Walvissen en haaien
01:25UTC 22-5-2013
Vandaag kregen wij gezelschap van twee Minke walvissen, een kleinere soort walvis die over de hele wereld voor komt. In het begin zagen we alleen hun water fontein, maar even later lieten ze ook hun staartvin zien en kwamen ze zelfs half uit het water gesprongen, nog geen 60 meter van het schip. Echt geweldig om te zien. Iedereen stond aan dek te klappen en te juichen!
In de middag hebben we een MOB oefening gedaan en toen zagen we tijdens de uitleg opeens de rugvin van een haai langs komen, nog geen 20 meter van het schip!
Helaas hebben we vandaan niet kunnen zeilen, door gebrek aan wind. Maar gister hebben we heel mooi gezeild, wind op de neus, dus kruizen maar. Een hele goede oefening voor de cadetten, sturen, bakstag team en schoten bedienen.
Op dit moment zijn we met de drie schepen dicht bij elkaar, overdag gaan we misschien ergens voor anker voordat we Durban aan doen.
Log TECLA - Vertrek uit East London, 20 mei 2013
Bij vertrek uit East London zijn we een beetje wijzer
10:29UTC 20-05-2013
We hebben East Londen achter ons gelaten en hebben zeil gezet richting Durban, maar van echt zeilen kunnen we niet spreken, de wind is namelijk afwezig. We zijn wel onder vol zeil de haven uit gekomen, met veel getoeter en mensen op de kant. Hopelijk pikken we gedurende de dag een zeebriesje op of misschien vanavond weer zo'n heerlijk landbriesje. De topzeilen liggen er klaar voor.
Onze cadetten hebben hun bevindingen gepresenteerd over East London. Om het interessant te maken hadden we tshirts beloofd aan het beste opstel en presentatie. Maar na de presentaties konden wij niet kiezen tussen de betere en nettere presentatie of de gedetailleerdere informatie. Dus heeft iedereen een tshirt gewonnen.
Uit de bevindingen van de cadetten hebben wij geleerd dat East London de enige rivier havenstad is langs de Zuid Afrikaanse kust. Dat de haven alleen schepen aan kan die hun eigen kranen hebben en dat er aan de west kant van de rivier een Ro-Ro terminal is. En dat de haven van zand bevrijdt wordt door een baggeraar die de haven mond op 10 meter houdt. Eigenlijk is dit een hele leuke manier om meer te leren over de havens die we aan doen!
Log TECLA - Langs de Zuid Afrikaanse kust, 19 mei 2013
Langs de Zuid Afrikaanse kust
In de nacht van de 18de hebben we heel erg mooi en erg dichtbij de kust gezeild met een heerlijk landbriesje dat om 20:00 uur op kwam steken. Met zo’n 13 knopen wind liepen we toch al snel 6 a 7 knopen de goede kant op. Na een dag behoorlijke golven, maar een klein licht windje voor de wind, wat ons behoorlijk deed schudden, ging het schip s nachts heerlijke op 1 kant hangen en voelden we het water weer onder ons door suizen.
Kaap de Goede Hoop staat ook wel bekend als de kaap der stormen en Zuid Afrika staat ook wel bekend om haar hoge golven en sterke zuidelijke stroming. Deze stromingen hebben de naam Agulhas en Benguela current. Zij lopen langs het continentaal plat en gecombineerd kunnen zij FreakWaves veroorzaken. Niet ideaal voor schepen die naar het noorden willen. Maar met wat plaatselijke kennis en goede stroomkaarten zijn wij op het continentaalplat gebleven en maken wij toch goed noord, zonder bijzonder hoge golven. We zijn dan ook iedere keer dat we dicht bij het einde van het continentaalplat kwamen gegijpt, of overstag gegaan. De breedte van het plat is soms maar 8 NM!
Misschien krijgen we nu niet al het spectaculairs mee van deze kaap, maar gelukkig zitten wij in een stabiel hoge druk gebied, met een rustig briesje, rustige golven en ook rustige cadetten.
De cadetten doen het erg goed aan boord. De zeeziekte is voorbij en het sturen en navigeren gaat iedere dag beter. Vandaag zijn zij de kant op in East London met een opdracht. Ze moeten alles te weten komen over de haven en haar geschiedenis. Vanmiddag moeten zij een opstel van 2 pagina’s inleveren waarmee wij alles hopen te leren over deze haven en de schepen en vracht die zij verwerken.
