stad is uitgevaren.

Vissen middenop de Noordzee met windstil weer en dan makreeltjes & een poon vangen.

Middenin de nacht tussen booreilanden doorvaren terwijl de maan over het water glinstert.

Om 4 uur ’s nachts all hands on deck, met z’n allen overstag gaan.

Met windstil weer dineren op het dek, waarna we een frisse duik in de Noordzee nemen.

Drie dagen lang geen land zien.

Tenmidden van alle Tall Ships liggen te dobberen op de Noordzee, nou ja het mag natuurlijk ook wel een beetje harder waaien.

Een feestje bouwen met de hele crew, Thalassa is the place to be.

Bij de start op twee meter langs het startschip varen en naast je een schip vol in de achteruit zien gaan omdat het anders niet gaat passen.

De Pulpit Rock beklimmen.

Een radio gesprek volgen tussen de Morgenster uit Nederland die koffie bezorgt op het Poolse schip Pogoria, tsja je moet toch wat doen als er geen wind is.

En tot slot, op mijn favoriete plekje bezig zijn, in het kluivernet staan terwijl de zee onder je doorschiet.

Mathijs van de Kamp, Arum

ï¿½

THALASSA LOG / Zo 31 Juli

We gaan de haven bijna weer uit, we hebben hier vier geweldige dagen gehad. Er waren zo’n 4000 jongeren van verschillende schepen in de haven van Stavanger, het was erg leuk om met allemaal nieuwe mensen te praten over het zeilen natuurlijk, maar ook over de landen waar ze vandaan komen, wat ze studeren etc. We werden feestelijk binnengehaald in de haven van Stavanger, een Noor begeleidde ons naar alle activiteiten die georganiseerd werden. Donderdagmiddag was het begin van het weekend, dus veel Noren waren aanwezig in de haven bij de binnenvaart en eenmaal aan wal konden we de stad bekijken, andere schepen bezoeken en de haven bekijken die geheel in teken van dit evenement stond. Vrijdag waren er sportactiviteiten georganiseerd voor de alle bemanningsleden, zoals touwtrekken en kanoï¿½n. ’s Avonds hebben wij van de Thalassa een feest georganiseerd op het schip, waar veel bemanning van andere schepen langs kwamen. Zaterdagochtend zijn we vroeg met de ferry het fjord overgestoken, waar bussen klaar stonden om ons naar Preikestolen te vervoeren. We hebben daar met z’n allen een berg beklommen om een schitterend uitzicht te bewonderen, helaas was het mistig. We liepen tussen de bergmeren, watervallen en heel veel rotsen door. Jammer dat bijna de hele haven aan deze activiteit mee wilde doen, daardoor was het erg druk… Toen we terug kwamen waren tien Zweden gearriveerd, die met ons mee zeilen naar Halmstad. We hebben dus voor de komende dagen weer genoeg gespreksstof!ï¿½Het grootste spektakel moet nog komen: de uitvaart van alle tall-ships. Ze verwachten tienduizenden mensen die langs de kant ons staan uit te zwaaien. Ze hebben ons de verplichting opgelegd dat we dicht langs de kant moeten varen en met alle zeilen gehesen.ï¿½

Tjerk Hidde Hylkema, Oudega (Small.)

ï¿½

THALASSA LOG / Do 28 Juli t/m Zo 31 Juli / Drie dagen Stavanger, Noorwegen

Rond 12 uur arriveren we in de haven, die al vol ligt met prachtige Tall Ships. Nadat we het schip schoon hebben gemaakt, gaan we de stad in. Het is een leuk en gezellig stadje dat gebouwd is op een berg. ’s Avonds is er een optreden van een vette Zweedse band. Om 12 uur zijn we terug op de boot, tijd voor een Thalassa party! Nou en die zijn vet ..!

De volgende dag bekijken we de oude stad. ’s Middags hebben we de crew parade. De Russen in hun nette pakjes, en wij, ja wij als Nederlanders, gek dus! In de loop van de avond gaan we naar de crew party, eerst is het een beetje saai, maar uiteindelijk wordt het dan toch super gezellig. En wat blijkt de tent staat vol met Nederlanders, top!

ï¿½

Zaterdag gingen we met een groepje naar de trekpleister van Stavanger, de Pulpit Rock. Eerst met de veerboot, dan met de bus en dan een stukje lopen. Nou ja een stukje lopen... Het is een prachtige omgeving, heel wat anders dan wij zijn gewend. Eenmaal op de Pulpit Rock aangekomen zien we vrij weinig, het was behoorlijk mistig. Een stukje hoger, aan de andere kant van de berg hadden we wel een prachtig uitzicht, we zijn boven de wolken uit gestegen, super gaaf. Wanneer we terug komen op het schip zijn de 9 Zweden en 1 Belg geariveerd, stuk voor stuk leuke lui, vanaf nu hebben een internationaal gezelschap.

ï¿½

De volgende dag varen we uit, tenmidden van allemaal boten, wat een prachtig gezicht. We groeten de burgemeester door het kluiverzeil op en neer te laten gaan. En natuurlijk met de wave, yeah! Het is een behoorlijk eind varen naar de start, ondertussen kunnen we rustig alles voorbereiden. 10 minuten van te voren staan alle zeilen goed, we varen mooi boven de groep richting de de start lijn. Tijdens de start wordt het behoorlijk spannend, we gaan op twee meter langs het wedstrijd schip, terwijl het schip naast ons vol achteruit geeft om een aanvaring te voorkomen. Uiteindelijk komt het allemaal goed en zijn we begonnen aan de wedstrijd. Hey ho let’s go, to Halmstad.

Mathijs van de Kamp, Arum

THALASSA LOG / Aankomst Stavanger

Land in zicht! Dat riepen we na drie dagen op zee hebben gevaren waar we alleen booreilanden en grote containerschepen hebben gezien. Na de uitvaart uit Harlingen kwamen we na de Waddeneilanden direct op vrij ruig water terecht. Nadat we hebben geluncht hebben we met een kleine bemanning alle zeilen gehesen, 15 stuks. De rest van de bemanning was zeeziek... Met een beetje uitleg is het goed te begrijpen en nu we een paar keer gehesen en gestreken hebben kunnen we bijna alles als trainees al alleen af. We werken in wachten, vier uur op, acht uur rust. Dat gaat overdag en ’s nachts gewoon door, dus je slaapt steeds in korte intervallen en dan komt het ook nog geregeld voordat er midden in de nacht ‘all hands on deck’ wordt geroepen, zodat iedereen alsnog op moet staan. De wind kan ’s nachts wegvallen zodat we op de motor verder moeten of dat er juist een prachtige wind staat en het zonde is om de motor te laten draaien en dat zijn de momenten waardoor we uit ons nest werden geroepen en gebeld. ï¿½Tijdens onze wacht staan als trainees aan het roer, moeten navigeren, logboeken schrijven, zeilen bijzetten en helpen in de keuken. De bemanning geeft alleen instructies.

Woensdagnacht kwamen de lichtjes van de kust van Noorwegen in zicht. De haven van Stavanger lag al vol met tall-ships vanuit de hele wereld. Wij werden al opgewacht door Noorse jongeren die ons gaan begeleiden in Stavanger en omstreken. Wij kunnen als bemanning gratis in alle musea in Stavanger en er worden allerlei tripjes voor ons georganiseerd. Zo kunnen we met een internationaal samengestelde groep een fjordentocht doen, maar we er is ook genoeg gelegenheid om op cultureel gebied Stavanger te verkennen.

Tjerk Hidde Hylkema, Oudega (Small.)

THALASSA LOG

De afvaart in Harlingen was een moment waarbij familie en vrienden vanaf de pier ons uitzwaaide. Toen we op het wad voeren ontstond er onder mij en andere trainees een gemoedelijke sfeer. We wilden allemaal wel in de mast klimmen of in het kluivernet om de zeilen uit en in te pakken. We wilden zeilen en werken, maar toen het schip op de motor de zandbank van de Waddenzee had vermeden, kwamen we op de Noordzee. ï¿½Daar stonden best hevige golven, zo ging het schip echt op en neer. De bemanning van het schip wilde toch zeilen met windkracht 5 en kwam uit het Noord Oosten. Je wilt van mij vast wel aannemen, dat het buiswater in tegen de patrijspoortjes sloeg aan de lijzijde van het schip. Dat was wel eventjes opkijken: “zo gebeurt dat bij de Thalassa van 282 ton.’’ Ik persoonlijk was door de golfslag en het buiswater wel eventjes zeeziek. ï¿½Maar de tabletten als primatour hielden mij er goed boven op.ï¿½

Een heel bijzonder moment was de lunch op dinsdag. Het was niet zozeer de nasi, maar de kapitein nam een frisse duik. We hadden namelijk gegeten aan dek en in de zon, terwijl het schip op zee dreef . Dat kon goed. Op de radar was binnen het bereik van 6 mijl geen enkel schip of booreiland zichtbaar, zodoende dreven we zonder zeilen en de motor was uitgezet.

Een frisse duik in de Noordzee was niet zomaar van viermeter hoog het water in springen, maar er slingerde een aantal trainees via een de schoot van de ra in het water. Het was super en het water was opvallend helder ten opzicht van het binnen water in Friesland.ï¿½

Verder had ik persoonlijk wel “een strakke actie”. Ik moet om half vijf tijdens mijn waht van van 4 -8 uur het kluivernet in klimmen. Het schoot van de stagvok was geknapt. Het zeil ging naar beneden en moest worden in gepakt. Dat was een karwijtje voor mij tijdens de derde nacht en Stavanger was inzicht. Het schip voer aan de wind en de windkracht was een ruime 3 richting de vier. Ik ï¿½moest mezelf in een tuigje hijsen en aan dat tuigje zaten haken waarmee ik mezelf vast maakte aan de verstaging. Het zeilen doeken was een lastig werkje, zo zou ik direct de “schoonheids prijs” krijgen. Niet dus. Ik dacht vast is vast, en zo was het ook.ï¿½

ï¿½

De wedstrijd van Stavanger naar Halmstad is een race waarbij louter en alleen mag worden gezeild. Als de wind niet gunstig staat moeten we meerder malen overstag. Alle trainees zullen dan aan deck moet verschijnen. De bel en de kreet: “all hands on deck” zal dan meerder malen worden gebruld.

Nog een leuk gegeven, aanboord praten we als trainees al met elkaar via nautische begrippen, zo is overstag gaan: brassen. Met brassen worden de ra’s omgekeerd. De ra’s zeilen worden bij een overstag als laatste op nieuwe gezet. De ra’s zijn functioneel, zo drukken die het schip om.ï¿½

Annemarije Kielstra, Opeinde

ï¿½

EENDRACHT LOG / August 1st 2011

“Good morning! The sun is shining, blue sky, no wind and we’re moving backwards!” To that sentence we woke up. When we stepped out on deck we could see that they were not lying. The weather stayed that way for the rest of the day and the night. Because of the problems with the non-existing wind we couldn’t manoeuvre the ship and at one point we were just drifting in the wrong direction. There was nothing we could do about it.

ï¿½Today, though, we got plenty of wind and doing around 8 knots per hour! It’s what we Swedes call “full rulle!”

ï¿½Josefin & Alexandra from Swedenï¿½

TECLA LOG / 58'15.5N 005'45.6E 01-08-2011 17:01 UTC

De wind ging er gisteren helemaal uit en kwam pas deze morgen weer een beetje terug. Iedereen leek weer eens sneller te drijven dan wij.. en zo leek onze goede start te verwateren in een drijf feest naar het zuid zuid oosten. Het waypoint is nog 85 mijl bij ons vandaan en de wind lijkt nog niet veel toe te nemen, tussen de 3 en de 8 knopen is waar we mee aan het spelen zijn.ï¿½We hebben wel kleine cakejes gebakken deze middag!ï¿½Om ons heen lijken een aantal schepen het ook wat benauwd te krijgen in de race en verschijnen zeilen die buiten de rating staan. Gijs en ik hebben allebei een verkoudheid die ook niet in de rating zit!

MORGENSTER LOG / 01/08/2011

We started off from Stavanger harbour around 12.30 AM. Some of the new
volunteers climbed to the top of the mast to enjoy the view, others took
pictures off all the other sailboats and people watching. We where supposed
to start at 18.00 AM, but the entire crew was so excited that they couldn't
wait until the time passed 18.00. In a enormous speed we raced to the start
line before anyone else! That resulted in that we started before we where
allowed to. The hole 1.5 minute we passed before we where supposed to, cost
us an entire 360 turn around as a penalty. After that, the crew was so crazy
to get in for the lost time, so we used an extra sail, a special "stunt
sail" to get more wind and speed. All this made an exciting start at
Morgenster for the new volunteers. After the dinner we got told that our
speed was good and we had a great course.

Christoffer

BARK EUROPA LOG/ 01/08/2011

ï¿½A Slow and Exciting Start

ï¿½

0150 - 58.38.4N 005.10.4E

ï¿½

By Matthew Maples

ï¿½

It is the first night of our last race. There is little wind to fill sails and the tall ship fleet is slowly sailing down the west coast of Norway. Red and green lights at all our sides bob like the colored lanterns of all-hollows eve;the only visible traces of our competitors.

Even with our studding sails set on starboard we only make about 3 knots.

ï¿½

Even though the winds were not strong, the beginning of the race was exciting enough. Just before the race began nearly all the class A tall ships (The biggest size class) mustered at one end of the starting line just a few miles from Stavanger. As the race was beginning, the ships began to turn and hoist sail, making for the line.The /Europa/ wasin front, hovering just behind the starting line and we seemed to have waited until the last moment to turn. The cameras on our deck whirred like incessant insects as the entire fleet of class Aï¿½€™s headed straight for us. Leading in the front were the two big Russians, /Mir /and /Sedov./ /Mir/ quickly pulled past us, her sail being hauled aloft to the tune of large deck speakers electronically barking orders in Russian to the sailors and cadets./Sedov/ came alongside our port, looming like a horizontally-placed black skyscraper over our comparatively tiny /Europa/. /Sedov /was close enough to us that Captain Klaas would later joke (was it a joke?) that we almost tapped them with our stern as we turned toward the line. With several dozen ships present, there was a forest of masts; enough that it began to be difficult to tell which masts belonged to what ships!

ï¿½

In the jumble, both /Pogoria/ and /Morgenster/ had turned too early toward the starting line, and had crossed it moments before the race had begun! Both ships were forced to do a 360ï¿½šturn to penalize them for ï¿½€œjumping the gunï¿½€ . I donï¿½€™t know if it was true, but I heard that the race control remarked over the radio that the race had a slow and exciting start! The ships then fanned out for room, making south at a slow pace.

ï¿½

Already we cameï¿½€ï¿½and went, from Stavanger. It was a quick visit, only about 3 days. It was a crowded festival, especially among the ships, who, to fit in Stavanger small harbor, were tied together, sometimes as many as three and four abreast! With so many ships in such a small area, it was only natural that the ships would host many planned and impromptu parties and social gatherings for all the sailors and their friends.

ï¿½

Port time is over and we are all back on sea watches. On board, another group of new trainees learn to sail, most for their first time. It is a bit haphazard, maneuvering for a race and teaching, all in the same moment, but apparently that is what tall ship race sail training is about. It is a lot for them to take in, to see so many ships and our own underway what grandeur for a first impression!Perhaps the on-deck reality of pulling, sweating and coiling line brought earthy reality to the romantic image of so many ships sailing in the late afternoon sun.

ï¿½

Thankfully, we have a handful of trainees, many who have been on board since Waterford. They have learned enough that they are often leaders of the trainee watches and we on the permanent crew regularly delegate duties and even some sail-handling to them that we otherwise used to do ourselves. They are a huge help in setting good examples for the new trainees, as well as ease them into the nuances of watch schedules, eating times, cleaning times ï¿½€“ all the finesse that keeps us fed and the ship orderly. Some have even become our regular who scramble aloft after setting our squares to overhaul the buntlines creasing the sails.

ï¿½

Like the other races, this promises to be a short one, only 270 miles.In just a few short days we will be in Halmstad, Sweden.

ï¿½

And for those of you who have been following, we did well in our last race from Lerwick to Stavanger; we placed fifth in our class. More importantly however, we beat the /Pogoria/ in real time (not race-corrected time) /Pogoria/ should be a faster ship than us, but we managed to cross the finish line before her a notable achievement for us and our bark that we hope to replicate for this race.

ï¿½

TECLA LOG / 31/07/2011

17:55 UTC 31-07-2011 58'53.6N 005'09.2E

We zijn van start gegaan met race 3 van de Tall Ships Races 2011! De wind is variabel zowel in kracht als in richting. De race start was goed, maar minder spectaculair als de start van race 2. In de A klasse waren wat schepen te vroeg gestart, de 360 graden draai om dit weer goed te maken hebben zij nu allemaal gemaakt. Onze nieuwe groep is een leuke mix van Nederlanders, Duitsers, Fransen, Engelsen, Noorse en Zweedse trainees. We zijn al druk bezig geweest met zeil handelingen toen wij het fjord uit kruisden. Hierbij kregen wij gezeldschap van de Nortun, een iets kleinere logger die in Noorwegen verblijft. Wij waren zaterdag door hen uitgenodigd voor een lunch en hebben daar een geweldige tijd gehad. Wat een mooi schip, van binnen en van buiten!
We varen nu op een waypoint ten zuid zuid oosten van ons, nog 128 mijl. De wind en de stromingen zullen dit een interessante race maken!

EENDRACHT LOG/ 31/07/2011

Reis 110730 31ï¿½

ï¿½

Hallo!

Hier een update van de eendracht, namens de witte wacht Robin, Bas en Anouk. Na een geweldig verblijf in Stavanger, naast onze vrienden van “de stad Amsterdam”, zijn we vanmorgen uitgevaren voor de Parade of Sails. Langs de kant natuurlijk heel veel locals die we hebben toegezongen:

ï¿½

Heidi Heidi Heidi Ho,ï¿½

Wiggly Wiggly Wiggly Wo,

Raise your hands up to the sky,

Eendracht is passing by!

A little louder…..

Heidi Heidi Heidi Ho,ï¿½

Wiggly Wiggly Wiggly Wo,

Raise your hands up to the sky,

Eendracht is passing by!

ï¿½

Gevolgd door een hard gejoel en kloppen op de reling.

We zijn nu dus blij dat we per blog iets van ons mogen laten horen want praten is nu moeilijk!

Vandaag zijn we begonnen aan de race. We zijn nu onderweg naar de finish ten noorden van Denemarken. We gaan via een checkpoint en natuurlijk kunnen we niet rechtstreeks (we zijn afhankelijk van de wind). Over afhankelijk zijn gesproken….de wind heeft nog niet vaak van zich laten horen.ï¿½

Na het oefenen van de manoeuvres, en een goede start (7e plek!) lekker genoten van de zon. Iedereen is al fan van Rene en Anne, het zijn erg goede koks. Hulde aan de chocolade/kokos mousse.

Voor nu gaan we verder met knopen oefenen; de achtknoop gooien, de mastworp met 1 hand wij kunnen het straks allemaalï¿½

Groeten van de witte wacht,

ï¿½

Auke, Arjen, Mikael, Marcus, Alison, Nicole, Susan, Berend, Karl, Nika, Isabelle, Kajsa, Iza, Bas, Robin en Anouk

PS: HULDE AAN DE WITTE WACHT

MORGENSTER LOG / 27/07/2011

The blue watch 16:00-20:00 - Arnoud Gieles

ï¿½

Shortly after the "happy hour", which for us consisted of the joyous task of

toilet duty, our watch came on deck to take over from the previous one. Even

though it all started quite easily, the rising windspeed along with a

turning direction soon gave us enough to do, with lot of opportunity to

hoist additional sails.

At the time we were still sailing in a small group with the Sorlandet and

Eendracht to our starboard and the Alexander von Humboldt to our port. As

hoisting sails is quite some work, we've also gotten people from the other

watches to come out and help us with the rigging.

We stopped hoisting more sails only for supper consisting of rice and fish

(credits for our cook Tim!), after which the red watch took it over from us.

It did not matter much for the amount of people on deck though; everybody

was still eager to help even after their shifts ended.

ï¿½

The red watch 20:00-00:00 (the finish) - Charlotte Bloemen en Rhonja Gieles

ï¿½

Earlier on the day we had passed the Sorlandet and the Eendracht. When our

watch started we noticed that they were gaining terrain on us. We trimmed

the sails even better so it could not pass us. The Sorlandet couldn't pass

us, but the Eendracht went faster all of a sudden and sailed past us.

Everyone was running around the ship to help with the sails. It went really

well since everyone knew where all the ropes were and some people from the

other watches also came to help us. We could see that we were going faster

again than some of the ships in sight. The Sorlandet was sailing a small bit

behind us, but on the low side of the wind. Because of this and our course

we managed to push it more to the side, so when we got to the finish the

Sorlandet didn't cross the line, but actually went past it with a few

hundred meters.

We finished at 22:29:41 UTC. We sounded our horn so everyone knew we had

finished the race. A while later the Sorlandet also sounded it's horn, but

we are not sure wether its finish was valid because it hadn't crossed the

five mile line, but went past it.

GULDEN LEEUW LOG / 27-28/07.2011

27th Julyï¿½

Tonight we finally passed the finish line, ending on a good 11th place. The last few hours before the finish line everyone was on watch, and doing their best to help. We celebrated the end of the race dancing on the deck. The first night in Norway we spent anchored outside the island Bokn, and tonight we had one-hour anchor watches instead of the long watches we usually have. Finally some sleep!

This morning we prepared the ship to sail further into the fjord, pulled up the anchor and set the sails again, this time heading towards Aamoy. We have spent the watches today learning more about knots, so we can win the knot competition, and playing different games. There has not been that much to do today, so we have spent the evening enjoying ourselves with a nice barbecue, more dancing on deck and a trip over to the island Aamoy. Here we went for a little walk, some of us went swimming and others were more interested in the flowers and the nature. When we got back to the ship we had a nice evening together with the rest of the trainees and the crew, but we had to get to bed early so we can get up for our night anchor watches. ï¿½

28th Julyï¿½

Tonight we had one-hour anchor watches again, some of us had late watches and some had earlier, and we all overslept today. After breakfast we turned towards the port and the centre of Stavanger, this time by engine. We have to admit that it was a relief to go by engine for once, weï¿½re getting a little bit tired of pulling the sails. We scrubbed the deck as we approached the harbour, and it did not take long before we were entering the town centre. We have spent the last hours cleaning out of the ship, both on the outside and the inside. The whole harbour in Stavanger is packed with the most beautiful tall ships, and the city is full of festival-feeling. We are going to be Crew Friends for a ship each this weekend, and we have been to the volunteer headquarters to pick up t shirts and jackets and are ready to do our best to ensure that the crew and trainees on our ships get the best experience possible. We are not sure yet what is happening tonight, but we will definitely not miss the opening ceremony in a couple of hours. Hey ho, letï¿½s go!

Marianne Fjermestad, Helle Daling Nannestad and Katrine Merkesdal Hall, Norway

�

BARK EUROPA LOG/ 27/07/2011

2330 – 58˚53.6’N x 6˚02.6’E – Hogsfjorden, Norway

�

“When Ships Race like Horses…”�

The race was ending just as dramatically as it had begun. A mere 12 miles of the North Sea lay between us and the finish as we bore closer, downwind in the night fallen sea. The Pogoria was visible in the darkened mist with her red over green sailing lights shining like eyes perched upon her mast. She was close, very close in fact and I watched her creep closer through the gloom as our watches handed over duties. We square-riggers were not alone; the Norwegian Live was close by, as well as another yacht, tagging along with our pack. All were close by, in lengths that could be measured in meters, not miles! We were all bearing down for the finish like racehorses bottlenecking at the last moment. The beginnings of tall ship races often begin with the tall ship fleet jockeying for position, but never have I seen the last leg of a tall ship race have the same close-quarters wrangling that we now found ourselves in. �

Soon the Polish Pogoria was closer on our starboard, close enough that we could look inside their deckhouse through their lighted windows and hear the water whoosh against their hull. What was she scheming? Did she want to force her way across our bow and oblige us to give way? Did she want to sweep onto our port side and go for the closer side of the finish line?�

We did not wait long enough to find out. Our mast lights came on, illuminating our sails in golden glow, as Captain Klaas stirred us into motion; to brace the yards more square and to stretch the windward tack corners of our course sails to stretch for the wind at our backs. It was apparent that Pogoria was seeking to pass us from behind.�

Despite Pogoria’s predations, Klaas had an ace up his sleeve. A small yacht was close on our starboard, out of Pogoria’s line of sight. With our sails newly trimmed, we were able to garner enough speed to pass the yacht. As the Europa lurched forward, the Pogoria was greeted with the yacht in its path, forcing them to maneuver to avoid the small boat. This cost the Poles their gamble, and the Pogoria fell back. �Soon their mast lights came on as the Poles trimmed their sail to try to recoup their loss, but it was no avail, the Pogoria fell behind us in the last, critical minutes of the race. Lit like a stricken ghost ship, she lingered in our stern and was well within earshot when Captain Klaas sounded a blast from the foghorn as our bow crossed the line at exactly 01hour 03minutes and 53seconds UTC on the 27th of July.�

This race was a short one, it was only a little over 200 miles from Lerwick to Stavanger, and we had a fairly steady wind at our backs to coast us across. Unlike our previous sail to Lerwick from Orkney, there was not much sail-handling to do after the beginning of the race. The beginning was exciting though, as the 48 tall ships in the race bounded away to Stavanger like a pack of hounds let off their leash. On all sides were our fellow class A tall ships. At one point we could look to our starboard and see a pack of half a dozen square-riggers, among them Statsraad Lehmkuhl, Christian Radich and Gloria, all reaching for the horizon!�

With the race over and Norway’s lights in sight, we trimmed sail and made for the fjords past Stavanger. We were a day early for the festival, a day that we spent half-sailing, half-motoring in a network of fjords. It was an awesome sight for us to see the coastal rocks rise into the stone and green walls of a fjord. To sail here, is akin to sailing into a water-filled canyon. �At one point Klaas saluted a passing ferry with a boom from our horn. Its echo reverberated throughout the canyon, bouncing off the stoic fjords for half a dozen seconds. Klaas must have enjoyed the effect, for he saluted the ferry several more times, causing multiple echoes to careen across the fjord in sonic marvel. It sounded as if an entire fleet had entered the fjord! Norway knows we are here.�

Earlier in our trip, we had joked that because we were sailing south, even to Norway, that we would have lovely warm weather to rescue us from the frigid tempests of Lerwick. As the afternoon ended yesterday, Klaas pointed to a small patch of light in the gray clouds forward; “See the blue patch, summer is coming!”. I think many of us thought it was a joke, as Norway is a rather northern place, but it actually was sunny and fairly warm here! Our coats and woolen caps came off, and coffee and lunch came on deck today for the first time in weeks. I think many of us had forgotten about how lovely it was to be warm and see sunshine whilst we were in the gray north.�

We finished our sightseeing stroll in Hogsfjorden fjord. After our anchor hit bottom we turned from sailing to celebration – with, naturally, a Europa BBQ Braai and a first-class spread of meats, potatoes and salads. It is a relaxed, final last night together for our entire crew before we haul up our anchor for a tall ship rendezvous in waiting Stavanger.�

By Matthew Maples

�

THALASSA LOG/ 25-27/07/2011

Maandag 25 juli

Na een warm welkom op de Thalassa , afgemeerd in Harlingen, worden wij toegesproken door El Capitein Lammert, de burgemeester, de directeur van rederij Doeksen en de secretaris van Harlingen 2014. Want uiteindelijk hebben wij een doel, de Tallship race voor 2014 overbrengen!

Tijd om uit te varen! We worden uitgezwaaid door familie, vrienden en genodigden. Eenmaal op de waddenzee zijn we dan echt los! Om 1 uur hebben we lunch, nog op een rustige waddenzee. Eenmaal het zeegat uit staan er leuke golven, nou ja leuk... Niet voor iedereen, de eerste zeezieken melden zich aan.

Dan is het tijd om te gaan zeilen, hoe zit dat met al die touwtjes. Na enige hulp van de bemanning gaan de eerste zeilen omhoog, yeah!

Mathijs van de Kamp, Arum�

Dinsdag 26 juli

De wind is de eerste nacht afgenomen, zeilen was niet meer handig, dus maar op de motor verder. Voor deze handeling werden we ‘s nachts met een luide kreet ‘ all hands on deck’ �uit ons bed geroepen. �Voor de zeezieken was het fijn dat de wind weg was, dit zorgde voor een rustige zee en de meesten voelden zich snel weer fit.

’s Middags na de heerlijke nasi dobberend we genietend van de zon midden op de Noordzee, tijd om te zwemmen! Tsja, dat doe je niet elke dag in een helderblauwe zee zonder ook maar iets in zicht lekker zwemmen. �Voor de waaghalzen was er de mogelijkheid om met een touw van de boeg af het water in te slingeren, na een poosje twijfelen en naar het water kijken hebben wij dit ook gedaan, dat was toch best spannend. �We hadden nog even tijd om in de zon te liggen en op te drogen, daarna was er weer wat wind dus konden de zeilen weer omhoog. �Met vol tuig hebben we de reis met een snelheid van 5 knopen hervat.

Wij genieten er nog even van!�

Tsjippie, Berlikum en Jehanne, Warns

Tweede avond wacht van 00:00 tot 04:00 op 27 juli,

Crew Appel moest wachtlopen. Om twaalf uur maakte ik een groot deel wakker, een ander deel was nog wakker. Het was een geweldige nacht, vond ik persoonlijk. Het begon met de bijzonder grote sterrenhemel. Met Anniek (crew) ben ik een voor een langs de sterrenbeelden met ons sterrenbeeld boekje gelopen. Op een gegeven moment voeren we door een stuk zee met bijzondere algen, ze gaven namelijk licht. De boeggolf was lichtgevend lichtblauw en soms zag je glinsteringen. Daarna kwam de maan op. Het water was spiegelglad en hierdoor weerkaatste de maan mooi op het water. Toen de maan opkwam was hij rood, later werd hij gewoon wit. Pal noord voor ons was een wolk die licht gaf. Volgens kapitein Lammert kwam dit doordat de wolk zo hoog zat dat de zon nog op de wolk scheen. Erg mooi allemaal! Dit zijn dingen die je normaal in Friesland niet zomaar tegenkomt. Hier is de natuur op zijn best.�

Hylke van de Kamp. Arum

Woensdag 27 juli

Crew peer moet wachtlopen van 4 tot 8 en van 16.00 tot 20.00. leuke tijden:P...... rond 12 uur richting bed, 4 uurtjes slapen en wachtlopen, sturen, navigeren en verdere werkzaamheden op en rond het dek. Als ik naar buiten kijk zie ik alleen maar water, sinds vanavond zie je contouren van land (fijn gevoel:P) nu zometeen zeilen zetten en slapen. � � �Welterusten.

Hielke Spoelstra, Wanwert

Woensdag 27 juli 0.30 uur

Land in zicht! We kunnen de lichtjes op langs de kust van Noorwegen waarnemen, we zijn Stavanger voorbij gevaren zodat we straks het laatste stuk makkelijk naar Stavanger kunnen zeilen. Vanavond om elf uur werd er ‘all hands on deck’ geroepen en hebben we alle zeilen gehesen. We moeten twee keer opkruisen naar Stavanger, dus over een dik uur zal iedereen weer op moeten staan. Wij draaien nu onze wacht van twaalf uur tot vier uur, we maken muziek in de salon, lezen en praten wat. Zo komen we de avonden door. We kunnen nu bezig met de voorbereidingen voor de activiteiten in Stavanger, zoals de crewparade waarin alle honderd schepen een optocht door de stad versieren. In dit energieke en bruisende festijn moet Nederland en vooral Friesland (omdat er alleen maar Friezen aan boord zijn) goed vertegenwoordigd worden natuurlijk. We kunnen het direct combineren als opwarmertje voor See you at Harlingen 2014! Straks gaan we in de stuurhut onze wacht verder voortzetten, genietend van dit bijzondere uitzicht richting de kust van Noorwegen, de binnenvaart in de fjorden zal geweldige plaatjes opleveren morgen!

Tjerk Hidde Hylkema, Oudega (Small.)

�

MORGENSTER LOG / 26/07/2011

The race started 25.07 from Lerwick. Right before we left the harbor for
training we could see a seal. When we got out of the harbor everyone was
ready for the race to start, we prepared the ship before the start. We
started trimming the sails and tried to get most possible out of the wind.
The next shifts consisted of getting the most possible out of the sails and
adjust the sails, so we could come to Stavanger as fast as possible. The
shifts continued with trimming the sails and watching out until we could see
land, and we were closing up to the finish line. We had Sorlandet right next
to us in the last miles so it got very intense, but we were a bit in front
of them. After the finish we continued a bit further before we took down the
sails and stoped.

From my view it was a nice experience and it was very fun. I think I was
lucky with my shift since I got from 08-12 and 20-00, so I did not have to
wake up in the middle of night.
(Anders)

GULDEN LEEUW LOG / 25.07.2011

Helle Daling Nannestad and Johanna Sanne

The morning started with breakfast at 8.30 am and after we started
preparing the ship for the race. We had to make sure our clothes, the
dishes, the tables and so on were safe and couldnt fall down during
the trip. Then we left the harbour - it was a big moment to see all
the other ships who left the harbour at the same time. There were
lots of people who gathered to wave goodbye and we played Shetland
fiddle music and danced because we were exited. As we left we had to
race the sails and everyone was needed their power to pull the ropes.

The race started at 5 pm outside the harbour entrance. To get the
best posision at the start, all sail trauinees were on watch to
improve the sails when it was needed. Now we got to experience the
movement of the waves - Some felt it more than other, and two of us
got seasick.�

As for me, Johanna, unfortunately I was sick. I felt ill a short time
after the start line. The best thing is to go outside and look at the
horrizon and I didnt....so i pucked.... But the crew was so nice and
tried everything to make me fell better. Normally I would have been
on watch after dinner, but i was allowed to sleep. Sleeping is very
helpful. At 1.00 am, I had my first watch and luckly I felt better
again.�

Because we are only a few trainees on the ship, we have just two
groups. This means we have to work for three hours and then sleep for
three hours during the night watches. In the day we work for six
hours. This means also a longer rest after the watch.

Other activities are helping to prepare breakfast, lunch and dinner
and also cleaning up everywhere inside the boat. On the deck, we tidy
up by coiling the ropes, we steer the boat on the wheel. We keep the
ships log every hour and we do a lot of pulling ropes together.
During the days we have learnt that sailing this boat means teamwork.
We need everyone to need hard at all the watches and everyone must
contribute equally.

TECLA LOG / 26.07.2011

The anatomy of grey, 59*10.5N 004*34.6E
Grijs. Als een lichaam dat ons omgeeft, waren wij ons varende door de grijze massa van Shetland naar Stavanger. Hoewel het een understatement is om de start van de race slechts spectaculair te noemen -we konden de stuurboordzijde van de Constantia zo goed als aanraken- verkleuren de eerste gezichten al snel naar de grijsheid van de zee en van de lucht; zeeziekte. Al hoewel er 7 man van de Amsterdamse Zeevaartschool aan boord zijn, blijkt al snel dat de zee zich niet laat vatten in boeken, ook zij moeten het vergelden. Grijze gezichten verplaatsen zich over het dek. Wat kleur brengt in deze grijze wereld is het enthousiasme van Jet en Gijs over onze positie in de race. Het prachtige gezicht van de andere Tall Ships die met vol tuig varen maar toch niet onze snelheid kunnen bijbenen, lijkt na de nacht ook verlichting de brengen in de grijze gezichten van de zeezieken. Zoals nu de zon zijn eerste wegen begint te vinden door de wolkenmassa naar het zeeoppervlak, zo begint er ook een eind te komen aan het alomvattende grijze lichaam, dat ons omvatte. Het eerste land is in zicht. Wij hopen dat zo ook het grijze Shetland ingeruild zal worden voor een kleurrijk Stavanger.

TECLA LOG / 25.07.2011

59'57.9N 000'33.8W
We zijn van start gegaan met race 2 van de Tall Ships Races 2011. Het was
een geweldige start! En nu zeilen we heerlijk! Na het uitstellen van de race
voor 24 uur door sterke wind staan er nu nog steeds behoorlijk wat golven,
maar de wind is genoeg om alsnog een mooie snelheid van 8,2 vol te houden.
We hebben alle zeilen bij staan en proberen onze koppositie verkregen
tijdens de start vol te houden/

Vandaag was Colin onze Liaison officer mee tijdens de sail out, hij heeft
ons geweldig geholpen tijdens het festival en het was fijn hem aan boord te
hebben! Nogmaals bedankt Colin!

En iedereen bedankt voor de verjaardagswensen deze week. Ik heb een hele
leuke dag gehad in Lerwick!
Jet

MORGENSTER LOG / 26/07/2011

Om bord Morgenster er det fire medseilere sendt fra Stavanger-regionen. Vi
er alle ungdom mellom 15 til 21 aar, Med varierende seilerfaring. Vi kom
ombord i Lerwic paa Shetland den 23 Juli. Vi ble godt motatt av det
Nederlandske crewet og ikke minst de andre medseilerene der de fleste er
Franske eller Nederlandske. I havnen var det fult av skip, og det spesielle
var at samtelige skip flagget paa halvt stang og defleste baatene hadde
Norske falg ved siden av deres nasjonal falg, pluss GB/Shetland. En
minnesermoni for Nordmenn og spesielt medseliere ble holdt paa Statsraad
Lehmkuhl

Ombord er vi totalt 41 og Morgenster er et klasse A skip og er rigget til en
Brig. Selve skipet er relativt nybygget og det ses baade paa skipet og ikke
minst interi�ret. Vaktsystmet som bli brukt er et 4, 8 system altsaa 4 timer
paa vakt og 8 timer fri. Skipet har et veldig godt miljo men spraak kan fort
bli et problem. Spesielt at ikke alle kan Fransk. Men de er veldig hyggelige
og det er en opplevelse aa vaere ombord. Skipet er veldig kjekt aa seile og
de Nerdelandske skipene har generelt et veldig godt rykte paa seg. Livet
ombord er noe du blir fort vant til, men er ikke uten vanskeligheter. Det er
en omstilling aa dele saa liten plass med saa mange. Det er noe du fort vant
til. Akkurat naa skal jeg snart av vakt aa glder meg litt til aa sove en
time eller to aa faa seg litt mat.

Etter vi fikk beskjed om utsetelsen paa racet fikk vi litt bedre tid til aa
utforske havnen og baaten med en utseling den 25. Juli kl 11 folgt av Race
start kl 6 fikk vi provd skipet og gjort flere manovrer. For vi la kursen
mot Stavanger. For et saanet skip som Morenster er mye vind viktig. Det
mangler vi akkurat naa. Vaeret er generelt fint, men med noe regn og kald
vind. Vi kan se flere skip rundt oss deriblant Sorlandet Eendracht Tecla og
vi kan saavidt skimte Christian Radich. Det som gleder meg mest er at Wyvern
(av stavnager) Ligger paa forste plass i deres klasse. Ellets gjor Prolific
det ogsaa veldig bra og Stina Mari holder femte plassen overall. Saa Norge
er godt representert.

Mvh Jorgen.

MORGENSTER LOG / 23-24.07.2011

Morgenster at sea!

Na een lange maar leuke tocht vanuit Boulogne zijn we in Lerwick aangekomen,
het is mooi om te zien dat het nu 1 grote groep is geworden met de Fransen,
Nederlanders en Noren.

Zaterdag 23 juli
In Lerwick zijn er allemaal activiteiten te doen Janneke, Max, Pierre F en
ik zijn coastering gaan doen (springen van 6 hoge rotsen, in de zee zwemmen,
in grotten zwemmen etc.) daar hebben wij twee mensen ontmoet van de
Statsraat Lemkuhl. We hebben samen fish&chips gehaald, wij gaven ze een
rondleiding op onze boot en zij gaven ons weer een rondleiding op hun boot.
Het was echt supergezellig en mooi om alles te kunnen zien waar de mensen
normaal niet mogen komen. Daarna zijn we naar de Gloria gegaan omdat we de
avond ervoor een Colombiaan van hun schip hadden ontmoet, ook daar kregen we
weer een rondleiding en zagen we allerlei dingen die we normaal niet zouden
zien. Het is mooi om te zien dat iedereen zo gastvrij, aardig en normaal
tegen elkaar doet omdat we op een of andere manier toch verbonden zijn. Het
avondeten was ook speciaal omdat de Fransen hadden gekookt, het was echt
heerlijk!

Zondag 24 juli
De dag van de start! Maar helaas, vanwege de harde wind met windkracht 13
gemeten op de Noordzee is het volgens de organisatie niet verantwoord om te
gaan varen. Het was fantastisch om te zien hoe alles gelijk op het eiland
was geregeld, de supermarkt bleef open, de bank bleef open, de activiteiten
gingen door en noem het maar op. Maar het is niet alleen gezelligheid,
vanwege de dramatische gebeurtenis in Noorwegen werd er in de ochtend op het
hoofdpodium een memorial service gehouden voor alle betrokkenen, landgenoten
en ge�nteresseerden. Charlotte, Jasper, Rhonja, Arnoud, Janneke en ik
besloten om er ook heen te gaan, het was indrukwekkend hoe de passages uit
de bijbel die te maken hadden met het varen/zeelui werden gebruikt en dat
het overeenkwam met de gebeurtenis in Oslo. Het is ook
speciaal/indrukwekkend dat de vlaggen van Schotland in Lerwick allemaal
halfstok hangen, en dat iedere Tall Ships dat ook heeft.
's Middags zijn we met bijna alle trainees naar het zwembad gegaan, het was
echt heel gezellig we hadden alleen maar lol, superleuk! Deze avond gingen
de Nederlanders koken. We hebben Nasi gekookt met sat� en een eitje, met als
dessert een vla-flip. De Fransen en Noren vonden het heerlijk want ze bleven
maar opscheppen!
De verwachting is dat we morgen vertrekken naar Stavanger, ik hoop het want
ik wil weer varen!

Roy de Langen

MORGENSTER LOG / 17-21/07/2011

BOULOGNE (France) to LERWICK (Shetlands Islands)

�

Departure Sunday 17/07/2011�

�

Red Watch (20h-00h) Janneke & Jessica�

We had the first watch on board, everyone is very excited about the trip. Most of the people on board have never been on board of a tall ship, but most of them have sailing experience. Almost all the people on board are French, except for the crew and us and Roy. Around 10 o clock the other watches went to bed and it was just us : Harry, Willem, Paul-Henri, Leo,Roy, Flavient, Yann, Jaap, Jannie, Janneke and Jessica. The weather is strong, there are a lot of clouds and we can’t see the sunset and Dover. We can see the lights of Calais, at the end of our watch it rained a little. When we went to bed we just passed Calais. �

�

Monday 18/07/2011

�

White Watch (00h-04h) Martin & Sebastien�

First watch on board of Morgenster. The weather conditions are quite strong. Something like 2 to 3 m of waves from the back and 6 Beaufort, also from the back. The boat move quite a lot, we do some surf  and the speed is good, I saw the best at 11,2 Knots… Very nice . �It’s amazing to see the water “black” and just few white spot when the waves are like “breakers”. We lower all the jibs and staysail. And we want to fore course to unfurl and set the sail. Very impressive to be on the yards by night…

A first nice white night watch.

Blue Watch (04h-08h)

The sea was still rough when we woke up to take our watch. The wind was coming down a bit, so it gave us the opportunity to set some more sail, which was a good practice: soon 2 jibs and the first staysail were up and flying.

Helming the ship was a hard exercise, it takes time to get use to the wheel, and not spend all the time spinning it round and round uselessly!

Red Watch (08h-12h) Janneke, Roy & Jessica

When we came on board we were between the Rotterdam harbor and at the other side Harwich. � Some of the French people didn’t feel quite well, but at the end of the watch it was slightly better. There was no sun in the morning, there were only a lot of dark clouds. Janneke and Jessica climbed in the bowspit and in the mast, to the first platform, together with Martin (the monkey who listens to piratemusic). It was “supervet” (cool!!) We had some rain and it was quite cold, there were a lot of high waves and breakers. The ship moved a lot mostly because of the hard wind, but everything went well. Harry was so happy he song the entire “Wolga” song.�

White Watch (12h-16h) Martin & Sebastien

First we had lunch and then we have to do the dishes… The life on board begin to be organized. We continue (for someone) to be or seasick or not fully operational. The sea is always shaked but a bit less. We had a bit of rain and a bit of sun.

Blue Watch (16h-20h)

We get to grips with sea routine: positioning on the chart, trimming the sails, look out for gas pumps… We hoisted the second staysail. The snack was made of veg cooked on bread like pizza with nice lemonade. We came down stairs to shake up the red watch and took their seats for dinner.

Red Watch (20h-00h)Janneke, Roy & Jessica

The watch started great with a lot of sun, we just ate a nice dinner, pasta with spinach, bacon and boursin. For dessert we had yoghurt with fresh fruit, it was delicious. Roy climbed in the mast to untie the Royal (bovenbram). We hoped for a nice sunset but around ten o’ clock we could see only clouds. But a beautiful rainbow made up for that on the other side of the ship. Janneke sailed the entire watch, she was very happy about it . Harry song some songs. We ate tosti’s, croque madame, toast with cheese and ham with ketchup. After that we woke up the white watch and we went to bed.�

�

Tuesday 19/07/2011

�

White Watch (00h-04h)

We do practically nothing, except steering, and watching out of the boat. There are few petroleum platforms and few cargo ships. The weather was better, we saw few stars . And the moon practically full played with the clouds.�

Blue Watch (04h-08h)

We started our watch with a tosti and a cup of tea or coffee. Then Mayeul climbed up the main mast with Mike to set the staysail three. The wind shifted so we had to harden up the jibs with a handy-billy and set the spanker. Gulika gave us some ropes so that we can train to do the most useful knots: clove hitch, figure of eight... We cleaned up the deck with buckets and sea water.

Red Watch (8h-12h)

A second wake up, more difficult than the first one. Guys were a few in late on the deck at 8 O clock. Harry was angry and the tone of his sermon was… in fact, really funny! Everybody of the watches enjoyed this shinny morning so cool and so quiet. The landscape was a blue desert populate by several big clouds. The sun had transformed our green water into a perfect lighting king blue just disturb by horrible oil factories in the background which were much bigger as the previously.�

To summary, a really nice and happy morning trouble by an excellent lunch with all the crew and the surprise of the chef… His HAPPY HOURS!...

White Watch (12-16h)

Happy hour……… We wash the deck on the music from… Lady Gaga… The weather is perfect, we sail close to the wind and we now have to use the engine cause the wind is quite low. The sea is calm now, and a beautiful blue.

Blue Watch (16h- 20h)

The sky is blue, birds are singing (“Du rhum, des femmes et de la bi�re Nom de Dieu, que le Diable nous emporte, on a rien trouv� d’mieux, Oh oh oh oh on a rien trouv� d’mieux � Seb). Pierre do the service of the meal with Mick, people are happy! We learnt a bit of Dutch. The Tour de France is now in the Alpes (everybody hopes that Voeckler will keep his maillot jaune!!!)�

Seb, Pierre and Mayeul climb on the foremast to take photos.�

We cross a rescue boat that took photos of Morgenster (and of Seb of course)

Glou glou

�

Wednesday 20/07/2011

�

White Watch (00-04h)

Did you say night watch? Midnight and still not dark. Seems we’re heading north, every watch is less dark. In fact, apart a little hour where we can see the stars (thus learn how to find the pole star), it looks like we are on a morning watch. While sailing close hauled, we take some time to learn what is the use of each rope (sheet, halyard, etc)

Blue watch (4h-8h)

The bowline is now called “the chasse d’eau” (Belgian joke of Florent). Julika looked at the sun rise and smiled, everybody is happy. We discovered the origin of the whisker boom thanks to Julika : like �whiskers of a cat . Currently it is 6.35 and Seb FM is now on, we wish a nice day to everybody!!

Glou glou

�

Thursday 21/07/2011

�

White Watch (00-04h)

Penguins, wales, polars bears, icebergs and… Santa Klaus… that’s what we saw during our polar “night” watch. Very cold, wind from the front, that mean engine and sails (spanker, staysails and all the jib). Nice to be back on the cabin to get warm and to sleep.

Blue watch (4h-8h)

On the right, sea, on the left, sea, at the front, sea, behind, sea, on the top, sky, at the bottom, my feet… they are froze cause it’s �very cold… we saw a rainbow and a lot of birds. We go through the Greenwich latitude…�

Glou glou

Red Watch (8h-12h)

The islands are on the view since 1 hour, that mean, end of the seasickness for few people, and party for everyone  �We approach the island at 12h and moored around 13h.�

Then we prepared the crewparade, everyone had to know the songs we wanted to sing at the parade. We joined all the crew and started to walk, run, dance, sing, shout… Very funny, even if we didn’t win the crew parade.�

After that, we went to the crew party at Fort Charlotte. It was nice to dance to get warm (too much sometimes).

All the days in Lerwick were dedicated to visit the city, to have a tour of the island or to just have fun near the harbour.

Now we are almost ready to begin the race… and to win �it!!!!

�

BARK EUROPA LOG/ 24/07/2011

Lerwick, Scotland

We should be out at sea right now, en-route to Stavanger, Norway.
Instead, our docklines remain firmly fixed to the concrete pier of Shetland.
Outside, the wind howls for the third day in a row, now joined by the cold
rain. Even within our ship we wear multiple layers for warmth, sometimes
with even our winter coats, caps and mitts on to keep away the chill of the
northern winds that bellow down from arctic regions. Winter gear? Isn't this
July?

It may be summer, but this is the Shetland Islands. Here, we are only a mere
few degrees from the Arctic circle at this latitude. When we depart, we will
sail /south/ to Norway. It says something about how north you are when you
are sailing south to Norway!

For better or worse, the race is delayed and we wait. Regardless of the
cold, we are far from bored; Lerwick has given the ships a welcome and a
festival with warmth far in excess of the frowning weather! These maritime
people seem to understand well the needs of a ship and its crew, with ample
facilities and entertainment in offer.

In competition with the howl of the wind, the very air of Lerwick is
permeated with music. Every time I walk off the ship I hear the sounds of
bagpipes marching through the streets, of fast-folk-fiddles and bellowing
accordions from one of the outdoor concert venues or a solo musician upon a
street corner. The Shetlander's are a proud people, and the full effect of
their musical heritage, costumery and tradition is on display. Yet, the
Shetlander's manage to meld the rare combination of pride and hospitality
without a hint or arrogance. I remember witnessing a folk-dance event held
on our very pier; many of the Shetlander's knew the traditional dances
played by their fiddles and accordions, and they did not mind when some of
our tallship crews joined in. Despite our less-than-fancy footwork and
off-kilter coordination, they accepted us into their fun and tried to help
us along! All in good cheer.

Lerwick looks like what one expects an "old-timey" seaside town to look
like; gray stone buildings with winding uphill streets topped by a
cannon-studded fort. Our forest of masts completes the illusion of
time-travel to an earlier maritime era.

The excitement did not begin in Lerwick however, our voyage from Orkney to
the Shetlands was quite an energetic sail. With the wind coming from the
north, our destination, we were forced to tack our way around the west end
of Orkney to make our way to the southern tip of the Shetlands.
The passage was quick, even as we were close hauled with steady wind, for
the Shetlands were only a mere 90 miles from our starting position in
Orkney. Arriving at therolling green pastures and cliffs of southern
Shetland on the 20th, we sailed past a cliff-borne lighthouse, where Colin
Baxter, father of our bosun Daniel Baxter, was awaiting us, camera at the
ready to shoot a photo finish of our voyage. We would end our day anchored
in Mousa Bay, near the most intact "Broch" (an iron-age tower-like structure
of mysterious purpose) in all of Scotland. Klaas has a knack for anchoring
us in places with good breakfast scenery!

Despite arriving, our work was just beginning anew, for we had to tack,
again and again, up the east coat of the Shetlands. Our tacking skills were
improving by now, no mean feat, as tacking a square-rigged ship is an
involved manuever, requiring as many hands as possible for success.
In tacking we alter our course by bringing the bow across the face of the
wind, using only our rudder and sails to bring the wind upon the other side
of the vessel. It is a good exercise for crew and trainees, as we need to
work together and in concertion with our 24 sails to manuever our ship.

It begins with a slacking of our headsails to take wind pressure off of our
bow, and bringing our mizzen spanker sail closer to the wind to increase the
force upon the stern. With the rudder swung to the opposite side for
steerage, we then brace our main mast squares for the new tack, and let the
foremast sails go aback, filling backwards with wind so that we are actually
pushed backwards and to the other side of the wind. Then our triangular
staysails are brought to the other side and trimmed for the new wind.
Throughout the whole manuever sails are taken away and reset, trimmed to a
new tack and squares are braced. All of it needs to happen on time and
quickly, putting the boot of time to our butts to really work the ship - a
test of our skill truly! We had plenty of practice since the Orkney's and
the improvement was really showing as we tacked for show a few times outside
of Lerwick, whilst the other tallships merely motored into harbor.

Though we groan at the news of headwinds, perhaps it is a good thing for our
us and our trainees - it is a lot of experience at sailing - a lot of ropes
to pull and sail to haul aloft. Though harder then simply setting the sails
and enjoying the view, we are better sailors at the end of the day for all
the work. Besides, it makes dinner taste better.

On the afternoon of the 21st, the day of our arrival, we had our crew parade
to celebrate the opening of the festivities. Our trainees continued their
traditional theme of pirates and mermaids, whilst the crews of several dozen
fellow tallships in port sported everything from smart white navy uniforms
to foul weather gear and buckets upon their heads. Leading every crew was a
small mob of Shetlander's dressed in the steels and leather of their Viking
ancestors, brandishing both axes and grins in homage to their Viking
heritage. The crew party followed thereafter, with a sea-bound horde of tall
ship crews and trainees in attendance. Since then, Lerwick has provided
tours, fireworks and evening concerts to accompany their lively island
banter to entertain.

Lerwick has been a good host to us, so it is not painful for us to stay
because of the race delay. A force 7 wind has kicked up the North Sea,
making the passage painful for the "not-so-tall-ships". We would be fine, if
uncomfortable in such a mess. Regardless, the race authorities have chosen
to delay the race until tomorrow. Hopefully by then the wind will have
abated and we can begin our crossing to a waiting Stavanger.

GULDEN LEEUW LOG / 24.07.11

�

Marianne Fjermestad, Helle Daling Nannestad og Katrine Merkesdal Hall, Norway.

�

Yesterday, 23th of July, we arrived at Lerwick and Shetland in a tiny airplane. After a bus ride across Shetland where we got to see some of what this small island has to offer, we arrived at the harbour, where many of the worlds most beautiful ships are gathered this weekend. Among these we found the golden lion of the Netherlands; Gulden Leeuw, the ship we are going to sail with on the voyage to Stavanger.�

�

After a few hours of exploring the small town, we met the rest of the crew and the trainees. Many different nationalities are represented on the ship, so even though the ship sails under the flag of the Netherlands, all communication is in English. To get to know each other better everyone found an item in their bags that has a special meaning to them and explained why. This was a good way of getting to know the other trainees and some of the crew, who we are going to spend the next days together with. After a guided tour of the ship, we spent the rest of the evening playing cards and watching ABBA's concert(!!!).�

�

Today we started the day with our first little task; we made breakfast for the rest of the ship. After breakfast the Norwegian trainees joined the other Norwegians here in Lerwick for a gathering on the Norwegian ship Statsraad Lemkuhl, to work together through the thoughts relating to the very recent tragedy back home in Norway. The rest of the day we spent learning some of the things we need to know to be able to help out with the sailing as much as possible; for example climbing in the rigging, safety and about using the harness, the names of the sails and their function, and different ways of getting the most out of the wind.�

�

TECLA LOG / 59'21.5N 003'00.5W 17:43 UTC 20-07-2011

We zijn weer onderweg. Vanmorgen zijn we onder zeil vertrokken, dat was maar goed ook, op deze manier had iedereen genoeg te doen om warm te blijven. Want het was ijskoud vanmorgen, en nog steeds... De noorder wind die wij hier hebben voelt aan als ijs wind en iedere bui zorgt dat we het gevoel hebben een oktober tocht te varen, in plaats van een zeil tocht op een zomerse dag...

�

Het doel is Lerwick, waar wij morgen rond 12:00 uur lokale tijd aan hopen te komen. Het is nog 80 mijl, we lopen 5 knopen, dus voldoende tijd. Deel van de bemanning voelt zich niet zo lekker door de deining die er staat, hopelijk wordt dat beter nu we het avond eten achter de rug hebben.

TECLA LOG / Scapa Bay 20:34 UTC 19-07-2011

Na een een geweldige tocht kruizend een baai in, hebben wij gisteravond�aangelegd aan een kade in de buurt van Upper Scapa. We waren niet alleen,�ook de Maybe, John Lang, Black Diamond en later ook de Jolie Brise kwamen�langzij. We hebben een giga grote barbecue gehouden op de kant. De avond�werd al snel kouder en dus ging iedereen terug naar hun eigen schip. Aan�boord van de tecla werd nog een kleinde schippers bijeenkomst gehouden om�een te bedenken wat we de volgende dag precies gingen doen. De meesten�besloten te blijven liggen of na een kleine dag zeilen weer terug aan de�kade te gaan liggen en pas de 20ste richting Lerwick te gaan. En dat hebben�wij ook gedaan, we zijn allemaal lekker de kant op gegaan en hebben wat van�de omgeving bekeken en whiskey geproeft.�

�

Morgen gaan we heel erg vroeg op pad. En als de wind niet al te veel�veranderd hopen wij hier onder zeil weg te gaan.

BARK EUROPA LOG / July 19, 2011 0600 - Stromness Harbor, Orkney Islands

�It has been good sailing for us since we left Rum Island. Coming up through�the Upper Hebrides, often making 9 to 10 knots, we flew past the�northwestern corner of Scotland - Cape Wrath. (More).

�

Nearing the Orkney's with some time to spare, we cruised slightly more�northward of the western side of the island. We had a rendezvous with "The�old man of HOY!". The western face of Orkney is an epic wall of stone, a�natural wall without the imperfections of mortar, the cliff faces had�streaks of red upon them, with great hills of green rising behind. Rising�above the sea, the stony pillar that is the Old Man of Hoy commanded our�attention and cameras. Self supported, the natural pillar could be said to�appear like a man with a square beard when seen from the northern face.�Under sail as we cruised among this scenery, our crew's cameras made our�deck sound like a field of shuttering crickets.�Anybody not with a camera in the their hand seemed to have a fishing line�out our back, as several of our crew have developed a taste for the mackeral�of northern Scotland, causing us to always be trailing a few long "spagetti"�lines as we fill ice boxes with the striped fishes for some fresh fish food.�Crusing further north, then east, we ended our day at Kirkwall harbor for�the night.

�

On the next day, we cast off our lines and rounded Orkney, making for the�harbor of Stromness. Cutting in from the perimeter from the east, we entered�the island-encircled waters of Scapa Flow, our quiet sails leaving the�watery grave of much Germany's scuttled WWI fleet undisturbed. We were�greeted at the gray-stone seaside town of Stromness by a small forest of�masts; already many ships of the summer's tall ship fleet were in harbor in�Stromness. With no space for our own ship left, we had to come alongside a�large barquentine, the /Gulden Leeuw./ Jammed full of tallships of all�classes, including the big Norwegian barque, the harbor town of Stromness,�with its squat gray houses, rounded streets and church tower, along with its�penchant for fog creates a perfect setting for a wharf full of tall ships.�Our masts seem to complete the town, creating a scene that will no doubt�feature on postcards for years to come.

�

Yesterday, our voyage crew took a day away from the ship for a bus tour of�the Orkeney's, and we filled our decks with passengers for a day sail in�Scapa Flow. With intermittent sunshine and a good wind, we glided past the�green hills and cow-filled fields of Orkney. Joined by the /Tecla/ for the�afternoon, we set all squares and all but our upper staysails to fill with�the ample breeze. Uniquely, we also had two bands of musicians on board�playing sea shanties and maritime-inspired folk music for the afternoon.�Most of us were in a bit of disbelief as to actually have a live soundtrack�to our sail handling!

�

We have had a splendid stop in the Orkney's, but in a few hours we will�again cast off our lines to make the final stretch to the Shetlands. Apparently headwinds await us, but we hope to make the most of the�unfavorable conditions.

TECLA LOG / Stromness harbor 13:26 UTC 17-07-2011

Vannacht nam de wind toe en draaide zij naar het noord oosten, wat betekende�dat wij onze weg naar Stromness kruizend af moesten leggen. De golven waren�in het begin mooi en lang, maar veranderden al snel in korte rot golfjes die�ons soms geheel gestopt in het water deden liggen. En toen begon het te�regenen.. het regende zonder eind, de hele nacht en morgen en in de buien�nam de wind af en toe, toe tot 6 bf. Dus tijdens de wacht overdracht om�04:00 uur lokale tijd, hebben wij het grootzeil gereefd en zijn wij overstag�gegaan weer richting de Orkneys. We hadden een aantal zeezieken maar toen

zij land zagen voelden zij zich meteen weer beter.�

�

Tijdens het binnen varen van Hoy Mouth zagen wij pas op 2 mijl afstand land,�bedekt in regen en een beetje mist zagen wij de eerste rotsen van de Orkneys�opdoemen. Maar toen wij de haven binnen liepe scheen op eens de zon en bleef�zij schijnen tot na de lunch (we liepen rond 11:30 de haven binnen).�Stromness lijkt een leuk plaatsje te zijn, sommigen van ons zijn de kant al�op, op onderzoek uit.

�

TECLA LOG / 58'36.3N 004'23.3W 17:58 UTC 16-07-2011

In the night of the 14th to the 15th �we arrived in Stornoway. Without any�wind we entered the harbor, had a small whiskey and the next day we had a�look around in the city Stornoway. Some of us went with the bus to tour�around on the Island, other went for a stroll around the town. Other Tall�Ships where already there and more where arriving during the day.�

�

Stornoway was fully prepared for the Tall Ships and there where a lot of fun�activities organized for all ages. One thing we all had to see in Stornoway�was the Harris tweet. Andy bought a very nice jacked which made Gijs and me�think.. since the last time we went to Scotland, Jannette has been going on�about tweet and how she used to have this great little jacked.. and we just�could not resist... so out we set and we found the nicest place, through an�archery, into a messy small shop, filled with wool and tweed. In the back�there where a few ladies jackets and one of them had Jannette written all�over it! So we took it with us, but now have to figure out a way to get it�to her.. as she is in the Netherlands..�

�

Now we are sailing again, on our way to Stromness on the Orkneys. The Maybe�is somewhere around as well and will be going there with us. There has been�a fierce low passing by and tomorrow we expect a lot of wind. Hopefully we�will then have a nice berth in the harbor

TECLA LOG / 57'42.9N 006'44.6W 17:42 UTC 14-7-2011

Ondanks een aantal stukken heerlijk gezeild te hebben, moeten we ook zo af en toe de motor gebruiken om vooruit te blijven komen. De draaiende en�afzwakkende winden waren niet voorspeld, maar houden ons wel bezig. Aangezien we nu in een cruise in company aan het zeilen zijn willen we ook�graag wat havens aan doen en daarom varen we nu dan ook een stukje op de�motor. We zijn onderweg naar Stornoway waar wij vannacht aan hopen te komen�om mee te doen aan hun festival daar.�

�

De sfeer aan boord is erg goed, relaxed. De wachten worden gedraaid en als�er een walvis of een groep dolfijnen te zien is, staat iedereen aan dek. We�hebben al kleine walvissen, dolfijnen, papagaaiduikers, stormvogels en heel�veel Jan van Genten gezien. De walvis hebben wij ook even van heel dichtbij�mogen bewonderen toen hij langs het schip zwom, echt heel erg mooi! Vannacht�hadden we een groep met dolfijnen rond het schip die de lichtgevende algen�op deden lichten terwijl ze sprongen en speelden.�

�

We hebben nog 30 mijl te gaan naar Stornoway haven. Het eten is al op, de�afwas wordt gedaan en Elise houdt de rest van de crew bezig! Er zwemmen op�dit moment twee walvissen langs het schip aan iedere kant een!!

�

BARK EUROPA LOG / July 14th - 2330 - 57.00.8'N x 6.15.2'W -

�Rum Island, Loch Scresort

Our journey northwards to the Shetland Islands, while leisurely, has still�been as exciting as a tall ships race - at least it is for those who have�not seen the islands of the Hebrides in far northwest Scotland.�By day we slowly weave through chains of forlorn islands of stone-strewn�cliffs and weathered, greened tops. Every island we cross seems to be more�impressive then the last one left in our wake! Today, as small showers of�rain and fog came and went, the islands would disappear and re-appear,�lending a dream-like flourish to an already dramatic landscape.

�

Using the sunshine of yesterday to advantage, we dropped anchor around noon�at Colons Isle; a small island landscape of rolling, goat-dotted hills that�bills itself as "The smallest island in the world to have it's own brewery".�Sailing into Colons, we were accompanied by the /Bessy Ellen/, a�ketch-rigged wooden tallship piloted by long-time friends of Captain Klaas.�Mooring their ship alongside our own, we were soon joined by another tall�ship, the /Gallant/. Together, all three ships were tied together for an�impromptu tall-ship lunchtime gathering.�The weather was surprisingly sunny and warm; enough that some of our crew�actually went swimming in the cold Scottish waters! After a day of leisure�at Colons, we set sail for the north. By later evening our sail was finished�and we anchored at Iona Island in the vicinity of a milennia old monastary�(Iona Abbey) on the island's shoreline.

�

Summer in Scotland ended. Today fall came, making it much colder, with some�rain, and sometimes some sun. A south-born breeze followed the morning sun�giving us a steady Force 3 (7-10 knot) wind to carry us northwards.�Squeezing through the Gunna Sound, we sighted a total of 8 basking sharks.�These sharks, growing up to 11 meters long, are some of the largest species�of sharks in the world. They are, thankfully, vegetarians as well! We�sighted them probably "grazing" with their grandiose size mouths near the�surface, scooping up the smallest plant and animal life in the ocean. A�minke whale was also seen late in the afternoon, trailing our vessel for�about 20 minutes and appearing periodically for its heaving gulps of air�allowing us a short glance at its long, arching back and small dorsal fin.

�

Sirius hates the whales and sharks so much that it is beginning to be�comical. Whenever he sees them appear he pokes his head through the rail to�deliver a stern barking at the offending sea beasts! I think our crew is�beginning to learn that there is interesting wildlife to look at when they�hear our mascot dog sound his "alarm". You know how much your dog at home�hates the postman when he delivers the mail, imagine how it must hackle a�dog to see a whale breach just outside his floating home!

�

It was a good sail for most of today, giving us plenty of opportunities for�more sail training. Especially bracing, as we had to keep trimming our yards�to match a wind that slowly crept from the south to the north-west. We ended�our day braced sharp, from nearly square and downwind in the beginning! What�would otherwise have been a lot of work is made easier with the enthusiastic�willingness of our trainees to learn and sail. Thanks to Jay's deluge of�daily sailing classes and our on-deck, on-the-job practical experience, our�trainees are beginning to get a better grasp of how our Bark sails and how�we manage her acres of canvas.

�

We finished with our anchor resting at Rum Island. Some of our crew had a�brief foray ashore for a evening walk and a short stay at the nearly�deserted island (It is a nature reserve). A small, one-room pub was found in�Kinloch Castle, giving our crew ashore a place to find refuge from the�"midges"(small, gnat-like annoying insects).

�

Tomorrow we heave anchor and move amble northward to gaze at the fabled Isle�of Skye. Hopefully another lovely sail day in our Hebrides Tour.

TECLA LOG /July 13

We arrived in Greenock on the 11th of July, where the Tall Ships were�berthed. We boarded the Tecla around 4 o'clock in the afternoon where we met�other crew members traveling on this leg. We were shown to our rooms and�welcomed before enjoying dinner and an impressive fireworks display and then�bed.

�

The next morning we were up for breakfast at 8 o'clock before a safety�briefing. We enjoyed a display from the Red Arrows in the morning before�setting sail and joining in the parade of sail at 13:54. We were assigned�our watch times. We were joined by four Frenchmen who were the crew of a�similar boat the the Tecla called Mutin. We sailed out of Greenock,down the�Clyde past Gourock, Kip, Bute and Arran, and were approaching Campbeltown�when I went to bed.

�

On Wednesday morning I was up and ready for my watch to begin at 4am. At�this point we were in the Mull of Kintyre, heading north, looking towards�Jura and Islay. The wind picked up around 7am to give us up to 6knots�sailing speed at some points. it was a very clear day with the sun shining�and warm temperatures. We continued to sail north, heading towards�Stornoway. Although at times there was very little wind the warm conditions�allowed for very pleasant sailing.�

�

Ruairidh Soane (trainee)

TECLA LOG/ 55'39.1N 004'59.5W 18:31 UTC 12-7-2011

�We zijn weer onderweg, onder zeil, maar heel langzaam! 0,7 knopen, maar we�genieten even van onze rust. We zijn onderweg naar Stornoway met onze nieuwe�trainees. We hebben veel bekende gezichten aan boord en dat voelt erg goed!�

We zijn de Cruise in Company gestart vanaf de Greenock pontons, onder�zeil..! Helaas moesten we toch even de motor starten om gang te houden en�aan te kunnen sluiten bij de Parade of Sail. Maar bij vertrek hadden we wel�grootzeil, fok en kluiver staan! Tijdens de parade hadden we ook nog wat�leuk extra gezeldschap bij ons, 4 mannen van het Franse marine schip de

Mutin. De Mutin is een Franse tonijn visser en haar tuig heeft een hoop�gelijkenissen aan dat van de Tecla. We hebben een heerlijke dag samen gehad,�maar hadden helaas geen wind.. het topzeil zetten ondervond hier de meeste�moeite van. Net voor etenstijd werd onze extra bemanning opgehaald door hun�dinghy om terug naar de Mutin te varen die 100 meter verderop lag. Zij�zullen de nacht doorbrengen in de baai van Lamlash en daarna doorvaren naar�Isle of Man, en zij zullen niet mee doen met de Cruise. Wij varen deze nachtdoor en zullen zien wat morgen brengt.

BARK EUROPA LOG / 05-07-2011 10:00

�Reeds verwend met het moderne "zeilen op zee", groeide mijn wens om een stukje te proeven van wat onze voorvaderen daaronder hebben moeten verstaan:Niet meer als "het brood al verdiend" is, doch nu, (zoals een eeuw voor ons), op een wijze toen het brood er nog mee verdiend moest worden. Dankzij een aantal idealisten en vrijwilligers, vaak met een beroepsmatige achtergrond, maar ook vanuit een nostalgische achtergrond, is het mogelijk dat stuk van zeilvaart nog te proeven: Het SAIL - event, middels de resterende Tall Ships als"EUROPA".Daarbij spreken reisverslagen van de grote zeilvaart uit de 19e en begin 20e eeuw al snel tot de verbeelding, maar ook persoonlijke belevingen op zee:auteurs als Slauerhoff, Hemmingway, of Joshua Sloghum. Dat waren basis ingredi�nten die mij hebben gebracht tot het 'daten' van "Europa. "

Een wat gecompliceerde reis van treinen, en vliegtuig, brachten me naar Zuid-Oost Ierland: Waterford, een dieper land inwaarts gelegen havenstad, aan de rivier gelegen. Met het station recht voor haar ligplaats, was ze snel gevonden:een hartelijk welkom, en helpende handen van de vaste bemanning, bracht direct een "thuisgevoel". De zeilen niet strak opgedoekt op de ra's, doch hangend in hun gordingen, daarmee geeft ze een indruk snel weer zee te willen kiezen. Zo ook ik. Maar er wacht ons eerst nog een welkom van onze Ierse gastheren: Crew party, gasten trainees en vaste Crew, allen welkom. Een prima buffet, vult de magen.

Daarbij zijn er o.a. een knappe presentatie van het traditionele Ierse dansen en hun muziek. Zeker de heel jonge dansers(tjes) tot onder de 10 jr. verdienen veel bewondering. Ook hier een afsluiting middels groot vuurwerk. Alleen de Kapiteins scheepshond Sirius vond dit in het geheel niet geslaagd. Het racecomit� besluit om "niet Atlantisch" naar Greenock te zeilen, maar door de Ierse Zee: een keuze gemaakt op weersvoorspelling in samenhang met de leeftijd voor trainees. Voor de greeny's onder de trainees een begrijpelijke beslissing., wellicht voor hen de beste manier om ook "addict" te geraken. De vele "recidivisten" (Voor velen blijkt "Europa" een verslaving te zijn!) hebben er ook vrede mee. Het vertrek naar buitengaats in de loop van volgende ochtend (waar om 14h00 gestart zal worden) is een prachtige sightseeing tour door het groene Ierse landschap. Vrijwel achter in het veld gestart, vertrekken we volgetuigd in een zwakke wind, uit ongunstige hoek. Alle A-klassers hebben daarmede moeite en ieder zoekt goede positie. Klaas, onze Kapitein geeft opdracht Europa ‘s geheime wapen bij te zetten: de lijzeilen! Wat een plaatje moet dat zijn geweest voor de Columbianen, die op gelijke hoogte liggen. Let wel: Geen van de andere schepen hebben we lijzeilen zien voeren! Halverwege de avond neemt de wind toe, en tevens een kleine regenbui. Dit alles zet gedurende de nacht goed door zodat, (gewiegd in een heerlijk slaap), ik de volgende ochtend wakker wordt met af en toe een patrijspoort die onder gaat: Met een achterlijke wind, lijzeilen zeilt ze in haar element rond 10 knopen, richting finish: Om 12.23 finishen we, meer dan de helft van het voorliggende veld achter ons te hebben gelaten daarmede in een verwachte 5e plaats!

EUROPA ahoy!!

Danny

Results of Tall Ships Race 1 from Waterford to Greenock:

�First place Class A: Christian Radich

Class B: Tecla

Class C: Black Diamond of Durhamm

Class D: Miles to go

�

Overall results:

First place: Christian Radich

Second place: Tecla

Third place: Jolie Brise

�

Enjoy Greenock and good luck and a lot of fun to those who will take part in the cruise and company.

CHRISTIAN RADICH LOG / Friday 8 July

Wednesday passed, thursday too. We are now at Friday, but as we didn't give a logg of what happened on Thursday I will give a short recap of what happened.

Only one of the shifts where on duty during the day, not ours, so we ended up with a really chilled out day. We were called up on deck by the captain, who basically gave us two choices about what we where to do. Due to the fjord being quite slim and due to wierd wind conditions it would be a tedious night of tacking with "all man on deck" being called every 45 minutes. So. The option was to go to a new town and spend the night docked up, majority ruled that we were to choose a new town over tacking all night long.

So we headed over to the town of Lamlash, ocks� p� Ile of Aran. After an initial look at the town to see what it could offer us. It turned out they had sorted out a smaller festival, including even a choir singing shanti songs. They also had a barbeque and outdoors bar.

Me (Samuel), Louise and a Norwiegan guy went into the town and got a guided tour of the little that the town could offer. This was a boarded up church, all the pubs in town, and that's it. The guide was a Scotish woman that lived in Sweden in the fifties.

After the tour we headed off to th local pub, well Louise didn't. After this we left back for the boat back to Christian Radich, we got into a dinghi that took us half way. It took on to many passengers and we were up to our waists in water. But hey, we ended the night in laugther. Because, hey... How many peopole can say they where in a boat that sunk?

CHRISTIAN RADICH LOG / 5 july We've Won!

�We are now at the small port of a village called LochRanza in Scotland. We have sailed up here, due to the speed of the race leg so far. We arrived at the finishing line alot faster than planned, due to this we have had to find other things to do instead of the actual race.

The distillery trip I (Samuel) mentioned is as said planned and due to happen very soon. Also a barbeque with "Sorlandet" and "Endracht" is planned within the next day.�

The village is tiny. It has one pub that is at the moment closed, no shops and definatly not an ATM or any of the luxurys that we think of as synonyms for the first-world. On the other hand, what they do have is stunning nature. Absolutely stunning hills and waters. The view from deck is breathtaking, and I am within hours planning on leaving the ship to have a walk. Where to, I am not sure. But seeing our surroundings I doubt somewhere beautiful will be hard to find.�

Well I'm off to visit Scotland, talk to you later.

TECLA LOG / #1 in Klasse B & #2 overall!

�We zijn gisteren gefinished om 10:14 UTC. We waren al aan het klimmen in het�klassement, en toen wij over de lijn kwamen dachten we dat we #2 in onze�klasse en #7 overall waren. Maar gisteravond toen er wat vrienden van de�jolie Brise, Wylde Swan, Maybe and Prolific aan dek stonden kregen we te�horen dat we de race gewonnen hebben!! Deze morgen stond op de STI website�dat de Tecla #1 in haar klasse is en #2 overall!!�

�

Aan het einde van de race kregen we nog wat wind over ons heen. Wind kwam�uit het zuid zuid oosten en nam toe tot 5/6 bf en vlagen 7 bf. De golven�namen snel toe en onze trainees werden wat wit om de neus, maar bleven stug�door gaan. Na de finish hebben we de grote kluiver naar beneden gelaten, het�grootzeil gereeft en zijn na een gijp op Belfast af gegaan. Bij aankomst�hebben we de Belvast vlag gehezen die wij nog hadden uit 2009 toen we hier�de Trans Atlantic Chanllange eindigeden. Toen waren we in een 'winning mood'�en nu weer!�

�

Vandaag zetten we zeil naar Arran. Maar tot nu toe hebben we geen wind. En�we gaan niet alles op de motor doen..

CHRISTIAN RADICH LOG / Tuesday 5 july

You'd think that we where quite a bit from goal by now. That we had made good way and have a few days left till we get to the finish line. But no, we are infact past the finishing line. Thanks to handicaps of different sorts we do not yet know the result fully. It stands between the ship Tecla and ours to win the Tall Ships Race accordning to crew and long-time trainees.�We are in Scotland and sailing towards the Scottish Island of Aran to have a barbeque with some of the other ships that also have finished. At about half past eight this morning we passed the finishing line. The captain is also planning a trip to a distillery on one of the Scotish islands.�Yesterday night our watch was the first that was relativly cold. We were taught several different knots which was complicated the first time, although it quickly got easier the more times you tryed to make them.�On Tuesday three people on board had their birthday Hilde, Eli and Ruairi. This was celebrated with two cakes and a session of "Happy Birthday" at dinner time.�Within hours we will find out if we have won or not, what place we are in. So you will probably find out the results yourself before we get tommorows log out. So, wish us luck.�

�

CHRISTIAN RADICH LOG / 4 juli

The second, third for some, day of our voyage is half way done. The ship is at this point at good speed, expecting arrival within a couple of days. Thanks to the replanning of the route due to the small ships not being deemed capable of taking on the challenging weather, a couple of days earlier than the ninth. This is ofcourse not good news for all onboard. Some want more time on the boat and others just want to take on the more challenging weather.�Yesterday afternoon and evening we had conflicting news, showing that maratime life is not something easily planned. The same plans seem hard to keep on schedual.�Last night we found out whilst going on watch that we where behind timewise, due to an unkown French vessel of lacking sailing quality coming a bit to close.�I (Samuel) have the watch 8-12 and whilst having the chance to act as lookout for the first hour, there was plenty of other things to do during this watch. From changing position of the sails to helping pull whichever ropes are needed to be pulled.�Obviously without the knowledge to know what you are doing, it is kind of tedious to just walk around and do what people say without actually knowing what we are doing. But ever time we see a sail move thanks to us pulling or giving the ones pulling slack, I atleast feel that we learn a little more.�Every trainee has a number, which indicates where you sleep and which duty you are on. It also defines where in the m�nstring line you will be standing. I (Samuel) am number two, which means I sleep in a hamock and I stand first in line just infront of Louise. Five minutes before every shift you will be m�nstring (standing ready for inspection) on the main deck, always with one person missing (the lookout).�Life onboard the Christian Radich is hard, but also comfortable. It is a good hardy ship and I think that every person onboard trusts both it and it's crew to one hundred percent. Even though it can be hard to sometimes pick up everything we should be learning in a race situation we do our best and the crew appreciates this and shows understanding and respect. �

�

BARK EUROPA LOG / 4 Juli 52˚00.2’N x 6˚46.7’W

�The silhouette of the /Gloria /glides across our bow this morning, less than a mile ahead of us. Backlit against the first tatters of red morning light, the /Gloria/ is entirely black and featureless, as if cut from black paper and pasted onto the scene in front of us. Braced sharp and with nearly all sail set, she looks like she is going as fast as a tall ship in an antique store painting.

�

Only, she isn’t. Though glorious in sight, the /Gloria/ may feel less than glamorous as she bobs about, crawling to cover ground in the wind-starved Irish Sea.Some liken the ocean to a “wet desert”; a shifting, featureless land where droughts come not from lack of moisture, but from an absence of wind. Equally starved, we on /Europa/ sympathize with the /Gloria/; her tall masts and towering squares of canvas set in defiance of the absent wind and proudly pretending to be powerfully sailing.

�

This morning, the /Gloria, /our own /Europa/ and 44 other tall ships strain for wind, seemingly bobbing like a motley collection of rubber ducky’s in a boundless bathtub. This is the beginning of day two of our first tall ship race of the season; certainly not a running start. The distance to cover, from Waterford, Ireland to Greenock, Scotland is a mere 215 miles away. That distance seems to loom larger for every hour spent sputtering at 0.8 knots.

�

There was at least a breeze of wind in the beginning of the race yesterday afternoon, just enough to slowly sail on. Our combined tall ship fleet of dozens fanned out from Waterford, some slowly overtaking others.Russia’s mighty /Mir/, and Norway’s brilliant /Sorlandet/ were among the ships that sailed with us, sometimes seeming no more than a stone’s throw away. This race has amassed a truly substantial fleet of square-riggers, schooners and sloops with /Christian Radich, Lord Nelson, Eendracht and Astrid /being some of their names. Sailing also are friends summer races in the near past; the /Tecla, Urania and Jolie Briese/.

�

Even that original whisper of a breeze can seem substantial when one’s sails are flapping more like wings instead of sturdy wind-catching sails. We have time though, well enough for Fortune’s guaranteed changes – nearly a week of scheduled sailing lies ahead before Greenock.

However, this lack of wind brings its own opportunities as we watch our ships scramble for breeze en masse;a sight unlikely to be seen outside of a sailing race when we would all otherwise simply turn on our auxiliary engines and buzz away. Despite the lackluster winds, the ship crews are still competitive; I heard on the radio one officer asking another what the course and intentions of another were.The responding officer answered boldly that they intend to win the race, and that meant that they were over-taking them!

�

On board for this race we have a large complement of wide-eyed trainees; many of them European youths of varying nationality on board a ship for the first time. They have been integrated into our crew and watch system and theyare not only helping us with pulling ropes, setting sails and climbing aloft, but also with the other routines of shipboard life – namely cleaning and maintenance! Already, many went aloft into the rig for their first climb, and were able to see eye-to-eye not only with our sails, but with the lofty masts of other ships in our fellow fleet.

�

Soon, hopefully,they will get to witness the power in a sails filled with a fresh breeze and see us move our whole floating community up the Irish Sea, whilst using nothing more for propulsion than canvas, wind and wave – a truly anachronistic and eye-opening experience in an age when even simple lawn-mowers have internal engines! It is an important lesson though, to understand the power inherent in natural forces and to use that power, instead of fighting it.

�

To Greenock we go.

CHRISTIAN RADICH LOG / Waterford – Greenock 2 juli 2011

For those few that didn’t pay for an extra night on-board before the race, their stay on-board started today. The permanent crew presented themselves at a meeting directly after breakfast at half past six, along with a short presentation of rules and some of the areas not covered by the familiarization tour that those not present yesterday received of the square-rigger.

�

Breakfast itself presented many of the trainee crew with their first taste of “prickigkorv”, basically meaning spotty sausage in Swedish, as this is a regional addition to Scandinavian sandwiches.

�

After the briefing we had time to get acquainted with each other on-board whilst waiting to leave harbour and leave towards the coast in wait of the start of the race.

Much to the displeasure of the trainees with height phobias, shortly before lunch we were allowed to have some initial training and practice at the somewhat horrifying (with me, Samuel being one of those with that phobia) concept of climbing the rigging. Whilst many (Samuel) didn’t make it up to the first way-point of half-way up the mast, most trainees could be seen resting on the white masts of this ship that easily can be described as huge.

�

Lunch on-board was also a time for introduction to new food for the non Scandinavian part of the trainee crew. A dish new even to the us two “hall�ningar”, as it was a Norwegian dish which was a sweet porridge much alike the Swedish dish risgrynsgr�t.

�

Christian Radich’s trainees from Halmstad, the ones writing this log, have the eight to twelve watch tonight and then the following morning we start at eight in the morning finishing at twelve. By then you will have got the next log.

�

TECLA LOG / 18:06 UTC 04-07-2011 52'28.6N 005'40.2N

Vannacht was een kleine nachtmerrie voor de Tecla en haar bemanning. We�hadden geen wind, helemaal niets! Mijn wacht starte met een kleine bries,�maar binnen een uur draaiden we rondjes rond onze as en hadden wij geen�stuur snelheid meer. We hebben de hele nacht gejaagd op kleine briesjes,�rimpels in het water etc, maar konden er niets aan doen dat we uiteindelijk�toch achteruit dreven. Een nachtelijke buurman ging naast ons voor anker,�maar wij hebben in de morgen de eerste echte bries te pakken gekregen en�konden de race weer hervatten na een mooie overstag. De snelheid liep toen

snel op, 4 knopen, 5, 6 en toen wij het waypoint ronden gingen we 8,7�knopen.�
�

Met de crew aan boord gaat het erg goed. Iedereen doet mee en we hebben er�al snel een routine inzitten. We zeilen nu voor de wind en ondanks dat dit�een moeilijke koers is, doen de trainees het geweldig!�
�

We zijn in contact geweest met een aantal schepen om ons heen. Aangezien de�race korter is dan eerst gedacht (we nemen de oost route) probeerd iedereen�een plan te maken voor na de races. Het ziet ernaar uit dat er een aardige�Tall Ships vloot die kant op gaat.�

�

We verwachten dat de wind deze nacht een beetje toe zal nemen. We hebben nog�rond de 135 mijl te gaan naar de finish. Tijdens de race uitslagen van�gisteren waren 5de in onze klasse en 21ste overall. Laten we hopen dat het�vandaag wat beter gaat! De resultaten zullen rond 19:00 UTC bekend gemaakt�worden.

�

TECLA LOG / 19:39 UTC 03-07-2011 52'04.2N 006'46.0W

�Na een heel leuk Tall Ships Festival in Waterford zijn we nu weer van start�gegaan met racen! De eerste race van de Tall Ships Races 2011. De start van�klasse B was vanmiddag om 14:30 UTC. Jammer genoeg voor ons is er helemaal�geen wind.. Tijdens de start hadden we nog een beetje wind, kracht 2bf, maar�nu is hij helemaal op, we gaan 0,7 knopen.. de verkeerde kant op.. Het enige�dat ons rest is wachten en kijken naar de andere schepen om ons heen. Wat�zijn ze aan het doen, hoeveel wind hebben zij, waarom liggen zij die koers�voor, �hebben zij een betere stroming te pakken of worden ze door een walvis�meegesleurd? De race zal door de Ierse Zee leiden, een leg van iets meer dan�200 mijl. Je kunt ons live volgen op de website van Sail Training�International, www.sailtraininginternational.org.

�

Het festival in Waterford was erg goed! We hadden een geweldige liaison en�voelden ons erg welkom. Mede door de Welkom Ambassadeurs die ons op straat�welkom heetten door 'hi' en 'welkom' te zeggen, iedere keer als we langs hen�liepen!

TECLA LOG / 29-06-2011 19:01 UTC 51'08.2N 006'27.5W

Onder zeil! We gaan met 6,7 knopen op ons doel af, de ingang van de rivier de SUIR, nog 60 mijl te gaan! Iedereen is erg opgewekt, we hebben net�dolfijnen gezien en Gijs zag het spuiten van een Walvis. De voorspellingen zijn dat de wind binnenkort naar het noorden zal draaien, dus we hopen dat�we voor die tijd nog heel wat mijlen kunnen maken. We hoorden net de Pogoria op de VHF, maar hebben verder geen Tall Ships gezien die onderweg zijn naar�Waterford. Morgen gaat het Tall Ships Races 2011 festival van Waterford van start. We kijken ernaar uit om iedereen weer te zien en weer te racen!

TECLA LOG / 27-06-2011 18:32 board time 50'07.0N 004'00.7W

Wat een nacht! Fantastische sterren, de maan kwam rond 01:15 op, Engeland�aan de ene kant, Frankrijk aan de andere kant en een heerlijke bries die ons�met 8 knopen op ons doel af blies! Het kon echt niet beter, vooral na een�dag in dichte mist! Met z'n 5en hebben we gisteren het grote topzeil gezet�en deze morgen met z'n 4en het bezaanstopzeil. Maar rond 10:00 uur vanmorgen�veranderde de wind en nam toe. Ik werd wakker tegen de muur aangedrukt,�hoorde de schroefas zingen en bedacht me dat ik me maar beter alvast aan kon�gaan kleden, ik zou zo wel geroepen worden om de topzeilen weg te halen. En�ja hoor, voordat ik mijn laarzen aan had klopte Gijs op de deur, hij moest�lachen toen hij mij hoorde zeggen, ja ben al onderweg!�Topzeilen naar beneden, #1 kluiver naar beneden, #2 kluiver omhoog, rif in�het grootzeil en grootzeil weer omhoog en 7,5 knoop aan de wind lopen binnen�een uur, niet slecht voor een crew van 6 mensen. De wind is veranderlijk�gebleken. Het ene moment zeilde je mooi aan de wind en dan opeens voelde je�een warm briesje in je nek.. dus koers veranderen en dan binnen 10 minuten�lag je met klapperende zeilen in de wind.. We zijn een paar keer overstag�gegaan tot de wind op was. Motor aan, wind nam weer toe... motor weer uit..�Toen weer mist, gevolgd door miezer regen en toen regen tot de wind weer uit

ging. Het zicht is nu weer rond de 3 mijl, met de motor bij varen we nu met�6 knopen op ons doel af. Nog 90 mijl naar de Scillies.

TECLA LOG / 26-06-2011 18:30 BT 50'20.7N 00'39.8W

Na een lange nacht, ochtend en een groot deel van de middag in de mist,�kunnen we nu eindelijk weer ver kijken! Gisteravond rond 20:00 boord tijd�verdween de zon en alles om ons heen in de mist. We zijn langs Cap Gris Nez�gevaren zonder een licht te zien! Zelfs Boulogne sur Mer hebben we niet zien�liggen. De wind ging er helemaal uit vannacht, is toen gedraaid naar het

zuid oosten, kracht 2, is toen gedraaid naar het oosten en nam toe tot 3/4�bf. Dus rond 14:00 hebben wij zeil gezet, beginnend met de grote kluiver!!�De mist is rond 16:00 opgetrokken en nu gaan we rond de 5 knopen, we zien�Isle of Wight stuurboord voor liggen, maar daar gaan we niet heen. Na de�avond afwas gaan we gijpen en proberen dan naar de Scilly Isles te komen. Er�wordt noord wester wind voorspeld en dan willen wij heel graag het kanaal�uit zijn! We hebben ook al een aantal andere Tall Ships die onderweg zijn naar�Waterford op de marifoon gehoord, de Christian Radich, de Eendracht en de�Astrid. We kijken er allemaal naar uit hen in de haven te zien!

TECLA LOG / 25-06-2011, 51'03.6 N 001'59.6 E

We zijn onderweg naar Waterford, waar de Tall Ships Races 2011 van start zullen gaan. We hebben niet veel tijd, maar wel weer eens tegen wind in het Kanaal. Gisteren begonnen we heel mooi met een paar uur zeilen, maar al snel nam de wind toe en draaide hij tegen ons. Na het avond eten hebben we de Grootzeil en Kluiver gestreken en bezaan en fok als steunzeilen gebruikt. Maar deze morgen hebben wij ook de bezaan en fok laten zakken, te veel mijlen tegen de wind in. De golven zijn aardig opgebouwd en de wind is af en toe kracht 7, we hebben vandaag dus veel tijd gehad om Duinkerken te bewonderen,.. met een snelheid van 4, 3 en soms 2 knopen.. Het weerbericht zegt dat de wind vanavond afneemt en dan gaat draaien naar het zuid oosten, laten we het hopen, en snel! Els is vandaag jarig! We hebben heerlijke brownies van haar gehad en hebben vanmorgen de keuken en woonkamer met slingers versierd.

..EVEN JE AANDACHT VOOR HET VOLGENDE:

In 2011 zullen de Tall Ships Races van start gaan op 30 juni met race 1 van Waterford naar Greenock! Wees erbij en zet zeil op een van de geweldige Tall Ships. Vaar mee op de Eendracht , Lord Nelson�,� Bark Europa,� Wylde Swan, Kaliakra, Tecla,�Gallant, Christian Radich , Maybe of op de Mir

Zet zeil op deze geweldige schepen en race rond Ierland naar Schotland. Lees hier meer over de races, of boek nu je reis en ben zeker van een plekje tijdens de Tall Ships Races!

Info avonden

KOM 1 APRIL NAAR INFO-AVONDEN AAN BOORD VAN WYLDE SWAN IN R'DAM!

De info avond is bedoeld voor iedereen die geinteresseerd is in Tall Ships, in zeilen, opzoek is naar sponsoren en iedereen die eens rond wil kijken aan boord van een Tall Ship.�

De avond vindt plaats op�1 April�en de� Wylde Swan�ligt �in Rotterdam, Veerhaven (langs de Westerkade).�

Neem al je vrienden, je ouders en familie mee!�Laat je informeren over de Tall Ships Races, sponsorwerving en neem een kijkje aan boord!

Meld je aan via admin@seasailtraining.com en laat ons weten naar welk schip je komt.

GEZOCHT jongeren voor Internationale Uitwisseling programma!