Morgen gaan we verder richting Durban.
Log TECLA - 10 knopen en buien, 17 mei 2013
10 knopen en buien
17-05-2013 01:00 UTC
Vandaag was de eerste hele dag zeilen en het was geweldig! We hebben de Europa en Oosterschelde ontmoet bij Knysna, waar wat bootjes waren om foto's te maken onder vol zeil. Tijdens de middag hebben we een workshop gedaan aan dek over zeilen, de zeil stand, de koersen, de wind en de zeil handelingen. Ondertussen liepen we tot 7 knopen voor de wind. Tegen de avond kwam er wat bewolking opzetten en om 00:00 boord tijd hebben we het grootzeil gereeft toen wij in een bui 10 knopen liepen! Nu zeilen we met 7 tot 8 knopen voor de wind, we passeren over 50 mijl Port Elizabeth en hebben nog over de 400 mijl te gaan naar Durban.
Log TECLA - Zee kadetten aan boord, 16 mei 2013
Zee kadetten op de Tecla
16-05-2013 00:37 UTC
We hebben Kaapstad weer verlaten met 12 kadetten, een lerares, een camera man en een verslaggever. We werden door kanonschoten en veel getoeter uitgezwaaid. De Oosterschelde bijna vol zeil en de Bark Europa en de Tecla, druk doende alles te zetten. Toen we eenmaal buiten waren en de hele zeil garderobe omhoog was, leek er toch te weinig wind te zijn om te zeilen. Jammer, maar toch de machine erbij. De eerste nacht. Ongeveer de helft van onze nieuwe bemanning werd zeeziek, maar dat veranderde gelukkig al snel de tweede dag op zee. Die ochtend hebben we kunnen zeilen, tot de wind er in de middag weer de brui aan gaf. Maar er vielen genoeg andere dingen te doen aan boord. Het koper gepoetst, de nagelbank geschuurd en in de olie, en een paar mooi splitsen in de landlijnen. En nu……weer en gladde zee, waarin de sterren hemel reflecteert.
We hebben onze eerste Kaap gerond! Kaap de Goede Hoop. We hebben hem gerond tijden een prachtige zonsopgang, waardoor de ruige Kaap der Stormen wel een heel imposante gezicht kreeg. Gelukkig zijn de stormen ons gespaard gebleven!
Log BARK EUROPA - Goede avond vanaf het schip, 15 mei 2013
Goede avond vanaf de Bark EUROPA
15-05-2013 10:00
We zijn rond Kaap de Goede Hoop gevaren, met het meest idyllische weer om van Atlantische Oceaan te wisselen naar Indische Oceaan. Sommige trainees zeiden dat het mogelijk de meest kalme tocht was rond de Kaap der Stormen. En zoals altijd zijn er ook een aantal trainees die last hadden van zeeziekte, na verwachting zijn zij na een paar dagen verlost hiervan.
Tijdens het vertrek van het schip werden we met saluutschoten gegroet. Als antwoord schoten we met het kanon aan boord ons eigen saluut. De drie Dutch Tall Ships voeren onder zeil de Table Bay in en rondde Green Point. Terugkijkend naar de stad konden we het Stadion zien bij Signal Hill, de Lions Head en natuurlijk de indrukwekkende Tafelberg: een van de meest spectaculaire en vergezichten.
De kust volgend naar Cape Point zagen we de bekende vuurtoren extra speciaal vanwege de mooie zonsondergang. Voor veel van de trainees was de eerste nachtwacht een hele nieuwe ervaring. Een extra leuke bijkomstigheid was het bezoek van Kaapse Pelsrobben in het water die het schip kwamen onderzoeken. Eenmaal in Gansbaai een school dolfijnen, ongeveer 20 dieren, vergezelde het schip. Ze waren goed zichtbaar vanwege het fluorescerende spoor van algen wat ze achterlieten.
Nu alleen nog een opmerking over het eten aan boord: mijn god, het is fantastisch wat zo'n kleine keuken tevoorschijn te kan toveren voor iedereen aan boord. Dat gezegd hebbende: De bel gaat voor het diner.
Goedenacht!