Ben jij tussen de 15 en 25 jaar? Ben jij opzoek naar een nieuwe uitdaging? Schrijf je in voor een Internationale Uitwisseling en maak vrienden over de hele wereld!
�

Op dit moment zijn wij op zoek naar 5 Nederlandse jongeren voor een internationale uitwisseling aan boord van de Bark Europa. Tussen 7 en 20 augustus zullen 48 jongeren aanmonsteren voor een internationale uitwisseling die gaat van Halmstad naar Harlingen. De bemanning (jij dus) zal bestaan uit ten minste 9 verschillende nationaliteiten en aan boord zal door middel van training en spel niet alleen aandacht zijn voor leren zeilen, maar ook voor internationale vriendschap.

Mede mogelijk gemaakt door de Europese Unie.

Ook zoeken wij nog 5 Italiaanse jongeren voor een reis op de Wylde Swan. Ken jij mensen in je omgeving van Italiaanse afkomst, stuur ze dan door naar onze website voor meer informatie! Schrijf je samen in voor dit internationale avontuur!

Voor meer informatie kun je ons ook emailen info@seasailtraining.com!

KALIAKRA HEEFT ZICH NU OOK INGESCHREVEN VOOR DE CULTURE 2011 TALL SHIPS REGATTA!

TECLA 6 OKTOBER 2010

53'50.8N 002'22.8E 16:41 UTC
De wind nam afgelopen nacht weer toe en dus hebben wij het grootzeil gereefd en hebben wij de grote kluiver voor de kleine verwisseld. Het was een hoop werk voor een kleine bemanning, maar met een plan en de wil om er een succes van te maken werd dit het ook. We zeilen nu op Terschilling wind is nu meest zuid en kracht 4/5.
Op zee is het duidelijk oktober, koud en nat. Naar huis zeilen is een nieuwe ervaring voor de groep. We zeilen naar het einde van de trip en zij vragen zich af wanneer we in Enkhuizen aan zullen komen. Niets staat vast in het zeilen, maar dat wel, vrijdag middag zijn wij weer terug in Enkhuizen, hopelijk met een mooie tussen stop op Terschelling.

Crew Tecla

TECLA 1 OKTOBER 2010

52'38.1N 001'46.0E 06:40 UTC
Vertrokken uit Oude Schild met een mooie snelheid hebben wij een geweldig mooie nacht gezeild. Rond 20:00 uur boord tijd begon het weer een beetje te verslechteren. Van een mooie zonnenige namiddag ging de avond over in motregen en later in buien. De wind nam wat toe, wat ervoor zorgde dat we rond 23:00 uur het topzeil weg hebben gehaald. We liepen op dat moment nog een mooie 8 a 9 knopen en stormden zo op Lowestoft af. Onze bemanning had wat last van zeeziekte, maar sloeg zich er dapper door heen, ondanks de regen zaten we aan dek met een kopje thee of koffie om warm te blijven. Het was een uitzonderlijk donkere nacht. Geen maan en geen sterren, alleen de navigatie verlichting en de schepen om ons heen.

Voor de kust van Engeland nam de wind weer wat af en draaide naar het westen, precies waar wij heen wilden.. op 8 mijl voor Lowestoft hebben wij de zeilen laten zakken en zijn het laatste stuk op de motor naar binnen gevaren, waar wij rond 06:30 boord tijd langs de kant lagen. De groep werd rond 8 uur wakker en heeft na het ontbijt de stoute schoenen aangetrokken om Lowestoft, onze eerste Engelse haven te gaan bezoeken. Hier zijn lekkernijen gekocht, de Mac Donalds bezocht en fish and chips gegeten. 'S avonds hebben we lekker samen gegeten, is nogmaals het stadje bezocht en zijn de meesten vroeg naar bed gegaan.

Vandaag zijn wij vroeg begonnen, 05:30 wakker, 6:00 aan dek, rif gestoken in grootzeil en bezaan en rond 07:00 waren wij weer buiten de pieren van Lowestoft en hebben wij het grootzeil en de fok gehezen. We zijn imiddels voorbij Great Yarmouth, gaan zo de kluiver en de bezaan zetten als wij de hoek om gaan en zetten dan koers op Whitby, zo'n 140 mijl noordelijker.

Crew Tecla

TECLA 30 SEPTEMBER 2010

52'36.6 N 002'53.9 E 21.35 UTC

Na 4 weken rust, zeilt de Tecla weer. Haven van vertrek: Enkhuizen.
Bestemming : Enkhuizen. We hebben 12 dagen om naar toe te gaan waar, hoe en wanneer we dat willen.Geen race deze keer,zelfs niet tegen de klok! We zijn onderweg met een gemixte groep Enkhuizenaren, die allemaal in een werkgelegenheidsproject zitten.

Als de groep, 's morgens de 27 september aan boord komt, staat er een heel licht variabel briesje, dit is een mooi moment om op zeil de haven van Enkhuizen te verlaten. Eerst zetten we: groot, kluiver en fok. Eenmaal los van de kade en nog onduidelijk, waar deze wind ons brengen zal, zetten we de bezaan en topzeilen. Na enkele zeilmanoeuvres besluiten we naar de oude visserij haven van Den Oever te gaan. Deze haven ligt aan de Wad kant, dus moeten we eerst door de Stevinsluis, de sluis aan de westkant van het IJsselmeer, waar de toevoer van het zoute water, zoveel mogelijk beperkt gehouden wordt. Alles verloopt naar wens en om 18.00 uur, na het beleggen van het laatste landvastje, kunnen we tevreden onze eerste zeildag afsluiten.

De volgende dag, staat er nog steeds een heel zwak briesje. We doen ons uiterste best, zetten alle zeilen bij, maar de wind gaat er helemaal uit, de stroom zet ons richting Noordzee, de motor moet aan en de zeilen naar beneden, om zo de haven van Oude Schild, Texel, binnen te varen, waar, tot onze verrassing, al veel platbodems liggen. Dit maakt het erg gezellig tussen al deze mooie ex-zeil-vrachtvaarders.

's Avonds besluiten we, dat onze volgende haven Lowestoft, Engeland, zal zijn. De eb loopt om ongeveer 13.00 uur, dat geeft ons nog genoeg tijd om de laatste boodschappen te doen, voor we aan de oversteek beginnen. En dit keer, loopt alles naar wens. Er staat een mooie wind, zuidoost 4, alle zeilen zijn gezet, onze gps zegt 7.5 knopen, we verwachten er morgen in de vroege ochtend aan te komen.

Crew Tecal

REIS MET DE MORGENSTER

Maritieme academie Harlingen vaart mee op de Morgenster en de Wylde Swan

Zondag 19-09-2010
Rond een uur of 8 's avonds was iedereen aan boord in de
industriehaven(visserijhaven) in Harlingen. We kregen eerst uitleg over wat er ging
gebeuren en waar we heen gingen en de indeling van de wacht. Je hebt de rode
en de witte en de blauwe wacht. de rode wacht is van 8 tot 12 en de witte
wacht van 12 tot 4 en de blauwe wacht van 4 tot 8. ik zit in de blauwe
wacht. We zijn rond een uur of negen weg gevaren. We zijn ten anker gegaan
buiten de havens van Harlingen. Rond een uur of 10 waren we klaar met alles
en kon iedereen die geen wacht hadden gaan slapen.

Maandag 20-09-2010
Om 4 uur 's ochtends begon mijn wacht. We hebben geoeffend met het brassen
van de voormast en de achtermast en het beleggen van de nagelbanken en het
opschieten van een touw. En we hebben geklommen in de voormast. We hebben de
tafels gedekt voor het ontbijt. Daarna zijn we weggevaren richting
Terschelling en Vlieland om tussen de eilanden door te varen de Noordzee op.
Vanaf de Pollendam zijn we begonnen met het heisen van de zeilen. Toen we
tussen de eilanden door gingen begonnen de golven al wat heftiger te worden.
Toen we tussen de eilanden toen we echt op de Noordzee voeren werden er een
heleboel zeeziek, ik ook. Ik ben op een gegeven moment op bed gaan liggen
met een emmer en de hele dag er niet meer uitgekomen.

Dinsdag 21-09-2010
Ik heb bijna de hele ochtend nog in bed gelegen. Tot de kokkin kwam en ons
er uithaalde ze gaf ons advies om ons liggend aan te kleden en ons emmertje
voor de zekerheid maar mee te nemen aan dek. Toen we eenmaal aandek waren
kregen we koekjes om onze maag een beetje te vullen. We konden het eiland al
zien maar de zeilen werden gebrast zodat het schip stil kwam te liggen zodat
we happy hour konden doen. Toen we klaar waren met happy hour gingen we weer
verder zeilen naar het eiland Helgoland. Toen we in de haven lagen en alles
klaar was mochten de gene die geen wacht hadden van boord af. Om 6 uur 's
avonds hadden 2 andere wacht. Om half 7 gingen we met zijn alle eten. Nadat
iedereen had gegeten en de afwas klaar was kon je kiezen wat je ging doen
een wandeling over het eiland of voetballen of zwemmen.

Woensdag 22-09-2010
Toen we hadden ontbeten hadden we om 9 uur roeiwedstrijdjes tegen de Wylde
Swan. De Wylde Swan won 3 wedstrijden en de Morgenster 2. Toen die
wedstrijden klaar waren ging het HT-Team tegen de bemanning van de Wylde
swan. het HT-Team won deze race. Toen die klaar was ging iedereen weer
aanboord van de schepen. Er werd toen eerst happy hour� (schoonmaken) gedaan. Daarna werd
er gegeten. Toen de afwas klaar was mocht iedereen van boord af, iedereen
moest om 2 uur weer aanboord zijn. Om 2 uur gingen we weer varen. We zijn de
nacht gewoon doorgevaren.

Donderdag 23-09-2010
Om 4 uur 's ochtends begon de wacht weer. Ik heb gestuurd en samen met Inez
de tosti's voor onze wacht gemaakt. Toen werd het ontbijt klaar gezet en
toen werd er ontbeten. Na het ontbijt werd er wachtgewisseld. Er werd een
paar keer overstag gegaan. We zijn weer terug richting Nederland gevaren. Om
4 uur 's middags hadden we weer de wacht. Ik heb tijdens onze wacht
gestuurd.

Vrijdag 24-09-2010
Toen mijn wacht om 4 uur 's ochtends begon waren we nog op de Noordzee. Ik
heb gestuurd en geholpen met de voorste zeilen naar de andere kant te doen.
Rond een uur of 7 voeren we de Waddenzee weer op. Toen heb ik samen met
andere van onze wacht het ontbijt klaar gezet. Toen onze wacht om 8 uur werd
gewisseld met een andere wacht mocht onze wacht eten. Na het ontbijt hebben
ik nog even boven gezeten en gingen toen naar beneden om de hut alvast een
beetje schoonmaken. Toen werd er omgeroepen dat iedereen naar boven moest
komen omdat we bijna bij Harlingen waren en voor anker gingen. Daarna ben ik
weer naar beneden gegaan om mijn eigen spullen in de hut op te ruimen. Toen
we bezig waren werd het anker naar beneden gedaan. Toen we boven kwamen
moesten ik met de 2 andere meiden koffie en thee zetten en limonade maken.
Toen dat klaar was ging ik aan de kapitein vragen of alles al naar boven kon
en alles mocht naar boven. Toen dat klaar was ging in dit verslag typen.
Toen ik bezig was werd ik geroepen door de kokkin om te eten. Toen ik klaar
was met eten ging ik weer even verder typen en toen werd ik geroepen omdat
ik moest helpen met het afwassen. Toen we klaar waren met afwassen heb ik
nog even een dweiltje over de vloer gehaalt. Daarna heb ik het verslag
verder afgemaakt. Toen ik aan het typen was werd ondertussen het anker naar
boven gehaald en de motor aangezet we gingen naar de haven. Toen we in de
haven vastlagen mochten iedereen als je ouders er waren naar huis. Waren je
ouders er nog niet om 4 uur moest je verder wachten op de Wylde Swan. Want
de Morgenster moest om 4 uur vertrekken richting den Helder want anders
kwamen ze niet op tijd aan.

Ik vond het een leuke reis en heb veel geleerd.

Dit verslag is gemaakt door:
Bianca Dokkum Klas 4A van de Maritieme Academie Harlingen.

WYLDE SWAN LOG 21-24 September 2010

LOG WYLDE SWAN 21 - 24 september

24 September�
After a 3-2 victory over the Morgenster in the rowing competition the swan crew took it up against the HT race team.
Now back at sea with almost no seasickness we are racing the Morgenster back to NL.Last night at 21:45 we passed Morgenster both ships under full sail. Passing with about 3 cables to weather it was quite... a spectacular sight!
Now we tack to Terschelling with an expected Eta of 11;00 in the Vliestroom.

23 September at 11:24 � The trainees went ashore for a football match and hike around the big red rock!
This morning we launched the tenders to do some rowing and match racing in the harbour. Both ships have assembled 5 teams for some healthy competition. Onboard Wylde Swan we are very fortunate to have a team consisting of some experienced ro.wer's with some HT racing under their belt! may the best team win!

22 September at 22:37 �We are sailing between Terschelling German bight and East Friesland Traffic separation scheme course NE with 9,3kt. This morning some trainees were a wee bit see sick, but after setting sails and a good lunch most of them are back on track and ready for the trip.With all staysails set we will be sailing into the night.... The the wind is likely to drop down so we can set the mainsail and enjoy some really good sailing!Onderkant formulier

21 September at 08:35 � We are sailing between Vlieland and Terschelling with the wind and Waves against us for another hour . Destination Helgoland ETA 1600 22nd of September. Wind wsw 6
Greetings from all aboard!

NORTH SEA TALL SHIPS REGATTA WINNERS 2010

The prizes awarded were:

Class Prizes for the Regatta

Class A:
1st - Stad Amsterdam (Netherlands)
2nd - Eendracht (Netherlands)
3rd - Oosterschelde (Netherlands)

Class B:
1st - Tecla (Netherlands)
2nd - Maybe (UK)

Class C:
1st - Dar Szczecina (Poland)
2nd - Riyal (Netherlands)
3rd - Black Diamond of Durham (UK)

Class D:
1st - Lietuva (Lithuania)
2nd - Urania (Netherlands)
3rd - Endorfina (Poland)

Winner overall on corrected distance: Dar Szczecina (Poland)
Longest distance covered, 662nm: Lietuva (Lithuania)
Best Crew in Crew Parade: Pelican of London (UK)
Vessel with youngest average crew (22.4 yrs): Endorfina (Poland)
Vessel with most international crew (9 nationalities): Kaliakra (Bulgaria)
Vessel furthest from their home port: Shabab Oman (Oman)
Communications Prize: Stad Amsterdam (Netherlands)
STA Netherlands Trophy, awarded to a Dutch, non-Class A vessel that covered the longest distance: Riyal

WYLDE SWAN 16, 17, 18 AUGUSTUS 2010

De laatste dagen en het afscheid - 16,17 en 18 augustus.

Daar zit ik dan weer op de bank in Oosterend. Het is alweer een paar dagen geleden dat ik op Texel terugkwam. Ik heb ontzettend heimwee naar de Wylde Swan en naar iedereen die mee was. Ik wist niet dat ik zo’n zeemens was! De laatste paar dagen heb ik erg last van zeebenen, veel meer dan de andere trainees van de boot. Gelukkig heb ik contact met hun via email en Hyves. Toen ik afgelopen donderdag achter de computer zat en internet opstartte had ik gelijk een aantal vrienden uitnodigingen op Hyves en een boel mailtjes in mijn inbox. We hadden op de boot al e-mailadressen uitgewisseld en nu kunnen we elkaar mailen en foto’s naar elkaar versturen van de reis. Maar laat ik nu eerst maar vertellen hoe de laatste paar dagen zijn geweest.
16de Maandagmorgen moesten we weer vroeg uit de veren, we werden allemaal om 8 uur aan de ontbijttafel verwacht. We zouden namelijk een paar uur daarna aankomen in IJmuiden en dat moest iedereen natuurlijk bewust meemaken. Maar goed, na 2,5 uur slaap was ik niet erg fit maar wel opgewekt. We gingen weer naar de vaste wal! Achteraf gezien ben ik daar nu niet blij mee, ik was het liefst op het schip gebleven. ’S Middags na het schoonmaken vertrokken er al heel wat trainees. Eigenlijk waren we een dag eerder aangekomen in IJmuiden dan gepland. Maar ja, met windracht 8 op de Noordzee is ook geen pretje en zeker niet na wat er is gebeurd. De trainees die al vertrokken hadden het niet zo naar hun zin gehad op de boot. Daardoor maakten ze het voor de anderen ook een stuk minder leuk. Nadat zij vertrokken waren verbeterde de sfeer op de boot meteen en iedereen was ineens een stuk hechter. Zelfs de crew en de trainees waren close.
Die dag hebben we vooral opgeruimd en ’s middags ben ik met een groepje mensen IJmuiden in geweest. Lastig hoor als je zo’n last hebt van zeebenen! We liepen allemaal een stuk harder en als we stil stonden, stonden we niet stil. We schommelden heen en weer. Constant balans zoeken want dat waren we natuurlijk gewend op zee. In IJmuiden hebben we even gewinkeld en wat boodschappen gedaan voor op de boot. Het was heel apart om weer andere mensen te zien en om in gebouwen te zijn. Waar ik ook last van had was dat ik dacht dat we in Engeland waren. Dat kwam doordat we vanuit Hartlepool zijn vertrokken en doordat ik veel Engels heb gepraat op het schip en in IJmuiden. Toen we weer terug bij het schip kwamen was ik weer helemaal thuis en had ik plots geen last meer van zeebenen. Die middag en avond kwamen er ook al veel andere schepen binnen die met de race hadden meegedaan. Het was zo’n mooi gezicht om al die schepen langs te zien varen. Heel leuk was ook dat alle schepen elkaar begroetten en dat de bemanning naar elkaar waveden.
Naast ons schip meerden die dag nog 2 kleinere zeilbootjes aan, de Jolie Brise en de Black Diamond. Dat was ’s avonds vooral heel gezellig aan dek. We hadden op ons schip namelijk feest die avond en iedereen had het naar zijn zin. De tap mocht eindelijk open (einde van de regatta) en deze werd ook veelvuldig gebruikt. De buren kregen gelegenheid om een hapje mee te eten, een glaasje mee te drinken en om te douchen. Die luxe hadden ze na die dagen op zee zonder douche wel verdiend! Ik heb me die avond erg vermaakt en ik heb leuke mensen van andere schepen leren kennen. Wij (trainees van de Wylde Swan) hadden mazzel die nacht omdat we in de haven lagen. Als de WS namelijk in de haven ligt hoeven we geen 4-uurs wachten te draaien. De enige wacht die dan ingaat is de ‘gangway watch’ en die loopt van 10 uur ’s avonds tot 8 uur s’ ochtends. Daarbij houden steeds twee mensen twee uur lang de loopbrug in de gaten en daarna worden ze weer afgelost.
17de Dinsdagochtend gingen de meeste mensen weer vroeg uit bed. Eerst even schoonmaken en opruimen en daarna hadden we tijd voor onszelf tot de lunch. Na de lunch kregen we de kans om in de masten te klimmen! Nou je raad wel wie stond te springen om dat te doen! We werden verdeeld in groepen en we mochten per tweetal de mast in. Een aantal mensen was erg opgelucht dat het niet verplicht was om in de mast te klimmen.
Toen ik aan de beurt was stond ik al klaar in mijn harnas, ready for action! Ik klom op de railing, klikte mijn eerste haak vast en had even een moment voor mezelf. Even een gedachte van: ik ga dit echt doen! Ik vond het niet eng maar de adrenaline vloog wel door mijn lichaam, zeker toen ik halverwege de ‘klim’ was. De laatste paar ‘treden’ waren wel de engste, ze waren smal en de wind was daarboven een stuk harder. Eenmaal bovenaan kon ik even zitten! Dat was echt te gek, ik heb daar wel 10 minuten gezeten en ik was heel blij dat ik mijn camera mee had. Dus vanuit de mast heb ik voorzichtig wat foto’s gemaakt. Vanuit de andere mast op het voordek zijn er ook nog foto’s van mij gemaakt waar ik heel blij mee ben. Wat een gevoel van vrijheid daarboven en wat een overzicht! Eenmaal beneden bleek dus dat ik ongeveer 40 meter hoog zat! Ik zei tegen Beate, van de crew, dat ik blijkbaar gemaakt was voor het leven op zee; ik was in de mast geklommen, ik ben in het kluivernest geweest, ik heb genoten van de golven en ik ben niet zeeziek geweest!
Die middag heb ik nog een ander schip bezocht en heb ik veel lol gehad met de andere trainees van de Wylde Swan. Oh, bijna vergeten, ik ben die ochtend nog ge�nterviewd voor de IJmuider krant. Tijdens het schoonmaken werd ik door Thomas (crew) naar boven geroepen want hij had een ander ‘klusje’ voor mij. Dat klusje was dus een interview, dat vond Thomas wel wat voor mij. Nou daar zat ik op het achterdek met een journalist voor mijn neus en het was inderdaad een leuk klusje om te doen! De volgende dag zou er een stukje in de krant staan met een foto van mij erbij, helemaal leuk toch? ’S Avonds was er een grote barbecue georganiseerd voor iedereen die had deelgenomen aan de Tall Ships Race. Dat was best leuk maar verrassend genoeg waren er niet heel veel mensen. Nadat we hadden gegeten ging ik met een groepje op zoek naar een leuke kroeg in de haven. Een paar uur later vertrok ik met Sophie, een andere trainee, naar een andere kroeg dicht in de buurt. Daar waren onze buren van de Black Diamond namelijk te vinden. De avond was heel gezellig en om 12 uur werd iedereen ‘een soort van’ verwacht terug te zijn op het schip. Nadat ik was teruggelopen naar de boot met een buurman heb ik op het dek nog even doorgefeest. Om ongeveer 2 uur ging ik slapen en het lullige was dat ik 2 uur later alweer gangway wacht zou hebben. Achteraf heb ik samen met Mirjam een leuke en gekke wacht gehad en daarna heb ik nog geprobeerd om te slapen tot de ‘volgende’ dag.

18e Om 8 uur werd iedereen wakker gemaakt door de crew. We moesten snel ontbijten, onze spullen inpakken en onze kooien schoonmaken want om half 10 zouden de ouders van de trainees komen kijken. Die deadline heb ik niet kunnen halen want op een gegeven moment hoorde ik mijn moeder praten in de Pantry (waar we eten e.d.). Oeps! Die ochtend verliep verder erg rommelig, alles en iedereen liep kriskras door elkaar. Schoonmaken, afscheid nemen, een rondleiding geven, informatie uitwisselen, alles gebeurde tegelijkertijd. Sommige trainees gingen al vroeg weg terwijl anderen niet weg waren te slaan, zoals Mirjam en ik. We hadden het er moeilijk mee dat we weg moesten. Ik heb zelfs nog gehuild op het dek en Mirjam heeft nog lang geholpen met de voorbereidingen op de Sail Amsterdam. In de tussentijd ben ik met mijn moeder en oom nog even IJmuiden in geweest om een krant te bemachtigen. En ja hoor, ik stond in de krant met een stukje en een foto!
Toen we weer terug waren op de boot heb ik nog een Wylde Swan trui en een speldje gekocht als aandenken. Nadat Mirjam klaar was met helpen hebben we nog flink wat foto’s gemaakt en daarna kwam het afscheid. Goodbye crew… Dat was wel moeilijk want zo op zee leer je elkaar heel goed kennen in een korte tijd. Toen we de laatste mensen een knuffel hadden gegeven stapten we in de auto en reden weg uit de haven van IJmuiden. Ik weet nog dat ik met pijn in mijn buik in de auto zat en dat ik er tegen op zag om terug naar Texel te gaan. Vaarwel Wylde Swan, tot volgend jaar! Dat is wat ik toen dacht en nog steeds denk. Ik wil zo graag terug naar dat prachtige schip. Ik heb een nieuwe hobby, nee, ik heb een nieuwe passie! Ik heb ontzettend genoten en ik ben heel blij dat ik deze kans heb gepakt. Ik hoop dat jullie met plezier mijn weblog hebben gelezen, en nu voor de laatste keer: Bye Bye!

Lara Hoogenbosch - trainee Wylde Swan

KALIAKRA 14 AUGUSTUS 2010

Update from the Swedish Trainees.

Day 3 - Thursday 12th
Today we were having a Swedish day on board Kaliakra. We took care of the kitchen and made a typical Swedish dinner, meatballs with potatoes and gravy. Grace from Portugal helped us as well, since we were one swede short. It was very interesting working with the Bulgarian chef especially since he didn't speak a word of English. It worked out very well and the crew seemed to be satisfied with our Swedish cooking skills. It was also a fun experience cooking with everything moving back and forth. After the dinner we had a presentation of Sweden, it all went fine. We went to sleep early since my watch was going to start at 0400.

Day 4 - Friday 13th
Chris woke us up at 0315 and we all needed to go on deck. It was raining and we could feel the storm coming in. We started to play a game of Pride and Prejudice but we had to stop, since the weather got worse. The seasickness is starting to appear and more people joining the green team every day. White team stands strong! The lunch was cancelled since the chef decided it was not safe to cook, so I had some apples and cookies before going to bed and trying to sleep. Rough day but definitely and experience to remember and I am proud I could handle it so well.
A message for the Swedish Speakers
Smyger in ett par rader p� svenska h�r ocks�. Vi svenska vikingar st�r sj�lvklart pall mot dom �k�nda nordsj� stormarna. Medans n�stan hela bes�ttningen sprider spyor b�de h�r och d�r. M�r vi of�rtj�nt bra. K�ttbullarna var mer eller mindre pannbiffar och hela r�tten var ganska bulgariskt inspirerad men alla verkade gilla det och det �r huvudsaken. Presentationen av sverige gick v�ldigt bra och Europas ungdomar vet nu vad en fika �r.

Updates from Red Watch
Friday 13th August 2010
We started our first watch at 00:00 till 04:00. Around 2 o'clock there was a storm coming. There were probably two of them. They were coming from different sides and colliding just above us, which meant that we will have a rough night ahead. There were coming waves over one side of the ship, which looked quite scary in the beginning. So, we started to furl few sails to decrease the power to the vessel.
People were wet and tired, but still working on the deck till the end of the watch. Hard work was successful and we were able to go to sleep at 04.00 o'clock. Not for long…. At 06.00 o'clock there was an 'all hands on deck alarm'.
Everyone had to get on the deck because we were tacking in a strong wind and there was a high need of men power. Finally, we went back to our beds for some more sleep, but still some people were working on the deck because a lot of people from other watches were sea sick and they felt a lack of people. We called a green watch, which was working almost 24 hours per day.
The majority woke up just before the next watch to try having lunch. The storm was still at its peak. Strong wind, rain and rough sea made a lot of people sea sick, which of course made the situation pretty unpleasant. However, we began our watch from 12.00 till 04.00 in the afternoon. We tried to play some games during the watch to build up the mood inside the ship. We played a game called 'pride and prejudice'. It's a game to learn about the other countries and to take away the preconceptions.
Inside the ship most of the people were getting sea sick, so a lot of the trainees stayed on deck even though it was raining. In addition, even the crew of the ship was sea sick… So the weather was challenging. Our last watch was much better because the storm finished and we could enjoy dry weather with no wind. We could even see the sun! So a lot of people just went outside to chill and relax after a stressful day. We ended our watch in a good mood, looking at the stars and hoping to see nice weather tomorrow.
Saturday 14th of August started differently! The sun was shining for the first time in four days so the weather was brilliant! We started our watch with a game called “Who am I”. It was pretty fun and relaxing. Later that day people started to sunbath and drying their clothes on the deck; the mood in the ship was much better and it was increasing with every hour. We helped the crew to remove the broken sail; some of us also helped the Captain to secure (hank on) the bramsail. This meant we had to climb up in the top of the mast and out on the yard; it was an amazing view from up there.
Later in the day we decided to film a music video on the ship. It will involve all the trainees and the crew. We saw few inspiring examples and we decided to make one even better. All this activity and the day is not yet finished….

If you like to read more and see pictures: http://playingonboats.blogspot.com/

ASTRID 15 AUGUSTUS 2010

Met een naam als Stuurman wordt er al snel gedacht dat sturen wel in je bloed zit. Tijdens de wacht bevind ik me hierdoor al snel achter het roer alwaar ik met lichte paniek afwisselend naar het kompas en naar de horizon kijk om de koers enigzins te behouden. Het schip wil namelijk wel links of rechts, maar rechtdoor zee, dat gaat niet zo makkelijk. Elke tweede minuut is er wel een kleine koerswijziging nodig om op Nederland te blijven afvaren in plaats van Denemarken of Frankrijk. An het einde van de dag is er maar weinig wat je kan doen tegen de bepalende factoren op zee; de wind, de stroming en de golfslag, behalve meedeinen. Het kunnen je grootste vrienden zijn als ze je de juiste kant op helpen. Helaas kan je ook constant 'probeer om te keren' van je onboard TomTom te horen krijgen zonder dat je er veel aan kan doen. Gelukkig hebben we nog altijd 330 pk aan oord mochten we te laat komen voor Sail Amsterdam. Het aanzetten van de moter diskwalificeert het schip in de Regetta maar te laat komen is ook zo vervelend. Vraag me toch af hoe ze dat vroeger deden toen er nog geen tractormoter in het ruim lag, dat op tijd komen. Hopelijk tot morgen! Wesley Stuurman - Stuurman aan boord.

TECLA 15 AUGUSTUS 2010

54'19N 005'06E 18:21 UTC
Waypoiny day! We zijn vandaag een hele zoot waypoints voorbij gegaan, H I J K L en nu zijn we onderweg naar N!! De wind is toegenomen tot een sterke bries, met bijbehorende golven. Koken beneden was wat ingewikkeld, de soep die wij hadden gemaakt op eten was nog een grotere uitdaging. Andere schepen zijn nu aan het finishen, wij proberen nog wat laatste mijlen te maken voor morgen, goed maken wat we die 24 uur heen en weer drijven verloren zijn. We hebben veel zeil handelingen gedaan vandaag, een paar keer gehalst, een oud wijf gezet, een rif in het groot en een rif in de bezaan gezet. Het verliep allemaal soepel met de inzet van onze bemanning! Crew Tecla

TECLA 14 AUGUSTUS 2010

56'00N 002'11E 17:43
Na 24 uur drijven zijn we nu weer onderweg! De zon schijnt en we hebben een klein briesje dat ons 5/6 knopen laat lopen, heel erg fijn! We zijn waypoint G voorbij en zijn onderweg naar H. Alle zeezieken zijn weer beter, ik denk dat de zon hen genezen heeft!

WYLDE SWAN 13,14, 15 AUGUSTUS 2010

13, 14 �n 15 augustus
H�h�, ik heb eindelijk weer tijd, energie en zin gevonden om te schrijven. In de tussentijd is er enorm veel gebeurd en het weer is een paar keer flink omgeslagen. Hadden we de 11de en de 12de nog windkracht 7, de 13de was het weer compleet anders. Na de middag werd het mooi weer en de Wylde Swan dobberde wat rond in zee. Niet erg goed voor de race maar wel fijn voor de verandering. Even een tijdje ontspannen. We hadden na de nachtelijke wacht (duur: 4 uur) maar 7 zeemijl gevaren, dat is omgerekend maar 1,75 knopen per uur! De wind hielp niet echt mee dus. De positieve kant van het verhaal is dat er na de middag een stuk minder mensen zeeziek waren. Mensen werden weer fit en begonnen te sprankelen van positieve energie, ze zagen eindelijk de fijne kanten van deze reis. Zo tegen de avond werd het daardoor heel erg gezellig op het dek. Iedereen was met elkaar in gesprek, er werd gitaar gespeeld en ik heb veel mensen horen lachen. Het was fijn om te merken dat iedereen meer contact zocht en opener werd.
De vrijdagochtend was het nog wel 'rough weather'. Het schip ging weer erg schuin en zo werd ik dus wakker in mijn kooi en viel er nog net niet uit. Ik was een beetje laat voor het eten want de lunch was al begonnen. Daardoor moest ik me haasten voor de wachtenwissel op het achterdek. Na de wissel gingen we ondanks de gigantische deining toch maar wat doen. Ik was nog helemaal niet uitgegleden of gevallen terwijl de meeste mensen het dek wel onder hun voeten hebben zien verdwijnen. Maar toen ik eenmaal aan het schoonmaken was in de bar gebeurde het onvermijdelijke. De vloer was heel erg glad, de golven waren sterk en ik had weinig grip. Ik gleed tegen de vaatwasser en langs een scherp muurtje waarna ik nog verder uitgleed en met mijn hoofd tegen de muur aanknalde. Au! Op commando van iemand van de bemanning moest ik gaan zitten. Ik had een zeer hoofd en twee zere polsen waarvan 1 helemaal rood en bijna opengehaald. Toen er geen ijs bleek te zijn kwam Andreas, de kok, aanzetten met iets kouds. Dat 'iets' was een vaatdoekje met twee kippenpootjes uit de vriezer! Die heb ik uiteindelijk 2 uur op mijn pols gehad en daarna ben ik even gaan liggen. 's Avonds voelde ik me gelukkig weer kiplekker. Heel grappig was dat we tijdens het avondeten kippenpootjes aten, dezelfde pootjes als die ik op mijn pols had gehad!
De nacht van vrijdag op zaterdag was verre weg van kalm. Buiten waaide en regende het flink en wij hadden wacht, fijn… In de regen zeilen hijsen en touwen beleggen is echt geen makkie, zeker als de deklichten uit staan en je dus niks kunt zien. De zaterdagochtend was daarentegen weer heel ontspannen, het was zonnig en er stond weinig wind. Tijdens onze wacht van 12 tot 4 uur werd het hele schip schoongemaakt. Om 1 uur begint deze zogenaamde 'happy hour', iedereen helpt dan mee om het schip weer op orde te krijgen. De muziek ging aan en iedereen ging blij aan de gang. Ik denk dat de happy hour voor iedereen wel het hoogtepunt van de dag was, naast de pizza tijdens de lunch. 's Nachts was het ook vrij kalm tijdens onze wacht. We kregen zeillessen van Beate, onze Zwitserse zeilinstructeur. Van hem hebben we een paar leuke Zwitserse woorden geleerd. Ik weet niet precies hoe je de woorden spelt, maar ik zal een poging wagen. Pootjehaken is hockesteuen, neuspeuteren is nosegribbeln en sterrenhemel is starnehimmel. Trouwens! Ik heb die middag daarvoor nog een avontuur beleefd want het weer liet het toe. Ik heb een harnas aangetrokken en ik ben in het kluivernet geklommen! Daar heb ik ongeveer drie kwartier in het zonnetje gelegen, echt heerlijk. Zo in het net boven zee en buiten de boot had ik het gevoel dat ik zweefde. Even geen mensen om me heen, even de wereld vergeten. Ogen dicht en genieten.
We hebben de afwas gedaan en verder hebben we een aantal spelletjes 'wie ben ik' gedaan met onze groep. De afgelopen dagen hebben we veel gelachen. Dat was ook wel even nodig na de zware en vermoeiende dagen die we hebben gehad. Ook niet geheel onbelangrijk, vanmiddag zijn we rond 5 uur over de finishlijn gevaren. Nu is het wachten op de uitslag. Welk schip de meeste zeemijlen heeft gemaakt deze race is nog de vraag. De kapitein had als plan om naar Texel te zeilen en daar te ankeren, maar dat plan gaat helaas niet door. De wind is te krachtig en het is te lastig om door de Texelstroom te komen. Dus nu gaan we naar IJmuiden zeilen. Daar hebben we morgenavond nog een afscheidsbarbecue met de bemanning van alle deelnemende schepen. Ik hoop dat ik in die tussentijd nog een kort stukje kan schrijven. Als dat niet gaat lukken dan zal ik een mooi afsluitend stukje schrijven als ik weer thuis ben. En een paar foto's erbij van de reis zullen het geheel mooi afmaken. Bye Bye!

TECLA 13 AUGUSTUS 2010

56'05.2N 001'55.3E 18:12 UTC
Geen wind, grote golven, flapperende zeilen, raadsle spelletjes en regen.. Vandaag was een beetje een teleurstelling. We zijn het laatste schip in de B klasse.. De andere 6 zijn niet gestart of zijn halverwegen uit de race gestapt. Dus nu zijn we nummer een in onze klasse en vanmorgen waren we 6de overall. Na 36 uur wind hebben we nu geen wind meer. We drijven met alleen kluiver en fok omhoog. We hebben rond 12 uur vanmiddag het grootzeil laten zakken en even later weer gezet omdat we dachten dat er een briesje op stak.. maar dat was van korte duur, een uur later hebben we haar weer laten zakken.
We hebben vandaag wel heerlijk gegeten! Tijdens de lunch hadden we pannekoeken en voor het avond eten heb ik een Indonesische rijst tafel a la Jet (..tja) gemaakt. Met verse kokosnoten!!

ASTRID 13 AUGUSTUS 2010

De afgelopen 24 uur is mijn enthousiasme voor zeilen toch wat afgenomen. Ik, samen met vele anderen, heb namelijk redelijk zeeziek op bed gelegen vanwege een zware storm en de daarbij behorende schommelingen. Meteen na het ontbijt was het raak en vertrokken mijn broodjes lina recta richting de zeebodem. De rest van de dag ben ik niet in staat geweest om langer dan vijf minuten mijn kooi uit te komen, zonder beloond te worden met een snel stijgend gevoel van misselijkheid. Vannochtend was dan ook een welkome afwisseling met een zonnetje en een veel kalmere deining. Uit elke hut kwamen dan ook meteen opgelucht hoofden en ook het eten werd met iets meer enthousiasme begroet. Dat zo'n storm tot nieuwe inzichten kan leidden bleek wel toen de drie Russen aan boord spontaan aankondigde dat hun plannen voor een trans-atlantische zeiltocht voorlopig even van tafel waren gewaaid. Al die golfen, dat zagen ze toch niet zo zitten. Ondertussen is mijn enthousiasme weer stijgende want we liggen derde met de Astrid in de North Sea Tall Ships Regetta. Het doel van de Regetta is om zoveel mogelijk mijl te varen binnen een gestelde tijd. Ondanks het feit dat de helft van de trainees over de reling hing, is dat toch nog aardig gelukt. Ons eindpunt is Ijmuiden maar daar zijn we nog lang niet. Hopelijk tot morgen!

WYLDE SWAN 13 AUGUSTUS 2010

We zijn met man en macht tegen golven aan het inkruisen naar het volgende waypoint. We hebben wel wat aantal zeezieken en dus wat kleinere wachten aan dek. Maar voor de rest is de stemming goed en helpt iedereen die kan mee aan dek. We houden jullie op de hoogte en jullie krijgen een langer verslag als iedereen weer zee-ziek af is. Crew Wylde Swan.

KALIAKRA 13 AUGUSTUS 2010 Stormy adventure

Stormy adventure

Hello from the Crew, Today we find we have a new watch in additon to the three usual; Red, White, Blue and now Green.

Yes if you haven't guessed the crew are experiencing the true power of the North Sea with a great storm. Several traines have been ill (and even some of the mentors)however spirits are still high.

We have several sails set at at the time of writing this post (12.25pm) we are doing 7.5Kts, steering 104 degrees and at a position of 56 dgrees 26.577 Minutes North and 001 Degrees 0.371 Minutes East.

Updates on the storms, the first 2 international meals and more will follow tomorrow... when we hope the storm eases!

Regards from a rough sea! The AtSea Crew & Mentors

If you like to read more and see pictures: http://playingonboats.blogspot.com/

HR MS URANIA LIFE OP RADIO 12 AUGUSTUS 2010

Vandaag bij KRO's Tijd voor twee/ radio in de middag bij Frits Spits - Ferry
van Schoonhoven vanaf de Urania over de North Sea Tall Ships Regatta:
http://player.omroep.nl/?aflID=11280229&start=01:37:00

KALIAKRA 12 AUGUSTUS 2010

Blog day 1 Blue Watch

My day started really early this morning: 6 a.m., and this process was like a miracle – supposedly my co-worker Francisco should have been the one waking me up, but ultimately he was snoring like a pig, when I checked him in his room! :)

At 6 a.m like a beautiful princess I just opened my gorgeous eyes like magic and then I started cleaning, having the pleasure to begin with the girls toilet which was really pleasurable. Then I served the breakfast to all the trainees. Afterwards I climbed the mast which was very scary, but exciting but at the same time.

After lunch we went for a tour in Hartlepool that although it was nice, the weather is really different from my country, it was raining and cold. We had to play a game called tea bag exchange. I decided to go alone and I went to several houses to try to do the exchange. At first an old lady gave me a vegetarian soup then a big coffee bag then a little boy gave me a lucky stone and then I finally exchanged it for a monkey doll with a certificate that I was known as one of the monkey's crew.

It was really funny and I met many people. At the end of the day we came back to Kaliakra and finally I served dinner. This was a really important day to get to know the crew and practice my English.

I finally discovered my true calling today – being a Garbage woman! :))))

Bye, bye – Mariana, Portugal Nr:19

The Exchange Begins: Day 1, Arrival

The day started differently for every person. Some woke up in their own bed, some spent their night on the Newcastle beach, but everyone finally ended up aboard the Kaliakra.
The trainees who arrived early with 2 of the mentors went to do some shopping after the raising of the flag by the crew, which is traditionally done in every port. Food shopping for the ship was a great fun because of the large quantity bought and the way back to the ship was exciting. Pushing through the crowd with trollies full of food for the journey… After some quick introductions and a speech from the Captain we played an ice breaking game where we tied ourselves up in a knot. It helped to break down some personal barriers and increased our understanding of team work.

Later in the day we learnt sail and rigging terms in Bulgarian, which was quite a challenge for the majority. Whilst we were learning the terms, some crews from the other ships were making amusing shows for the public. Without the fun and learning there had to be some paper work done which is a necessity for the trip to go smoothly. Moreover, the drama with the Italian luggage ended… They are getting their stuff back and the Italian day is saved! In the evening there were visitors from the Swedish Tall ship committee who are organizing the Tall Ship Races in Halmstad 2011.

The captain and some trainees were showing them the ship and shared ideas about the race next year. They enjoyed the tour and left the ship satisfied. The day still has not ended…. Looking forward for the next adventure before sailing!

Trainee Log: Day 2
The day started really early for me : 6.00 a.m., like a miracle to me, because I was hoping that Francisco would wake me up, but ultimately, he was snoring like a pig so, like magic, my beautiful eyes just opened EXACTLY at the time that I was supposed to wake up! :) I cleaned the kitchens and the mess room floors and I had the pleasure to clean the fantastic toilet. Afterwards I prepared all meals and I finally found my Calling: I`m perfectly fit to be a Garbage woman!!!!! Bye bye, Mariana, PORTUGAL

It was fun to be able to climb the rigging and now I am hoping to climb further!!! In order to have one cookie I have to eat one tomato :(. And I am really eager for someone to cut my hair!!!!!!!! Last night I didn’t hear the engine start as we moved out of the deep water berths into victoria harbour :) Colm, UK

Last night we finally got our luggage so I could sleep in my sleeping bag with clean clothes!!! That was beautiful…. I slept so well!! So this morning I was ready to climb the mast…it was really fun and I hope to do it again…this morning we also learned lots of things about the boat because the captain held a sort of lesson and showed us lots of ropes and parts of the boat, he also taught us some words in Bulgarian, that was interesting and I expect we’ll learn lots of other words….
Paolo, Italy

This morning’s climb to the Mast was really pleasurable – exciting and scary at the same time – and when I was up there, I just wanted to spread my wings and soar, but my security system just wouldn’t let me!...
Afterwards, our Mentor Chris, was really mean and forced me into leading the Blue Watch team, to set sail!...
Everything is going well until now, I am sure that many more exciting moments! Grace, PORTUGAL

The morning was not too different from the day before. We had the early breakfast, raised the flag and a tour of the ship done by the captain. Then came the interesting part! After some waiting we finally had the opportunity to climb the fore mast. In was both challenging and exciting, as the tricks with life lines and everything was not easy to get the hold off. Yet, in the end, we successfully got our mast climbing practice and went to have lunch.
Lukas, Lithuania

I am so glad because I had this opportunity to learn so many words in Bulgarian like fal, contrafal, foc, kliver, scothi, gauss, bom brau, grot and many more. I also like very much to put on the “bra” and climb up the sails but the locks were a bit trick to work with but the experience was very pleasant and I can’t wait to do it in the sea. Yesterday I was so tired that I could not even notice that .

For pictures look at: http://playingonboats.blogspot.com/

TECLA 11 AUGUSTUS 2010

55'06N 001'06W 17:55 UTC
We hebben de haven van Hartlepool vandaag voor de tweede keer verlaten. Gisteren hebben wij mee gevaren in de sail parade die in het begin regenachtig was, maar later droog en met een lekker windje. Na de parade werden wij de haven weer ingelaten om lekker buiten te eten en goed te slapen.
Vanmorgen zijn wij onder zeil van de kade vertrokken. De wind stond op de kop, we hebben het grootzeil eerst half gehezen, toen de fok aan de (door ons gekozen) hoge zijde gehezen. De fok drukte ons van de kade af, het grootzeil werd helemaal gezet en daar gingen we! Geen motor, geen gedoe! En nu zijn we weer gestart en onderweg naar waypoint B. De wind is veranderlijk met iedere bui. Onze nieuwe trainees zijn hun weg aan het zoeken en proberen gewend te raken aan de bewegingen van het schip, aan het wachtritme en aan elkaar. Crew Tecla

ASTRID 10 AUGUSTUS 2010

Tja, daar sta je dan in Hartlepoole, Engeland na een nachte op de ferry vanuit Ijmuiden. Na het traditionele Engelse welkom (regen) was het meteen tijd om in te schepen aan boord van elk zeilmeisje's natte droom, de Astrid. Ruim 40 meter zeewaardige zeilboot waarmee je Somalische piraten platwalst en van haaien haaiensoep maakt. De Astrid zal de aankomende week gezeild worden door zeven bemanningsleden aangevuld met twintig trainees in het kader van de North Sea Tall Ship Regetta 2010 op weg naar Sail Amsterdam. Tijdens onze pogingen om de Astrid drijvende te houden zal ik regematig verslag doen van de gebeurtenissen aan boord mocht ik niet onverhoop zeeziek over de reling hangen. Van de twintig trainees aan boord hebben er achttien nog nooit gezeild en waren er een flink aantal waarbij de hoeveelheid werk pas echt doordrong toen het begrip 'Alcoholvrije vaart' voorbij kwam. Ook ik ben nog even met mijn nieuw opgedane Turkse vrienden de pub ingedoken voor dat dit strakke regime zijn intrede gaat maken. In de aanloop naar Sail Amsterdam dus elke dag een column vanaf de Astrid. Over een uurtje vertrekken wij hier uit Engeland om aan de regetta mee te doen en ik heb er zin an. Tot morgen! Wesley Stuurman - Stuurman aan boord. Luister nu naar Monique Touw live op de radio uit de UK bij de start van de schepen:

WYLDE SWAN 6 AUGUST 2010

DAY 6 Thursday
This day we went the fastest through the whole race, 12.1 knops. It was the best time, and someone thought we were going to tip over. Because of the fast speed we arrived in Hartlepool at 2nd place, after the Mir. This was a real accomplishment. The time was about 12 pm when we arrived. The captain just slept 1.5 hours he was too excited about the speed and the placing in the race. All of the crew and the trainees got champagne to celebrate the "victory", of course after the happy-hour. When we got over the finishline we finally was able to take a shower, and some of us also took a swim in the sea. Now we just had dinner (as always Andreas maked the best food to us), and now we are going to celebrate with wine, beer and of course soda for the small "kids". Cheers g,v! Lots of greetings, Trainees Wylde Swan

ASTRID 6 AUGUSTUS 2010

it's 2 am and we're in the middle of the night watch. It has been a difficult day. After last nights watch I was really looking forward to my bunk, but the sea was so rough that instead of sleeping I could only hang on trying not to fall out, so by dinnertime this evening I was a bit of a zombie. I did, however manage to get a few hours sleep and when we turned out at 12 we were greeted by the most gorgeous star-filled sky. The moon has just come up a nice orange colour and, yes, we even have shooting stars. The world could really not be more beautiful just at this moment. In the distance we can make out the glow from the industry in Teesside, we are currently motoring to our rendezvous with the camera crews so that our film team can finish their report with shots from outside, so it will be all hands on deck early. Losing sleep tomorrow doesn't matter though as we have the arrival at Hartlepool to look forward to.
John Yates - trainee on board Astrid.

WYLDE SWAN 4 AUGUSTUS 2010

DAY 5 Wednesday
Today we had a lot of fun. The day started off with a catch of 29 fishes in only 30 min. After a while we danced and had no wind. We all learned a new dance to the Madcon-song "Glow". It was so much fun! After a while the wind gained and we went just faster and faster. The top speed was 10.4 knots. When it was time for the happy-hour we turned on some music again and everyone danced along with the buckets and the brooms. We did the dish wash on the deck, again. The sun finally came up and everyone was up on deck and was enjoying it. Suddenly the dolphins peaked out too and almost teased us just jumping around and blowing water up in the air, Live music was the next on our "schedule", played by Peter on the guitar and Elie on the violin. We all sat down on the off-deck and listened and sometimes sang along. We just past the GMT and it's soon up for dinner. As always the food is going to taste really good. Andreas is such a good chief! We soon run out of water, so there is no possibility to take a shower. But the Wylde Swan is expected to get to Hartlepool at Friday so we just have to hang on and get used to the dirt. That's all for now. Over and out.

Greetings Trainees Wylde Swan

ASTRID 5 AUGUSTUS 2010

They say it's better to have tried and failed, and it certainly applies this week. Ok, Astrid has had to give up and turn the engine on, but it was always going to be difficult against the wind in a square rigged ship. None the less, I wouldn't want to have missed a minute of the voyage so far, we have experienced so much and it's not over yet. We did have a short period of good sailing. During our watch from 4am-8am yesterday we reached 8 knots under full sail, and Astrid showed that she had it in her if the conditions suited, but most of the time the wind was quiet and the voyage was more pleasurable than exciting. This, however gave us time to do other things such as splicing, map-reading etc, not to mention the odd trip up into the rigging. The rest of the time you are either on watch, or sleeping ready for the next one. We are on again at midnight...
John Yates - Trainee on board Astrid

TECLA 4 AUGUSTUS 2010

57'05N 000'27E 16:28UTC
Wind eindelijk hebben we wind! Na te veel uur drijven varen we nu dan toch weer op het waypoint af. Afgelopen nacht was de wind zwak en veranderlijk. Tijdens de wacht hebben we een raadsel spel gespeeld. Nele heeft raadsel kaarten achter gelaten waarop een gebeurtenis staat beschreven in 1 zin en door vragen moet de rest dan uitzoeken wat er precies gebeurd was. We hebben heel veel lol gehad.
In het klassement waren wij vanmorgen weer gezakt, 4 in onze klasse en 6 overall. Maar nu de wind weer toe is genomen hopen wij dat wij onze 3de plek snel weer terug hebben! Pegasus is al aan de horizon verschenen en komt steeds dichterbij. De race zal morgen om 12:30 gestopt worden voor klasse B schepen. Voor de schepen die nog niet over de finish zijn zal dit een finish op zee betekenen. Wij zijn van plan daarna gewoon lekker door te zeilen aangezien wij pas op zaterdag in de haven hoeven te zijn!

ASTRID 3 AUGUSTUS 2010

The weather in Kristiansand on our arrival could’ve been less rainy, but it stopped for a very spectacular firework display. Unfortunately the wind direction was such that all the paper from the fireworks fell on our deck, so the following morning we had some tidying up to do. We breakfasted early as there was a lot to be done. There was a bit of a worry as not all of the equipment had arrived for the film crew who were to be our guests on board, which could mean that the live coverage each day may not work, however all turned up just in time. Our day started with us up in the rigging releasing the sails ready for the parade of sail. It was my first time up there and I was glad of the harness. The wobbliest bit was when someone else came onto the same line under the yard that you were on, but you had work to do, so you soon got used to it. Then the time came to sail out into the bay and the welcome was amazing, there were thousands of little pleasure craft out to see us, as well as people lining the shoreline. Steering through the melee was no mean feat, but it was worth it, the tall ships made a stupendous sight all following on in line. Then we had lunch before the start of the race. The breeze was just right for the ships to show themselves in all their glory for the final rush to the start line, with lots of maneuvering allowing some wonderful views as the ships came really close to each other. As the race started, so the wind started to drop. The forecast was not good for Astrid with light winds from the wrong direction, but at least all ships had the same problems. As the race went on each captain had to choose their route, and many turned to try their luck in the North while Astrid stayed on a southerly course heading for Denmark. With the leisurely wind we had time for other distractions and the mackerel fishing was particularly successful, with our catching 5 fish on one line at one time. Obviously the dolphins were impressed, as a pod came to see what we were up to. So far, apart from a touch of mal-de-mer, it has been a wonderful trip, and even the mal-de-mer is settling down as we get our sea legs! Current position 11th in class, but if our weather gamble pays off there is still hope…
John Yates, trainee TS ASTRID

BLOG WYLDE SWAN at Hartlepoole mail

Richard Mennear is sailing at Wylde Swan. Read his daily log via: www.hartlepoolmail.co.uk

TECLA 3 AUGUSTUS 2010

57'07N 003'13E 16:32 UTC
Vandaag was een echte race dag. In de ochtend lagen we tussen een aantal andere tall ships, iedereen aan het race, iedereen onderweg naar het waypoint en allemaal doen we ons best met de wind die ons gegeven wordt. De verschillende tuigages proberen hun gram te halen met de lichte en veranderlijke winden, de stroming en de golven. Wij zijn een aantal keer overstag gegaan om de juiste balans tussen koers en snelheid te vinden, je wilt natuurlijk hard zeilen, maar ook richting finish! De Wylde Swan is achter ons langs gekruisd met hoge snelheid, de Sorlandet was een vast punt aan de horizon en de Pegasus hebben we van alle kanten gezien! Nu is de groep weer uit elkaar gevallen, wie weet vinden we elkaar vannacht weer en doen we hetzelfde dansje morgen nog eens. Crew Tecla

WYLDE SWAN 3 AUGUST BLOG 4

DAY 4 TUESDAY 3 AUG 2010
This morning we woke up to a beautiful sunrise. We had nice wind, heeling a lot. We are currently in 6th place in the race. It was a great relaxing afternoon with games and live music. We played who am I and it was quite fun. The shipmates wrote their own song about the race and our wonderful Wylde Swan who is destined to win. At the moment everyone is helping, even the seasick folks are having a dish washing party on the deck! It has been a very successful day, we are actually heading towards England. We still have everyone safe on board, a great accomplishment. People are sliding everywhere but we holding on, obviously. Some lucky people got to go up to the mast today. The food was amazing, as always. :)

WYLDE SWAN 2 AUGUST 2010

DAY TWO, SUNDAY 1 AUG. 2010

We started of from Kristiansand we a lot of boats following us out to the starting point. The wind was quite good and we held a decent speed. Because of the wind and the waves a few people got seasick. The wind lasted until the nightwatch started at 12 pm, and then we just floated about in the rain the rest of the night. We tacked a few times to get a higher bearing and heard on the radio in the morning that we were in third place behind the Mir and the Sorlandet on handicap.

Morning now, girls are at the back of the ship catching fish, and cutting the heads off..Lovely.(for lunch) Woke up to a beautiful weather, the sun is shining high on the sky.
The mood is very relax with people laying around sun bathing. The wind is catching up. We are hoping for another memorable day at sea.

TECLA 2 AUGUSTUS 2010

57'20N 006'11E 16:49 UTC

Vannacht hadden we helaas geen wind en met het beetje wind dat we wel hadden zeilden de Pegasus en de Jolie Brise bij ons weg. Tijdens de ochtend uitslagen waren wij 3de in onze klasse en 10de overall. Gedurende de dag nam de wind wat toe en rond 12 uur liepen wij weer 4 knopen. Het sturen en het genieten van het uitzicht was heel gemakkelijk!
Vanmorgen hebben de jongeren vis gevangen, makrelen. We besloten ze te houden voor het diner, de kleine gingen weer terug, de grote werden schoon gemaakt, op 1 na, die werd terug gegooid toen een van de jongens moest kiezen tussen zelf dood maken of op iemand wachten.. Gijs heeft de vissen gefileerd, ik heb ze gebakken en de bemanning heeft ze heerlijk opgegeten.� De wind is nu nog wat meer toe genomen en wij gaan nu weer 7 knopen. Jet - Crew Tecla

TECLA 1 AUGUSTUS 2010

57'57N 007'43E 18:02 UTC
We zijn 2,5 uur geleden gestart met de race naar Hartlepool! De wind is nu zo'n 3 bf uit de zuid west.
Onze nieuwe trainees zijn nog wat wankel. We zijn nu met z'n 13en, 3 van de trainees hebben al op de Tecla of andere schepen gevaren, de rest is helemaal nieuw in op zee en in de Tall Ships Races! Het is een hardwerkende groep, ze lijken het erg leuk te vinden om overstag te gaan, zeilen te zetten en met wat lijnen te spelen vlak voor de start, een goed teken! We hebben net het eten op, de witte wacht is nu de afwas aan het doen en de blauwe wacht krijgt nu instructies over sturen, kompas koersen en aan de wind zeilen. De nacht zal even voor mijn wacht vallen en de zon zal nog voor het einde van mijn wacht weer op komen, ik heb wel zin om weer een paar sterren te zien!

WYLDE SWAN 1 AUGUSTUS 2010

TALL SHIP RACE 2
KRISTIANSAND - HARTLEPOOL
1 AUG. 2010

DAY ONE, SATURDAY 31 JULY 2010.
We arrived at 4:00 pm to meet the crew and all the trainees and unpack. We played speed dating to get to know each other. Afterwards, we all went out to the tall ships festival to watch the amazing fireworks over the harbor. Everyone experienced their first night on Wylde Swan and no one fell out of the hammocks! Some of the trainees had to stay up for the gangway watch, but the rest of us got to sleep quite well.

TECLA 27 JULI 2010

57'00.7N 008'00.2E 10:57 UTC
Gister zijn we rond 18:00 uur in Lemvig aangekomen, na een kijkje te hebben genomen in de binnen haven hebben we besloten toc maar buiten te gaan liggen en daar een mooie barbecue klaar te maken. Tegen zonsondergang werden de laatste beetje mais weggewerkt en zat er weer een geweldig mooie dag op. We zijn vanmorgen om 06:30 uit Lemvig vertrokken en zijn het eerste stuk op de motor het fjord uit gezeild, helaas hadden we tegen wind. In de fjord ingang hebben we zijn gezet en zijn we onder zeil en motor nog een stukje verder gevaren, deze keer omdat er te weinig wind was. Nu staan de topzeilen erbij en gaan we met 4 knopen richting Noorwegen, zonder motor! We weten nog niet waar we heen gaan en hoe lang het gaat duren, zo lang we maar zeilen! De nieuwe bemanning is nog wat onstabiel deze eerste dag op open water en meer golven dan wind, we hopen dat het tegen de avond beter wordt.

TECLA 26 JULI 2010

56'35.9N 008'38.1E 12:57 UTC 26/7
Finally some news from the Tecla. We are underway (using sail!!) to Lemvig, at the end of the Limfjord. We have about 10 or 15 miles to go and a little bit more because we have to tack a few times. The Limfjord so far has been amazing! Beautiful scenery, nice corners and amazing places to stay on the quay or at anchor. Yesterday we had a beautiful sailing day and we ended up along side a small dock. The owner gave us permission to come alongside as long as we did not use to much engine, as not to blow sand in his rails underwater. So this morning we prepared as best as we could, and left the quay under sail. The man smiled and waved with a Tall Ships Race tshirt in his hand. The sun is shining and we have a changing wind (every corner is different) that is between 1 and 3 bf, we are doing 5,5 knots now heading for a bridge, the 3rd and last. Tomorrow we hope to set sail towards a harbor near Kristiansand.

ASTRID 25 JULI 2010

Saturday morning, after an evening with beautifull fireworks the day starts for the new trainees on board Tall Ship Astrid with learning the ropes and going aloft. We prepare the ship and the new crew for the departure that afternoon. Slowly the port of Aalborg is getting empty, with the 70 ships taking part leaving one after the other in the parade of sail.

At 15.30 it was our turn to cast off. We did so and just meters from the shore and with a blow on the ships horn astrid was covered in her cloud of sails in less than a minute, all the sails being set at the same time. And so we left Aalborg, sailing the parade out of the Lymfe Fjord.

After passing Hals Barre Lighthouse we headed due North, towards Sweden. This morning we arrived in the beautiful small port of Skarhamn. An old small cargo port where the Astrid has visited many times in her time under Swedish flag sailing the Baltic with agricultural products.

Tommorow we will go further North through the Swedish archipelago towards Lysekil.

It promises to be a good day!

Willem- Cpt TS ASTRID

THALASSA 20 JULI 2010

It is again Pear’s time to write a nice note about our trip onboard of the Thalassa. Sunday morning we came on watch (12-4) and heard that the destination was G�teborg. If we would go at anchor or if there is a place in the harbour, was still unknown. But finally we got a place in Frihammen, berth 1, the nicest place that G�teborg Port Control could offer! Will be continued next night watch.

At the time that we arrived in Frihammen, about 05.15, the Thalassa was celebrating (with beer) that we did it! All crew and (most of) the trainees were toasting on deck. During breakfast/lunch (brunch) the Captain decided to should change the onboard time to local time, which means two hours forward. After brunch we cleaned the ship all together; Bananas cleaned the deck, Apples the interior of the ship and we did the dishes and cleaned the galley. Within one hour we were finished and there was time to swim in the harbour and/or go in the city. Everybody enjoyed this day in G�teborg!
The night we spend in the bar of the Thalassa and the next morning we sailed again out of Frihammen. It was beautiful sailing weather and in less than one day we arrived on the north of the island Laes�. Laes� is a small island in front of the entrance of the fjords of Aalborg. Earlier this watch (ca. 01.45), we dropped anchor and all trainees take full anchor watch of the ship as all Thalassa crew members have gone to bed. When we wake up again (still 20 July) the weather forecast says we can expect a sunny morning so we hope we can wake up with a dive in the water! More about our adventure on the Thalassa will be described by the Bananas.

WYLDE SWAN 7-17 JULI 2010

07 July 2010
After the introduction talk by the captain, Stefan, we were divided
into three watches.
In rounds, we learned basics concerning rope handling and sailing,
rules onboard the ship, safety and climbing the rig.
After a great dinner, that Andreas, our cook, prepared we went into
the park near the ship and did two introduction games: Throwing the
hat (mainly concerning names) and The union of similarities (find out
how you are similar to your fellow trainees).

08 July 2010
The first night sleeping on the ship, for some people it was not to
easy getting to sleep (especially for the ones in the hammocks) After
breakfast, we were going into Rotterdam for real!
Besides visiting locations of cultural and historical value, we had
to a trading game; every watch had to start with a teabag, and had to
trade it for something more valuable. Back at the ship we had a great dinner, I really liked it.

09 July 2010
We had breakfast, and straight afterwards Stefan and Martin got the
engine running, and we were off! While sailing out of the canals of
Rotterdam, we didn't set sails, but shortly after we came out on open
sea, sails were being hoisted. Everywhere on board, you would hear
quartermasters yelling "PULL PULL PULL", and by the power of teamwork,
the huge sails came up for the first time on this exchange. The day
passed quickly, with the watch schedule setting in. Some people went
to bed early and missed the sunset, but on the other hand got to watch
the sun rising over the coast of Belgium.

10 July 2010
Today we sailed from Vlissingen to Antwerp.
We prepared the ship for a nice arrival , all clean and tidy.
In the harbour of Antwerp, we could have a look at all other tall
ships. We made and delivered invitations for a brunch onboard the
ship. Crew and trainees of other ships were invited, so they could see
he beauty of the swan. In the evening we discovered the city Antwerp.

11 July 2010
Today we had the brunch on board and met lots of interesting people.
Afterwards we had the crew parade and the crew party, it was fun
recognising our guests from the afternoon in the parade, we all woke
up so excited to go and join the crews of all the other boats. This
involved everyone walking in a line down the street to the prize
giving. We personally thought we made the best entrance to both the
harbour and the crew parade. Other than that it was amazing to see all
the other crews and what they had dressed up in. After the parade we were all so hot and all so thirsty, that we
decided to go to the shop and buy some drinks.

12 July 2010
After another delicious breakfast, we visited the Statsraad Lehmkuhl,
a Norwegian ship much larger than the Wylde Swan! After that we went
to the Maratime School and saw many historical artefacts and an
amazing steering simulator that cost about two million Euros to
create! At the end of the day we stood on the bridge overlooking all
the moored ships to watch some spectacular fireworks, it was a lovely
evening.

13 July 2010
A Dutch naval ship called the Uranina was moored beside us in the
harbour today, and it was very interesting to have another crew so
close. Today was the last day we had it Antwerp, so everyone went out
around the city to see what they could before we sailed off with the
other ships in the parade of sail. It was amazing to see all the
people lining the harbour to wave us goodbye. We were back on the sea
again after a great stay in Antwerp - next stop, Aalborg!

14th July
We were anchored near the mouth of the Schelde, floating around with a
lot of other ships, a strange experience as we are normally so far
apart in a race! The race itself was postponed a number of times due
to weather problems, but after a few hours we got underway and it was
very exciting to be taking Wylde Swan on her first race. In the end,
we started thirty seconds early, a very small margin considering the
days to spend at sea, but it was against the rules and we have a
penalty now - that doesn't mean we can't win though!

15 July 2010
Today we played a game where you have to think of a compliment to give
to a member of your watch, it was great for morale and made everyone
very happy! This was our first day of racing, and along with it came
our first storms, and they were very powerful. Many of us had never
sailed before, and it was incredible to see what the sea was capable
of, lifting the ship like a feather. It was difficult for those
people, and some were seasick because of the storms!

16 July 2010
Today we had a birthday onboard the ship, so we woke up singing. The
weather was better, there was less wind and the waves became smaller
during the day. That gave us the opportunity to trim the sails better
and also take the helm again by hand.
In the evening we amused ourselves with some guitar playing and
singing. Almost everybody stayed up late because the finish was just a few
miles away.

17 July 2010
This morning we finished! Around 4 o'clock the Wylde Swan crossed the
finish line. We had a small party with the crew, just to celebrate the safe arrival
of the first real race of our ship. We anchored close to Danish shore, and after a good sleep we had a
swim and left for Sweden. We arrived in Marstrands, were it was
absolutely beautifull. In the evening we discovered the place,

18 July 2010
We left the harbour of Marstrand and went to a fjord. Part of the
group would be hiking, the other part sailing. At the end of the day
we would meet again in a fjord, where the ship would be anchored.
It was beautiful to sail between all the fjords. We reached the anchor
place, the weather was still good so some people decided to go for a
swim. We could also sail around with a tender of the Wylde Swan. Meanwhile a
barbeque was being prepared. The food was excellent. We enjoyed all
this but without the other group, the group that was gone hiking. They
were still didn't arrive. Some people said we wouldn't see them until
the next morning. But they were faster, they were back around ten
o'clock.

Trainees and crew of Wylde Swan

ASTRID 19 JULI 2010

MAANDAG 19 juli 2010

HALS 57 graden 06 minuten NOORD 010 graden 34 minuten OOST

We liggen aan de kade in het kleine havenplaatsje HALS. Hier is er ook een veerdienst die het vasteland verbindt met het eiland. 's Avonds is het hier vrij rustig, overdag een drukte van jewelste omdat veel toeristen dit plekje aandoen per fiets, auto of motorhome.

In de voormiddag krijgen we kliminstructie onder de ervaren en deskundige leiding van Willem onze tweede kapitein. Iedereen die wil mag de mast in. We doen een veiligheidsharnas aan en stap voor stap klimmen we het want in. Sommigen klimmen tot op het eerste platform, anderen klimmem tot in de top van de mast. Op de hoogste ra gezeten heb je een prachtig uitzicht over de vlakte van HALS. De zee, het strand, de duinen, ... mooi! Het is puur genieten.

Telkens er iemand terug op het dek van ons schip komt volgt er een welverdiend applaus door de leden van de groep die nauwgezet met foto- en filmcamera's in de hand, het klimmen van ieder van ons volgen.

Na het middageten zijn er acht dappere groepsleden die een fietstocht door het Deense land aanvatten. We rijden richting HOU, een havenplaatsje op zo'n 12 km van HALS. Hier aangekomen eten we een lekker ijsje en keren terug via een fietsroute, dwars door de natuur, het is betoverend mooi.

Moe maar tevreden zijn we omstreeks 19u. terug in HALS waar we genieten van een uitstekend bereid avondmaal.

In de haven van HALS en aan de kade liggen er al heel wat nieuw aangekomen boten van de Tall Ships Races 2010. Ieder heeft z'n eigen verhaal van de voorbije stormachtige vaardagen. Het was best spannend en voor velen ook zeer vermoeiend gezien de hevige wind en de daarmee gepaard gaande grote en hoge golven!

's Avonds wordt er nog gezongen, een biertje gedronken of een glaasje wijn om daarna tevreden onze kooi op te zoeken op weg naar nieuwe dromen ...

DINSDAG 20 juli 2010

Om 08u. slaat de motor aan om ons te wekken en het schip naar AALBORG, onze eindbestemming van de eerste race, te brengen. Het is een tocht van ongeveer drie uren door de LIMFJORDEN via het LANGE RAK.

Tegen de middag komen we aan en kunnen we genieten van al het moois wat AALBORG aan ons te bieden heeft en dat is heel wat musea, een zoo, zwemmen, een rondrit per stadsbus, ... We zien er naar uit!

Henk

MONDAY 19 JULY 2010

We're at the dock of the quiet harbourtown HALS, right across the ferry which connects the mainland to the island. At night it's fairly calm, in the daytime HALS is a very busy place, because many tourists visit this cosy town by bike, car or motorhome.

In the morning our experienced second captain Willem teaches us how to climb the mast. Everyone who dares to climb the mast can go up. We wear a safety belt and step by step we climb the 22 meters high mast. Some climb up the first platform, others even reach the top! On the highest yard you have a beautiful view of HALS. The sea, the beach, the dunes... wonderful!

Every time someone arrives on deck again, they are welcomed by a huge applause by the other trainees who followed the courageous climbers with camera's!

After lunch eight brave trainees take a biking trip across the Danish countryside. We drive to HOU, a harbourtown 12 km from HALS. There we eat ice cream after we return to the ship right through the wild nature.

Tired but satisfied we arrive in HALS where we enjoy an excellently prepared dinner.

In de harbour of HALS there are a lot of ships which participated in the race. Everyone has its own story of the previous stormy sailing days. It was really exciting and for many of us rather tiresome because of the strong winds and high waves.

At night there is singing, people drink beer and wine and return to their cabins really satisfied, ready for new dreams...

TUESDAY 20 JULY 2010

At 8 o'clock the motor wakes us up to start our final part of the journey AALBORG. It's a three hour trip through the LIMFJORDEN via the LANGE RAK.

By noon we arrive andK can start to enjoy the beautiful town of AALBORG which has a lot to offer: a museum, a zoo, a swimming pool a guided tour etc. We look forward to it!

Henk - Trainee Astrid

SORLANDET 19 JULY 2010

We are now on our way to Aalborg at 4 o’clock in the morning. We have been in Sweden since Sunday and left there Monday (yesterday) at 1800 hours.

The first three ships in the ranking are Norwegian, we don’t know yet has first place. Some ships had to take a time penalty because they crossed the starting line too soon. In order of who crossed the finish line first: Statsraaad Lehmkuhl, Christian Radich and s�rlandet. We are the only one of those three ships that hasn’t taken a false start.

Sunday, around noon we were allowed to leave the ship. Stepping on firm ground after having spent a week on sea was a unique experience. When climbing some stairs I felt like I was on the boot again. My head was spinning by the time a got back to the ship. Later that night there was a barbeque on Statsraad Lehmkuhl. The three Norwegian ships were all moored in Halmstad. The barbeque was really fun. There was a drinking competition for the crew of each ship. The judge was from Radich, guess who won. We did spill some soda so there is room for discussion. The next day the city of Halmstad organized a trip to adventure-land for us. There was a swimming pool, some rollercoaster’s and a restaurant. If we showed our ‘tall ships race’-pin we could take the bus (also especially for trainees) to adventure-land. Later it took us to the center of the city were we went shopping. Instead of leaving Tuesday we left yesterday, that way we can spend more time in Aalborg.

Currently there is little wind and our speed is maximum 4 knots. There is very little wind, normally we would hoist all the sails. But because we are going to cross a sea-highway we only hoisted a few square sails and the stag sails in the front. That way we go slower and we will cross the highway at daytime. Also we want to cross it when the captain is awake, so the watch was really relaxed again for the people who didn’t have to do physical watches. I wasn’t one of those.

I’m going to get some sleep, I will write to you as soon as possible

Sofie de Grootte, trainee Sorlandet

ASTRID 18 JULI 2010

Vannacht om 03.19'03" gingen we over de aankomstlijn van de eerste race. Iedereen stond aan dek, er werd gejuigd en gezongen. We haalden het binnen een zeer mooie tijd van drie en een halve dag, ongelooflijk maar waar. Het is een van de weinige races die de Astrid tot nu deed met zulk een goeie wind!

De laatste uren voor de finish kregen we nog wat goeie wind vanuit de juiste richting. Dit maakte dat we onze negende plaats in onze A-klasse en over-all konden handhaven. We zijn fier op onze prestatie!

Sommigen bleven nog wat aan dek om de opkomende zonsopgang te bewonderen, anderen waren moe van de spanning van de laatste uren voor de finish en zochten hun kooi op om te genieten van een deugddoende slaap.

Een tijdje later werden we gewekt door het draaien van de scheepsmotor. Dat waren we helemaal niet meer gewoon... Tegen de wind in voeren we richting HALS waar we omstreeks 15u aankwamen volgens de gegevens op de boordcomputer. Het is een mooi, klein havenplaatsje waar we heen voeren om als volwaardige zeebonken terug voet aan wal te plaatsen.

We hebben nog enkele dagen voor we in AALBORG, onze eindbestemming, aankomen. Dit zal ons de welverdiende rust geven die we na de voorbije dagen tijdens het wachtlopen hebben moeten missen. Ook kunnen we nu wat oefenen in het mastklimmen, koorden splitsen, knopen leggen en allerlei zeemanswerkjes,...

Moe maar zeer tevreden kijken we uit naar wat de volgende dagen ons nog zullen brengen. De sfeer zit er goed in. Er zijn geen conflicten en de familiale Astridsfeer en vriendschapsbanden groeien verder met de dag.

Ons ALOHA vaarproject voor jongeren met en zonder handicap verdient een dikke pluim! Alle verwachtingen zijn ingelost en we zien al uit naar de volgende vaartochten en races om onze wereldzee- en ontdekkingstochten verder te zetten.

Henk - Trainee Astrid

ASTRID 18 JULI 2010

Iedereen heeft een goede nachtrust gehad. We zijn vannacht rond de top van Denemarken gevaren, het SKAGERRAK in, maar nog 60 mijl verwijderd van de finish in SKAGEN. Velen onder ons ontdekten dat we terug gsm-verbinding konden maken met de wereld, leuk maar misschien ook weer niet? Het heeft wel iets om niet bereikbaar te zijn. We feel free!

De zee is kalm. Het weer is helder en zeer zonnig. Onze zonnecreme komt goed van pas! Hier en daar zijn er wat stapelwolken te bespeuren, de wind is zwak. Dat is niet zo goed voor onze rangschikking want de lichtere schepen halen ons nu in...

Aan boord is er nu een gezellige, rustige drukte, voor ieder wat wils. Het wacht lopen gaat gewoon door maar er wordt ook koper gepoetst en brood gebakken. Sommigen genieten van de zon en willen een kleurtje, anderen lezen een boek of schrijven po�zie. We hebben ook allerlei kunstzinnige bezigheden zoals het schilderen op doek, op grote tekenbladen en op glazen flessen die we zullen voorzien van een boodschap voor de wereld, in de hoop dat we op een of andere dag ook antwoord krijgen op wat we schreven. Message in a bottle!

Hopelijk komen we vandaag over de finish-line, maar alles hangt af van de wind en de stroom en die spelen eerder in ons nadeel vandaag. We drijven zelfs een beetje weg van onze koers omdat we niet scherper kunnen varen dan we nu doen. Maar er wordt een westenwind beloofd dus daar is het nog even op wachten. Na de finish is het nog zo'n 16 uur varen tot AALBORG, onze eindbestemming. Misschien leggen we nog aan voor een of ander mooi eilandje en kunnen we met de rubberboten aan wal komen, net zoals de zeevaarders het deden in vroegere tijden...

We genieten met volle teugen en zien er naar uit om een stukje van het mooie Denemarken te ontdekken!

Henk op de TS ASTRID positie: 57 graden 16 minuten NOORD - 008 graden 48 minuten OOST om 11u.

MORGENSTER 17 JULI 2010

Morgenster gefinnished

Zaterdag 17 juli

Vanmorgen om 6.20u klonk de stem van Jacob over de intercom: "nog 10 mijl te gaan, voor wie bij de finish wil zijn, moet nu uit bed komen!" Eerlijk gezegd geen makkelijke taak, maar ik wilde dit moment absoluut niet missen.
Gisteravond was de wind al behoorlijk afgenomen, waardoor de vaart er wat uit was geraakt. Daarnaast leek een ander schip ( de Iskra) steeds dichter bij te komen, dus wilde ik graag de afloop van deze spannende race weten.
Thuis zou het me nooit lukken, maar hier stond ik binnen 10 minuten aangekleed aan dek, en jahoor, met de Iskra naast ons. Het bleef spannend tot op het laatste moment, MAAR... ons schip was 50 seconden sneller!!!

We zijn als nummer 7 over de finish gekomen; 3 Noren, 2 Russen en de Swan Nederlands schip) gingen ons voor. Volgens de laatste stand zijn we nummer 10 en we kunnen misschien nog 3 plaatsen stijgen. Daar horen we later nog meer over! We houden jullie op de hoogte.

Na de finish zijn we doorgezeild naar Skagen. Rond een uur of twee verdween alle wind en toen volgde mijn favoriete onderdeel; het binnenhalen van de zeilen. Zoals dat in zeiltermen heet; heb ik de kluivers op de boegspriet opgedoekt. Voor de mensen die deze taal niet begrijpen, zal ik een simpele uitleg geven; ik heb een tuigje aangetrokken om vervolgens in de voorste punt van de boot te klimmen; om daar zonder grond onder mijn voeten (staande op een dun draadje)boven de zee te bungelen; om daar dan weer de zeilen bij elkaar te binden... en ja, dat is spannend, maar boven alles ontzettend gaaf! Ik had daar even het idee dat ik als een vogel boven het water vloog.
Een heerlijk gevoel van vrijheid.

Ja, mensen, het is officieel... ik ben verliefd! Toen ik net terug kwam lopen uit het dorpje Skagen en ik de masten van de Morgenster boven een gebouw uit zag komen, kreeg ik kriebels in mijn buik, het schip heeft mijn hart gestolen.

Morgenochtend vroeg vertrekken we vanuit Skagen om op zoek te gaan naar een mooie ankerplaats. Ik zie er naar uit om weer de zee op te gaan en te zeilen!

Groetjes,
Fanny

ASTRID 16 EN 17 JULI

vrijdag 16 juli (nacht en voormiddag).

De nacht brengt een mildere zee, maar kalm is ze nog allesbehalve. Er komt iets meer tijd tussen de golven nu, waardoor we minder onvoorspelbaar slingeren en stampen. Het achterdek rijst soms tot acht meter boven de waterspiegel, waarna we duizelingwekkend snel naar het dal duiken (het kaperschip in de Efteling? Voer voor watjes!). Kriebels in de buik maar ook palingen in de maag zijn het gevolg. Voor velen is deze introductie op het zeeleven iets te bruusk. Er ontstaan verslavingen aan Touristil, wanhopig wordt naar zetpillen gegrepen en liggen is voor velen de enige remedie. Het onbeschrijflijk lekkere eten van Mama Astrid (ook wel Ineke) blijft helaas dus al te vaak onaangeroerd. Wie wel doorzet een aanschuift in de gezellige mess ziet verschijnen: heerlijk gekruide vis en aardappelpuree met een goudbruin kaaskorstje, ovenpasta voor vegetari�rs en voor carnivoren, pannekoeken zo dik en stevig als het voordek maar overheerlijk met meloen en ananas... Ja: wie vaart op zee die eet voor twee!

Ook overdag blijft de wind aanhouden, we zeilen aan 9 knopen naar het noordoosten en passeren, sneller dan we tellen kunnen, de Nederlandse wadden, vervolgens de Duitse wadden en steken dan de Helgolander Bocht over. De Deense territoriale wateren liggen binnen handbereik en we zijn slechts twee dagen op weg. Verwachte aankomsttijd met dit tempo: de vroege ochtend van zondag 18 juli! De schipper dacht zes dagen te varen, op deze manier worden het er vier. Van de racecontrole komt het onwaarschijnlijke nieuws: 5e plaats overall, 5e Tall Ship in de race! Deze prestatie kost ons helaas de Jager (voorste zeil), die zich losrukt van zijn touwen. Er wordt niet lang om getreurd - sommigen durven vermetel het woord 'overwinning'in de mond te nemen.

vrijdag 16 juli (namiddag en avond)

Maar wie grijnst daar sardonisch van onder het woelige schuim? En wie opent daar zijn hand, toont ons waar de touwtjes van ons zeevaarderslot liggen? We leren dat op zee enkel de machtige Neptunus en de grote Poseidon beslissen waarheen het leven waait. In de loop van de namiddag gaat de wind liggen en valt deze terug tot een lichte en aangename bries. De zee kalmeert en onder de bemanning zijn er velen die even opgelucht adem halen. Maar ook de zeilen ontspannen zich nu en onze snelheid valt terug. Onze mooie Astrijd gedijt immers best onder een strakke bries: het is dan dat haar oude statige romp de zee�n klieft. Nu worden we meedogenloos achtergelaten door onder meer de Shtandart.

Dankzij het kalme weer kan het normale leven aan boord zich weer ontplooien. Kribben blijven nu leeg, kajuiten worden op orde geruimd en de 'korvee'wordt weer volledig uitgevoerd. En dat betekent: toiletten schoonmaken, stofzuigen en koper poetsen! Op het voordek slaat Lieve met enkele enthousiaste kunstenaars aan het schilderen, Tijs schrijft gedichten. En 's avonds krijgen we hoog bezoek: Jeremy Waes en zijn geliefde Conchita Tinneke brengen een doorleefde maar vooral hilarische versie van dat verschrikkelijke nummer dat iedereen kent. "DOS..."

De nachtwacht is kalm maar verveelt niet: regelmatig brassen we de zeilen om alles uit de weinige wind te halen, tussendoor staren we naar de sterrenhemel en liggen met z'n vieren gelukzalig op het dek. Na de overrompelende twee eerste dagen vol razernij is het goed toeven op het wiegende dek van onze lieflijke Astrid. De goden glimlachen en de bemanning herademt.

zaterdag 17 juli (nacht een voormiddag)

Tijdens de nachtelijke uren gaat de wind nog verder liggen. We halen nog nauwelijks 4 knopen nu en zien achter ons de kleine C en D klasse-bootjes verschijnen. Met dit weer halen zij hun optimale snelheid. Onze positie valt nu terug naar 8. Later zal blijken dat Mir, Christian Radich en Statsrad Lehmkuhl al gefinisht zijn. En dit terwijl wij nog op 200 zeemijl dobberen.

Niemand laat het echter na aan het hart komen. We gebruiken de tijd om eindelijk wat bij te slapen, wat te lezen of flessenpost klaar te maken, het scheepsjournaal aan te vullen of rustig aan dek wat te zonnen. De truien, regenbroeken en windjacks van gisteren worden overboord gezet en voorwaar, zien wij daar een bikini verschijnen? Er worden zelfs gewaagde zwembroeken getoond! Dankzij de zware dagen kunnen we nu ten volle genieten van de rust. Het leven hier op zee is onvoorspelbaar, en dat is maar mooi zo.

Dat de standvastigen zullen overwinnen, wordt extra in de verf gezet door Didi (de jonge Bulgaarse eerste stuurman en stand-up comedian). Na drie maanden halstarrig proberen en doof voor de vlijmende hoon van Schipper Pieter en de crew, haalt hij rond het middaguur zijn zelfgemaakte vislijn (het aas is een chocoladepapiertje) weer binnen. De hele weg van Itali� naar Antwerpen, dag in dag uit, nooit hing er wat aan.
Van aan de middagdis horen we plots zijn opgetogen kreet, waarna hij glimmend van trots in het deurgat verschijnt. In zijn hand de lijn en daaraan een exotisch wezen uit de Noordzee, flipperend en flapperend met zijn ranke gespierde lijf. Didi heeft eindelijk beet! Na de welverdiende felicitaties en brom van de schipper, gaat de geep met een wijde boog weer het water in. En Didi vat moed, want zijn lijn hangt er nu nog steeds.

Ondertussen passeren we de westelijke ingang van de Limfjord en komt de finish dus dichterbij. De wind zit echter niet mee: tegen de voorspellingen in moeten we uit koers varen om toch wat wind te vangen (motorgebruik is immers strikt verboden) en onze kansen op een goede eindklassering verdwijnen als het schuim op de luttele golfjes langs het schip. De crew blijft er gelaten onder.

zaterdag 17 juli (namiddag en avond)

Iedereen kent het zeemansadagium: "Driemaal is scheepsrecht". Ook de oude Heren uit de Zee ontsnappen niet aan deze wet. Net op de valreep komt de weersvoorspelling haar belofte na. De wind ruimt naar het westen en we brassen een laatste keer de zeilen. Tegen 8 uur halen we opnieuw een piek van 8,5 knopen. In de ogen van Schipper Pieter begint een vlam te schitteren: we zetten alles op alles in de laatste mijlen naar de finishlijn. De stagzeilen worden ontvouwen, de buitenkluiver trekt aan onze boeg. De snelheid zakt iets terug naar 6,5 knoop en drijft de spanning ten top. Naast ons verschijnt de kleine Jens Kroch, een Deens zeepaard dat zijn stal ruikt. We schuiven mee! ETA: vijf uur in de ochtend van zondag 18 juli. Nog slechts enkele uren naar de meet. Als de wind aanhoudt...

TECLA 17 JULI 2010

57'34.4N 009'30.4E 17:48 UTC
Log written by the Red watch (Stef, Robine, Cedric en Koen) with help from Julie!
Vandaag was er niet veel wind. Op een gegeven moment gingen we zelfs achteruit en in rondjes!
Desondanks hebben we ons toch geamusseerd. We hebben gelachen, gezongen en van de zon genoten. Op het einde van de dag kwam er een beetje wind, en verschenen en schepen aan de horizon dus we hebben de zeilen weer allemaal gehezen en proberen weer ook wat snelheid te maken. Nu begint het te regenen, snel naar binnen regenkleding aantrekken en kijken of de regen ook wind brengt!

SORLANDET 18 JULY 2010

Today the watches were really relaxed. The race is over and the wind is blowing in the wrong direction so we have taken down all the sails and we are continuing on motor.

We are going to visit Sweden. Tomorrow we will arrive at Halmstad and we will stay there until Tuesday. Then we go to Alborg in Denmark when the port is ready to receive all the tall ships.

During our watches we have packed the sails and done a lot of small jobs. Polishing the bell and cleaning the bathrooms are some examples. Right now we are running out of jobs to do. The physical watches still have to complete their duties, but the rest was learning some knots or watching a movie.

My journey is nearly coming to an end in only four days I will take the bus in Alborg back to Antwerp. So I really want to thank ‘het havencentrum’ (cultural center of the port of Antwerp) for giving me this amazing opportunity. I enjoyed every bit of it. Yes, even when I was feeling sick.

This message is a bit short but that is because I haven’t done much today,
I will write to you soon, Sofie de Groote, Belgium trainee at Sorlandet

SORLANDET - 17 JULI 2010

WE CROSSED THE FINISHLINE!
but let’s not get ahead of things:

my second watch at 12:00 started really relaxed, so some fellow trainees and I decided to climb the main mast. It was awesome, we could see Denmark clearly and watch the trainees walking around or sunbathing. On the way down I was asked to pack one of the sails. It was really difficult because my arms are short, so i couldn't wrap the rope around the sail. But with some help I succeeded. Later the wind was changing constantly so we had to brace a lot of sails. There was only a break for 3 minutes to drink some tea, but that is OK, it took my mind of the seasickness.
then I ate, talked to some people and went to sleep.

My first watch (00:00-04:00) was actually really nice, we crossed the finish line at about 00:45 (I don't know when exactly, we keep track of time with the bell that the fire watch is supposed to ring) everybody was congratulating each other and hugging and dancing, a moment that I will never forget!
We are definitely in the best 10, but our exact place is still a mystery. We are going maybe 4 knots. The wind and the sea are a lot calmer. Then we took some sails down. When we take sails down we need to pack them. They needed everyone who could climb, it was raining and they wanted to be done as soon as possible. packing sails is hard work, these sails had to be packed really tight and they are heavy to lift. But again all went well. Except that I am now completely wet.

The port in Aalborg is ready to welcome the tall ships from the 19th. So I don't know what we are going to do. We could sail in circles, let down the anchor or we could visit Sweden. Personally I prefer the last option. I love the sea but the sea does not always love me back. Plus, I never went to Sweden before and they say you can shop cheaper there ;)
Anyway, I am going to sleep a bit (it is now 4 o'clock in the morning)

I will try to write again as soon as possible,
Sofie de Grootte - trainee on board Sorlandet

TECLA 16 JULI 2010

56'27.6N 007'44.5E 18:10 UTC 16/7
Deze morgen waren wij nog steeds nummer 1 in onze klasse en nu wachten wij op de resultaten voor vandaag. De wind is afgenomen, maar komt bij iedere bui nog even heftig terug. We hebben het allemaal gezien vandaag, zon, buien, veel wind en geen wind! We hebben weer geprobeerd gevleugeld te varen voor de wind, maar dit wordt bemoeilijkt door de golven die er nog staan. Nu varen wij weer over stuurboord en gaan met 6 knopen richting het volgende waypoint, zo'n 50 mijl hier vandaan. De eerste schepen zijn al over de finish. Ik denk dat er in de eerste 10 plaatsen van het klassement vrij weinig zal veranderen.
Crew Tecla - Jet

MORGENSTER 16 JULI 2010

Morgenster stuift naar Aalborg

De start van de race speelde zich in vrijwel windstil weer af. De eerste drie pogingen om over stag te oefenen liepen op niets uit, maar ja, zo kent iedereen toch zijn touwtje. Na de start kwam de wind heel langzaam op gang en de schepen daarmee ook. Alle lappen erbij en we raakten al aardig in de voorhoede. Een naderende onweersbui noopten ons tot zeil minderen en bij het oversteken van het verkeersscheidingstelsel was een lastige sleepboot bezig met een lange sleep. De Urania glipte er nog mooi even voor langs, maar wij hadden er maar lastig oponthoud aan. Na het ronden van het eerste waypoint, west van Noord Hinder, was het voor de lap weg en ton begon de wind ook echt aan te trekken. In de nacht 7 BF met een flink opbouwend zeetje. Overdag hadden we de meeste tijd 8BF uit zuid zuidwest. Nu bij zonsondergang zakt de wind wat in naar een zuid 6 BF. Ondanks de flinke golven draait het leven aan boord gewoon door. Tim de kok is wel wat zeeziek, maar Marian springt bij dus er is weer eten op tafel. Met het "moordspel" zijn we aan de tweede versie toe. Niemand aan boord is zijn leven meer zeker.

We hebben de meeste tijd andere schepen in zicht. De Georg Stage liep langzaam op ons in, maar nadat hij zijn fokkebovenbram had gestreken raakte hij weer achterop. De golven werden steeds hoger en daar leek hij toch meer last van te hebben dan wij. Een andere buur was de Tenacious, die houten bark waarop je met rolstoelen op kunt varen. Met dat ruime windje ging hij behoorlijk hard. Door de hoge golven werd ze nog een tijdje tegengehouden, maar nu de zee wat betijdt loopt ze weer hard voor ons uit. Voor ons dobberde de Wylde Swan op een kluiver. Toen we voorbij voeren kwam er het schoenerzeil en topzeil bij. Ze waren met het ruige racen even gestopt omdat het gewoon te hard ging er en te veel water over dek liep. Nu het weer wat rustiger is lijken ze weer helemaal in de race. De Gouden Leeuw is vergeten zijn positie van 0600 UTC door te geven. Race Control kon geen contact met ze krijgen. Ze vroegen ons of we ze konden bereiken per VHF omdat wij redelijk in hun buurt voeren. Dat probeerden we op 16 en voor de zekerheid op 10 en 77 (het blijven Kampenezen...) maar geen resultaat. Nu hebben ze een time penalty te pakken, wat fataal is voor een goede score.
Op een trainee na is iedereen goed ingeslingerd. De meesten lijken niet meer in de gaten te hebben dat het schip nog beweegt. Het weer is mooi en de wind stevig, nu vrijdag zelfs een beetje uit de zuidoost. Lopen 10, soms 11 knopen.

Groeten Kapitein Harry

ASTRID 13 - 15 Juli 2010

Dinsdag 13 juli
14u30: In spanning wachten eenentwintig enthousiaste zeevaarders de namiddag af, wanneer het verlossende sein van de racecontrole zal komen. Uiteindelijk is het daar dan toch, maar het zal een valse start blijken. Door problemen in de sluis raken we pas om 19.00u de Schelde op, waardoor we jammer genoeg de sailparade missen. Niet getreurd, in gezelschap van de groene Alexander von Humboldt varen we naar de monding. Onderweg wapperen we met gele en rode gekleurde vlaggen naar de groetende menigte. Gezien de matige wind besluiten we in Vlissingen - de thuishaven van de Astrid - te overnachten. We komen er aan om 01.00u.

Woensdag 14 juli
08.00u: We verlaten de haven van Vlissingen en betreden voor het eerst open zee. De lichte bries van gisteren is nu helemaal gaan liggen. Het is nagenoeg windstil. Op de kracht van de motor begeven we ons naar de startlijn, en blijkbaar hebben we de aandacht van machtige zeegoden Poseidon en Neptunus op ons gevestigd. Is het ons magische aantal (drie x zeven zeilers) of de samenstelling van onze toch wel speciale groep, maar de oude mannen van de zee stellen ons op de proef. De wind is helemaal gaan liggen en de start moet herhaaldelijk uitgesteld worden. 16.00u wordt 17.00u, 17.00u wordt 18.00u en 18.00u wordt 19.00u. Ondertussen voelen enkele bemanningsleden de eerste invloed van de deining.
Wie gehoopt had op een spectaculaire start komt bedrogen uit: zonder wind dobberen we voorbij de lijn. Gezien de zeeziekte en het slechte zeilweer vragen sommigen zich af of we ooit in Aalborg zullen geraken. Gelukkig zijn onze kapoenen wel goed bestand tegen zeeziekte.

Donderdag 15 juli
00.00u, middernacht: wie zal ooit de grillen van de oude baarden uit de diepzee kunnen voorspellen? Met het vallen van de duister blijkt eens te meer hun eigenwijze karakter: beide Heren beslissen een spelletje krachtpatserij uit te vechten met ons als inzet. De ganse voorbije dag vulden zij hun longen en de wind verdween. Nog ademen zij in, en drijven de spanning ten top, om dan overweldigend los te barsten. Kort voor middernacht ontketenen zij een onweer in onze rug en laten zij met volle kracht hun longen leeglopen. De snelheid neemt op twee uren angstwekkend toe van twee naar tien knopen. Met acht beaufort pal in onze zeilen, rollen en stampen we richting Engeland en vervolgens naar het noordoosten. We zien de golven groeien tot een hoogte van soms wel vijf meter en de hele nacht en dag rukken en plukken de norse zeegoden aan ons mooie scheepje. De woeste schoonheid van het zeilen wordt ons op brute wijze onthuld. Ook het 'wachten-systeem' vraagt veel van onze krachten. Door het hevige schommelen is er weinig meer te doen dan slapen of aan dek zitten. Onze kapoenen verkiezen vooral het eerste. Goedkeurend kijken Neptunus en Poseidon toe hoe we dapper standhouden en ze schenken ons tegen de avond een mildere zee. 's Ochtends wordt het harde werk van onze crew beloond met een zevende plaats in de ranking. Naast ons op een halve mijl afstand vaart de Shtandart, met wie we een snelheidsduel uitvechten. En weer valt de nacht.

Crew Astrid - Winther Degrauwe

TECLA 15 JULI 2010

53'53.5N 005'12.1E 19:38 UTC
Gisteren zijn we van start gegaan met de eerste race van de Tall Ships Races 2010 en deze begon zonder wind.. de start werd uitgesteld voor 2,5 uur bij gebrek aan wind, maar dit was de stilte voor de storm. Tijdens de start kwam er steeds meer wind, we liepen al snel 6 knopen maar toen de avond viel, kwamen ook de donderwolken. Met alle schepen dicht op elkaar kregen we al snel bericht van de Eendracht dat zij 40 knopen wind hadden gemeten. We hebben de topzeilen weggehaald, weer gezet, de kluiver weg gehaald, gezet, weg gehaald, en nu dan de kleine kluiver ervoor en we na wat keer gijpen werd het weer licht. Tijdens het ochtend meld schema waren wij 4de in onze klasse en 16de overall. Maar van alle 74 schepen zagen wij bij daglicht niemand meer. De wind is hard, kracht 7 uit het zuid westen, we hebben voor de wind gijpend geprobeerd bij de koerslijn in de buurt te blijven met zo veel mogelijk zeil op! En tijdens het avond meld schema kregen wij te horen dat we nu 1ste in onze klasse zijn en 12de overall!! Crew Tecla - Jet

MORGENSTER - 12-14 JULI 2010

Maandag ochtend rond een uurtje of elf verzamelde een deel van de crew op het station in Den Helder. Met de trein zijn we naar Antwerpen gereden. Eenmaal in Antwerpen Aangekomen moesten we nog even een stukje door de stad lopen om bij de Morgenster te komen. Antwerpen is wel echt een onwijs mooie stad. Met nog oude straten en hele mooie huizen. Op de morgenster werden we aan elkaar voorgesteld. De totale groep bestaat uit 33 mensen. Op de boot gingen we alle spullen naar de kamers brengen en kregen we nog wat informatie over de reis. Daarna hebben we heerlijke spagetti gegeten die de kok aan boord had gemaakt. Na het eten zijn we nog even de wal op geweest.
Bij alle andere schepen kijken. S'avonds hebben we haven wacht gedraait. Dat is een wacht waarbij niet iedereen nodig is. Je moet alleen zorgen dat de boot niet omhoog wordt getrokken of van de kant af draait door het eb en vloed en je controleerd de mensen die aan boord gaan. Dat was onze eerste dag in Antwerpen.

Dinsdag was de tweede dag.
Op de maandagavond was er al wat geklommen. Nu gingen we weer omhoog in de mast om zeilen los te maken. Aan de kade hebben we geoefend met zeilen hijsen en brassen. Toen nog even de stad in en om 2 uur weer terug aan boord voor vertrek. Op de Schelde zeilden we een parade met alle schepen. Dat moet voor die mensen daar een prachtig gezicht zijn geweest. De wind draaide al gauw tegen, dus moesten alle zeilen weer weg. Op de motor gingen we de Schelde verder af en gingen in de nacht bij Vlissingen voor anker. Om beurten liepen we met z'n tweeen ankerwacht.

Woensdagmorgen.
Eindelijk de dag van de start. Nadat we met wat toeristen de Parade of Sail hebben gevaren zweilen we door naar het startveld. Vanwegen een medisch probleem op een van de andere schepen, en later ook nog door gebrek aan wind, was de start wel uitgesteld van 17.00 tot 19.30. De start was wel een prachtig gezicht. Overal om je heen zijn zeilschepen die zo snel mogelijk weg proberen te komen. Wij hebben onderweg nog onder andere de Kruzenstern ingehaald, een russisch schip en wel het grootste schip dat meevaart van wel 104 meter lang.In het begin stond nog weinig wind, maar tegen zonsondergang vaarden we een storm in. Tijdens onze wacht hadden we wat zeilen weggehaald, zodat ze niet konden scheuren omdat we niet wisten wat er in de storm zat, maar later hebben we ze toch weer met een paar man gehesen. Het regende constant en er was ook veel onweer maar het was allemaal prima te doen en de bliksem was ook wel een mooi gezicht. Net toen de volgende wacht ons zou aflossen stopte de regen en stonden we onder een heldere sterrenhemel. Enkel de natte touwen waren nog het bewijs van waar we net door gevaren waren, maar alsnog wilden de anderen het niet echt geloven dat we door een storm waren gegaan omdat er eigenlijk niets was veranderd en iedereen er dwars doorheen was geslapen Crew Morgenster

TECLA 13 JULI 2010

51'22.5N 003'55.6W 19:02 UTC 13/7
Vandaag hebben we Antwerpen verlaten, na een heerlijke tijd daar! We zijn op de 6de snachts aangekomen, rond 00:00 UTC. Vlak voordat we de sluis ingingen kwamen wij de Maybe weer tegen. Wat geweldig dat we elkaar na een maand zeilen en alleen een dag verschil in de start, we samen in de sluis lagen! Eenmaal op ons plekkie zijn zij naast ons komen liggen en zijn zij daar gebleven voor de rest van het festival. We hebben veel oude vrienden gezien in Antwerpen en een mooie tijd gehad. Nu zijn we onderweg naar Vlissingen waar we de laatste onderdelen aan boord zullen nemen en we gaan dan morgen met de race starten. De start ligt zo'n 15 mijl buiten de kust. Wij zullen eerst een westelijke koers aanhouden naar een waypoint en dan richting Aalborg gaan.
De nieuwe crew is heel erg enthousiast! We hebben zeilen gezet, zeilen weg gehaald, we zijn overstag gegaan en samen gekookt alsof we al minstens een week samen aan boord zijn! Dat beloofd wat moois voor deze reis, we hebben zin in de race! Tecla Crew- Jet

Sail Antwerpen begonnen

10 Juli 6.41 uur
Momenteel varen we op de Westershelde ter hoogte van Vlissingen en zien om ons heen diverse Tall Ships die naar Sail Antwerpen gaan. Gisteren een hele dag gezeild, we hadden wel niet zoveel wind maar wel alle zeilen op. Gisteravond een mooie zonsopgang en vanmorgen een prachtig geschikt langs de kust van Walcheren. De loods is net aan boord gekomen en we komen vanmiddag Antwerpen binnen. Op naar de Belgische chocolade en voor de liefhebbers de Belgische biertjes.
Groeten vanaf de Wylde Swan - Rotterdam� - Antwerp - Aalborg

TECLA 3 JULI 2010

48'33.9N 004'51.4W 16:27 UTC 3/7
We zijn net Ile d'Ouessant aan de oostzijde voorbij gevaren en hebben daar een beetje stroom mee gepakt. De hoeveelheid vuurtorens gaf ons een mooie gelegenheid tot wat uitleg en uitvoer van kustnavigatie.
Er is op dit moment weinig wind en er was gisteravond ook niet veel wind. De weerberichten zeggen dat we een westen wind zullen krijgen kracht 4 bf. Tot nu toe hebben we niet veel meer gehad dan noord 1/2 bf. De golven zijn er echter nog steeds, dat zal een pittige storm zijn geweest rond Ierland. Crew Tecla - Jet

TECLA 2 JULI 2010

47'10.3N 006'40.1W 17:14 UTC 2/7
Gisteravond hadden we het zwaar. Het begon rond 22:00 uur te motregenen en vanaf 00:00 uur boord tijd (UTC +2) kwam het met bakken naar beneden. De wind was zuid west 5/6 met opbouwende golven. Mijn wacht begon om 00:00 uur en toen ik mijn laarsen nog aan het aantrekken was draaide de wind opeens naar het noorden. De zeilen flapperden, de roerganger was in de war en de kapitein moest wakker gemaakt worden. Van een bakstag wind naar aan de wind was een behoorlijke verandering in schijnbare wind, de topzeilen moesten eraf en we waren ook van plan de grote kluiver te wisselen. Maar toen de topzeilen aan dek lagen en het schip minder schuin ging leek de kluiver het een stuk beter te doen. De wind was inmiddels ook iets stabieler geworden en eind kracht 4 bf. De blauwe wacht mocht naar bed, de rode wacht ging het dek opruimen, het laatste touw werd om 01:50 opgeschoten. En daarna was er de regen, heel veel regen. Het beste zeilpak had niet opgekunt tegen zoveel water! En dus hingen we nat van wacht en hebben we onze kleding in de douche gehangen en onze koude voeten nog even onder de warme kraan gestoken.
Vandaag overdag hadden we lichte winden, maar nog steeds grote golven, pas nu in de avond zijn ze onder de 2 meter gezakt. En we hebben vanavond naar het Wereld Kampioenschap geluisterd op de radio! Wat een winst voor Nederland van Brazilie 2-1!!! Wij hebben een klein feestje gegeven en ter viering oranje pompoenen soep gegeten. Zeker een avond om nooit te vergeten! En dat midden op de golf van Biskay! Crew Tecla - Jet

TECLA 1 JULI 2010

45'16.8N 008'42.5W 16:38 UTC 1/7
Zeilen!! Zeilen!! Zeilen!! De GPS liet net een snelheid van 9 knopen zien! We varen in noordelijke richting met een zuid wester wind. Men verwacht dat de wind naar het westen en noord westen zal draaien en wij hopen tegen die tijd een beetje meer oost te maken. Het motregent een beetje en het is grijs, een aantal bemanningsleden zijn bang dat hun bruine tint aan het vervagen is.. waar we ons al niet druk over kunnen maken! Crew Tecla - Jet

TECLA 30 JUNI 2010

43'26.7N 009'17.1W 16:39 UTC 30/6
Samen met de Maybe zijn we nu dan eindelijk op de Golf van Biskay. EN! We zeilen! Niet heel erg snel en ook niet helemaal naar het doel, maar de motor is uit! We zijn vanmiddag rond 12:30 boord tijd (10:30 UTC) zeil gaan zetten. We moesten nog wat trimmen met het bovenlijk van het grootzeil en de trimlijntjes van de kluiver, maar uiteindelijk hadden we alles, inclusief topzeilen, rond 14:45 staat. Daarna hebben we heerlijk ijs gegeten om te vieren dat we zeilen en dat we op de Golf zijn, met best mooi weer tot nu toe! Crew Tecla - Jet

TECLA 29 JUNE 2010

42'10.9N 009'00.6W 16:31 UTC 29/6
Gisteravond rond 20:00 uur boord tijd (18:00 UTC) kwam de mist opeens weer hevig opzetten. We hebben de waterdichte deuren dicht gedaan een aan alle kanten mensen op de uitkijk. De hond ging naar binnen om haar oude botten te warmen en de kachel ging aan. Maar toen het 22:00 uur was, verdween de mist net zo plotseling als deze op was komen zetten. Daarna hebben we de fok en bezaan gehezen en momenteel motor zeilen we naast Vigo. De verwachting was dat er noord oostelijke wind zou komen, maar tot dus ver hebben we alleen noord of noord noord west gehad. Overdag hebben we een workshop zeilzetten, zeilvoering en koersen ten opzichte van de wind gedaan. Hopelijk krijgen we snel de kans om theorie in praktijk te brengen! Crew Tecla - Jet

TECLA 28 JUNI 2010

40'10.6N 009'27.7W 16:31 UTC 28/6
Vandaag was wederom een mistige dag. Pas vlak voor het avondeten kwam de zon door. De wind komt nog steeds van voren, maar is in kracht afgenomen, vanmiddag was de wind er bijna helemaal uit. Tijdens de middag hebben we een klein touwen spel gespeeld, hoe ze heten en wat de functie is. Daaruit bleek dat er nog wel wat te leren viel en dus verschenen de pinrail diagrammen (tekening van de Tecla met waar welke lijnen belegd zijn) al snel op dek om ze uit het hoofd te leren. Misschien moeten we het morgen nog maar eens proberen. Crew Tecla - Jet

TECLA 27 JUNI 2010

38:32.1N 009'17.4W 16:54 UTC 27/6
De motor loopt nog, we hebben nog steeds twee zeilen omhoog en we blijven in de buurt van de kust waar we hopen dat de wind en de golven het minste zijn. Op onze nieuwe windmeter varieerde de wind vandaag tussen de 14 en 22 knopen, dus maximaal 5bf. Met alleen de bezaan en fok omhoog is dit goed te doen. Vandaag was zondag, dus geen workshops. We hebben dolfijnen gezien, Tuimelaars en Gewone dolfijnen. De Tuimelaars leken opeens heel erg groot nadat wij onderweg zoveel kleinere soorten zijn tegen gekomen. De Tuimelaar kan tot 4 meter worden, waar de gewone dolfijn blijft steken op 2,4 meter. Voor de mensen die ons logboek tijdens de Trans Atlantic challenge ook hebben gevolgd: we hadden weer een kleine bananen crisis die opgelost is met een heerlijk Bananenpudding met warme chocolade saus! Ik moest toch even terug denken aan ons avontuur van vorig jaar! Crew Tecla - Jet

TECLA 26 JUNE 2010

37'13N 008'58.7W 22:16 UTC 26/6 Tegenwind.. We varen nu een aantal mijl buiten de kust van Portugal. We zijn Sagres op een mijl of 4 genaderd, een muur waar wij met zn vieren en met mijn opa en oma ooit eens over de zee uit stonden te kijken. Ik denk niet dat ik toen bedacht dat ik daar 12 jaar later langs zou varen.
We hebben twee zeiltjes staan voor steun tegen de golven en de motor loopt om ons daar heen te krijgen waar we heen willen. De Maybe ligt al twee dagen naast ons, een fijn bekend uitzicht. Zij hebben deze middag geprobeerd te zeilen, maar liepen bij de hoek van Sagres nog maar 1,3 knopen tegen de wind in. De weerberichten zeggen dat we wel eens wat harde winden kunnen krijgen. Wij hopen zo noordelijk mogelijk te komen voordat dit begint. De wind is nu NNW en kracht 4/5.
Crew Tecla - Jet

TECLA 25 JUNI2010

36'03.3N 006'06.2W 16:42 UTC 25/6
Eindelijk op de Atlantische zee!� We zijn op de 24ste rond 7:00 UTC in Gibraltar aan gekomen. Eerst hebben we getanked en daarna hebben we geprobeerd een ligplaats in een van de havens te krijgen, maar er was nergens plaats voor een Tecla formaat schip. We hebben het lang geprobeerd, maar zijn uiteindelijk toch maar voor anker gegaan in het Spaanse gedeelte, slechts 1 mijl verderop. Bijzonder was dat wij moesten wachten met oversteken van het vaarwater tot er twee straaljagers vertrokken waren. Raar toch..? Voor de mensen die nog nooit in Gibraltar geweest zijn even uitleg. Gibraltar wordt van Spanje gescheiden door een vliegveld met een vliegbaan die dwars over de weg naar Gibraltar ligt en eindigd in het water. Schepen die veilig over willen steken moeten wachten tot de vliegtuigen zijn geland of veilig in de lucht zijn. Die middag hebben we boodschappen gedaan, schip klaar gemaakt voor de tweede helft van de reis en nog wat gezwommen. De eerste helft van het voetbal hebben we lekker ouderwets op de radio geluisterd! Wereldomroep is geweldig! En de tweede helft heeft een groep in de stad geprobeerd te kijken. Maar de wedstrijd werd niet uitgezonden.. alleen Denemarken-Japan.. Nu zijn we eindelijk op de Atlantische zee. We hebben tegen wind, maar geen rare korte golven meer!� Crew Tecla - Jet

TECLA 23 JUNI 2010

36'11.2N 004'36.5W 22:25 UTC 23-06-2010
We komen steeds dichterbij Gibraltar, nog 32 mijl te gaan. Na het avond eten hebben we de zeilen weg gehaald. Er was geen wind en er werd ook geen wind meer verwacht dus hebben we het dek klaar gemaakt voor de haven.
Overdag hebben we een aantal Medische drills gedaan. We hebben een persoon met een nep gebroken been uit de voorste kamers gehaald en met de brancare naar het achterdek gebracht waar de nep helicopter ons opwachtte. En we hebben een paar noodsituaties besproken, eerste hulp bij verstikking en iemand weg krijgen wanneer deze bewusteloos is. Het was zo heet overdag dat we daarna niet veel meer hebben gedaan.
Morgen hopen we een ankerplek te vinden en als alles lukt hopen we het tij naar naar buiten door de straat mee te pakken. Atlantic here we come! Crew Tecla - Jet

TECLA 22 JUNI 2010

36'26'1N 001'48'9W 15:43 UTC 22-06-2010
Na 4 uur heel mooi zeilen ging de wind er helemaal uit toen mijn wacht om 00:00 uur starte.. Vandaag hebben we wel een beetje kunnen zeilen, maar de stukken dat er geen wind was hebben we gebruikt voor een zwem stop! Na de lunch zijn de meesten van ons het water ingedoken, ook Nyske heeft een duik of twee genomen. Na het zwemmen zijn we verder gegaan met het maken van de tassen van het oude Tecla zeil. Gijs had nog wat tips en tricks en de meeste tassen zijn nu bijna af. Tijdens het avondeten zagen we een zwaardvis opduiken, ongeveer 300 meter bij het schip vandaan. Een aantal van ons hadden al eerder een zwaardvis gezien, maar deze gaf echt een showtje weg terwijl hij aan het jagen was.
Het is nog ongeveer 170 mijl naar Gibraltar. In Gibraltar gaan wij stoppen om gasolie te tanken en boodschappen te doen. laatste stop voordat wij de Middenlandse Zee verlaten. Crew Tecla - Jet

TECLA 21 JUNI 2010

37'12.0N 000'09.9E 16:15 UTC
Eindelijk zijn de zeilen weer omhoog en gaan we 5,5 knopen richting Gibraltar!! De swell is nog blijven staan tot in de middag en door het gebrek aan wind hebben we het grootzeil en de bezaan naar beneden gelaten zodat zij niet te veel heen en weer zouden flappen. Er loopt nu nog steeds een swell uit het westen en een uit het zuid oosten. Is dat mogelijk..? Blijkbaar wel..
Midzomersnacht is vannacht, maar op de Middenlandse Zee merk je daar weinig van. Ook passeren wij vanavond de Greenwich meridiaan, morgen in plaats van een oosterlengte een westerlengte! Jet - Crew Tecla

TECLA 20 JUNI 2010

37'42.1N 002'35.9E 15:45 UTC 20-06-2010
De stevige wind is de hele nacht blijven staan tot in de morgen. Rond 9:30 boord tijd zijn we overstag gegaan richting het zuiden en rond 12:00 boord tijd is de wind van W naar NW geruimd, waardoor we nu weer op koers liggen voor Gibraltar. Het is zondag, dus een lekkere luie dag. We hebben alleen na de lunch het rif uit het grootzeil gehaald. Verder niet veel nieuws te melden, geen dolfijnen of vreemde vissen gezien en alleen een kruiszee om ons te 'vermaken'..

TECLA 19 JUNI 2010

37'12.8N 003'49.4E 16:49 UTC 19-06-2010
Tegenwind... eerst bijna geen wind en rond 3 uur geleden toch zeker 7bf, die nu met de minuut af neemt. Maar de golven blijven.
Afgelopen nacht was een mooie wacht. Met 2 uur maanlicht om onze weg te beschijnen. Toen de maan weg was, was de hemel gevuld met sterren, maar onze aandacht bleef bij het verkeer op het water. Het was druk, maar iedereen had de zelfde of precies de tegenover gestelde koers, dus wij werden niet lastig gevallen. Aan onze bakboordkant zagen wij de lichten van Afrika, en vanmorgen zagen wij de bergen door de ochtend mist heen. Vandaag zijn we vaak overstag gegaan om de beste winden te vinden, we hebben de grote kluiver voor de kleine verwisseld, daarna de bezaan gereeft en uiteindelijk ook het grootzeil gereeft. We hadden het er druk mee. De wind is nu 4/5 bf, maar de korte golven met toch een hoogte van 2/3 meter blijven. En nu maar hopen dat de wind terug draait naar het noorden en wij de koers weer kunnen volgen. Jet/ Crew Tecla

TECLA 18 JUNI 2010

37'18.2N 005'20.5E 15:49 UTC 18-06-2010
Vandaag was een geweldige dag! We hadden besloten om een zwemstop te houden, aangezien er niet genoeg wind was om te zeilen. Maar toen de lunch afwas gedaan was nam ook de wind toe. Dus besloten we de dingy te water te laten en foto's te maken van het schip en misschien een duik te nemen vanuit de dingy. Jannette en Gijs bleven aan boord en met z'n 6en en de hond maakten wij een rondje om de Tecla onder vol zeil, op dat moment deed ze 2,4 knopen. Bij de leizijde van het schip aangekomen, zagen wij opeens allemaal opspattend water en vinnen rond darten, DOLFIJNEN!! Opeens waren we omgeven door spelende dolfijnen die voor de boeg van de dingy speelden en mee zwommen. Sommigen sprongen uit het water, sommigen kwamen opzij zwemmen, ze waren zo dichtbij dat we ze bijna aan konden raken! Een aantal van de dolfijnen gingen bij de boeg van de Tecla spelen en toen wij een rondje draaiden met de dingy draaiden de dolfijnen mee. Ze bleven ongeveer 20 minuten en verlieten ons toen, zodat wij ook een duik konden nemen.
We hebben rond de 3 uur rond gespeeld in het water. Uit de dingy, vanaf het de Tecla, achter de Tecla hangend aan een touw en nog wat meer foto's maken van mensen in het water. Weer aan boord stond er een snack voor ons klaar, hebben we buiten gedouched en nog even lekker in de zon gezeten. Wat een dag! Vanavond zetten we alle foto's op een laptop en wanneer we in een haven zijn zullen we proberen een aantal online te zetten. We varen nu 4,5 knopen met koers over de grond 222', richting Afrika. Als we daar zijn (nou ja bijna dan) gaan we overstag en gaan we weer omhoog. We verwachten de komende twee dagen westerlijke winden te hebben, dus we moeten er het beste van maken. Crew Tecla - Jet

TECLA 17 JUNI 2010

37'34.7N 007'16.9E 15:28 UTC 17-06-2010
Gisternacht was indrukwekkend, een nacht om te herinneren. De 20-00 (Jannette, Diederik en Irene) wacht begon met een klein briesje, die langzaam maar zeker aantrok tot een krachtige bakstagwind. De Tecla dartelde rond op de nog steeds korte golfjes met snelheden die opliepen tot 8,4 knopen. Er was om ons heen wel wat onweer, maar dat leek de Tecla niet te bereiken.. eerst.. leek het.. Aan het begin van mijn wacht (Daria, Matthew en Jet) begon de wind te draaien. We wilden gijpen, maar kwamen niet door de wind door de golven en draaiende en afnemende wind. Uiteindelijk zijn we overstag gegaan en probeerden we weer op koers te komen. De wind nam weer toe en leek de richting van de donderwolken te volgen. Gelukkig konden wij op het randje van de donderwolken blijven en zijn we niet nat geworden. Wel kregen we de wind, soms toenemend tot een kracht 6 en constand veranderlijk. Pas aan het einde van de wacht werd zij wat stabiler en na nog een keer gijpen gingen wij weer op ons doel af. Gijs was voor het grootste gedeelte bij mijn wacht aanwezig geweest om te helpen met de zeilen als het nodig was. We hebben een grote pot koffie voor zijn wacht (Sergei en Gijs) gemaakt en zijn toen lekker naar bed gegaan. Wel verdiende rust.
Vandaag hebben we de hele dag kunnen zeilen, behalve misschien 30 minuten toen de wind even op was. We varen nu met 6 knopen op ons doel af, wat behoorlijk goed voelt. Vandaag was schoonmaak dag, binnen en buiten. Na de regen van een paar dagen geleden was er veel stof op het dek achter gebleven, nu is het dek weer heerlijk schoon en ruikt het beneden naar bloemetjes. Crew- Jet

TECLA 16 JUNI 2010

37'59.1N 009'32.7E 16:21 UTC

We zijn zojuist achter de Maybe langs gevaren, ons collega klasse B schip tijdens de Tall Ships Races. We zeilen allebei voor de wind, maar hebben de zeilen over een andere boeg. Het was een heel mooi uitzicht, het schip dat mee heeft gedaan aan de eerste Tall Ships Race ooit, zeilend richting de zon. Vannacht dook de Maybe opeens achter ons op. Beide op de motor met zeilen bij om de (irritant korte) golfslag te dempen.

Waar we gisteren regen, onweer en windstoten uit alle richtingen hadden, is het vandaag helemaal anders. De zon verwarmd ons al de hele dag, met een heel klein briesje en nu dan met een kracht 3/4 uit het oosten. Als toetje hadden wij vandaag een bevroren watermeloen, maar we zijn er achter gekomen dat alleen het Rusische woord voor watermeloen anders is en bijna niet te onthouden "Arbys" (uitgesproken Arbus). En zo leren we iedere dag een beetje meer.

TECLA - 15 JUNI 2010

36'48.9N 12'33.7E 15:35 UTC
Tijdens mijn wacht (00-04) afgelopen nacht hebben we heerlijk gezeild! 7 knopen aan de wind met bf 3. Niet helemaal op koers, richting het noorden, maar het was een mooi stukje zeilen. Uit voorzorg hadden we de topzeilen al naar beneden aangezien de wind niet stabiel was en soms even uithaalde met windkracht 5. Dit duurde nooit lang, maar het was toch wel fijn om de topzeilen naar beneden te hebben. Vanmorgen hebben we ook de grote kluiver voor de kleine gewisseld, maar toen die stond was de wind alweer op. En zo ging het de hele dag, vlagen wind uit alle hoeken. De grote kluiver ging er weer op en na die drie keer gezet te hebben, hebben we besloten dat dat de workshop voor de dag was. En aangezien het aan het regenen was, vond niemand dat erg. Vandaag is de eerste dag zonder zon en met zelfs wat regen. De bewolking blijft aardig hangen, kijken wat de nacht zal brengen. Jet - Crew Tecla

TECLA 12 JUNE 2010

Wind, geen wind, wind, geen wind, motor, zeilen, motor, zeilen.. vannacht voeren we op de motor, nu zeilen we weer.
Vannacht was warm, vochtig en heel erg donker! We zagen wel een dolfijn in het water die de phosphor algen in het water op deed lichten. Buiten dat was de nacht rustig. Onze bemanning mag dan klein zijn, we hebben wel veel nationaliteiten aan boord, natuurlijk de Nederlandse crew (4), Russisch (2), Noors (1) en een uit Bermuda! De taal aan boord is Engels en de meest internationale taal, handen en voeten! Ik heb al wat Russische woorden geleerd (euhm..,,) en heb ook geleerd dat een hoop Nederlandse woorden op woorden in het Noors lijken, alleen spreken we het wat anders uit.
Overdag hebben we veel schildpadden gezien en tijdens het avond eten kregen we een show van een groep dolfijnen die voor de boeg zwommen en backsplashes maakten in het water. We hopen dat we de wind die we nu hebben nog even mogen houden, met een bakstagwindje lopen we nu 4 knopen.

TECLA, 13 JUNE 2010

Ik ga niet meer over de wind schrijven, zolang het iedere dag hetzelfde verhaal is, is het ook niet echt interresant, toch?
Gisteren was schoonmaakdag en vandag is rustdag een echte zondag! Geen workshops gewoon doen waar je zin in hebt, behalve dan de crew die wacht heeft. We zijn Malta nu bijna voorbij en gaan door de straat van Sicilie. Korte golfjes spelen met de Tecla en door het huidige gebrek aan wind halen wij na de afwas het topzeil en het grootzeil weg. En dan maar hopen dat morgen een wat stabieler windje brengt!

Tecla, 11 juni 2010

We varen nu echt op open water. Tijdens de wachten zien we slechts een aantal schepen op grote afstand. Tijdens de nachtwacht is er nog geen maan, maar wel een geweldig mooie sterrenhemel. Het is zo donker dat je de melkweg helemaal kunt zien en dat de vallende sterren lijken op schijnwerpers! Tijdens de nacht hebben we de motor bij gehad, maar vandaag hebben we heerlijk kunnen zeilen! Het was een licht windje, maar het was wind! Onze snelheid lag steeds tussen de 2 en de 8 knopen. Het is voor mij de eerste keer zeilen met de Tecla en haar nieuwe zeilen en het is echt geweldig, ze glijdt over het water als een blaadje! Heerlijk!
Tijdens onze eerste 'workshop' hebben we het over de geschiedenis van de Tecla gehad, over het gebruik van het STI trainee logboek en zijn we begonnen te werken aan een diddybag. Dit is een tas gemaakt van oud zeil van de Tecla (de oude kluiver) en kan gebruikt worden voor allerlei dingen. Op deze manier zijn de trianees bezig met naaien, knopen en zeilmaken. Ben benieuwd wat voor creatiefs er allemaal uit komt!

Tecla left Lavrion

Nadat wij Lavrion hebben verlaten, hebben wij direct zeil gezet, maar er was niet genoeg wind om vooruit te komen. Op zoek naar wind hebben wij de motor aan gedaan en hoopten na het ronden van het Griekse eiland Kithira wind te vinden. In de buurt van Kithira liggen allerlei onverlichte eilanden en wrakken, wat zonder maan een bijzonder beeld was. Nadat we onze weg om het eiland gevonden hadden, vonden wij helaas geen wind.
Vanmorgen ging het beter, topzeilen erbij en voor een periode van 5 uur zeilden we met een gemiddelde snelheid van 5 knopen. Helaas draaide de wind tegen ons en hebben we de motor weer aan moeten zetten. Het weerbericht zegt noord oost en zuid oost 4/5 bf, dus daarnaar zijn wij nog opzoek.
Aan boord is alles goed. Onze nieuwe trainees hebben hun weg aan boord wel gevonden. Gisteren hebben we een zwemstop gehouden. Op het heetste van de dag ging bijna iedereen te water, ook de hond!
Gijs doet nu net de motor uit, we lopen 6,3 knopen onder zeil, ik hoop dat dit blijft!
Jet Sluik

Tecla - 09-06-2010

Woensdag, 9 juni 2010 - Vandaag zet de Tecla zeil richting Antwerpen. Met een mogelijke stop in Gibraltar for brandstof en levensmiddelen. We hopen rond de 10de juli in Antwerpen aan te jomen. De haven van Lavrion is leeg, de Akela is vanmorgen vertrokken en de zon is nog tussen de wolken, vandaag is een mooie dag om te gaan zeilen. En als het goed is blijft de wind in ons voordeel deze week.� Onze trainees hebben net zoveel zin om te vertekken als wij, voor mij wordt het de eerste keer zeilen met het nieuwe zeil, de eerste keer zeilen sinds 5 maanden, heb er zin in!� Groetjes uit heerlijk warm Griekenland, Tecla Crew - Jet / Tot in Antwerpen!

morgenster - 17-05 Judith Schipper

We zijn gister aangekomen in Engeland , in Ramsgate.
Vandaag begonnen we met het ontbijt. Na het ontbijt wilden we ons al snel omkleden om de stad Ramsgate te bekijken.
We moesten minimaal met een groepje van 3 de stad in maar zijn met een grote groep gegaan. Het was nog vroeg, in onze tijd half 9 maar voor hun nog maar half 8. We zijn toch op pad gegaan. De raarste mensen kwamen we tegen. Rond een uurtje of 8 liepen er veel schoolkinderen rond, in uniform wat leuk was om te zien.
We zijn achter de kinderen aan gelopen om de school te bekijken. Leuke ervaring om te zien hoe het er bij hun aan toe gaat. Een groot hek waar iedereen naar binnen komt. Leraren die voor de school staan te controleren. Hekken die om de school heen staan. Het is echt net als in de film Harry Potter. Mooie oude grote gebouwen.

Na een rondje rond kijken, zijn we weer verder de stad in gegaan.
Veel winkels bekeken, leuke spulletjes gekocht. Alles bij elkaar een gezellige middag. Half 2 weer aangekomen bij de boot. Lekker even gedoucht en weer omgekleed in ons militaire uniform. De middag snack stond al klaar, wat weer heerlijk was!

De wachten gingen weer in, dus een aantal stonden aan het roer en alles in de gaten te houden terwijl de rest nog van het mooie weer en het uitzicht konden genieten. Half 8, weer tijd voor het avond eten.
We aten vis, aardappelpure, rodebieten sla, worteltjes, en als toetje yoghurt met vruchtjes erin. Na dat ons buikje weer vol zat met eten konden de wachten weer verder met hun werk, tafel afruimen, buiten weer aan het roer staan en al de andere klusjes. Ik heb nu de wacht van 8 tot 12. Mijn wacht zit er nu over 2 uurtjes al weer op. Dan duik ik weer lekker me bed in zodat ik er morgen weer optijd uit kan om weer de wacht te lopen van 8 tot 12. Alles bij elkaar was het weer een top dag! Mooi de stad in geweest, lekker eten, gezellig mensen om je heen en natuurlijk het mooie weer.

Judith Schipper.

Morgenster - Cees van Delft 14 - 05 -2010

Opde Noordzee!

Het vierde en laatste verslag van deze enerverende reis eindigt in een mooi zonnetje en stralend blauw zeetje.
Na de stevige golven van gisteren klaarde het weer vandaag op, werd het zeetje een stuk strakker en klaarde het humeur op bij menig Trainee. De T's hadden eindelijk weer kleur op hun wangen gekregen, het ontbijt ging en bleef er weer in, kortom een mooie dag om weer eens wat lessen in navigatie, brandbestrijding en man uit de mast halen te geven.

Tijd voor de man over boord oefening. Voor deze laatste oefening moest de rubberboot weer buitenboord gehangen worden, een vrijwilliger (korporaal Juffermans) kroop in een wind en waterdicht pak, waarna een boei overboord werd geworpen om een man over boord te simuleren. De rubberboot ging er als een speer vandoor, maakte diverse zoekslagen (volledig de richting kwijt), maar na aanwijzingen van T's die inmiddels de mast in waren geklommen kon de drenkeling toch worden opgepikt. Met veel lef sprong Juffermans vervolgens zelf in het water, waarna ook hij in, dit keer een rap tempo, opgevist werd uit het water. Hij heeft wel wat foto's gemaakt met een waterdichte camera, zodat we ook hier aan boord nog even konden nagenieten van zijn akties.
Het man over boord werd onderbroken door de lunch aan dek, waarna de rest van de T's weer verder konden oefenen. Iedere RUN werd de rubberboot onder begeleiding bestuurd door 2 andere T's, zodat ook hierin ervaring werd opgedaan.

Vervolgens werd het scenario beoefend dat er iemand uit de mast was gevallen en nog in zijn tuigje hing. Voor deze gelegenheid was ERNST vrijwilliger (ERNST is een pop gemaakt van touw en een kleine fender). Hij hing daar aan de tweede RA als levensecht slachtoffer totaal hulpeloos te bungelen. Een paar T's waren vrijwilliger om hem te redden, de rest bereidde de brancard voor en stond stand-by om aan het touw te gaan trekken wat ERNST naar beneden moest halen. Milo was de dappere die op het paard van de RA stond en hem naar de mast toe trok, Sigrid begeleidde hem naar beneden. Beneden aangekomen moest uiteraard ERNST getransporteerd worden. Hier nam Maartje de rol van ERNST over en werd levend slachtoffer.

Omdat de wind niet voldoende energie levert en we in een druk bevaren gebied zitten, is de motor bijgezet en koersen we langzaam richting het molengat. Morgen is het algeheel schoonschip, bedden afhalen en opmaken voor de groep die morgenavond weer opstapt, tijdig binnenlopen (voor de stremmingstijd van de Moormanbrug en van Kinsbergen brug) en dan langzaam aan WEEKEND gaan vieren.

Voor de laatste maal deze reis,
Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine (tegelijkertijd detachementscommandant van het marinedetachement aan boor van de Morgenster).

morgenster - 17-05 Greefkes,Rick

Daar waren we dan, aangekomen bij de morgenster. Eerst even de kat uit de boom kijken natuurlijk maar we vertrokken wel gelijk nadat de kolonel en de kapitein een toespraak hadden gehouden. We bleven vlakbij de haven van Texel liggen die nacht. De volgende morgen vertrokken we en voelde ik me een tidje licht in mijn hoofd maar later op de dag trok het wel weer weg.Als je gewoon druk bezig bent en niet aan zeeziekte denkt dan komt 't wel goed. IK heb het nu erg naar mijn zin en kan met de vaste bemanning goed opschieten. Ik zit in de 'blauwe' ploeg en dat is natuurlijk de beste he:P. Het is heel gezellig hier en er wordt goed gewerkt. zondagavond de 16e kwamen we aan in Ramsgate en konden we afmeren. t was nat maar dat boeit niet.

we mochten nog even de wal op tot 1 uur dus daar heb ik ook gebruik van gemaakt.Er waren wel wat pub's open maar we liepen ff door om te kijken of je ergens kon bikke... maar dat ging niet door jammer genoeg want alles waar je kon eten was dicht. Toen gingen we maar weer terug en ging ik lekker pitte.. toen had ik weet wacht in de ochtend en ging ik tijdens de wacht even lekker in de masten klimmen.. het klimmen is ook 1 van de leukste dingen vind ik persoonlijk.. Ik ben wel in de top geweest met een flink windje dus dat was wel even wennen.. ik vind 28 meter wel hoog zat... vanmiddag ( 17-05) ben ik met mijn klas en ploeggenoten de wal op geweest en ik vond het beregezellig.... heel apart was het wel bij die rare britten maar sommige zijn ook erg vriendelijk. toen zijn we later in de middag weer vertrokken en zitten we op dit moment 20 mijl van Dunkerque ( frankrijk) en zit mihjn wacht er zo op.ik weet zeker dat het allemaal goedkomt.
dit was mijn verhaal en heb het met plezier getypt.

Morgenster - Cees van Delft - 13-05-2010

Het slechte weer.

Na het vertrek met kunst en vliegwerk van gisteren uit Helgoland werden er 2 kluivers opgezet, 1 fokkemars en een tussenstag zeil. De wind kwam uit het Noord-Oosten, ongeveer windje 6/7. Dit gaf ons een snelheid die opliep tot ruim 9 knopen. Mooi voor het zeilen zelf, de beweging die het schip hierdoor maakte liet bij menig T de maag kantelen.

Door de zeegang moesten er extra veiligheidsmaatregelen genomen worden, zoals netten spannen aan de zijkanten van het schip, touwen over de open dekken waar je je aan kunt vasthouden enzovoorts.Binnen werd al snel duidelijk wat er gemist was bij het zeevast zetten, dat lag in no time op het dek. Ook deurmatten moesten worden weggehaald, want hierop kon je spontaan gaan surfen (en hard vallen).

Naast de wind was er ook de regen. En de combinatie wind en regen geeft meteen aan welke kleding GESCHIKT en welke ONGESCHIKT was.Menigeen kon na zijn/haar wacht (ik ook) droge kleding aan gaan trekken, want het water kruipt letterlijk waar het niet gaan kan.Het is te hopen dat vandaag de zon doorbreekt, dan kunnen we misschien wat kleding laten opdrogen.

Gisteren kwam het camping gevoel weer naar boven bordje op schoot en met een lepel de nasihap wegwerken want op tafel bleef het niet staan. Gaaf weer zo, het moet alleen niet dagen duren, want dan kom je niet meer aan opleiden toe. Gisteren was echt een dag overleven op zee voor de meeste T's. Een ervaring waar ze de rest van hun leven op kunnen teren.

Vandaag (donderdag 6 uur in de ochtend) is de wind enorm gaan liggen, zijn de golven een stuk minder en deinen we relaxed voort met zo'n 3-4 knopen per uur. Straks is het de "schade opnemen", boel weer netjes opruimen en zien dat de kleding weer enigszins droog wordt. Misschien even de voormast brassen, een zeiltje extra bijzetten...ach het wordt weer een mooie dag op zee. Met hopelijk wat tijd om de T's van onze wacht nog wat te vertellen over navigeren en positie uitzetten op de kaart.

Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.

Morgenster - Cees van Delft - 12-05

Dit is het tweede verslag, het vorige was nauwelijks verzonden of we gingen op de motor verder bij gebrek aan wind. Nu is dat gecompenseerd, we zijn inmiddels weer op zee met windje 7 ongeveer, leuke sea state en nog wat nattigheid uit de lucht.
Nadat de motor opgestart was gisteren, gingen we richting een rots in het water dat nog onder Duits gezag schijnt te opereren.
Om fatsoenlijk binnen te lopen moest er eerst weer geklommen worden en de zeilen worden opgebonden. Dit viel niet mee, er was toch nog wat deining en daar hadden enige T's best moeite mee. Moet gezegd worden dat ik ook wel eens comfortabeler heb gestaan dan op zo'n paard onder de RA, het schijnt te wennen....!
Gelukkig is alles zo gereed als je het met zijn allen doet. En dat samenwerken ging weer prima. Via een soort doolhof van tussenhaventjes kwamen we uiteindelijk op de eindbestemming, waarna het schip kon worden vastgelegd.

Omdat we dat zo afgesproken hadden mochten de Trainees na het verklaren van reewacht zich omkleden en gingen we als 1 groep de wal op.
De kleuren van de huisjes deden caribisch aan, echter zodra de zon weg was kwam het IJSBEREN gevoel naar boven. Na de sigaretten inkoop en zo kwamen we aan de eettentjes toe. Ondanks de goed verzorgde maaltijden van Wilma bleek menig Trainee toch een lindworm of twee te bezitten en werd er genoten van patat, kip, ijs, hamburgers, cola enzovoorts. Gelukkig stond er 's avonds weer iets met rundvlees op tafel.

De meeste T's hadden voldoende bedrust genomen, waarna we vanmorgen om acht uur met zijn allen aan de ontbijttafels zaten. Stevig ontbijtren, want de weersvoorspellingen waren niet zo best. Wel voor het zeilen, niet voor de mens.
Het avontuur kon nu pas echt beginnen. De zeegang en de kou maken dat we toch wel een paar T's hebben die nu regelmatig de vissen van extra voer hebben voorzien, een enkeling ligt nu bij te komen in zijn/haar bedje. Alles wat los ligt schuift van bakboord naar stuurboord en terug. In afwachting van beter weer (zou vanavond komen) nemen we voorlopig wat verkeersdrempels op zee en schommelen we rustig voort.Eindbestemming is Den Helder, verwachtbaar vrijdagmiddag zo rond 1600u. Uiteraard wind en weder dienende.

Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.

Morgenster - Cees van Delft - 10-05-2010

Zondag 9 mei was het weer zover, de Morgenster zou (na een drukke feestweek in Hamburg) het ruime sop gaan kiezen met dit keer leerlingen van het ROC Den Helder, maritieme uitstroom. Uiteraard weer onder begeleiding van hiervoor uitgekozen onderofficieren van de Koninklijke Marine. Na een enerverende busreis met veel tussen liggende, openstaande bruggen kwamen wij in Hamburg aan waar het nog steeds feest was. Nog voor de klok van 6 uur stonden we eindelijk aan boord.
Om de verleiding niet te groot te maken met het risico enige Trainees te moeten missen was het meteen trossen los en naar buiten (ook om gebruik te maken van het uitgaand tij, zodat we snel en brandstof zuinig onze weg naar buiten konden aanvangen). Zelf was ik bij de bootsman in de bij-boot (rubber boot met buitenboord motor) geklommen om het gemis aan boegschroef te compenseren. We hielden het niet helemaal droog, maar dat deerde niet. Het was schitterend om even te doen.

Na een paar uur varen, waarin ook de warme maaltijd genuttigd werd, gingen we ten anker en konden dingen zoals safety rounds beoefend worden. Tevens werden de wachten samen gesteld en kreeg iedere wacht tekst en uitleg gedurende hun " wake over het anker " van hun eigen stuurman en matrozen. Na de hondewacht (had deze alweer te pakken) kon de dagwacht het anker ophalen en alweer gebruik maken van de Eb stroming. Mooie tijd voor de Trainees om alles te leren over tuigage, klimmen en zeilen zetten. Dit keer was gekozen om het klimmen per wacht aan te leren in plaats van zo massaal met allemaal tegelijk het wand te bestijgen. Hier werden weer angsten overwonnen en grenzen vastgesteld.. Onderwijl ging de Morgenster gestaag richting de monding van de Elbe en kon er meer wind (en ook meer golven) worden opgevangen. Sommige Trainees moesten nu toch echt wennen aan het zeemansleven en hun evenwichtsorgaan.

Daarbij kwam toch de vermoeidheid opspelen aan het eind van de dag, wat leidde tot uitval van een enkeling. Anderen gingen ondanks de zeeziekte gewoon door met hun werk (even naar buiten de vissen voeren en weer terug naar binnen aan de slag), wat getuigde van enorm doorzettingsvermogen en karakter. Zo'n zeil trainingsweek haalt het beste uit de mens naar boven. Een ieder was ook niet ontkomen aan het zogenaamde HAPPY HOUR, deze schijnbaar valse benaming voor het schoonschippen aan boord van de Morgenster. Schijnbaar vals, want de groepsoudste van elke wacht had de mensen ingedeeld voor de taken die onder begeleiding van muziek over het hele schip met veel enthousiasme werden uitgevoerd.

En toen mochten ook onze Trainees (witte wacht) gaan klimmen. Nou had niet iedereen hier aanleg voor, zeeziekte dwong ook tot wat gematigd enthousiasme, maar toch, de T's waren ook hier tegen hun grenzen aangelopen en hebben deze weten te verleggen. Vandaag (het is inmiddels dinsdag) gaan we Helgoland bekijken en nog wat oefenen in het klimmen in het wand. We hebben wel sinds het verlaten van de Elbe alleen nog maar gevaren op de zeilen, dus al een hele verbetering ten opzichte van de vorige reis. Nou maar hopen dat de rest van deze trainingsreis ons weer gunstige wind brengt, anders moeten we wel richting Denemarken of Noorwegen varen en heeft de laatste groep Trainees van het ROC Den Helder niet de mogelijkheid om deze unieke leervorm te mogen ondergaan (wij van de begeleiding vinden het niet erg als de reis wat langer duurt....).

Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.

Morgenster - Cees van Delft

....
Gedurende de vaart in de aanloop van Ipswitch werden diverse Engelse landschappen waargenomen (een stukje industrie gebied, een stuk prachtig land met oude huizen en een soort kasteeltje et cetera) en wat nieuwe maar ook hele oude schepen. Zelfs heuse wrakken die nog op raadselachtige wijze bleven drijven vormde het uitzicht op weg naar de vaste wal.

Het sluisgebeuren was een ervaring op zich, waarbij ieder zijn zijn/haar taak goed uitgevoerd heeft. Vanwege het opgekomen tij was het zogenaamde " schutten" een korte gebeurtenis, waarna we in de havenkom op het anker gingen draaien. Dit scheelde een hoop tijd bij vertrek.
Na het draaien was het afmeren. Ook hier heeft iedereen zich van zijn beste kant laten zien en was het in een mum van tijd geregeld. Nog even het schip "aan kant maken" en het sein "reewacht" kon worden gegeven. Dit houdt in dat er niet 4 uurs diensten werden gelopen, maar dat slechts een kleine wachtsbezetting nodig was om de valreep te bewaken, eventuele bezoekers te ontvangen en uiteraard de nodige kleine handelingen verricht worden, zoals controle rondjes over de trossen (en niet te vergeten koffie zetten voor de aflossing).
De bemanning had voorgesteld de eerste wachten te lopen, zodat de Trainees (T's) de benen konden strekken op de wal en de nodige voorraden konden aanvullen. Zoals afgesproken zijn we groepsgewijs de stad ingetrokken (na omkleden in burger uiteraard).
De lokale horeca kan nu op vakantie na de aakopen die zijn gedaan in de plaatselijke supermarkt en de diverse "dameswinkels" door 1 van de T's. De supermarkt werd ontdaan van enige kilo's snoep van onbekende afkomst, liters Cola en energy drinks, kinderbueno's, kauwgom, rookwaren, chips, chocola, zuurtjes enzovoorts enzovoorts.
De genoemde supermarkt houdt van Nederland en was voorbereid op onze komst, want ze hadden Oranje plastic tasjes......
Na de supermarkt invasie trokken we verder de stad in. Hier waren wat bekende en onbekende winkels te vinden. Voor sommigen (vooral de vrouwelijke T's) een hemel op aarde. Wat hier erg opviel was dat zowat iedere jongedame op de wal of zwanger was of net bevallen was.
Ipswich denkt vast en zeker aan expansie van zijn grenzen.

Omdat we beloofd hadden op tijd terug te zijn moest er een einde gemaakt worden aan het gezellige bezoek van de stad, er was zelfs 1 T die de volle aandacht had van een 3 jarige inwoner van deze havenstad. De jongen in kwestie leek wel een schaduw van deze T.
Gelukkig wist zijn moeder hem nog net te pakken voordat hij achter ons aan richting de uitgang van het winkelcentrum liep, anders hadden we een extra T aan boord mee.

Bij aankomst aan boord was het snel de ingeslagen boodschappen opbergen, mag gezegd worden dat het schip direct een halve meter dieper kwam te liggen, tafel dekken en dan gezamenlijk aanschuiven voor de (marine traditionele) woensdag "blauwe hap". Oftewel gezellig met zijn allen aan de Nasi maaltijd. Die ging er goed in, waarna het iets minder gezellige doch zeer noodzakelijke afwassen ook werd uitgevoerd door de T's. Tegelijkertijd ging nu ook echt de wacht aan de valreep van start, waardoor de bemanning nu tijd had om even op het gemak de benen te strekken.
De wacht werd veraangenaamd door de muzikale aspiraties van de vaste bemanning, aangevuld met de begeleiders van de T's en het zangtalent van diverse T's. Een mooi voorbeeld van hoe snel je een echte groep wordt met zijn allen door het samenwerken en samen spelen.
Er werd op de wal een nautisch parcours uitgezet in "Keesje werpen"
en "Tros om de bolder slingeren". De winnaars hiervan konden zich bij vertrek weer inzetten en hun talenten tonen. Na een kleine anderhalf uur sportief bezig te zijn geweest kwam de jeugd tot de conclusie dat zo'n parcours weer hongerig maakt en dus werd er (begeleid) weer koers gezet richting de stad. Ditmaal om de Engelse "fish and chips"
te bemachtigen. De verkenningen van de middag hadden al een goede lokatie opgeleverd waar genoemde traditionele maaltijd te verkrijgen was. Deze missie werd met succes afgerond waardoor een ieder nu de smaak had gekregen van de fish and chips.
Na het eten van genoemde versnapering werd door diverse T's besloten om film te kijken. Andere T's gingen voetballen (vooroefenen voor het
WK????) met een gevonden bal (deze was wel lek, maar dat mocht de pret niet drukken). De muzikale groep werd uitgebreid met het talent van de kapitein en de vocale vermogens van zijn ega. Kortom, feest op dek, activiteiten op de wal voor het schip en bioscoop in het dagverblijf.
Sommige T's (en begeleiders) gingen op tijd te kooi, andere moesten zo nodig de grens van hun uithoudingsvermogen opzoeken. Dat was bij het ochtendgloren dan ook goed te zien. Enige wallen onder de ogen werden waargenomen.
Na het ontbijt werd "zeewacht" van kracht gemeld en moest alle hens aantreden op dek voor het zogenaamde "baksgewijs". We bleken niemand te missen, waarna de kapitein de taakverdeling voor het vertrek per divisie bekend stelde. Hierdoor gingen we moeiteloos van kant, terug de sluis in en na een verval van 3 meter (het was dit maal laag tij), konden we de uitgang weer opzoeken. Helaas weinig tot geen wind, waardoor de zeilen nog even opgebonden bleven. Ook waren er nu geen bruinvissen (kleine dolfijnen) te zien, die waren gisteren wel waargenomen.
Het mooie weer was aanleiding om de taken voor het onderhoud eens eerlijk te verdelen na het schoonschippen. Nu werd er lekker gebikt en geverfd, geschuurd en geschrobt, trossen opgeborgen en alles mooi vierkant gemaakt. Onderwijl werden de voorbereidingen getroffen om de lessen te kunnen geven in navigeren en peilingen maken. Kortom, het bezoek aan de United Kingdom was zeer geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar.

Cees van Delft, Adjudant Koninklijke Marine.

Morgenster - Gheeta en Michael

Hallo mensen,
Ik ben Michael en ik vaar nu op de Morgenster. Vandaag (woensdag 28 april 2010) is het de bedoeling dat we rond de klok van half 12 aanmeren in Ipswich. Vannacht hebben we een een extra rondje gemaakt omdat we anders te vroeg aan zouden komen op de des betreffende afmeer plaatsing. Het is erg leuk hier aanboord. We leren veel en alles is goed geregeld. In praktijk leer je het veel sneller dan uit een theorieboek. Voor de rest gaat alles goed en heb ik het erg naar
mijn zin. Jammer dat Feyenoord verloren heeft zondag maar dat komt komende zondag helemaal goed, ze gaan 3-0 winnen! Laterrrr, Michael de Goede

Beste mensen,
Mijn naam is Gheeta Autar,ik loop sinds September 2009 stage bij de Marine te Den Helder. Ik volg een administratieve opleiding en ben gevestigd op bureau admin (Opschool). Ik heb vanuit mijn stage plaats de mogelijkheid gekregen om mee te mogen varen met de Morgenster. Toen ik hoorde dat het een zeilschip was wist ik niet precies wat ik me er allemaal bij moest voorstellen, o.a. de werkzaamheden die verricht moeten worden. Dat komt omdat ik geen enkelen ervaring heb met het leven aan boord van een schip, en met knopen maken. In het begin moest ik even wennen en dacht toen ik voor het eerst de mast zag, daar durf ik niet in.

Nu ik hier een paar dagen zit, bevalt het me super! De bemanning van het schip heeft ons hartstikke warm ontvangen. Er hangt een gezellige sfeer en het klimmen in de mast valt reuze mee! Ik ben er heel erg blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om mee te mogen! Wie had nou verwacht in begin van mijn stage dat ik zou mogen varen?! Vandaag (
woensdag 28 april 2010 ) is het de bedoeling dat we aanmeren in Engeland, Ipswich. We blijven daar een dag liggen en vertrekken donderdagmorgen vroeg weer terug naar Holland!

Dit is een mooie herinnering die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten!
Liefs Gheeta

Tecla - 27 April 2010 38 46 N 20 33 E

De wind werd meer en meer, de zee werd wilder en wilder, de golven warden groter en groter en ook de snelheid werd hoger en hoger!! 8,5 knopen op kleine zeilen. De zee heeft aardig wat zout over de Tecla en haar hond heen gespoeld. Na 6 uur volle kracht vooruit verdween de winds opeens zo’n 8 mijl uit de kust van Griekenland. En daar lag het opeen. De witte stranden, de groene heuvels, de witte huizen met roze daken, het blauwe water met fonkelende diamanten zo helder en zo vroeg op zondag morgen.

We hebben de motor moeten starten omdat er geen wind was en hebben toen anker gegooid vlak bij het strand van Levkada. We hebben de zeilen netjes opgeborgen, het dek schoon gemaakt en een heerlijk biertje gedronken in de zon, met tonijn salade en brood als lunch. Na een welverdiende douche zijn Adam en Gijs op zoek gegaan naar een bushalte. Vanuit Nederland had Jet al gekeken hoe laat de bussen zouden gaan. Dat hebben ze in Griekenland goed geregeld, een regelmatige busdienst door het hele land die bijna niets kost. Adam vertrok om 18:00 uur met de bus zodat hij de volgende morgen in Athene nog wat moois jon bekijken voordat hij naar huis zou vliegen, naar Ierland.

Na het afscheid zijn we naar bed gegaan, 1 iemand op ankerwacht. Volgende morgen zijn we even het stadje in gegaan, boodschappen gedaan. Wat is het hier mooi! Ik hoop dat de rest van Griekenland net zoveel bloemen en balkonnetjes heeft! Nu zijn we weer onderweg. En raad eens wat, we zijn weer eens zonder wind begonnen!

groetjes Jannette

morgenster 28 april

We moeten vaak over stag, de wind zeer zwak. Varen onder vol tuig en als we dan over stag moeten, is er een wereld aan klim en trimwerk te doen.
Voltuig zeilen is voorbij, het is nu 04;00 uur en we varen nu al geruime tijd op de moter, geen wind. Het begint te dagen en word weer tijd om dek te spoelen maar eerst tosties eten. De genen die last hadden van zeeziekte zijn weer opgeknapt.
Om 12.30 is het weer tijd voor de Happy Hour, dat houdt in dat iedereen is volop aan de gang om weer schoon schip te maken. Na 1 uurtje blinkt het schip er weer over en is het tijd om een MOB manoeuvre uit te voeren.

We zijn beginnen met een boei en hebben daarna nog even de bijboot te water gelaten. Hiermee hebben alle trainees geoefend om snel naar een reddingsboei te varen en deze weer terug aan boord van de Morgenster te brengen, die ondertussen gewoon door voer.
In de verte zien we een paar vinnen, dolfijnen? Bruinvissen? Daarna hebben de trainees zelfstandig geoefend met de kluivers, stagzeil, mars en de spanker op te zakken en te hijsen .

Trainee Marijke Zuiddam is aan boord van de Morgenster en verteld:
Ik heb het hiet hele erg naar mijn zin. Het is erg leuk om te zien hoe dit alles in zijn werk gaat. We krijgen de kans de dingen in praktijk te brengen die we in de lessen op school hebben geleerd.
De onderlinge sfeer is ook erg goed. De leiding laat ons veel doen, en waardoor we erg veel leren.

Groeten vanaf de Morgenster

Morgenster - 26 april

We hadden zondagmiddag een vriendelijk weertje bij aankomst van de trainees.Koffietafel op de wal en hier en daar wat ouders die hun zoon of dochter kwamen afleveren. De marine was aanwezig om de trossen los te gooien.

Om 19.00 ten anker bij Oude Schild, Texel. Hier was het tijd voor het avondmaal waar eenieder gretig op aanviel, daarna praatje van de kapitein en vervolgens begon het lesprogramma. Safety walkaround, klimmen in de mast, wat de meesten erg leuk vonden en de eerste bras oefeningen, zo was het al gauw 22.30. Gedurende de nacht werd er ankerwacht gehouden. Maandags om 07.00 ontbijt, les zeilen vrij maken, verlaatrol, en vervolgens daadwerkelijk de mast in om de zeilen los te gooien, anker op, zeil zetten en met stroom mee en wind tegen door het schulpegat naar buiten, veel overstag, hard werken, maar erg leerzaam.Om 12.00 brood met soep daarna happy hour voor eenieder en in een half uur was het hele schip weer schoon.

Les staand en lopend tuig gevolgd door instructie brand machinekamer en brand oefening voorschip met slangen en een te zoeken slachtoffer.Stemming is zeer goed aan boord en de begeleiders horen er prima bij.

We hebben een paar lichte zeezieken,� we varen nu zuid, de wind gaat krimpen naar ZW, vanavond overstag en dan op naar Engeland.

�

Groeten,

Lex

Tecla - lazy Saturdays - 24 April 37 48 N 18 39 E

Zaterdag, de eerste dag van het weekend. Uitslapen, winkelen, naar de markt, koffie drinken met je opa (Jet!), in de tuin werken en s middags met wat vrienden afspreken en een biertje drinken. Dat is wat veel mensen aan het doen zijn.
Maar niet de crew van de Tecla. We zijn een gevecht aangegaan met een Oost Zuid Oosterlijke wind, kracht 6/7 en een opbouwende golfslag. Het grootzeil is naar beneden. Het is niet goed voor de vorm van een nieuw grootzeil om te reven. Dus we hebben alleen de bezaan, de fok en een kleine kluiver omhoog. We gaan zo'n 5,5 tot 7 knopen, maar niet helemaal in de richting die we willen. Men had voorspeld dat de wind naar het westen zou draaien, maar de wind is juist meer oosterlijk geworden.

We zijn nu helemaal alleen. Geen andere schepen en geen dolfijnen. Alleen een duif, die denkt dat hij/zij een watervogel is. De duif vliegt al uren met ons mee. Gisteren zagen we een vliegtuig, ze vlogen heel laag, we zagen de piloot in de kokpit en hebben naar elkaar gezwaaid. Ik denk dat het een weervliegtuig was, ze zijn drie keer over ons gevlogen.
De golven nemen toe, ze tillen de Tecla op en proberen haar weg te zetten, maar de Tecla geeft er niets om. Ze is gebouwd voor zeeen als deze en de enige die aan het klagen zijn, is de crew. Vooral wanneer de gehele inhoud van de koelkast mij probeerd te verpletteren als ik de deur open doe.

groeten Jannette

Tecla - 22 April 2010 36 25 N 15 16 E

Na een dag lang motor zeilen door te weinig wind, kunnen we nu dan eindelijk echt zeilen. Nog niet echt snel, maar we gaan in de richting van Griekenland. Het weerbericht zei dat we zuid oosterlijke wind zouden hebben, 5 a 6 bf en soms 7 bf. Maar tot nu toe klopt alleen de richting. Om toch voorbereid te zijn op deze wind hadden we vanmiddag de topzeilen en de grote kluiver (bijnaam Kiddo) al weg gehaald. Maar met deze wind, kracht 3 a 4 missen we ze behoorlijk.

Na het zeilen met een groep, is het zeilen met z'n 4en opeens heel erg rustig. Jan en ik hebben de 6 tot 12 wacht, Gijs en Adam de 12 tot 6. Het is nog rustig op het water zo vroeg in het seizoen, we hebben nog maar twee zeilschepen gezien in de buurt van Sicilie, verder wat vrachtschepen en de lokale vissermannen.

Vanmorgen zagen we Malta. Aan de kust zagen we de kastelen of forten. En we zagen ook een hoop vliegtuigen, ik denk dat alles weer nogmaal is dus? De wind neemt een beetje toe, de radio begint te piepen, een alarm, we horen Nederlands ooslogsschip zeggen dat ze klaar zijn met schieten. De radar staat aan, het zicht wordt wat minder, het is bewolkt dus vannacht zullen we de maan en de sterren moeten missen. Nu horen we alleen de zeilen, de wind om de masten en touwen en de zingende schroef. Ik ga een kopje koffie halen, nog drie uur dan is de wacht voorbij. Nog 300 mijl, dan zijn we in Griekenland.

Groetjes Jannette

Tecla - 21 April 2010 37 05 N 13 11 E

De Race is voorbij, we hebben gezamelijk nog de Parade of sail out gevaren en ieder een gaat weer zijn eigen weg. De Far Barcalona is onderweg naar Barcalona, de Kaliakra naar Varna, de Palinuro naar Palermo met aan boord heen hele groep noord Italiaanse jongeren die niet naar huis kunnen vliegen. Tijdens het festival hebben we het veel gehad over het vlieg probleem. Normaal gesproken zou Paolo, de journalist aan boord van de Tecla, binnen 1,5 uur in Milaan zijn. Nu zal hij met de veerboot, trein, metro en bus uiteindelijk in 40 uur thuis zijn!

We zijn nu onderweg naar Lavrion, we hopen daar nog wat promotie te kunnen maken voor de aanstaande race, de Historical Seas Tall Ships Regatta.

Het is altijd weer raar om ergens weg te gaan, om weer alleen op het water te zijn. Dan denk he terug aan alle mooie dingen die je achter laat. De heerlijke pesto maaltijden die een van de moeders van onze trainees heeft gemaakt. De beste pesto wordt in Genua gemaakt en ik heb het recept! (Wij hebben vandaag zelf een echte Hollandse maaltijd gemaakt, gebakken aardappelen, salade, verse boontjes en een stukje vlees). Nog meer moois was de Parade met de mensen uit Trapani! Het ijs dat we tijdens de dagtocht aangeboden kregen, Gijs en Adam waren er gek op! Best Ice ever! Alle ouders van en de trainees zelf die dagelijks aan boord stonden om ons te bedanken voor de ervaringen die zij op hadden gedaan tijdens de race!
Nu is alleen Adam nog aan boord als trainee. We gaan hem zo dicht mogelijk
naar Athene brengen vanaf waar hij naar huis zal vliegen. Als de vliegtuigen dan weer vliegen. En anders moet hij zeeman worden, voor de rest van het jaar. Tot aan Hartlepool, Engeland, waar wij begin augustus zijn met de Tall Ships Race 2010. Ik denk dat hij het niet eens erg zou vinden, hij houdt van de zee, de dolfijnen en het ontdekken van nieuwe plaatsen!

Heel veel groetjes aan iedereen,

Jannette

TECLA - 15 April 2010 36 58 N 011 48.2 E

Na een bewolkte dag, schijnt nu de zon. Alle zeilen zijn omhoog en we gaan zo'n 6,5 a 7 knopen, nog 49,4 mijl tot Trapani, verwachte aankomst tijd 00:45 UTC. We hebben net buiten avond gegeten, de rode wacht doet nu de afwas. En het was vandaag schoonmaak dag. We willen natuurlijk dat de Tecla er goed uit ziet wanneer wij in Trapani aan komen. We hebben ook meteen open schip in de middag, dus ook voor het bezoekende publiek willen we er mooi uit zien!
We kregen wat mailtjes dat we nummer 1 in onze klasse zouden zijn, maar dat is helaas niet waar. Een aantal schepen hadden hun positie nog niet door gegeven en zo ontstond er wat verwarring. Onze uiteindelijk plaatsing is 2de
in klasse en waarschijnlijk 6de overall. Het officiele eind klassement krijgen wij in de Trapani te horen, nadat alle race formulieren bekeken zijn en eventuele protesten in behandeling genomen zijn.

We zijn blij dat we toch nog veel kunnen zeilen richting Trapani. Dit was een geweldig windje geweest voor tijdens de race. De Siciliaanse jongens aan boord kijken uit naar hun thuis haven. Ze zijn niet bij de GPS weg te slaan, maar ookal gaat het soms misschien wat langzamer, ze zijn wel blij dat we aan het zeilen zijn en niet meer op de motor varen. Er worden grapjes gemaakt over de zwaluwen die tegen het zeil aan vliegen, een stuk of 10, we hebben al gezegd dat ze naar het noorden moeten vliegen, maar ik denk dat ze gewoon moe zijn. De dolfijnen zijn alles behalve moe, ze zwemmen hard voor ons uit en maken sprongen in de lucht, de hele dag door. Oh en Jan had bijna een zeeschildpad aangevaren, toen we voorbij waren draaide hij zijn hoofd om met een blik die leek te zeggen, he joh, niet zo snel!

groetjes Jannette

Astrid - We are the champions

Primo, primo, gillen de trainees, Italiaans voor eerste. Dan, wild gebarend:
champagne. De Astrid is zowel binnen haar klasse als overall op de eerste plek ge�indigd. Dat heeft de wedstrijdleiding zojuist bekendgemaakt. Met een kleine slag om de arm weliswaar. De definitieve uitslag horen de schepen bij aankomst in Trapani. De Nederlandse Oosterschelde en Tecla staan op de tweede en derde plaats. 'Het lijkt de Elfstedentocht wel. Wat een Hollandse glorie,' zegt Pieter, kapitein van het schip, glunderend. Ook de trainees zijn opgetogen 'We are the champions,' klinkt het uit de hutten.
Gisterochtend leek de overwinning al dichtbij. Toen stond de Astrid in haar eigen klasse bovenaan. Overall stond ze vierde. Vraag was of ze dat kon volhouden tot de finish. De kans was groot, want de finish was vervroegd vanwege het gebrek aan wind. Toch durfde niemand te vroeg te juichen.
Willem, eerste stuurman, hoopte vurig op een overwinning. Zo spannend vond hij het, dat hij zelfs gedroomd had dat de Astrid op de eerste plaats ge�indigd was, maar dat ze terug moesten, omdat ze iets gedaan hadden wat niet mocht. Weg overwinning. Niets blijkt minder waar.
'We hebben vooral maandagnacht gewoon heel goed gevaren,' zegt Pieter. 'Ik wil ook wel eens een race winnen,' zei hij aan het begin van de wedstrijd nog. Een reden om de trainees aan te sporen zich te concentreren op het sturen. 'Koers houden.' klonk het regelmatig op het achterdek. Nu staat er even niemand achter het roer. Geen tijd. Eerst het goede nieuws vertellen aan de rest van de crew en de trainees.
De Astrid baant zich rustig een weg door het water. Op de motor, om op tijd aan te komen in Trapani. Gistermiddag na de finish hebben de trainees de zeilen opgebonden. Tuig aan en dan naar boven klimmen. Dat vinden ze eigenlijk het leukst. Hoewel niet iedereen. De zeventienjarige Antonio gaat liever morgen. Nu even niet. Maar Syro, tweede stuurman, is onverbiddelijk.
Energiek rent ze naar het achterdek waar ze haar trainees in de tuigjes hijst. 'Amiga, amiga,' gilt een Italiaanse trainee. Of het zo goed zit. 'No, ugly,' antwoordt Syro. Ze sjort wat aan de banden. Goed zo. En nu naar boven. Ze klimt behendig voor ze uit.
Het is moeilijk voor te stellen dat de Astrid twee dagen geleden nog onder vol tuig met ruim 7 knopen door de golven stoof. De wind kwam ineens opzetten. Pieter zag op tijd de windrichting veranderen en voelde dat de wind ging aantrekken. Hij liet de trainees de ra's stellen. Net op tijd, want op het moment dat de wind aantrok, stonden de zeilen goed en maakte de Astrid meteen snelheid. 'Kom op Astrid, ga maar,' mompelde de kapitein. En dat deed ze. Zo hard zelfs dat nu aan boord een voorlopige overwinning gevierd kan worden.

Floortje Gunst
Trainee/ journalist Elsevier

Tecla - 14 April 2010 41 28 N 10 41 E

Het is een bewolkte bijna mistige dag, de race is ten einde. Er is geen wind, en in de komende dagen komt er ook geen wind. Na een nacht van drijven en stil liggen, met snelheden tussen de 0,4 en 0,9 knopen in alle richtingen, hebben we nu het grootzeil naar beneden gehaald. Het is verschrikkelijk om naar de klappende zeilen te kijken. Doordat zij niet gevuld zijn met wind klapt de giek van boord naar boord, dat hebben wij vorig jaar vaak genoeg mee gemaakt. We hopen dat de wolken aan de horizon ons wat wind brengen, maar ook de wolken bewegen niet. De luchtdruk is over een groot gebied helemaal hetzelfde, 1012 mbar. We hebben alle weer en windkaarten bekeken, maar zien nergens verandering.

Het is jammer dat we nu niet helemaal weten wat de nieuwe zeilen kunnen. Er moet wel wat wind zijn om de Tecla te laten bewegen. Wij denken dat we wel sneller geworden zijn met licht weer, we zijn het derde grote schip, alleen de Oosterschelde en de Pandora liggen nog voor ons. En alle jachten.. De Pandora konden wij op de radar nog lang volgen, maar vanmorgen was zij opeens verdwenen. En laten we de Astrid niet vergeten, die staat nog steeds nr 1 in bij de A klasse.

We varen nu op de motor, nog 184 mijl te gaan. We hopen vrijdagmorgen in Trapani aan te komen. Daar horen wij de definitieve uitslag van de race.

En terwijl ik dit schrijf komt er een ESE windje opzetten. Tijd om zeil te zetten!

Groeten Jannette

TECLA - 13 April 2010 - 41 40 N 10 25 E

Gisteravond was een mooie avond. Het was prachtig zeilweer, de wind draaide een beetje in ons voordeel en we kwamen zelfs tot de 9 knopen! Maar het blijft de Middellandse zee en de wind kan zomaar verdwijnen, en dat gebeurde dan ook rond drie uur vannacht. Vanmorgen om 8 uur kwam de wind weer terug en draaide van het noord westen naar het noord oosten. All hands on deck en gijpen. 8 uur is ook wacht wissel, gelukkig want dan zijn er dus voldoende al wakker.. maar die hadden nog niet gegeten. Er werd wat geprotesteerd, maar uiteindelijk werden de zeilen aangetrokken, op een lege maag, maar dat hadden we over voor de race.
De vloot ligt nog dicht bij elkaar. Wij kunnen zo al 6 schepen zien liggen. Erg gezellig, maar iedere mijl telt en met de rating zo dicht bij elkaar scheelt het ook niet veel in de uitslagen, iedere mijl telt! Op dit moment hebben we een snelheid van 0,9 knopen, dat is al een aantal uur zo. Er is al een schip uit de race gestapt, Palinuro, een Italiaans Marine schip. Er word door meerdere gefluisterd. Wij hopen nog steeds op wind, maakt niet van welke kant, als we het maar niet op de motor hoeven te varen. En de race is nog maar net begonnen, een race van twee dagen zo veel te kort zijn!
In de klassering zijn we nu 2de in onze klasse en 3de overall. Maar dat kan zo weer veranderen, vannacht hangt het af van de snelste drijver.

groeten Jannette

OOSTERSCHELDE - 41°28.44'N, 010°41.60'E, 136T, 0.0, 07:32, 14-4-2010

Gisternacht hebben we het helaas niet zo goed gedaan. Waar we overdag nog uitliepen op onze concurrenten, kwamen we 's nachts helemaal stil te liggen. De wind viel helemaal weg en het lukte niet meer om het schip op koers te houden, waardoor we in 5 uur tijd zelfs 2 mijl achteruit gingen. In de morgen kwam de wind terug en zagen we dat al onze achtervolgers heel dichtbij waren gekomen. Leuk is het natuurlijk wel, al die schepen in zicht van elkaar. Maar onze resultaten lijden eronder. Na de tijdscorrectie zijn we tweede in onze klasse en 4e in het geheel. Vannacht was het weer hetzelfde patroon. De wind viel weer weg. Met heel veel zeilwisselingen (weghalen en weer bijzetten van de voorzeilen, brasssen, gijpen en overstag gaan) lukte het dit keer wel het schip op koers te houden en liepen we zelfs wat uit op de rest van het veld. De schepen liggen vanmorgen wat verder uit elkaar en we zien aan de horizon slechts twee zeilen achter ons. Het is nog zo'n 200 mijl naar Trapani en het is niet waarschijnlijk dat we het op deze manier op tijd gaan halen. Over een uur zal de raceleiding een uitzending doen. Hoogstwaarschijnlijk zal de finish worden vervroegd, denken we. Hoewel we in onze klasse voorop liggen, is het de vraag of we dan voldoende voorsprong hebben om ook na tijdscorrectie te winnen.

Tecla - 12 april Garibaldi Regatta 2010

12 April 2010 42 53 N 10 02 E

Vandaag starten we! Na een nacht motor varen kregen wij vroeg in de ochtend een beetje wind. We hoopten natuurlijk allemaal dat dat zo zou blijven zodat we zouden kunnen starten, en dat gebeurde. Race Control riep ons op en kondigde aan dat we tussen 9:00 en 11:00 zouden starten. Alle schepen lagen op dat moment al vlak bij de start. We moesten een keuze maken om vroeg te starten of juist laat. Weerbericht zei dat de wind later meer zou worden, onze tactische keuze was om later te starten.. maar toen kakte de wind helemaal in. Helaas.

De wind was de hele dag Noord Oost, weinig. Voor ons betekende dit voor de wind varen. Voor sommige schepen is dit prettig, maar wij hebben de wind liever iets meer van de zijkant. De Far Barcalona koos dezelfde route als wij, waarbij wij het eiland Isola Pariaia aan stuurboord hebben laten liggen, maar zij is voor de wind toch wat sneller dan wij.

Bij zonsondergang nam de wind weer iets toe en dus waren wij weer terug in de race! Dichtbij Isola d’Elba veranderde de wind wat betekende dat we all hands aan de schoten nodig hadden. De jonge Italianen aan boord trekken graag aan de touwen dus waren we al snel klaar. Die avond liepen we voor het eerst 8 knopen, heerlijk!

Om 19:00 uur kregen we de eerste uitslagen binnen. Na 1 dag zeilen liggen we 3de in onze klasse en 11de overall. Nu er wat meer wind staat, weet je maar nooit hoe dat morgen zal zijn!

Groeten Jannette Sluik - Crew Tecla

Oosterschelde 11 en 12 April Garibaldi Regatta

Bericht van de ‘Oosterschelde’ 11-04

Na een eerste -spraakverwarrende (italiaans!)- maaltijd aan boord hebben we gisteravond met alle opvarenden de plannen voor de race en de tactiek doorgenomen. Samengevat: Na de start gaan we zo snel mogelijk naar Trapani. Ook een paar uur voor de start is het nog heel onzeker hoe het weer er uit zal zien. De voorspellingen spreken elkaar tegen, maar het lijkt er op dat er een zachte noordoosten wind opsteekt. En dat zou prima zijn.

Onze directe tegenstander is waarschijnlijk de Pogoria. Dat schip is eigenlijk net iets sneller dan de Oosterschelde, maar je weet maar nooit. Ook de Kaliakra is snel. Met lichte wind zouden we Den Store Bjorn, de Palinuro en de Astrid achter ons moeten kunnen laten. De Tecla heeft nieuwe zeilen en kan misschien verrassen.

43�20.02'N, 009�28.55'E, 157T, 4.8, 10:55, 12-4-2010

De eerste dag op zee verliep wat rommelig. Het begon nog goed: exact op tijd maakten we los van de kade en voeren we de haven van Genua uit. Binnen een paar minuten hadden we- als enige schip- alle zeilen bijstaan, tot waardering van het publiek. Het plan was vervolgens om alle schepen naar een wachtgebied te dirigeren waar we zouden wachten op het Italiaanse vlaggenschip Palinuro, dat de Parade zou aanvoeren. En daar ging het mis. De Palinuro liet langer op zich wachten dan voorzien en tegelijkertijd kwam heel plotseling een flinke wind opzetten. Al snel waren we een heel stuk verder op zee dan de bedoeling was. Gelukkig konden we iets later weer invoegen in de parade.
Tegen de tijd dat alle schepen bij de startlijn waren was de wind weer weg, een behoorlijk steile zee achterlatend, dus de eerste zeezieken lieten niet lang op zich wachten helaas. De race directie besloot daarom de start de volgende morgen een stuk verder op zee te doen. Met een heel licht windje zijn we vannacht naar de startlijn gevaren en uiteindelijk om 09:27 vanmorgen gestart. De wind is nog steeds licht, maar we maken redelijk snelheid en konden net al de Pogoria, de Tenacious en de Astrid inhalen. De zon schijnt en we hebben goed zicht op de hele vloot. Op de achtergrond de bergen van Corsica, op 25 mijl afstand. Voor ons vaart de Kaliakra, die ongeveer even snel lijkt te lopen. Dat wordt ons volgende doel!

Kapitein Gerben Nab, Oosterschelde

Tecla - 11 April Garibaldi Regatta

11 April 2010 43 58 N 009 09 E

This day the race should start, but I am sorry to say, that we did not. No wind. The day started with SE 4 to 5, and as the sun came more and more, the wind went totally away. We are all motoring now to the second start line, 60 miles further on sea. So we will have the start tomorrow morning, or.....
Our trainees on board are except one, Italian. The exception is Adam, from Northern Ireland, who did the last part of the Trans Atlantic, with us last year. 9 Of them are from Trapani, Sicily, a nautical school, 2 of them from Genua the rest more from the north of Italy. All are between 16 and 23, except one, he is 45 years and a journalist, writing for a beautiful Italian boat magazine. He makes a lot of photo's, so we hope to show you some pictures, when we are in Trapani.
To day was not a successful day. The parade line was in the wind, so no nice sailing pictures. And, the sea is not nice to our trainees, more then half of them was, or is, sea sick, mal de mare, they say in Italy, sounds better, but the effects are the same. I hope fishes like union bread and spaghetti Bolognese. I have 300 pills to offer them, warm tea and dry bread, so lets hope that tomorrow, there is some wind, so they will all feel better very quick. Also the race feeling will get them up their feet again, and we will know if the new sails bring us, what we think they can. Our rating went up, so our speed has to do the same!

Many greetings Jannette - crew Tecla

Tecla - April 3 2010

43 48 N 008 07 E 3 April

After a day of beautiful sailing, a sunset over the gulf of Lyon, a red almost full moon, the Astrid at the horizon, under full sail, live could not be better. The wind, SE 3 bft, sometimes a little bit more, but not the 5 and 6 the weather forecast was talking about. A pity, but better then a storm. Even this morning, a red sun and dolphins, a weather report saying SSE 4 to 5, Lyon gusts 8. Tomorrow NW......8. The barometer is falling slowly. In the morning the clouds are growing, and getting blacker, but the wind is what they said, SSE 4, we have a nice speed, and dreams about long sleeps, tonight in the harbor of Genoa. The Astrid we cannot see anymore, we left here behind, we think.
And then, all of a sudden, just sailing along the coast of Monaco, the land of kings, queens and movie stars, where you always see the pictures of beautiful people in bathing suits in magazines, the wind drops, till zero, then turns all the 360 degrees, stops by SW 1, and what is left from all, is a terrible cross sea.
It is time to weak up Gijs and take the sails down, a hell of a job with new sails. It takes us more then an hour. Monaco lays in the clouds, the wind turns again, now to the NNE 1, a very cold air flow is going with it.
The engine is working, the new weather bulletin is saying, Provence S 4 to 6 turning NW 7 to 8, tonight. So now we hope, they are wrong again.

Greetings Jannette - Crew Tecla

ASTRID AND TECLA IN GENOVA

Genoa here we are!

The Astrid has arrived this morning around 9 o'clock local time in Genoa. The third day of the trip started with setting all the sails again and after that we sailed for two days past the Cote d'Azur; St Tropez, Cannes, Nice and Monte Carlo. And we met up with Tecla again, seing their two masts on the horizon!

The evening before easter the wind died and at the point where the speed went below one knot we decided to start the engine again, to arrive in Genoa on sunday before the expected SE 8 bft.

And we did arrive this morning, finding Tecla already in the Molo Vecchio, between the superyachts. You could notice that a tall ship is an unusual site fore the people of Genova, as we had quite a few bystanders when we were stowing our sails.

Now it is time for us to find our eastereggs!

ASTRID ON THE MED

After a good day of sailing we went into the night(overtaken by Tecla) with still all sails on, and the sight of a whale at sundown. But just after midnight, as if an April fools joke, the wind turned 180 degrees in a matter of minutes. You can imagine that it might take quite some effort to adjust all the sails to such a wind change. It was a night with little rest for the crew. In the morning we were quite close to Tecla again, but around 8 o'clock we started our engine to cope with the head winds we were now confronted with.

The Mediterranean seems to have many surprises, from whales to its infamous wind changes.

Right now, 0100 UTC on the 2nd of April we are under sail again, slowly progressing towards Genoa using only the forces of nature. It still amazes me how a ship of 250 tonnes can be propelled all around the world only using the power of the wind in its sails.

See you in Genoa!

Willem van der Wel
On board TS ASTRID

Tecla - April 2 - 2010

42 38 N 005 32 E 2 April 2010 UNDERWAY

As every body already could see, the Tecla has new sails! And believe it or not, that is a hard job. Sails, good sails, have a body and a soul, so if you put them up the first time, you do not know them, its like you are a stranger on your own sailing boat. So after trimming the sails in the harbor of Benicarlo, we had a lot of trimming at sea. And as we are only the three of us, and the sails are with a lot more.....we have pain every where now, but....we think it is a real success. With a breath of 3 beaufort she went like a youngster through the water! Our new jib, more the old version cut (lower to the jib boom), is a real puller and a beauty. The main sail gave us the most trouble, but it looks like we will be best mates after some fight's.
The first hours after our departure we had some very good sailing moments, beautiful weather, sun fishes, dolphins, whales,the Astrid, who was our neighbor for a month, a head of us, so we where in good company!
The wind on the Mediterranean is not the easy steady wind, sailors like a lot, speed, but also the direction is not steady. So we jibbed and tacked till the wind died out and only an awful short swell stayed, pulled the main and mizzen down and the engine on. Now every thing is up again, the wind is southwesterly 2/3 bft, speed about 5 to 6 knots. It is a little bit cloudy and the wind is fresh. For this evening, the forecast says, the wind will be backing to south force 4 to 5, possibly 6. So we hope they are right,to see what the sails can do with a bit more wind!

Greetings Jannette - crew Tecla

PRE RACE TO GENOVA

The Race has already started!

Although the Tall Ships Race season did not even start, on board Astrid we are already in full racing mode. The Astrid and Tecla just departed from the port of Benicarlo Spain and we have pointed our bow towards Genova for the Garibaldi Tall Ships Regatta.
The Tecla left a few hours behind us, but are slowly catching up on us. Right now we are almost under full sails, in a few minutes we will set the main course and all our 17 sails will be set! But I can see that on board Tecla the topsails are being set, so I think we are not the only ones ready for the Tall Ships Races.

See you in Genova!

Tecla - 25 februari 2010

Klaar maken voor de races

De Tecla ligt nu langs de werf in Benicarlo. We zijn hard aan het werk om het schip klaar te maken voor de keuringen. En om haar in de verf te zetten.

Vorig jaar zijn we de oceaan overgestoken, we hebben zelfs de Trans Atlantic Challenge gewonnen, en dit jaar gaan we nog meer vaargebieden ontdekken. Er komen nieuwe zeilen aan. Op de werf worden de laatste resten van Bermudiaans zeewier verwijderd. En met zoveel nieuwe landen om te bezoeken, hebben wij er zin in! Laat die races maar komen!

De nieuwe zeilen zijn gemaakt door Arjen Kooij, de neef van Jan. Ze zijn speciaal voor de Tecla ontwikkeld en dus ook speciaal om te racen! Op ons blog hebben we al een keer foto’s gezet van de zeilen toen ze nog aan het werk waren. Wanneer de nieuwe zeilen aan boord zijn (na de werf beurt) zullen we weer foto’s online zetten.

Hopenlijk tot ziens aan boord!! Crew Tecla

Tecla - 2 februari 2010

02-02-2010 33' 03.7' N 11' 36.9' W

We hebben La Palma weer verlaten en zijn onderweg naar Benicarlo, Spanje. Daar zullen we begin maart de werf op gaan. De twee maanden op La Palma waren heerlijk. Ondanks de kerst storm, hebben we al een aardig begin gemaakt met het schilderen. Nu valt het weer dan ook een beetje tegen. We hebben onze korte broeken weer in de kast liggen en de zeilpakken weer aan. Bij vertrek hadden we een zuid oostelijk windje en konden dus mooi zeilen, nu is de wind oost en hebben we nog steeds zeil maar ook motor bij ter ondersteuning. Om ons heen zijn veel donder buien, af en toe regen, maar ook opklaringen, waar de jas weer even uit kan. De eerste groepen dolfijnen en Jan van Genten hebben ons al begroet, ook hebben we een oranje schildpad gezien, zich warmend in het zonnetje. De nachten zijn helder, net na een nieuwe maan, Orion begeleid ons weer, maar nu startend van af stuurboord. Het is goed om weer op het water te zijn. Crew Tecla

NIEUWE FILM GEMAAKT

Martin Blouet heeft een nieuwe film gemaakt. Hij is echt super dus check: http://www.youtube.com/watch?v=Ii66AiBe3Q0

Fondsenwerving

Wij kunnen jou helpen met het vinden van sponsors! Klik hier voor meer informatie.

TECLA - 3 december

Op dit moment, liggen we op La Palma, in de haven van Santa Cruz Onze Zwitserse groep is al weer een week naar huis.
Met de groep hebben we na Zapata nog Santa Cruz de Tenerife bezocht, Puerto de Vueltas of wel Gran Valle Rey (zuid Gomera, betekent: Vallei van de grote Koning. ) San Sebastian de la Gomera en als laatste Las Palmas op Gran Canaria. En omdat het weer zo heerlijk was, hebben de jongeren veel kunnen zwemmen en body surfen.
Sinds een paar dagen heeft het weer een dipje. Het regent af en toe, het is een graad of 20, maar het mooie weer komt weer terug hebben we al gezien.
De crew heeft gewisseld, Gijs is naar Nederland en Jet is nu aan boord. Tot nu toe vullen we onze dagen met opruimen, schoonmaken, onderhoud machine kamer en kleine klusjes. Jet heeft in Nederland samen met At Sea Sailtraining onze agenda voor het komend seizoen klaar gemaakt. Het wordt een jaar van vele Tall Ship Races, vele landen en lange afstanden!
Gijs zal in Nederland onder anderen onze zeilmaker helpen met het maken van onze nieuwe zeilen. En ook over dit mooie project binnen kort meer!� Voorlopig ligt het schip op La Palma, het eiland met de meeste palmbomen en ook daar over later meer! Jeannette - Crew Tecla

TECLA - 15 november

28 31.99 N 16 07.944 W - Even een kort bericht. We zijn gister middag voor anker gegaan bij Zapata, noord Tenerife.
We liggen tussen hoge kale rotsen. Met alleen een paar kleine (vissers?) huisjes. Het is hier warm, ongeveer 26 graden en ook het water is hier lekker warm, dat houdt in, dat er veel gezwommen wordt. Er is ook een zwart strandje, bij laag water, waar met de bal gespeeld kan worden. Iedereen geniet met volle teugen. Nyske loopt weer rond, zwemt of wil een douche, alleen vanmorgen werd ze even door een golf onder water getrokken, dat vindt ze dan even minder leuk. Ons program rond de Canarische eilanden staat nog niet helemaal vast, maar als het weer zo blijft, moet het niet moeilijk zijn er een goede tijd van te maken.

TECLA - 13 november

30 01’ N 15 03’ W� Nog 103 mijl voor we op de plek zijn waar we anker willen gooien. De wind is inderdaad westelijk geworden, maar zo weinig dat we er niets aan hebben. De zeilen staan nog wel, maar ook de motor met 800 toeren. Weer een giga sterrennacht. We proberen ze te herkennen, maar er zijn zoveel sterren! Orion is goed herkenbaar, met z’n drie felle sterren als riem. Grote Beer idem. Maar of we nu de Eenhoorn zien of Cassiopeia wordt al moeilijker.
Het varen op de motor is en blijft vervelend. Iedereen wordt er onrustig van, de vraag hoe lang nog, is dan ook regelmatig te horen. De temperaturen van water en lucht worden zo aangenaam, water temperatuur nu 23 graden, dat iedereen nu wel graag wil zwemmen en langs een strand slenteren. De zeilpakken hebben we in de kast gehangen en vanaf ‘s morgens een uur of half tien, kan er een korte broek aan. ‘s Middags is er een zwem stop. Ook nu, 9 uur ‘s avonds, is het nog zeer aangenaam buiten. Het enige dat een beetje tegen valt is, dat het zo snel donker is. We zijn verplicht binnen te eten, want met een maanloze avond, wordt het eten op het achterdek te moeilijk (lees:rommelig) Onze kleur op benen en armen begint al weer aardig op onze Charlston kleur te lijken en daar zijn we natuurlijk erg tevreden mee. Morgen middag hopen we ergens voor anker te gaan bij Tenerife en dan beginnen we aan ons laatste stukje expeditie. Lopen, zwemmen, bananen, papaja, zwarte stranden……ik verheug me op een winter Canaren!

TECLA - 12 november

32 21.380 N 13 37.840 W Le 12-11-'09� Bonjour, je m'appelle Bogdan, j'ai 17 ans et je fais actuellement partie de l'equipage du Tecla. Ca fait depuis le 15 septembre que je suis a bord et j'ai beaucoup de plaisir. Jan, Jannette et Gijs sont de tres bons capitaines et Jannette fait tres bien la cuisine. J'apprecie beaucoup les regles et l'environnement du Tecla. J'aurai pour ma part fini mon voyage le 25 novembre mais ca ne sera pas la derniere fois que je serai sur le Tecla.
J'aime beaucoup le monde marin et le Tecla, j'aimerai revenir a bord lors d'une course qui se deroulera en 2010.

Nous avons commence la journee avec un vent de force 2. Vers 3h00 le vent baisse et nous allumons le moteur.
Actuellement, nous naviguons toujours au moteur et comme la mer est tres calme nous avons pu en profiter pour passer
une journee assez tranquille. Les quarts ont ete tres sympas, dans le mien que je commence a 8h00, Jannette nous a appris mes collegues de quart et moi, a nous reperer a l'aide d'une carte marine. L'apres-midi a ete consacre au
nettoyage du bateau. Cela s'est passe dans la bonne humeur et a la fin le bateau etait niquel. Les capitaines ont ete
tres contents et ont arrete le bateau pour que nous puissions nous baigner en plein milieu de l'Atlantique. Ca nous a
fait du bien parce qu'il faisait tres chaud et nous avons eu beaucoup de plaisir. Le bateau redemarre en direction
de Tenerife ,les quarts recommencent et la journee poursuit son cours tranquillement.
Nous sommes actuellement a 255 miles nautiques de notre destination et suivons le cap de 205.

Hello, my name is Bogdan, I'm 17 years old and I am actually part of Tecla's crew. I am on board since the 15th of September and I'm having a lot of pleasure. Jan, Jannette and Gijs are very good captains and Jannette cooks very well. I do appreciate a lot the rules and the environment of Tecla. I will for my part, finish my trip on the 25th of November but it won't be the last time I will come on Tecla. I like the sailing world a lot and the Tecla, I would like to come back on board for a race that will take part in 2010.

We have started the day with a wind force 2. By 3:00am the wind decreased and we turned the engine on. At this moment, we are still navigating by engine and since the sea is calm we managed to have a quiet day. The watches have been very nice, in mine which I start at 8:00am, Jannette taught my watch colleagues and I, how to position ourselves on a sea chart. The afternoon was dedicated to cleaning the ship. That was in a good atmosphere and at the end the ship was as new. The captains were very happy and stopped the ship so that we could swim right in the middle of the Atlantic. That was very nice because it was very hot and we had a lot of pleasure. The ship's engine is on again towards Tenerife, the watches have started again also and the day continues quietly. We are now at 255 nautical miles from our destination and our course is 205.

TECLA - 11 november

Wednesday 11th of November, 34'16.8 N - 12'33.8 W

Good evening everybody! My name is Sophie and I am 25. I finished my architecture studies in France last year and decided to do a gap year preparing and participating in the Tall Ships Atlantic Challenge with the two French class B schooners, Etoile and Belle Poule. This gap year is getting more and more extended because I am now sailing on Tecla since almost two months... Already! Time really flies away when you are having good fun somewhere. But my trip is almost finished because I am leaving next week, a few days before all the youngsters on board; and the only thought of it in my mind makes me sad. Hopefully I still have a few very nice and sunny days left, which will maybe be the best, who knows!

The first time I really met Tecla was last year in Vigo (Spain) in the beginning of the Atlantic Challenge. I was sailing on Etoile as the "communication officer" and so I could hear and be in contact with Tecla daily for the race control positions. I first met Jet and Gijs on a party given by the Urania in Tenerife (Canaries) and then we met in each race port call. During the last race between Halifax (Canada) and Belfast (Ireland) my captain received an email from Tecla asking if I would eventually be interested and available in sailing on Tecla, as a translator for a group of young Swiss...
Of course! who would have thought that would really happen? Me, sailing on the every time winning ship? THE ship who would always cross the finish line before us, all sails set and full of wind on both ships; with whom we would always compare our positions and try to get more miles on her daily... But that of course Tecla didn't know: she was already far ahead to see us behind!
So of course, I accepted this once in a life offer with a lot of joy! Who wouldn't have?
And that is how it all started for me here on board...

Here I try to do my best to be efficient on the deck with either holding the helm, helping in the kitchen, translating; even though most of the young try now to speak English by themselves and sometimes do not want to be helped anymore. If at sea the first hours (or more depending on the swell as you know the last few days were quite terrible!) I am sometimes seasick, there is always things to do to keep my mind off of it and smile: Jannette has a lot of little games to play to know the rigging better for the young either with words or drawings and we have to get what it is and where. I must say some drawings are not very easy to understand sometimes but then that's what makes the game funny and difficult at the same time!
On a ship like this, if you put your heart in it, you might get quite poly valent afterwards... If you like cooking, you just have to stay in the kitchen, putting yourself at work, all together, cutting and learning all the secrets of Jannette's delicious soups or Jan's Chinese meal like we had this evening: " Succulent" like we say in France for a 3 stared Michelin restaurant... Either you can stay on the deck, in the nice warm sun, to sew! Today we continued our ditty bags sewing and stitching; trying to help each other and see how one has done his to do the same and get the good ideas out. It is nice to see how some young really get involved in choosing their colored thread, the way they want the stitches to be seen... and how doing something all together during the workshop makes a day well fulfilled!

In fact to be a good sailor we have to learn all of these jobs at the time: cook out of nothing wonderful meals, sew to repair a ripped sail, to make time joyful and nice for everyone have a lot of humor and good stories.... we have still a lot to learn from the Tecla Family! But then these are only the extras. Most of all we learn how to sail: finding the wind, even if we don't feel anything breeze; the direction of the swell, even if it seems to come from everywhere; holding the helm and staying on the correct course, even if the waves makes the compass turn in all directions; being outside watching the horizon for a ship, even if it is cold and rainy and our eyes are begging to close... but then comes the shiny sun waking up in the east and going to sleep in the west, the dolphins, the falling stars, the silence of the ocean... anything you can get on a ship but not on land that makes this trip unforgettable!

Thank you for all. For sure I will do my best to come back, even if I have to sleep in the cellar or attached on a rope hanging behind the ship!

Our course is this evening 210, heading directly to the Canaries. We are at an average speed of 5,5 knots and have still 378 miles to go before arriving. This night we will be half way since we left Cascais.

TECLA - 10 november

36 09.65 N 11 54.74 W - Maar het werd geen Madeira de volgende dag. De boodschappen waren binnen, de was gedaan, de watertanks vol en de laatste avond stappen voor de jongeren. En dat stappen werd een beetje een rommeltje, dat later toch even goed besproken moest worden en dat duurde dus even. Maar nu zijn we dan toch weer onderweg. Gistermiddag hebben we Cascais achter ons gelaten, met een vervelende hoge zee en te weinig wind om de Tecla fijn door de golven te laten snijden. Gelukkig kwam de beloofde wind kracht 4 a 5 uit noordelijke richting 20 mijl uit de kust en konden we genieten van Tecla waardige snelheden, 9.5 tot 10.5 knopen. Een geweldige, maanloze, sterren en melkweg nacht, vol zeil, een oud kluivertje als bezaan stagzeil, geen vissers op ons pad, waar we voor uit moeten wijken, denderen we de nacht in. De vermoedelijke tijd van aankomst, 12 november 20.30 uur. De jongeren verbazen zich dat we er zo snel zijn! Er worden al plannen gemaakt wat we allemaal kunnen gaan doen op de Canaren, nu we wat extra tijd gaan krijgen door deze geweldige snelheden. Maar, wij hebben de weerberichten gezien en weten dat dit maar van korte duur zal zijn, als we niet opschieten, krijgen we zelfs een zuidwester tegen! Al voor middernacht neemt de wind aanzienlijk af en krijgen de golven weer meer en meer vat op ons. Dit houdt weer in dat er velen niet, of nauwelijks kunnen werken tijdens de wacht. De ochtend begint grijs, niet koud, 20 graden, net als de watertemperatuur, de zon komt er pas in de middag bij, als de wind zo noord oost is geworden, dat we met de gehele bemanning (die niet ziek zijn) de topzeilen (en stagzeil) er afhalen, gijpen en daarna alles weer zetten. Deze koers is aanzienlijk aangenamer, bijna alle zieken krijgen weer kleur en willen weer eten. Gijs hangt de hangmat aan de giek van de bezaan en een ieder die daar in wil liggen, is verplicht een verhaal te vertellen. De korte broeken komen te voorschijn, al hoewel er nog wel hoestdranken en anti griep tabletten uitgedeeld worden, want het natte weer van de laatste tijd, heeft voor een vervelende verkoudheid gezorgd onder de bemanning. Onze vermoedelijke tijd van aankomst is nu 14 november 19.35 uur maar als de wind weer een dipje heeft wordt het al snel een dag later, we genieten al weer van een sterren nacht, vol vallende sterren. Onze wensen , die we niet hard op mogen zeggen, zal een ieder wel kunnen raden, voorlopig genieten we van het zeilen en van de sfeer aanboord, die aanzienlijk beter is geworden. - Crew Jeannette

TECLA - 5 november

38 42 N 09 25 W 5 november - En de wind bracht ons naar Cascais. Een oude stad aan de west kust, 30 minuten met de trein naar Lissabon. Met een NNW wind, af en toe een beetje zoekend en af- en aantrekkend, was het een prima stuk zeilen. In 33 uur lagen we weer voor anker naast de marina van Cascais. Na 6 weken merk je, dat alle jongeren nu aardig ingewerkt raken. Iedereen heeft zo zijn of haar favoriete plek tijdens het zeilen en opdoeken. Ook beginnen velen zich te bekommeren om het netjes opschieten van de touwen, gaffels die in lijn moeten staan etc. Dat maakt, dat alles ook veel sneller staat en klaar is, zodat er koffie, chocolade melk of cola gedronken kan worden. Tijdens deze tocht worden de weerberichten wel steeds vreemder. Wij merken dat de zee steeds hoger wordt, golven van meer dan 3 meter, terwijl de wind niet boven de 4 beaufort komt. Op de navtex krijgen wij berichten binnen van havens aan de west kust, die gesloten worden. Eerst de kleinere havens, dan de grotere havens, zoals Aveiro, waar we vorig jaar de race Funchal 500 zijn begonnen, mogen schepen kleiner dan 15 meter niet meer naar binnen. Daarna gaat Porto dicht en mogen schepen kleiner dan 35 meter de haven van Aveiro niet meer binnenlopen. Het weerbericht praat nu niet alleen meer over wind, maar ook over zware golven. De wind blijft vooral boven de oceaan en de Golf van Biskaje , NW 9, maar de golven zijn nu langs de gehele kust, tot aan Casablanca.
Wij gaan een plekje in de marina bespreken. Er moet water getankt worden, boodschappen aan boord voor een week en natuurlijk de was. Buiten liggen de container schepen voor anker, ze gaan van boord naar boord. Wij liggen tussen de grote motor jachten met drie dubbele verdiepingen, dubbele motoren, poetsvrouwen etc een beetje vreemd, maar dat went snel. Cascais is een goed onderhouden stad. Mooie oude huizen, een vestingmuur, met binnen de muren de oude huizen, die gerestaureerd worden. Overal zijn kleine strandjes met inhammen en rotsen. De vissersboten zijn hier vrij klein en werken vooral met potjes en korven, aan de kade hebben ze allemaal keurig een eigen stukje kade voor opslag. Wij bekijken meerdere weerberichten, vooral om te weten te komen of de golven ook af zullen nemen en natuurlijk wanneer. Zoals het er nu uit ziet, kunnen we morgen weer vertrekken, op dit moment staan er golven van rond de 8 a 10 meter, het zal afnemen, zegt ons weerbericht. Dat hopen we dus maar, alhoewel het geen straf is hier te zijn, Madeira wacht op ons.
Crew - Jeanette

TECLA - 3 november

40 24.6 N 009 21.2 W. Het heeft inderdaad lang geduurd, om precies te zijn 53 uur, dat we, na vele malen overstag en een constant draaiende en afnemende wind, Leixoes, binnen konden varen. Toch was het geen saaie tocht. Met een iets meer dan halve maan, dus geen mooie sterren nachten, maar wel erg veel dolfijnen, waar we dus ook ‘s nachts volop van konden genieten. Binnen kort zullen we de foto’s in het logboek zetten. En omdat je met zo’n klein windje ook met en klein groepje overstag kunt, gebeurde dit zeer regelmatig, zonder iedereen te hoeven wekken. Leixoes is een voorstad van Porto. En het spijt me te moeten zeggen, maar het verdient niet de schoonheids prijs. Als je aan komt varen zie je eerst een giga branding, die tegen en over de golfbrekers/muren aan slaan, daar moet je dus eerst door. ( de tafel die gedekt was voor het middag eten, werd snel weer terug gezet!) En dan kom je in een grote kom, waar links de olie haven is, rechts visserij, dichter bij de brug de containers, daarna de veerboten, en achter een grote muur, de jacht haven. Wij willen natuurlijk een plekje aan de wal, even lekker slapen, maar dat vindt de haven meester niet, wij zijn te groot en dus niet welkom in de jachthaven. In de commerci�le havens kunnen we niet liggen, want dan hebben we een agent nodig enzovoort. Gijs wil echt lekker slapen, dus blijft even door zeuren met als resultaat dat we buiten op de muur kunnen gaan liggen en niet voor anker in de kom. Er liggen al drie enorme fenders tegen de muur, dus we zijn helemaal blij. Tot we merken hoe de swell toch ook in de haven merkbaar is, na een knal, een gebroken Urania lijn, onze allerdikste lijn gezet, maar we zijn niet blij, zo slaapt niemand lekker! Het kraakt, zuigt en gaat heen en weer als een gek. Tja dus toch maar voor anker, maar dan wel met twee achterlijnen naar de wal en 40 meter ketting voor, zodat we er ‘s nachts alleen maar uithoeven om even te kijken of het allemaal nog goed gaat met het schavielen. Als we helemaal klaar zijn begint de mist hoorn, en kunnen we de ingang niet meer zien, we hebben geluk gehad, met dit zicht hadden we liever niet binnen willen varen. De groep neemt de bus naar Porto en Nyske mag het strand verkennen. Het strand is geweldig, behalve het afval dat overal ligt, er is een soort boulevard en er zijn zeer moderne strandtenten, ook is er een zwembad in de oceaan gemaakt, maar dat ziet er vervallen en verlaten uit. Aan de andere kant van de straat staan de welbekende appartementen annex hotelcomplexen, leeg en verlaten, verdwaalde kledingwinkels en erg veel restaurantjes, waarvan de helft dicht en vervallen. Zo is de hele stad een beetje, geweldig mooie oude hoge koopmanshuizen met houtsnijwerk en tegels, maar zeer vervallen, tussen de meest vreselijke nieuwbouw, waarvan de helft ook vervallen is en leeg staat. Omdat de groep in Porto blijft eten, zoeken wij een sfeervol restaurantje. En dat vinden we in zo’n oud vervallen koopmanshuis. Italiaans, smaakvol (geen plastic stoeltjes op witte tegels met de tv aan) maar een wand bekleed met de huid van een schip, oude foto’s aan de muur, wijnrekken tot aan het plafond, jammer dat je weet dat de resterende drie verdiepingen op instorten staat, onze handen beginnen te jeuken, maar we zijn nog niet op zoek naar een nieuw project, tijdens het terugwandelen, door de verlaten straten, maken we al weer druk plannen waar de wind ons morgen naar toe kan brengen.

TECLA - 30 oktober

41 21.989 N 008 56.668 W En we zijn in Vigo aangekomen! Met een afgrijselijke hobbelzee, waar ook ik, Jannette, voor het eerst dit jaar, helemaal van: voor de bijl ging!!!! De golven zijn noord west en de wind is zuid/zuidwest. Grijs, buien, af en toe een stormachtige wind, heel veel regen (ook qua hoeveelheid) alleen ……..het is niet koud! En dat was dus allemaal al weer ruim een week geleden. Vigo is, gedeeltelijk,een zeer oude stad. De visserij haven is groot, in de haven waar we met de schepen van de TSAC race gelegen hebben, liggen nu veel sleepboten, klaar om ingezet te worden bij het manoeuvreren van grote containerschepen, die verder op een eigen haven hebben. Wij liggen aan de buiten kant van de marina, vrij dicht bij het centrum van de oude stad. Hier krijg de groep bezoek uit Zwitserland en zijn we dus ruim 2 dagen blijven liggen, want echt zeilweer was het niet. Veel buien, af en toe een stormachtige wind uit de zuid-west en op zee golven van 4 tot 6 meter. Onze wens was ooit eens de omgeving van Vigo te verkennen, want alle baaien zien er zeer aantrekkelijk uit en ook de Islas Atlanticas de Galicia, een Parque National, zien er zeer aanlokkelijk uit. Gelukkig komt een trainee van de TSAC race, Vigo/Teneriffe, langs voor een kopje koffie en zo weten dat je een vergunning kunt krijgen om de eilanden te bezoeken. Het kost even een behoorlijke wandeling en dus wat tijd, maar met de vergunning aanboord vertrekken we weer, richting Archipielage de Cies, waar we bij een stormachtige wind en veel regen, voor anker gaan. Er wonen een paar mensen, er zijn verschillende wandelroutes, de hond mag niet mee, maar het is er schitterend, alleen jammer dat na het beklimmen van de hoogste rots, 175 meter, de nevel bezit heeft genomen van het uitzicht. Ook de dag erna nog steeds harde zuidwester en zeer nat. We gaan weer opzoek naar een andere baai. Dat wordt Aguete, gelukkig kunnen we dit zeilend doen. Ook hier weer prachtige strandjes en tuinen met druiven en over de grond allemaal kleine mini tomaatjes. Hier krijgen Jan, Nyske en ik het noch even heel er nat en ons verse brood ook, de hele hemel lijkt leeg te lopen en waarschijnlijk is dat ook gebeurt, want de volgende dag zitten we in de zon, kunnen we zwemmen, de oefening met de man overboord met immursion suit doen, onze natte kleren drogen en veel weerberichten bestuderen, want eigenlijk willen we wel verder, maar geen wind, mist en hoge golven is niet wat we nodig hebben om naar Porto of Lissabon te gaan. Dan maar een klein stukje richting ons doel, Bayona. Een hele sympathieke stad. Een echte kasteelmuur met een vrij nieuw hotel en geweldige tuin er omheen, nauwe, steile straatjes, smalle diepe huizen, klooster met nonnen, mooie oude kerken, en buiten een schuimende branding op het strand. Dat werd dus even surfen voor JB en Gijs. En nu zijn we dus op weg naar Porto? Lissabon? Zuidwest tot zuidoost 2 tot 5, lange golven, en een snelheid van 1 tot 6 knopen. We zijn nu nu al weer 36 uur onderweg, het gaat heel erg langzaam, maar we zeilen weer!

TECLA - 19 october

42 46.86 N 009 03.39 N De barbecue was een succes. Dicht bij een onbewoond eilandje en een strand op het zuiden, werd er eerst gezwommen, door sommigen zelfs de afstand van het schip naar het strand, 300 meter! Daarna het bootje vol geladen met barbecue, eten en drinken. Gelukkig ligt er overal wat sprokkelhout, zodat er een kampvuur gemaakt kan worden, want na de geweldige zonsondergang, wordt het heel erg koud. Na een hamburger, die aan het rooster van de barbecue blijft hangen, krijgen we perfecte gamba’s, sparerib, champignon/groente spies en een tonijn macaroni salade. Aan de worstjes en de ma�s zijn we helemaal niet toe gekomen. Dat werd de lunch van de volgende dag. Een kleine tegenvaller was, dat we die dag, Zondag, om 08.00 uur moesten vertrekken en dat er, jammer genoeg geen wind stond. Toen hebben we alle papiertjes met alle namen van elk touw, zeil, knoop etc aan boord, gepakt en per wacht goed geoefend waar- en wat alles is en waar het voor dient. Een dag op de motor is niet leuk, dus zijn we om 22.10 voor anker gegaan in de baai bij Muros. Een vissers dorp/stadje. Liggend aan een heuvel, met nauwe steegjes, gietijzeren balkonnetjes, met varens en mos begroeide trappen. Helaas vinden we hier in de haven weer die stinkende visfarms . Vandaag staat er een zuid westelijke wind, dus we wachten morgen af, dan zal de wind (volgens onze weerplaatjes) noordwest zijn. Dus hebben we met z’n allen de verjaardag van Sophie, nu dus 25 jaar!!!! uitbundig kunnen vieren. Veel ballonnen, een soort hoedje, zelf gemaakt door de groep, van onze oude kluiver, met een wens van een ieder, T-shirt, bloemen en veel kusjes, want in Nederland geven we er drie, maal veertien…….een Spaanse port, een kaasje uit de omgeving, een land wijntje en een heuse Spaanse ham aan been, dun gesneden en dit alles opgeluisterd door vier, als dames verklede, jonge mannen! Morgen is het weer vroeg dag. Dus een groot gedeelte van de groep ligt nu op bed. Ontbijt 08.00 uur, aan dek om 09.00 uur, het bootje aan boord, anker thuis en 10.00 uur,hopelijk met een noordwestelijk windje, op weg naar Vigo. Crew Jeannette - Tecla

TECLA - 17 oktober

43 21.728 N 008 14.671 W Door een het hoge drukgebied boven Engeland, hebben de gebieden aan de rand van dat hoog last van erg veel wind. Dus wij hadden een dag 7 tot 9 beaufort wind. En zelfs onze beschutte baai zag er wit uit. Het anker wacht lopen in de nacht was spannend, bij elke rukwind leek het schip zich te willen verplaatsen. Op de gps kregen we snelheden van 0.6 knopen door, maar onze positie op de elektronische kaart en de peilingen op de haven lichten bleven gelukkig het zelfde. Onze Zwitserse jongeren groep "La Brigantine" heeft naast het zeilen, een eigen leer-werk programma, dus deze dag werd gevuld met evaluaties en nieuwe leer-werk doelstellingen. Aan het eind van de dag nog even met het bootje naar de wal, een hele onderneming in die golfslag, om aan de wal te genieten van zon en strand. Van het thuis front (Jet) horen we dat de Race of the Classics Young Professionals van start is gegaan met een oostelijk windje 2 a 3. Ipswich is het doel en van Loes, die alle logboeken op dit moment op onze site zet, dat de eerste nachtvorst gemeld wordt in Nederland! Op onze weerkaarten zien we de lage drukgebieden al weer aan komen, nu met een veel grotere omvang en ook veel zuidelijker overtrekkend. Wij besluiten om vrijdag dan ook de zeilen te reven, op weg naar La Coruna, om voor de westelijke winden, rond Kaap de Finisterre te zijn. Een prachtige tocht, de kustlijn is hier fantastisch met z’n gouden stranden, rotsen en witte stadjes. We liggen nu in de marina van Fontan, dicht bij Sada, een half uur met de bus naar La Coruna, aan de visserij kade en dat is heerlijk, geen ankerwacht! Voetballen naast het schip, gewoon slapen voor iedereen. Ook worden alle haren geknipt! Bij een enkeling, hoofden zelfs totaal kaal geschoren! Nu moeten we wel richting warmte en zon! Vandaag wordt een dag van boodschappen en schip poetsen, vanmiddag strand en barbecue, zodat we morgen weer op weg kunnen, richting Vigo. Crew Jeannette

TECLA - 14 october

43 39.312 N 08 04.030 W� Ria de Cedeira, iets ten oosten van La Coruna, noord Spanje, daar liggen we voor anker. Gister, eind van de middag, zijn we binnen gelopen. Met een toenemende oosten wind en uiteindelijk met een snelheid van 11 knopen in de "buien", kwamen we op de kust afgedonderd. 11 Knopen betekend voor de Tecla: er moet zeil af! En dat werd dus even hard werken, zo vlak voor ons doel. Het weerbericht had het al de hele tijd over een "gale force 8" bij de Kaap van Finisterre, nou die stond er dus ook even, vlak voor we er waren. Het is alsof de wind hier door invloed van land en zee, "funnelt", iets wat ook op de Canaren veel voorkomt, op eens heel veel wind, zonder dat er een echte weersverandering te zien is. De kust is hier stijl, met opvallend veel naaldbos. Er zijn berggeiten en het ziet er vrij onbegaanbaar uit. Als we tussen de rotsen doorvaren, komen we in een zeer beschutte kom, aan de monding van de droge rivier de Cedeira, er ligt een vrij nieuwe strekdam in de haven, die er voor zorgt dat er bijna geen golfslag is. In de haven liggen de typische Spaanse, gekleurde vissersschepen, de meeste zijn trawlers, netten achter het schip, en veel kleine vissersbootjes. Jachten zijn er niet, het toeristen seizoen is hier voorbij. Hier hebben Jan en ik in de zomer van 1981 rond gezworven, van baai naar baai, van terrasje naar terrasje. Er is veel veranderd, de boten zijn groter, van staal, niet meer van hout en minder kleurrijk, de havens zijn groter, op de stranden liggen geen vissersbootjes maar zonaanbidders, langs het strand staan grote gebouwen voor de massa toerist, die we nu gelukkig niet tegen komen. Maar als we even op een terrasje zitten te genieten van de zon, is toch het allermooiste van Spanje nog steeds sterk aanwezig, het leven met elkaar op straat. Geweldig! De krioelende kinderen op een plein, met allemaal moeders (af en toe een vader, we zijn vroeg, 17.00 uur), oma’s en opa’s, iedereen praat of speelt met iedereen, jong en oud, geweldig! Ik kan hier uren naar kijken! Maar morgen gaan we weer een baai verder. Jeannette - Crew Tecla

TECLA - 12 oktober

46 16.523 N 007 25.412 W De avond is weer gevallen, het is druk om ons heen, allemaal grote vrachtschepen, op weg naar het Kanaal. Gister avond vielen onze zeil lichten uit en moesten we met een gewoon toplicht verder, dat was even heel vervelend, voor de wind en een akelige hobbelige zee, vanwege het continentale plat, (hier komt de Atlantische oceaan aangedenderd met een diepte van meer dan 2000 meter en opeens ligt daar Europa met een diepte van nog geen 100 meter! Dat geeft bijna altijd zeezieken.) met allemaal visserschepen en grote "jongens" om ons heen en geen voorrang kunnen vragen. Vanmorgen bleek, dat de elektra draden, door het gewiebel, los geraakt waren. Een werkje voor Jan, in het zonnetje, gewapend met bril, tang en nieuwe klemmen was het na de middag weer gefikst. Nu kijken we weer trots naar onze rood boven groen en zien we, aan de omliggende schepen, dat ze goed herkenbaar zijn, want iedereen wijkt keurig voor ons. De wind is ondertussen gedraaid naar het oosten, kracht 3 a 4, we zijn de akelige zee kwijt, het is half bewolkt en de dag is vrij rustig verlopen. Tijdens de workshop hebben we gegijpt met nog eens alle uitleg die daar bij hoort. Daarna was het zeil-tassen-naai-tijd, ofwel, iedereen zat in het zonnetje en probeert er iets leuks van te maken. Ook was het de eerste dag, dat de drie jongeren, die altijd bij het eten helpen, hun eerste maaltijd zelf moesten maken. Dat werd dus oma macaroni met sla en warme pudding na. En wees eerlijk, wat je zelf maakt, smaakt ook veel beter! Morgen gaan we voor de eigengemaakte pizza, met een nieuwe chef de cuisine en drie snij/kneed hulpen. Nu is er weer totale rust aan boord, de meerderheid slaapt, er wordt zacht gebabbeld, thee en koffie gedronken. Een ieder die ooit mee gevaren heeft, kent dat gevoel van het begin van de nacht, iedereen kan gerust gaan slapen, er wordt over U gewaakt. Jeannette - Crew

TECLA - 11 oktober

47 54.610 W 005 23.856 W Een week, al weer, verder. Wat hebben we gedaan? We zijn inderdaad naar Dartmouth geweest, met een naar zuidoost draaiend windje. Het blijft een prachtig binnenkomen. Een nauwe invaart met aan alle kanten rotsen en kleine burchtjes. En dan een verbreding met aan weerzijden gekleurde huizen tegen de helling aangeplakt. Omdat het buiten nogal woei en vanuit een totaal verkeerde richting, zuid west 7 a 8, hebben we ons de tijd gegund om hier van al dit moois iets langer te genieten. Dus na een bezoek bij het vvv-kantoor konden we aan de slag. ( Wist je, dat Agatha Christy hier in de omgeving heeft gewoond!) Met de stoom trein een klein rondje Devon, te voet langs de kust, het museum, voetballen in het park, iedereen heeft genoten. Aangezien de weerberichten toch laten zien dat Ierland echt met het slechte weer blijft zitten, nu weer met een rest tropische storm, besluiten we nog een stop in Engeland te maken, Falmouth, om daarna de oversteek te wagen over de Golf van Biscay, richting Spanje en zon! In Falmouth is de gebroken hand nog even door een arts goed bekeken, grote boodschappen aan boord, plus diesel en water, een scheurtje in het kluiver beslag gerepareerd, een laatste avond stappen en internetten en zo waren we allemaal klaar voor de langere oversteek. Dus hebben we Engeland verlaten, onder een prachtige sterren hemel met melkweg en komt ons gedicht weer boven drijven, want dit is toch wel het aller mooist, de wind, het zingen van het schip, alle zeilen op, een knik in de schoot, alle wachten weer paraat, een noordwester wind, beetje motregen (nu), een snelheid vari�rend van 6 tot 9.8 knopen, we genieten. Jeanette - Crew Tecla

TECLA - 4 oktober

49 40.1N 002 40.9 W - Weer onderweg. We hadden even wat oponthoud, maar we varen weer. Op Alderney had een van onze jongeren nl de mooiste foto van z'n leven willen maken maar vergat daarbij, dat hij op een rots stond die 7 meter stijl naar beneden liep. Tja, en toen hij dus die stap naar achter deed, werd hem dat bijna fataal! Resultaat: een gecompliceerde breuk in z'n hand en een jaap in z'n arm. Het eerste is verholpen met een stalen pen, het andere met enkele hechtingen. Omdat er op Alderney op dat momentgeen dokter aanwezig was die dit allemaal kon herstellen, mocht hij vliegen naar Guernsey. Na een verblijf van bijna 2 dagen in het ziekenhuis, is hij weer aan boord, dat hij niet op z'n mondje gevallen was, hebben we geweten, iedereen wilde natuurlijk het verhaal wel 10 maal horen en het mooiste woord, tussen al die rappe zinnen frans was: You where lucky! Dat hadden alle mensen die hem geholpen hebben wel duizend maal gezegd! En vandaag, zondag, poets dag, (toch maar even voor we vertrekken) heeft hij alweer de stofzuiger taak op zich genomen en dat ging prima. Poets-dag is ook verwen dag, dus gezamenlijk een appeltaart gebakken . En toen we toch aan het bakken waren ook maar een focaccia (brood) met kleine tomaatjes. Bij het zien van al dat lekkers en met name de stukken ham die werden gekookt, waren de jongelui niet meer uit de keuken weg te slaan. Toen ik echter vertelde, dat het dierendag was, 4 oktober, en de ham dus voor Nyske was, kwam iedereen wel even vertellen, dat dat wel erg veel was voor een hond en dat dierendag een verzinsel zou zijn, in Frankrijk en Zwitserland kennen ze dat niet. Voor alle niet Nederlandse mensen, die dit lezen, vier dierendag, 4 oktober, verwen je huisdier, of ga eens extra wandelen naar het strand, en vergeet die ham, dat is natuurlijk ongezond voor een hond. En nu zijn we onderweg naar Dartmouth, de stad aan de monding van de rivier de Dart. Het op zeil weg, liep gesmeerd, maar daarna heeft de wind ons weer eens verlaten, met een beetje motor bij vanwege de deining, gaan we de nacht in, op zoek naar de zuid oost 4 a 5........ Jeannette - Crew Tecla

TECLA - 1 oktober

49 27.07 N 002 31.77 W - Vandaag zijn we inderdaad een eiland verder gegaan, we zijn nu op Guernsey. Voor de wind, noordelijk 3 bft, met een hobbelig zee-tje, gingen we, met een snelheid vari�rend van 3.6 tot 9 knopen, vol tuig , in een tijd van 4.5 uur, van anker plek naar anker plek. We liggen nu iets ten zuiden van de grote haven van St. Peters Port, Havelet Bay. Ons uitzicht is de stad, kasteel "Cornet", een wit strand en buiten het kommetje, vele eilanden, waaronder: Herm en Sark. Op Guernsey staan fantastische villa’s, kasteeltjes , enorme kerken, keurig aangelegde bloemperken tussen straten, bloemige tierelantijn gietijzeren wacht plaatsen bij de bus, zo te zien een heel rijk eiland. Morgen maar uitzoeken hoe het met deze rijke geschiedenis zit. We hebben nu alleen even wat boodschappen gedaan en het vvv kantoor nog niet gevonden. De mensen zelf zijn zeer gereserveerd, kijken je niet aan en hebben haast. Het einde van een druk toeristen seizoen? Het varen rond de Kanaal eilanden met dit weer, vandaag weer T-shirt temperaturen, is vakantie, de stemming aan boord dus ook! Het zeil zetten en weer weg nemen, gaat steeds vlotter. Een ieder heeft nu wel zijn of haar plekje gevonden, dat maakt het voor anker gaan op zeil gemakkelijk. En voor allen die willen weten of Nyske van boord mag….dat moeten we morgen nog even goed uitzoeken, want het douane gebouw hebben we ook nog niet gevonden. Jeannette - Crew aan boord Tecla

TECLA - 30 september

En het is gelukt, helemaal zeilend, we zijn op Alderney. Het meest noordelijke eiland van de Kanaal Eilanden, 8.36 mijl ofwel 11.61 km ver van het vaste land van Frankrijk. Een eiland waar je binnen zes dagen kunt trouwen, waar ze een echte eigen president en regering hebben, waar je belasting vrije winkels hebt en dat niet tot de EU behoort?!
En toch is het o zo Engels. De tuinen, de huizen, de gebloemde gordijnen. Het is nu een rustig eiland. De meeste veerboten varen niet meer, dus je kunt er nu alleen nog maar per vliegtuigje naar toe, van af een van de grotere eilanden. Of je neemt net als wij, je eigen boot en vaart er, met een gemiddelde snelheid van 6 knopen, stroompje mee, binnen 14 uur, tijdens een onbewolkte, maar met sterren- en maan nacht rustig, vanaf Yarmouth naar toe. Vannacht om 03.30 lagen we voor anker en na een biertje, als je geen anker wacht had, in bed. Vanochtend waren we dus allemaal iets later met het ontbijt, om daarna het eiland te verkennen. We hebben het wel getroffen met het weer! Weer droog , zonnig en geen wind. Dus werd er na het ontbijt nog wel even gezwommen door de jongeren. En natuurlijk perfect voor de bemanning om toch nog even een paar uurtjes te klussen, de voorstag in het vet, de machine kamer opruimen, touwen bekleden en de eeuwig durende was natuurlijk, dus de Tecla was weer een grote waslijn. Alleen Nyske - de scheepshond -was zeer ontevreden. Hier moeten honden en katten aan boord, op- en eigenlijk zelfs, binnen blijven. Dat laatste hebben we natuurlijk niet gedaan, het was al erg genoeg, dat het bijbootje, met de nu perfect lopende nieuwe motor, zomaar zonder haar vertrok. Morgen gaan we op weg naar Geurnsey (een kleine 20 mijl ofwel 36.5 km), en als we het goed gelezen hebben, mag ze daar wel van boord! Crew Jeannette

TECLA - 29 september

De zondag bracht veel zon, geen wind een dagje genieten van Isle of Wight. Het enige echte spannende was, dat de buitenboord motor het echt niet wilde doen en er dus geroeid moest gaan worden. Gelukkig zijn er vier roeispanen aan boord ! Maandag was dus de dag om opzoek te gaan naar een bougie. Daarom liggen we nu in de haven van Yarmouth. Een dorpje nog net aan het Solent, waar veerboten af en aan gaan van en naar Southhampton/Lymington./Porthmouth. Een echt vakantie dorp, met de iets oudere wandel/bad-gast. Iedereen kent iedereen, dus je bent hier meteen een bekend figuur, de havenmeester vroeg ook direct waar we vandaan kwamen, zo laat in het seizoen, andere jaren waren we toch veel vroeger! Het is elke keer weer fijn een beetje thuis te komen. De maandag werd verder gevuld met water tanken, harpen van de piek vervangen, boodschappen doen, crossen met de winkelkar, de grote was in de wasserette, op zoek naar de bougie en wachten op een monteur die er in "a minute "zou zijn! Nee dus. Vanmorgen zijn Jan en Gijs dan ook vroeg onderweg gegaan naar Cowes, omdat daar een echte dealer van buitenboord motoren zit, die ons of helpt aan een bougie, of aan een andere motor, omdat deze toch wel heel veel kuren krijgt en wij op de kanaal eilanden, waar we vanmiddag naar onderweg gaan, elke dag voor anker liggen met een behoorlijke stroming, waar slecht tegen in te roeien valt. Op het moment is er weer amper wind, maar toch hopen we op een noordwestelijke 4 a 5 bft die er aan komt, volgens de deskundigen. (Gijs belde net, het is een nieuwe buitenboord motor geworden!) - Crew Jeannette

P.s. Bij het verlaten van de haven ontmoeten we John Cadd, in z’n bijboot, de fotograaf die dit voorjaar een reportage over de Race of the Classics bij ons aan boord heeft gemaakt voor het tijdschrift Classic Boat. Mocht je nieuwsgierig zijn: kijk op zijn website : www.tallshipsandsmallships.com

TECLA - 27 September

50 44. 39 N 01 11.65 W. We zijn er! Het is niet iets om erg trots op te zijn, maar we liggen wel voor anker aan de noord kant van Isle of Wight. Gister begon de dag heel mooi en veel belovend. Een schitterende zonsopgang, om 08.00 uur alle zeilen omhoog, topzeilen incluis, anker op, een noordelijk windje, kracht 3 bft en zo begonnen we de dag met een snelheid van 4,7 knopen. Na een ontbijt met pannekoeken en een weerbericht dat het over wind 3 a 4 had, uit noordelijke richtingen, leek het een zonnige zeildag te gaan worden. Vlak langs de witte krijt kust, was het dan ook volop genieten. Iedereen was aan het pummelen, een beetje vissen, de trapjes in het wand voorzien van nieuwe bindsels, broodbakken, zonnen, alleen Jan had het iets minder fraai, hij zat in de machine kamer de laatste nieuwe pomp, die maar niet wilde aanzuigen, zuigend te krijgen (en dat is gelukt) Onze workshop was: een begin maken van het naaien van een zeil tas. Hier voor gebruiken we, onze ooit zo geliefde, grote kluiver. Aangezien het zeil totaal aan alle kanten uitgescheurd was tijdens onze laatste reis, begint het nu een nieuw leven als onder anderen zeiltas. En iedereen is er dan ook vol goede moed aan begonnen, eerst uittekenen, knippen en dan naaien, om er later een persoonlijk tintje aan te gaan geven. Onze franse deckhand/tolk Sophie, die we ontmoet hebben tijdens de TSAC race, waar ze mee voer op de franse topzeil schoener, Etoile, is al bijna klaar, bij anderen zal dat nog wel even duren. Maar ja, de wind! Na de kompas roos gerond te hebben, verdween die in het niets, dus hebben we toch maar besloten de motor te starten en door te varen naar Wight. En na weer een geweldige zonsondergang en rose maan opgang, veel noord, zuid, groene en rode tonnen hebben we anker laten vallen bij Ryde. En vanmorgen konden we genieten van weer een heerlijk zonnetje en een prachtig uitzicht, echte kasteeltjes en veel groen. Ik ben benieuwd wat deze zondag zal brengen.
Jeanette - Crew

TECLA - 25 September

50 54.78 N 00 46.30 Het klopt! Voor alle mensen die kijken waar we liggen, kan ik alleen maar zeggen, het klopt, we zij alleen maar overgestoken naar de andere kant van het kanaal. Om precies te zijn liggen we bij Rye. Een historische plek, wat betreft boten bouw en visserij. Als je nl. Rey in wilt varen moet je over een droogte (dat betekend dat je er alleen met hoog water in kunt) en val je in de haven bij laag water "droog". Hier werden vroeger in de modder houten vissersschepen gebouwd die veel lijken op onze loggers, zoals de Tecla. Wij liggen nu weer voor anker te wachten op de juiste stroom en het liefst ook nog de juiste wind, of gewoon: wind! Toch was het geen verloren dag. Na het ontbijt en anker op, hebben we met z'n allen het schip van binnen en buiten gepoetst. Niet iedereen is altijd even enthousiast bij dit gebeuren, maar om er toch iets leuks van te maken hebben we vers brood en cake gebakken en dat rook geweldig! Tijdens de warme chocolade met spekulaas hebben we dan ook maar besloten er een echte vakantie dag van te maken, zwemmen! Volgens Shahran was de water temperatuur nog 18 graden, dus waarom niet. Ik denk zelf, dat de thermometer te lang in de zon heeft gelegen en te kort in de emmer met water, maar dat mocht de pret niet drukken. Na een ijsje en onze overheerlijke zelfgebakken cake heeft iedereen genoten van deze late, heerlijk warme, zomerdag. Jeannette - Crew Tecla.

TECLA - 24 september

50 54.75 N 01 39.99 E - We liggen voor anker bij Cape Petit Blanc Nez. Het stukje Europa waar je Engeland bijna aan kan raken. En waar je ziet dat een stukje Frankrijk ook een soort witte krijt rotsen heeft. Het stukje waar allemaal veerboten heen en weer gaan, waar je elke keer weer denkt, hoeveel mensen gaan er dagelijks over dit o zo druk bevaren stuk water? Daar liggen we, aan de ene kant Frankrijk en aan de andere kant dus Engeland. De wind was weg en de stroom dreef ons alle kanten op en hier is dat dan toch even een probleem. De grote vrachtschepen, komend vanaf alle kanten gaan door deze vernauwing op eens allemaal het kanaal in, een grote snelweg, waar het marifoon verkeer niet stopt, waar elk schip zich moet melden en vertellen met hoeveel lading, aantal personen, bestemming en conditie van het schip ze onderweg zijn om permissie te krijgen door te varen. En dan moet je vaak aan vroeger denken, hoe deden ze dat toen, al zeilend, zonder marifoon, alleen vlaggen om te seinen. Daarom wachten wij morgen maar even af om over te steken, zodat iedereen goed kan zien wat we aan het doen zijn. We hopen op wat meer wind, alhoewel het weerbericht dat niet bevestigt. Vandaag hebben we drie landen in 24 uur gedaan we hadden een fantastische zonsondergang, de beginnende maan mochten we ook bewonderen, onze dag kan niet meer stuk. Crew Jeannette aan boord Tecla.

TECLA - 22 September

51 53.518 N 003 23,503

Alle zeilen staan er goed bij, de sfeer aan boord is goed, maar de snelheid is niet geweldig. Door een stationair hoogdruk gebied boven Frankrijk, hebben wij te maken met weinig wind. Het draait een beetje tussen zuid west en noord west. Onze snelheid op dit moment is 1.7 knopen en is vandaag maar heel even 5 knopen geweest. Qua zeilen zou het dus iets beter kunnen. De aandacht ligt nu hoofdzakelijk bij het wacht lopen, slapen, eten en afwassen. Gelukkig is de zee een stuk kalmer geworden en heeft bijna iedereen gegeten. Vanmiddag was de eerste work-shop, de pin rail van de bezaan. Waar zitten de touwen, hoe heten ze, hoe ze beleggen en waar dienen ze voor. De franse, nederlandse en engelse benamingen vliegen in het rond, maar we snappen uiteindelijk allemaal waar wat zit en waarom. Ons taal probleem wordt steeds kleiner, iedereen doet z'n best de ander te verstaan, soms is een woord nog wel even verwarrend, zei hij nou: mer of vert, zee of glas, maar daar kom je later wel weer achter, dat de limonade echt niet de zee in gaat We liggen wat tussen geankerde schepen door te varen, de sterren komen voorzichtig te voorschijn, we gaan weer een maanloze nacht tegemoet. - Jeannette - Crew Tecla

TECLA - 21 September

Na enkele moeilijkheden met de internet verbindingen zijn wij er weer! Deze reis zal Jet thuis zijn dus zal ik, Jannette, proberen iedereen op de hoogte te houden. Na een rondje Nederland, IJsselmeer en Wad (toch mooi, al die prielen en zee honden) zijn we gistermiddag de Noordzee op gevaren, tussen Texel en Den Helder. Door de korte golven op de Noordzee hebben we vrij veel zeezieken. Maar omdat de groep nu al een week aan boord is, is het avontuur nu ook echt begonnen en hoort het ziek zijn er gewoon bij. We zijn opweg naar Wight, maar met deze wind kan dat nog wel even duren. Op het moment hebben we windkracht 2 uit de noord west, droog en niet echt koud. We varen nog steeds naast Noord Holland, maar daar zal hopelijk vandaag verandering in komen. Jeanette - Crew Tecla

TECLA - 24 augustus 2009

After a short stop in Portsmouth, we are now on our way for the last track towards Oostende, Belgium. In Portsmouth we met up with a Race friend of ours, Harry. We where moored alongside a very green light ship (although they are red when still in use) and he came to say hello. We also met up with one of the winners of the Baltic race, the couple that sails the Pegasus. We went to see their boat and got the grand tour. It is a very beautiful pilot cutter built for sail training.
In the morning we set out again, but there is no wind, so we are on motor. The weather has been very fine the last two days, so we just enjoyed the view of the English coast and the warm sunshine.

TECLA - 23 augustus 2009

We left our anchorage under sail. With mainsail, forestaysail and jib up, we first backed, then turned and then got the speed up. The water was totally calm, but the breeze was nice, so we soon got up to 6,5 knots. In the harbor entrance we met some crew members from the Funchal 500 race last year, they where on their yacht the 'stardust' and came to say hello. As we set out for Portsmouth, they set out for Plymouth. The day has been changeful, we have had rain, wind has been between south and north west, the sun is out now and the sunset promises to be very beautiful! Compared to the Atlantic Ocean, the water is so busy with traffic! Now we get the chance to explain the lights to Nele, Gael and the group, where we only met a few vessels on our big journey..

LORD NELSON - 22 augustus 2009

The Lord Nelson is at the moment sailing the Parade of Sail to DelfSail. As she is doing the EU exchange, she want to invite 40 Dutch people from Delfzijl to join their BBQ tonight! So if you are interested be sure you the first on the quayside to welcome her!
Janien Scheele - Mentor!

20-08-2009 STATSRAAD LEHMKUH

At noon we had to muster on deck for the red watch. We had to do watch duties like look-out, bouy watch, fire watch or helmsman or just stand bye to help the permanent crew. I had to be look-out from 2 till 3 pm but nothing happened here on the North Sea so we had a quiet watch. After this we laid down on deck because it was nice weather. The wind is from the South 4 BFT and the sun is shining. All sails up! After my watch we weared the ship to a starboard tack.
Stephan Koop

19-08-2009 STATSRAAD LEHMKUHL

I am assigned in the blue watch from 8 to 12. I think it is the most relaxed watch there is. You can see the sunrise and sunset. And this morning we did set almost all of the sails. Together with other people from the blue watch I went up into the rig to unsecure the sails. After we came down the rig, other people from my watch set the sails by pulling the halyards and the sheets.

At 12 o'clock we were relieved by the red watch, so I had some time by myself. First I went to have lunch and after that I went to the forecastle to enjoy the nice weather and to look at the ship and way she moves through the water. After diner I had to muster again at the maindeck for� the 8 to
12 watch. During our watch we had to take in all of the squaresails. When they were all clewed up we had to go into the rig again to secure the sails.
We tried to get the work done before sunset but we did not manage. The last sails were secured in the dark and we were finished just at the end of our watch. It was quite exciting to do this job.

This journey will last for more than 2 days. I have a great time on board and I enjoy this experience. Fair winds to all!!

Daniel Bouwman, Abel Tasman - Nautical college Delfzijl

17-08-2009 - STATSRAAD LEHMKUHL

SETTING SAIL

On Sunday the first part of the group trainees arrived in Bergen. After arrival of the last trainees on Monday we cast off to sea at 6 pm. In the evening we sailed through the fjords. All watches have been instructed during the evening and from 10 pm the sea watches started. During the night we left the fjords and went to sea north of Haugesund.

Now we are setting sail. The staysails were set quickly. The trainees of the blue watch go up the masts en prepare the topsails. They will be set soon.� We have nice weather. Wind is good NW 4 BFT. Everyone starts to get used to movement of the sea. A lovely day to come.

Arno Voskuilen

12 augustus 2009 - Lord Nelson

Today we all wake up early to get the anchor up and go in to the Kielerchanel. The pilots are coming on board and we need to go to the lock. It takes about 7-8 hours to go through.

After happy hours we have assistant climbed for people who need extra help with climbing and also the people in a wheelchair had to go up to the first platform. Micheal (DE) is smiling when he is above and wants to stay all day. Sam (IR) really enjoys it as well and this is the first time he is so high above ‘sea level’ (except from being in a plane) Around 10 people are helping to hoist him up in the mast and afterwards everybody tells they enjoyed it really much.

�Today it is German day so a good day. Nice bread with cheese and ham, for lunch potatoes-soup and meat, for dinner potatoes, meat and purple vegetables. For dessert: wow, apfelstrudel! The cook (Gerry) really did his best today and made very good stuff. They also gave a German course (gutenmorgen – good morning / es war mir ein vergnugen – it is me a pleasure) Lukasz gave a presentation about the city he lives (Olm, close to Munchen) and Johannes told some more about Rostock and the places he likes in his city/industries/shipbuilding etc.

The murder game already started today. Somebody can be killed if you get 3 things together. (Name/murder weapon/place) Janine was killed with a teddy bear to the mainmast and she was the first one, just one minute after the game started.��

10 augustus 2009- Lord Nelson

All the other big Tall Ships who were besides us left yesterday evening so we are alone now in the harbour. In the morning we were really busy with all drills on board and evacuation in emergencies. Ali(2^nd mate) tells us about the emergency evacuation routes & muster stations. Afterwards the bell rings and we have to find the musterstation and get a lifejacket. Afterwards we have to climb up the rigg,

Eavan (Ireland) tells us she is not the biggest fan to go aloft but she made it!

It is Toms (NL) birthday today. So the cook made a cake and we sang in 3 different languages.�

Name: Janine, Netherlands

09 augustus 2009 - Lord Nelson

Now we have arrived in the port of Warnemunde,�Rostock. After looking forward to the voyage for weeks we are now about to start. In the evening we got introduced to our watch and our watchleader and where among many other things told about safety on board and we are starting to learn about sailing and those practical things which have to be done. It is a challenge to be around this many people and nationalities.

Trainee: Johanne, Denmark,
Port: Rostock, 25 -30 degrees, sunny

TECLA 1 IN CLASS AND OVERALL!

09 August 2009

The race is finished! All ships are over the finish line. And just now we heard that we are 1 in our class AND over all!! We got a phone call from Holland congratulating us! The last day and a half we have been at anchor and later along a quay in Sheep Haven, near a town called Downings. Gijs and I went to get some groceries, but had to hitchhike to the next town to get the supplies we needed. I stayed behind with the dog and Gijs and Clair asked somebody for a lift. This was easily arranged! We got our stuff and they even drove us back! It was a lovely day, some of the group hiked up a mountain and the rest strolled along the beautiful beach. At night we got some visitors, relatives of Clair, and had a nice party first on board and later in the local pub! Now we are under full sail again and on our way to Ballycastle. Hope the light winds will take us there.

BIJNA IN IERLAND

7 augustus 20:57
Land ho! And 40 miles to go! Our Irish crew jumped up and down on the foredeck as we saw the first strip of land. The midday pancakes where flying through the air and all seasickness, rain and the howling wind from a few days ago where forgotten. Now the Irish music is playing on the radio (I think other cd's are not allowed anymore..) and outside (when it doesn't rain or drizzle) Irish songs can be heard guided by someone on the guitar. We are not sure yet as to what we will do after the finish, but ham sandwiches and beers are waiting for us in one of the bays near Tory Island, where the finish is. Sarah is trying to get us all t shirts after own design with the Tecla and the race on it, as soon as we have pictures, we will post/send them! Ireland here we come!

Yoga klas en zon!

donderdag 6 augustus 2009 20:52

SUN!! And cleaning day! Due to the waves we had to skip a few cleaning days, but now with all the hatches open we could throw all the dirty, wet stuff out and clean the boat, bottom to top! A cd filled with love songs was playing loudly, the hallway was filled with singing Irish girls with mops, bin bags, cleaning products and the vacuum cleaner as microphone! We are still sailing down wind, now with the forestay sail on the windward side, rocking a little to much by the waves that are left off the last few days. That did not stop the yoga class from taking place though! And it certainly does not stop the dolphins from coming alongside and giving a show almost 4 times per day! Crew Tecla between Halifax - Belfast

Dolfijnen spelen met de golven

woensdag 5 augustus 2009 22:39

Winds have decreased and with them the waves. So we set the mainsail with two reefs in it this morning and took the reefs out this afternoon and changed the small jib, for the big jib. The weather is still cold, grey, drizzling, but the spirits on board are good. Singing during the day watch and discussions during the night. As we set the big jib today, we where accompanied by some dolphins playing in the waves. They had some small ones with them that jumped out of the water with every breaking wave and sometimes seemed to look at us smiling. When the dishes are done we might set the topsail to keep up the speed if the wind decreases even more. - Crew Tecla, between Halifax - Belfast

Christian Radich nummer 1

Home sweet home - 30-31 of July

Last 24 hours all ship crew and trainees all the night were on their feet. It was because of that, that there were left not very much till the end of the race, but wind was not very good for us and every minute we had to be prepared for tacking and very fast come to battle station.
And in the middle of the day we have had tacked twice and in the afternoon of 30 of July we have crossed the finish line of the race. That evening the sunset was incredible. The rain was coming and we saw sun between horizon of the sea and rain clouds. It was amazing!!!!
Everybody in the ship just stopped and they were enjoying of the sunset... After that has come the final results – Christian Radich in the class A – FIRST!!!!!!
After that Captain gave order to pull up the sails and last hours till we reach my hometown Klaipeda was started. In the last our watch (00.00-04.00) we were so busy that I haven't felt when all preparation jobs where finished – all night we where preparing ship for hers staying in harbor. In that watch we had nice surprise – Grete and Vivi has made pancakes in Norwegian.By the way – this night was the first night when I had possibility to feel what does it means to be in the sea when the rain has come...
After interesting day and short watch we all went to sleep. An I awoke then, when I had possibility to say -”Welcome to Lithuania!” :)

Rima, number 70, trainee Christian Radich - Race 2 - Turku - Klaipeda

Tecla danst op de golven

maandag 3 augustus 2009 23:01

We really are going towards Ireland and the weather wanted to be the first to tell us! Yesterday the barometer started dropping like in a free fall and within a few hours the winds increased up to 7bf. We had already reeved the mizzen and as we put in the reef of the main, we decided not to set it at all. Today nothing much changed. Winds are strong and waves have build up. The Tecla danced up and down the waves. During our day watch we read each other fairy tails from Ireland and ghost stories from Scotland. Although out at sea the thought of a haunted house is not as scary as when at land. - Crew Tecla

Sea-fever

2 august 2009 21:17 Tecla, between Halifax and Belfast

After many years I found my sea poem again.
And all Tecla crew want this to be our log for this grey, wet and windy Sunday, Jannette

SEA-FEVER

I must go down to the seas again, to the lonely sea and the sky,
And all I ask is a tall ship and a star to steer her by,
And the wheel's kick and the wind's song and the white sail's shaking,
And a gray mist on the sea's face and a gray dawn breaking.

I must go down to the seas again, for the call of the running tide
Is a wild call and a clear call that may not be denied;
And all I ask is a windy day with the white clouds flying,
And the flung spray and the blown spume, and the sea-gulfs crying

I must go down to the seas again, to the vagrant gypsy life,
To the gull's way and the whale's way where the wind's like a whetted knife;
And all I ask is a merry yarn from a laughing fellow rover,
And a quiet sleep and a sweet dream when the long trick 's over.

BY JOHN MASEFIELD

Dit is wat je bij een oceaan-oversteek verwacht

zaterdag 1 augustus 2009 23:17 Crew Tecla between Halifax - Belfast

12,4! 12,4 knots!!! Surfing down the waves, James hanging on to the wheel and the whole watch clinging on to their seats when we hit the 12,4 knots last night. Crazy weather and enough wind to take the topsails down and still do a comfortable 9 to 10 knots and not throw people out of their bunks! Someone said 'this is what I expected with an Atlantic crossing, waves all around and strong winds'. Well the waves have decreased and the wind is down to 4 to 5 beaufort and this still feels like an atlantic crossing. We passed the halfway mark and are now making nice progress towards Ireland, still a little over 1000 miles to go. After an eventful night the ship was totally silent during the day. As we have everybody on standby for taking down the topsails and reeving, so they get their sleep while they can, now for the first time this trip, there was nobody out on deck but the watch that was on. That did not stop us from getting into all sorts of discussions and eating a whole lot of gummy bears!

Dolfijnen!

vrijdag 31 juli 2009 23:28

Last night was a windless but certainly not boring night! The waves kept rocking us as we talked about what used to scare us and what still does, about banshee's in Ireland and de kinderverslinder in Holland, we talked about the shifting solar systems and stars, (why learn them if they are going to be different in 1000 years..?) and kids names (after 20 minutes somebody asked whether this was something someone thought about in advance..). During the day we saw a lot of dolphins! They where common dolphins, but there was nothing common about their playful swimming and jumping around! They stayed for some time and gave everybody a good chance for pictures. And today was also cleaning day, the ship smells nice and clean again. And as the weather is very good, all the doors and hatches are open to let the fresh air in.
A small flu is on board and it has already made a lot of victims, me included. It comes suddenly and passes quick, but the last two days I was not up for writing the blog, hopefully the flu ended with me, no new victims so far..
Jet - Tecla between Halifax and Belfast

Wachten op de uitslag van de Race!

Radich Watch Up date: 8-12 Watch 30th July between Turku- Klaipeda

This morning we awoke with nervous anticipation of what was going to happen on our watch. The previous night we learnt that we were still first in our class, and that the finish time for the race had been brought forward due to the adverse winds. As it turned out we had very little time to wait as we were waiting the tall ship behind us to tack. When she did this we tacked to cover her. And so began the endless trimming of the sails and halyards to make sure that the boat was travelling at the fastest speed possible. Once this was finally over we just had to sit and wait for the end of the race and for the commands from the captain.

This was a long wait with very little activity as the wind did not vary very much. So little trimming of the large square sails that power the tall ship along through the water was required. At 1600 the captain gathered us on the main deck an told us that we would have to wait and see what the results of the race were.

Dit is het leuke aan zeilen

8-12 watch update 29th July Christian Radich - Turku - Klaipeda

We just wanted to share with you the best memories from the sunset yesterday, we climbed up to the top of the main mast where we stayed for approximately 45 minutes. The view was more than marvellous the open shimmering sea quite with no other ships on the horizon and the key to this view was the other ships on the horizon. We were watching it from the start to the finish with people sitting on the yards talking taking thousands of pictures or just in silence enjoying the end of the day from the birds view.

In the evening before the sunset we did even common titanic which means some friends at once were standing on the bowsprit.

Amazing moments that connect people. During the night we were supposed to tack, so everyone was expected to be awake and ready to do their duty with the ropes but fortunately nothing like that happened. We managed to sail within the whole night and then after quick breakfast we did the fastest tacking the captain had ever seen. Then the second after 3 min and all the tall ships were behind us. We are first now passing the light house at the end of Gotland. Lying on the foredeck practicing the winners song just in case of the event, the warms us, even if we are in half dreamy dead, because of the murderer’s game which started an hour ago. Let’s see who wins!

Laatste Racedag op de Radich

Last Day Racing , Murder Game and outline of the next days ahead

Last night when the race results came in the Captain told us that we are still first in our class which is good to hear, we celebrated with applause and then went onto our night watches. News also followed that due to the winds and the fact that many of the ships had not yet passed GOTLAND the race would finish early so that we could grantee all of the ships were able to be in port for the events in Klaipeda

Sailing during the night was good and we had easy watches, allowing for fun and games. One game that was played was the bear game. In this game to people pretend to be PARENTS and give birth to a baby bear. However the parents have to try and stop the baby from being born, whilst the baby has to try to be born. In reality a person has to push through two people who are lying on top of each other and trying to stop the person pushing through the two of them.

Another game which started yesterday is the murder game. Chris Hirst - mentor on board of the Radich

Halverwege de oceaan

vrijdag 31 juli 2009 2:16 - Tecla

One would think 10 days into sailing the North Atlantic, that we would all have our personal baseballs and be firing them at some random wall a la 'Cooler King' in The Great Escape. Not so. There are moments when one needs time out - shower, sleep, bare necessities - or maybe an hour to read and catch up on one's journal. But days seem to be filled with sail, sustenance and ship management.

The elements are our master. At 8am this morning the wind picked up suddenly which meant all hands on deck to reef the main and mizzen sails - even those who had just come off watch. Sail adjustment continued throughout the day and we just finished a short time ago putting up the main and mizzen top sails with the most beautiful sunset as a backdrop and the moon rising over the water.

The simple things are definitely to the fore - whales, dolphins, jelly fish and even the glowing algae which ignites the water at night are a daily occurrence though no less exciting or intriguing for their frequency. Delicious curries and salads courtesy of our talented chef Jet (Tecla recipe book to follow - hopefully!). Jannette's freshly baked cinnamon and raisin bread (yum yum). 'Boga' (aka boat yoga)to stretch out aching limbs. But who could forget the 'craic' - the fun and laughter on board as the crew really starts to work together and communicate with each other.

Something alchemical is happening on this beautiful ship, and although thoughts of family and friends drift towards home we still have half an ocean to cross and the excitement of the competition!

Until tomorrow. Just off to do a bit of stargazing. P-) (pirate smiley) Written by Sarah on board Tecla between Halifax - Belfast

Ervaringen van onze Bermudiaanse Pauline

30 july 2009 1:28

This time a day on Tecla during the TSAC written by Paulina, trainee from Bermuda

We are all getting to know our way around the ropes even at night now. The topsails went up again at day break as we oomed along at 9 knots. Neiske the dog was taken below last night, she normally is tucked behind the helm in all weathers, but last night was a treat to keep her warm. We miss her when she is not in her normal place so it's good when day breaks and up she comes. A busy ship as always, including sewing some sails, whippings, and loads of songs from the seven Irish Ship mates. The Irish can sign and play the guitar, and joke and laugh a lot. Can't imagine what it will be like to sail into their home town with them all.... Settling down for the night now, checking all the trim, will the top sails have to come down? Will the wind shift NW as predicted and we will have to tack. I think I will keep my sea boots on for a while when I go down below after my watch. Another day on Tecla and we are number one again today in our class. We hear daily about the fleet who are racing with us, but we can't see them.

Zeilen, dutjes en leuke dingen leren aan boord

From Tuesday 28th July - news from the 4 - 8 Watch, Tacking, Napping and learning

We wake up at 0330 and started our watch at 0400, we saw a beautiful sunrise whilst members of the watch stood look out I had safety watch (which involves checking the ship for fires and making sure that all is well below decks). Some people from our watch made presentations about their countries, so we learnt something about Italy, Finland, Lithuania and France. After that we took a nap, then the Bosun told everyone that we we’re taking and should take our stations. Following the tack the Captain said that it went very well and that we should be happy with our current placing in the race.

Mustyna 55 - Zofia 54 Christian Radich, Race 2 Turku - Klaipeda

Nele is vandaag 100 dagen aan boord!

woensdag 29 juli 2009 0:26

Today Nele is 100 days on board of the Tecla! A small celebration and a special desert, rice pudding. She says she still remembers the start of her journey as if it where yesterday. As she was reading trough her diary she kept during this trip, she laughed about a gap during the Biscay crossing where she was sick and could not bring herself to write anything; and she misses those who have traveled with her and have become her friends. She does not yet want to think about leaving, lets leave that until we get to Belfast.
Last night we had some petrels on board. During a tack we turned on the deck lights and they came flying at it! Luckily they where fine and gone as soon as the light where turned of. During the day we did our first real workshop. We started of with the history of the Tecla and the fishing loggers of Holland and ended with a walk around the ships pointing out the ropes and sails and use of them all. It was a pleasant day. We had a small but nice breeze and the sun was actually shining! - Crew Tecla - Halifax - Belfast

Een nacht van races, halzen en leren.

28 Jul - 8 to 12 Watch - Day three - A night of racing, tacking and continued learning

Today we woke up at 0700 in time for breakfast. The watch started at 0800 where our first task was to tighten some of the sails. As we were so fast at this task we started to learn some of the important knots that are required for the ship.

This turned into a bit of fooling around when Chris, our mentor tied our hands together with ropes linked together like two parts of a chain. We had to try and escape from this, which led to many interesting attempts that failed.

That took even the “smartest” of us at least half an hour before we were begging for help. There was some more problem solving before we had lunch. The captain let us know that we were in first place in our class in the race, yeah!

Aleksi, Nenna, Eileen, and Konstamikko - Trainees aan boord van de Radich - Turku - Klaipeda

Toekomstvoorspellingen in de mist

dinsdag 28 juli 2009 0:02

The nightwatch was filled with scary stories. During the day we had discussed fortunetellers and some of the stories gave us chills down our spines, but at night we talked about pirates. Real pirates, that live now a days. The setting was perfect, it was misty, cold and the wind kept changing in direction and force. And then all of a sudden we heard a fog horn. The vessel had already come up on the radar, but hearing it gave us the creeps! It came closer and closer and seemed to come straight at us. But then at three miles it changed course and went behind us. At two and a half miles we saw their lights and silent as a big whale, they set of in a different direction. Tonight we might try and read some ghost stories to kill the time, until the wind returns. - Crew Tecla between Halifax and Belfast

4 tot 8 wacht, sturen enklimmen voor het ontbijt!

Monday, 27 July 2009 4 to 8� - The 4-8 watch woke up about 3.30 a.m. to get ready for our first morning watch. Everyone was sleepy and only half wake. We changed over on the main deck with the 12-4 watch, had some food from the mess. The look out went to the front of the shop for one hour before they changed. The safety watch walks around the ship twice every hour checking for any possible fire. The safety watch then changes every hour. We proceeded by climbing the mast and unpacking the main sail and afterwards we repacked it for practice. We also learnt how to set the sails and the names of some of the endless amounts of ropes. We were taught what ‘tacking’ was and how to do it as at first it seems to be quite complicated but it turns out to be rather easy. I was even allowed to steer the ship which was an amazing experience, I had to follow a course of 090 degrees which is much harder than it sounds. Finally we changed watch with the 8-12 watch on the main deck and afterwards we had a delicious breakfast. Following breakfast some people tried to get some sleep or discussed with others the different cultures they come from and the music they enjoy. At 10.30 a.m. we had a talk with the captain where everyone should be positioned when the race begins. When the race started we let down the sails and pulled on many heavy ropes. We passes the start line quite fast and now we have a good position in the race. At the moment we are surrounded de dozens of other tall ships which gives us an amazing view, plus we are always comparing our position and speed with the other ships. At the moment we are also sailing upwind which means we will be constantly beating against the wind which will require a lot of work as the boat will be frequently tacking/turning which means we have to brace/turn the yards and re-trim the sails. Luckily the weather is still very good and quite sunny. Lets hope all continues for the rest of the race!!

Joanna, Radich Turku - Klaipeda

The race has started

27th June - An update from the 12 - 4 Watch - The Race has started

The race has started!

Yesterday we left Turku and sailed out to sea. I was starting to feel afraid about sea sickness, but what can I say now...I feel not very bad, but not very good at all!

Today in the morning 3.00-4.00 I was doing look-out. It was amazing!!!!! I had a possibility to see, how the sun was raising up and the new day was coming.

After a few hours of sleep, we all were woken up, because we had to cross the starting line. A lot of tall ships were around us and in the short breaks after doing some trainee jobs we had the possibility to enjoy the beautiful (again :) ) view around us.

In our watch time we had our instructor briefing about our position at sea, an interesting lesson about knot’s and...how to pull up and pull down the sails. They all are very huge and they look very, very nice from inside the ship and the from outside.

After some time, the captain was doing a briefing, where he said, that we have crossed line as he expected and we all are very happy about this!

Now we have some free time, I think I use it for sweet afternoon sleep...because everybody from the crew is saying, that for the next few days will not have a lot of possibilities to do it.. :)

Rima, number 70 - Radich between Turku and Klaipeda

Update van de 12-4 wacht

The 26 June - an update from the 12 - 4 watch

It's been quite a day today at Christian Radich and we haven�t even finished for for today!

This morning we got our last good nights sleep as we started the real work today, which meant dividing us into three watches. From now on there�s going to be hammocks hanging from the ceiling every hour of the day with grumpy, tired people inside them who have given their best in keeping the amazing ship in action, clean and safe.

We started the day with important themes like safety on board. The experienced crew also took us through a quick history of Christian Radich and explained the whole function of the ship. The trainees went through an evacuation exercise and we got to try on A-class life jackets and survival suits. At 12 o�clock we finally left Turku and millions of waving hands as enthusiastic viewers by the river Aura and on the islands wished us safe winds. Harriet said she felt like a celebrity waving back at them.

After the meal I was to overcome my worst fear: the fear of heights. The trainees got to climb up the rigging one by one and hang on top of the yard waiting for the others to reach it too. I think it must have been one of the most frightening experiences of my life! I kept going on with tears in my eyes and tried to manage my shaking feet. Afterwards I felt proud of what I had achieved and everyone else seemed to have enjoyed the exercise as well :).

I�m now waiting for my 12 to 4 watch to start and listen to the snoring from the hammocks as the trainees prepare themselves for a long night. Excited...

-Viivi, number 68 - Radich between Turku and Klaipeda

Raceday at the Radich

Race Day - Updates from the 8 - 12

Today is the starting day for the race. Everybody was excited from the early morning, good weather then not too strong winds, good words from the captain which encouraged us to do out best to prepare all of the sails and get ready for the start line.

I was so lucky to have the 8 – 12 watch which allowed me to help with setting the sails – it was more than awesome to be one of the few at the top of the masts and while working to enjoy the other ships which were close to us.
Everyone was getting closer to the start line, we couldn’t be too fast, just not to cross the line before the mid day start, but also we wanted to be very close to the start time even if we had an 20 minute start window – this we managed!

It was much greater than I even expected crossing the start line at 12:02:30 seems more then perfect doesn’t it? The whole crew took part in setting the sails and pulling on the ropes (even the cook) then with the great time, speed and big smiles we could take thousands of pictures of the others who were BEHIND US !

These memories will be in my mind forever - what a spectacular event!

So many huge ships with all sails set – so close to each other, all trying to be the first across the line.

Well, the direction of the wind is not the best for Christian Radich now, but we will do our best to keep the first place. There is a lot to do over the next few days and nights but we have to remember also that the most important thing is the good atmosphere of the event – so keep your fingers crossed for the Christian Radich and her international crew.

With the sailors greeting AHOY - AGNES (From Poland) 32 Radich between Turku - Klaipeda

Turku verlatend, you voelens als een VIP

Sunday, 26 Juli 4 to 8 Watch - Leaving Turku feeling like a VIP

We left Turku around noon. It was amazing how many people were on the shore waving to us. The sea was full of small boats following us from all around and you could see tall masts of ships across the horizon. Even the president of Finland was there giving her greetings! I have never felt this famous before.

The first lunch onboard was such a thrilling experience: bread, raspberry jam, and Norwegian got cheese…yummy!! The most terrifying moment in my whole life was when we were supposed to climb up the mast. I have never been so afraid of heights before especially when we looked down onto the rolling waves although the support of the other trainees and the crew kept me alive. Climbing back down onto the deck was a lot easier than climbing up, and next time I might climb ‘even’ higher.

I had my first watch at 4pm. My special duty was to look out across the horizon for possible danger objects such as other large boats, buoys and fishing nets. If you spot something you have to ring an old-fashioned bell in order to warn the helmsman at the stern of the ship. We also learned to coil ropes and how to brace the yards (turn them).
We completed a lot of training so that we would be well prepared for the race tomorrow and win again!!

Johanna, Finland - Samu, Finland - Christian Radich between Turku and Klaipeda

Een biertje op zondag

Maandag 27 juli 2009 0:21

Sunday dinner is just over. We all had one beer, one special Sunday beer, and later on maybe a Sunday cigar for those who want to smoke. Today was a calm day. Last night was when the exiting stuff happened. First at 10 pm the sheet of the topsail broke, which meant it had to come down. In the morning the of going watch discovered a small gap in the mainsail so, that had to come down. And so again after lunch we pulled up the (repaired) mainsail and the topsail. We have lost the gulfstream. The water is now 14.5 degrees celcius.. brrr!! Outside is not to cold, a bit damp, but very nice when the sun comes out. So nice that there was a yoga class going on on the main deck, and even in the rolling seas it was relaxing, or so I heard.. Crew Tecla, between Haliafx and Belfast

From the 8 - 12 Watch - Day 2 Radich

26 Juli 09 - From the 8 - 12 Watch - Day 2

After a breakfast brunch we had emergency stations and fire drills and it was funny to see everyone trying to put on the lifejackets.

We left the port with the help of a Finish tug boat named “Fart” to the cheers of the crowd, and along with the rest of the Tall Ships 2009 Baltic Fleet left the fabulous host post of Turku. Sounding a salute to the city we were all nearly deafened by the ship’s horn.

We were then shown around the ship and told about the rules of the ship. In the afternoon we had our first climb up the rigging, which for some was a very emotional experience, but great fun none the less. This was done to the sound of trumpets and the waving of the boats around us – making this an experience you never forget. The watch system also started with a gentle breaking in, including an introduction to the sails and the watches already starting to get competitive – at the time of posting this message we have just 30 minutes before we start our first watch ! Trainees Christian Radich - Race 2 Turku - Klaipeda.�

De 8-12 wacht aan boord van de Radich

25 Juli 09 - From the 8 - 12 Watch - Day 1

Arrived at the Christian Radich in the morning all very nervous. We were shown where we were to sleep in hammocks. This came with a very amusing introduction and demonstration of how to get into a hammock, which was filmed much to consternation of out mentor. We then squeezed our kit into our lockers and then given some free time to wonder round. We walked around the boats which took along time to do since there are so many boats taking part in the event. We came back in time for dinner, which was followed by some get-to-know-each-other games. We then had some free time to explore the nearby pubs. Our mentor enjoying them slightly too much and not coming onboard till the early hours of the morning. Some found the hammocks slightly uncomfortable but others had a good long sleep. Trainees Christian Radich - Race 2 Turku Klaipeda

Gescheurd zeil en vliegende vissen

zondag 26 juli 2009 0:19

After all our efforts last night, in the end, the sail ripped.. on a seam. As it was already getting dark and the wind decreased again, which left us with only rocking waves, we decided to repair the sail in the morning. So this afternoon we hoisted up the mainsail again as the wind picked up and now we are on the move and rocking and rolling again! Not surprising that we lost our first place today, but we still are 2 in class and 3 over all. Slowly everybody is finding their place on board and in the group. Due to the waves we do have some seasick on board, but they are not giving in! We saw some flying fish today and some birds, but other then that, the water is pretty empty. Crew Tecla between Haliafx - Belfast

Sailtraining aan boord van de Tecla

zaterdag 25 juli 2009 1:41

Today's title should be 'sailhandeling!'. Last night the wind picked up, there where a lot of showers around and waves where building up. At the end of the watch we decided to take away the topsails with two watches. Topsails down and the Tecla was still doing an average of 8 knots close hauled. At 10 am I got woken up to help take the big jib down and the small jib up. During the day watch the wind increased a little more and we decided to reef the mainsail. But after we did that, the wind decreased... until it was totally gone and we where rolling all over the place. So we took the reef out and put the big jib up again. During dinner the wind picked up again and after dinner we took the big jib down again and put the small jib up again, put a reef in the main sail and pulled it all back up again! This time the wind stayed!! Downstairs the crew is organizing a sort of song contest/Tecla's got talent. There are some very beautiful voices on board and all sorts of talents, who knows what it will bring. - Crew Tecla between Haliafx and Belfast

Voor Chris Hirst gaat het zeilavontuur beginnen!

vrijdag 24 juli 2009 13:09

Early Friday morning I flew out from London Heathrow bound for the Finish city of Turku, one of five host ports for this summer’s Tall Ships Race, managed by Sail Training International (www.sailtraininginternational.org).

Upon arrival I join the Norwegian Tall Ship Christian Radich to compete, hopefully winning, the second race leg for this year’s tall ships race. Joining me are over fifty young people from a variety of different countries, all brought together through an international exchange organised by At SeaSail Training.

Over the course of the race, when ever we have signal posts will be published to this blog giving you updates about life aboard Christian Radich and what activities we have been up to ! Van het newsblog van (mentor) Chris Hirst - onderweg naar de Christian Radich in Turku waar morgen circa 70 trainees uit heel Europa en daarbuiten aan boord komen.

Verjaardag tijdens een Atlantic Crossing

vrijdag 24 juli 2009 0:05

Today was my birthday. At midnight I came on watch and they had decorated the whole chart/comm room!! They sang for me, but I could only appreciate it after my second cup of coffee. This morning the next watch sang for me and during the day they backed cakes for me. So all together a very nice birthday at sea!! My watch this morning seemed a birthday gift, strong winds, beautiful sail and a speed up to 11 knots, and just a little (read very much) bit wet with rain. Wind changed from direction and then from strength, to almost non existent.. to bad.. But now in the evening we are on the move again. We are still in the gulfstream with saragosa seeds (sorry if I write this wrong) floating all around us. These are sea plants that look like branches from a small bush that have been dropped in the water. Jet - Crew Tecla between Halifax and Belfast

Walvissen in de mist

23 july 2009 0:09

Second day at sea and finally, after 24 hours, the fog lifted. The sailing today has been great, we got a nice speed going on and the sea is still very flat. We lost our first place in our class to the Jolie Brise today and are now second in class and over all. But we are not in Belfast yet! Today we have seen whales, even in the fog we could hear them and then Nele, who was on lookout at the front, saw one very close by. It came up a few times and then disappeared in the fog. During the night watch the lookout reported all sorts of strange things, like monkeys, and even a penguin... so at first I did not believe her, but then I heard it breathing! We are measuring the temperature of the water to see if we have hit the gulfstream yet, so far the temperature has gone up a little, but it is still around 20 degrees celsius (68F). So not there yet... Crew Tecal Halifax-Belfast

Mist, goede gesprekken over sterren en tamagotsies

22 july 2009 0:10

Thick fog, that is what we are in. We had such a nice view of the Capitan Miranda and the Jolie Brise and now they are gone into the fog. Last night was our first night watch. Clare said that as she wrote in her diary about the night watch, she realized how many different things we had talked about, from stars to tamagoshi's and robots, from politics to relationships through the internet and the cyberworld so far away from this boat right now. And so outside it was no problem staying awake, but inside (during the explanation about the navigational area) one of our new crew members had difficulty keeping her eyes open! And we had still another hour to go! The day started with a lot of rain! Fat drops kept coming out of the sky and the wind died out. Then the wind picked up again, died out again and then came the fog... We can hear the Capitan Miranda on the radio, but further more there is no traffic near us. Lets hope the wind will pick up soon and the fog will disappear. - Crew Tecla, between Halifax - Belfast

Start race Halifax - Belfast

21 juli 2009 0:37
Today was the start of our last race. It does not feel like that, but it is a knowledge in the back of the head of all who have been on the Tecla since the beginning of the race. In the harbor we had to say goodbye to Ashley, after almost 55 days, it is now very strange that she is not here, and that you do not hear her funny phrases everywhere (one of them being: yes yes, I like, I like a lot!). But our new crew is full of energy. Sails go up like nothing and dishes are done without a moody word! At eight we start our real watch schedule, for now everybody is enjoying the sound of our singing ship (as we are already up to 8,5 knots!) and the evening sun, in a nice warm sweater. - Crew Tecla

Klaar om naar Halifax te zeilen

13 juli 2009 3:48

New crew is on board. We had a nice dinner out side and everybody is finding his or her way around the ship now. the weather is great! Last night the skies seemed to open up and water just kept on pooring out. There was a party on the Pride of Baltimore which got very cosy as we all had to group together underneath the deckcover. There was some nice music and the rain most certainly did not get our spirits down. Tomorrow morning we will be leaving for Halifax at about 08:30 local time. Our board computer crashed and so we will not be able to use our email on board so that means NO updates for the next few days. But I will update all when we get to Halifax! - Crew Tecla Boston - Halifax

Prijsuitreiking in Boston

Today was pricegiving day. It was in a small park some miles away from where the Tecla is docked, so we got a ride on one of the fast boats. We got splashed pretty badly, but it was fun seeing the fleet from the water and to get refreshed as it has become nice and warm here!!
Some of our old crew have left now and some of the new crew is arriving. Tomorrow is the real boarding day, then we are compleet again with 16 trainees!!
The Crew party yesterday was short and not very interesting, but we had a nice afterparty on the Tecla and went to bed early, which was a very good idea! - Crew Tecla

Shop till you dropp in Boston

We are in Boston and yesterday was shopping day, today is shopping day and probably tomorrow as well.. Last night it was Crew party in Cheers, a pub owned by the owner of the cafe which appears in Cheers the series.
We had had Pizza for dinner as we are right smack in the middle of an Italian neighbourhood. And we had pizza when we came back from the crew party and we had pizza for breakfast, by now I have had enough pizza!
Date: Thu, 9 Jul 2009 08:19:36 0100 - Tecla crew in Boston (Trans Atlantic Challenge)

8 BF en geweldig zeilweer op de Baltic

vrijdag 10 juli 2009 4:53

We zeiln op dit moment het laatste stuk van de race richting St. Petersburg en hebben net een dikke 8 bf gehad geweldig zeilweer trainees en crew helemaal blij. We missen eigenlijk alleen een lekkere verse Zeeuwse bolus want die hebben ze hier niet jammer genoeg.
Groetjes aan iedereen vanaf een woelige Finischer Meerbusen. - TS ASTRID Pieter en Crew

Pos 49.31.12 N 23.11.36 E
SOG 7 kn.
COG 80 T
Time 10-07-2009 02,50 UTC

Parade of Sail Gdynia

Kijk op youtube naar de parade of sail vanuit Gdynia: www.youtube.com/watch
(Doe wel je oren dicht of oordoppen in)

Boston here we come!

Verzonden: dinsdag 7 juli 2009 3:24

We finished!! After a long time without wind, the wind finally picked up and the last 13 miles where crossed within 5 hours. This morning when there was no wind, we had a spectacular sighting of whales! All around us there where whales hunting, jumping, coming up with their heads, flapping their tales and most of all just being very big!! The water was almost totally calm, but there where at least 10 whales around us making waves. At one point one came up to the Tecla and was at a distance of maybe 20 meters, it splashed its tale once and went under. It was such an amazing sight!! Really unforgettable! Now we are in Gloucester harbour. It is very beautiful here! Tonight we celebrate being in harbour and tomorrow we go on to Boston! - Crew Tecla

Er haai naast het schip!

Not finished yet. We hit some light winds and are currently doing 3,5 knots, which is frustrating as we can see land, and almost the point where our finish is, but we are not getting there very fast.. We had a lazy Sunday today. Calm weather and a warm sun for those who wanted to read a book outside or just chatter away. We saw a shark today! And a lot of dolphins. We are in the gulf of Maine and all around us we see yachts who seem to be in a race. It is nice to see so many boats around on a beautiful evening like this, with their colourful foresail's. There is a little fog coming from land, it promises to be another splendid sunset! - Crew Tecla (close to Boston)

Rumcake en echte Hollandse chocolademelk

zondag 5 juli 2009 6:39

We have rounded wp 2 today and are realizing that this race might be coming to an end soon.. On the one hand you hope to be there soon, on the other end, it means no more sailing and saying goodbye to some people who have become dear friends. But lets not think of that yet! Today was cake day! We ate the last bit of the rumcake from Bermuda (thank you chelsea!) and Gijs and Gael made some fresh chocolate and vanilla cake under the instructions of Loes. Besides that we saw some dolphins who did not stay for to long and we are very happy with our new friends the storm Petrel. They are very small seabirds that hang around the boat and dip their feet in water every now and then.. It is not that hot any more, so I don't know why they would do that.. At night (right now..) it is even a bit cold and our thermals have come out of the closet again, I don't mind, during the day it is still very warm in the sun! Crew Tecla

Storm en windstil

zaterdag 4 juli 2009 0:55

Last night we were preparing for some bad weather, thunderclouds where all around us and we heard from other vessels that they had had a lot of wind. We already had the topsails down and made the deck ready. But no wind came.. we ended up in a calm totally without wind.. strange. So this morning as the breeze picked up again, we set the topsails and low and behold we saw the Urania right next to us. Nele and I did a game of twenty questions during the night, and where I could guess Gaels drumsticks, I could not come up with Frodo from the lord of the Rings. I say I was just very tired and needed coffee! And we both came to the conclusion that we have not had any singing on the aft deck for some time now, maybe tonight is a good night to start again. In tune and all together: Why do you fill my up (fill me up), buttercup darling when you let me down (let me down)! - Crew Tecla between Charleston en Boston

Record aantal mijlen per wacht

03-07-2009
Smokingggggg!! Last night we set our record of miles per watch! We did 43 miles in the 00 to 04 watch!! Amazing! But everybody in this race seems to be doing very well and going very fast! Just now we tried to set the topsail again after gybing. We knew it would be tough with a lot of wind, so we used jumplines (small ropes around the sail to keep it together when you pull it up and when you pull on the sheet side of the topsail the lines come of and the sail sets itself) but the jumplines came of in a swing with a wave and so we tried to set it without the ropes.. but it was to much, so we took the sail down again. Without topsail we are still very fast and it was a nice exercise! - Crew Tecla

Verse vis gevangen!

24 June 2009 00:32

Today we finally caught a fish! Bit we threw it back in the water again. It was a Dolphin fish. And as we are almost in Charleston (;)) and where in the middle of our dinner, we thought it a waste to kill it and not eat it.. It was very big and put up a pretty good fight! Our trainee from Belgium, Gael, hauled her in and with that deserved an applause! During the day the white watch backed an apple pie which was gone within minutes! It said Tecla 1, because that is what we still where today. We keep on meeting wind calms, so we do not know what tomorrow will bring... Crew Tecla

Mooie zonsondergang en midzomernacht-moord-stories

23 June 2009 00:15

Midsummernight was a succes. We started of with a beautiful sunset at 21:30 BT and after that told our midsummermurder stories. They where creative and fun, and a little scary. There were flying fishes that snatched away cookies that had caused wars, there where love proposals in a dinghy interrupted by a furies person from the Tecla (further names shall not be named, BooBoo) because she needed the dinghy to get to her love and she was assisted by the captain of the MV Butterfly... etc etc! After that we did some broodje aap games and then went to bed. But helaas, not everybody was able to sleep quietly as the mainsail ripped during a period of no wind and crazy waves..
So today was spend repairing the sail and we hope to pull it up later this evening.

Een cocosnoot drijft voorbij...

21 June 2009 00:11

We lost our first position to the Pride of Baltimore. It is a very exciting race, with switching places in real positions and on corrected time. So maybe we will be back in the front before long. Today we did a workshop about fire and what procedures to go through at a door and when extinguishing a small fire. Further more we did some games, mastermind was very exciting and after that some sea battles where fought. We saw a coconut drifting today, so the gulf stream can not be far away anymore! - Crew Tecla

Midzomernacht aan boord van de Tecla

22 June 2009 00:59

Well it is hot again!! We have put up all sorts of wind catchers (thank you for the idea Monique!!!) to get some fresh air in. And as long as this breeze keeps up, we will be doing fine. Last night our jib halliard broke so we had to do without jib for a few hours before it got light and we could bring up a new halliard. This was just as the wind was easing down a little and we thought we had had the worst of the expected strong winds. Today bugs landed on the Tecla, so we know we are getting closer to land. Tonight is midsummersnight! Longest day, shortest night! We are doing a theme night, first midsummersmurder storytelling and after that midsummersgames. It is to hot to sleep anyway!

Shipsdog is eating home backed dogbiscuit!

18 June 2009 00:09

Its nice out here! It is still warm, but less humid, sleeping is easier for us Europeans now!! The seasick are all better and everybody is getting into the rithme and routine on board. The compass is polished (Jessica and Stefan offered to do so as it looked horrible after the rain of the last few days!), a group of people is doing dishes out on the deck and a group is downstairs doing dishes. The dog has had her first home backed dogbiscuit!
She loved it! - Crew Tecla

Bananenvla als toetje voor nummer 1: Tecla

17 June 2009 00:47 Bermuda - Charleston

Strong winds prevailed during the night, a lot of showers and shifting winds to go with that. Now the wind is gone again.. we are drifting and rocking as we have done for so many days during the last race. We have just heard the Europa on the VHF saying they have wind, so we are preparing to tack and hoping that the wind will reach us soon as well. We are number one in our class and over all! That was reason for a celebration, so we had banana 'vla' again! But now we are out of vla, so we will have to make banana bread the next time we have to celebrate and get rid of the Banana's.

Crew Tecla

Geweldige start bij Bermuda

16 June 2009 01:55

The start was exciting! We are with so many more ships and we actuallyy had
wind, a lot! Even before we had started we had already changed sails three
times! The waves are uncomfortably short, we have some seasick, but they
take it very well! Some people of the group that brought us to Bermuda are
still on board. As their legs are already shaken in, they are doing very
well. The old crew is being missed, after 29 days you get used to peoples
ways and voices, it is strange to not have them here. But with the new crew
we have new things to talk about, new stories to exchange! New adventures
and places to explore!

Crew Tecla

Een walvis sprong uit het water!

08 June 2009 21:13

Wind has turned against us and increased a little.. Our speed went down and the waves went up! We hope to reach Bermuda somewhere in the night, but are not sure if we are going to enter the harbour in the dark. Today we saw a whale! It was 200 meters away and jumped out of the water twice! This was definitely the best sighting we have had so far. As it came out of the water and landed on the water it made a real big splash and 20 seconds later it jumped again. We also saw two Bermudan Longtail's (birds). Some of the crew felt straight at home at the sight of the bird. They stayed with us for a while, swaying their long tail and gliding through the air like a welcome to Bermuda.

Crew Tecla

Bermuda - here we come!

Nieuws van de Tecla:
07 June 2009 20:56

We just hit the 200 miles mark, we are now technically in Bermuda! Or Bermudan waters at least. Spirits are high and we hope to be in Bermuda tomorrow night. Nele our German trainee is getting a lesson in English
(female) literature, she is reading Jane Eyer, and is about to see the movie Emma, after the book emma of Jane Austen. We ate Oma Macaroni, which is a specialty macaroni of my grandmothers and all together we tried to write a Tecla song for the Crew parade about all the different nationalities on board. So today was a very international day. Further more, there is not much news to report. The wind has picked up, but from the wrong direction, so we are sailing almost right into it, but it makes the sun less hot! We saw some birds, some flying fish, a boat and a rain shower past a stern of us. As is daily life on the Tecla.

Crew and trainee from the Tecla

Tecla News!

02 June 2009 21:56

We came in second.. it must have been very close! Harry came back at 15:15 UTC with the announcement that the results would be a little late. By that time al of us already gathered around the radio, to hear what he had to say, so we where a bit disappointed! Then at 15:45 (or something) he came back with the announcement that the results of the last vessel had just been reported and that the race director would come back to us "shortly"..

Finally at 17:00 UTC the results came back, Jolie Brise one, Tecla two..
arg!!! In the meantime nobody dared to go to the toilet, put on a bathing suit (because we where going to go swimming after the results) or even get a drink, until the results came back! We opened the Lambrousco wine to celebrate and shot the corks as far as we could, just to leave a part of us behind on the spot we had finished (as we had not moved since the finish, due to no wind!). So now the motor is turned on, we just had dinner and tomorrow is another day.. hopefully with some wind so that we don't have to motor all the way to Bermuda!

01 June 2009 20:53
We are number one again! The rest seems to have no wind, and we at least some..! Today was cleaning day and making up our inventory regarding fresh food and cookies! We cleaned outside and just as we finished spraying the deck we saw some whales/dolphins. We could not really decide on which, it was between a pilot whale and a sort of dolphin, but in the end they both are a sort of large dolphin anyway.. They seemed to have been sunbathing as they lingered at the surface. And we talked to the Bark Europa today! Through the HF we had contact for a while. They where enjoying a steady trade wind and doing a lot of miles per day. They will try and keep in contact with us and race control, but during the coming schedule we could not reach them anymore. It was really cool to all of a sudden hear a Dutch voice and a familiarly name calling us!

37'07.7 N 012'12.7 W 18:30 UTC
Hier gaat het nog steeds geweldig! Met wat lichtere winden zijn de golven ook iets afgenomen, en dat vinden wij helemaal niet erg! Al dat schommelen en zware werk achter het roer is leuk voor een tijdje, maar niet te lang. We hebben nog 550 mijl te gaan naar de finish en gaan ongeveer op ons doel af.
Het weer is mooi, soms wat bewolking maar ook zon, zo'n 18 graden met een koel windje. En wat iedereen nu natuurlijk wil weten is welke positie we hebben in het klassement, nou dat is nog een heel verhaal.. Ze hebben de Kruzenshtern (een heel groot dwarsgetuigd schip met bijna 300 cadetten aan
boord) bij de B klasse in gedaan en nu staat hij eerste in onze klasse en eerste over all.. Wij zijn nu tweede in onze klasse en tweede over all.. Dus eigenlijk zijn we van de B klasse nog eerste! Natuurlijk gaan wij er alles aan doen om onze eerste plaats weer terug te krijgen!!

Jet
Bemanning anbord Tecla

News from the TSAC!

"we hebben de sokken er goed in" is what we say in dutch, which would translate as "we have got the socks in good".. Or maybe better to say, we are on a roll!! With waves in every direction you look and a wind that has veered from NW to NNE we are currently on a number one position in our class and 2 over all in the race!! Of course it is to early to say anything about the rest of the race, but we did the 'wave' on our aft deck! We altered course this afternoon and are on a postside tack, which seems to agree better with the crew. We have some sick on board, but after a day they are getting better and better. Will let you know more when there is news to tell!

The Tecla
Under way from Vigo - Tenerife