Josh
Log TECLA - Laatste avond in Kaapstad, 14 mei 2013
Laatste avond in Kaapstad
14 mei, 2013
Onze laatste avond in Kaapstad zit er op. Het meeste van onze tijd hier hebben we onderhoud gepleegd aan het schip. Jan is naar Kaapstad komen vliegen (Gijs, Sam en ik hadden hem al 6 maanden niet gezien) om ons te helpen en zonder hem hadden we deze werfbeurt niet door gekomen! Maar gister middag was het alweer tijd om afscheid te nemen. De volgende leg varen wij met onze 4 vast bemanning en Jan vloog weer naar huis naar Jannette en de 3 honden.
Tijdens ons verblijf in Kaapstad hebben we twee open dagen gehouden, heel veel interessante mensen ontmoet en we hebben 150 cadetten van de plaatselijke zeilschool en maritieme academie aan boord gehad. We hebben, vooral voor de opendagen, geweldig mooi weer gehad, slechts 2 bewolkte dagen en 1 regenachtige dag. Op de zonnige dagen werd het gemakkelijk 20 graden en warmer en dat noemen ze WINTER!
Vandaag zetten wij dus zeil richting Durban. Dit was in eerste instantie niet ons plan, maar om het voor de cadetten mogelijk te maken een keer een sail training reis mee te maken, hebben we een 10 daagse reis uitgeschreven naar Durban. Vanuit Durban zetten wij dan weer zeil naar Mauritius. En voor deze leg hebben wij nog plekken vrij. Dus als je in de buurt bent en je wilt 20 dagen zeilen van Durban naar Mauritius, neem dan contact met ons op voor de last minute prijs voor deze reis.
We hebben een hele leuke tijd in Kaapstad gehad en we hebben nog veel te weinig kunnen zien. Een reden om nog een keer terug te komen dus!
Log OOSTERSCHELDE - Klaar voor vertrek, 11 mei 2013
Klaar voor vertrek
11 mei 2013
Door Gerben:
“Mijn werk in Kaapstad zit er weer op. De afgelopen dagen hebben we met de hele bemanning ontzettend hard gewerkt om alle grote en kleinere storingen te verhelpen en om zoveel mogelijk onderhoud te plegen aan het schip. Tien dagen geleden nog een berg waar je nauwelijks overheen kon kijken maar inmiddels teruggebracht tot een paar laatste losse eindjes. Ik heb mezelf, maar ook de bemanning, de laatste dagen niet gespaard om alles nog voor elkaar te krijgen. Tijd voor ontspanning was er niet want alles wat je in de haven kunt doen, moet je ook doen; op zee ben je ervan afhankelijk! Maar alle moeite wordt beloond als je de ‘Oosterschelde’ nu naast de ‘Europa’ en de ‘Tecla’ ziet liggen in de haven van Cape Town, met de Tafelberg op de achtergrond. Klaar voor het volgende traject van deze wereldreis.
Maar eerst nog de open dag. Het belooft morgen prachtig weer te worden. Ook voor Zuid-Afrika bijzonder voor de tijd van het jaar: weinig wind, zonnig en overdag temperaturen boven de 25 graden!”
Log OOSTERSCHELDE - Onderhoud in Kaapstad, 7 mei 2013
Onderhoud in Kaapstad
7 mei 2013
Ons verblijf in Kaapstad staat in het teken van het plegen van onderhoud. Het is nooit genoeg, want een schip krijgt het behoorlijk voor zijn kiezen op dit soort oversteken. Nu we de kans hebben, moeten we die ook benutten.
Ondanks de ingehuurde bedrijven, vordert het werk maar langzaam en de druk op de hele bemanning is daarom hoog. We streven ernaar aan het eind van de week al het werk een beetje af te hebben en het laatste weekeinde in Kaapstad hebben we dan misschien even tijd iets van de stad te zien. Ook hebben we dan open schip, zodat -andersom- de mensen uit Kaapstad iets van het schip kunnen zien.
Voorlopig werken we maar door. Lange dagen, die een beetje worden goedgemaakt door het mooie weer dat we hebben. En stukje bij beetje vorderen we.
Log TECLA - Een Zuid Afrikaans welkom met pinguins, 5 mei 2013
Een Zuid Afrikaans welkom met pinguins
5 mei 2013
Tijdens het laatste deel van onze Zuid Atlantische oversteek hadden we helaas geen airtime meer dus konden we het logboek niet updaten. We hebben nog een aantal dagen behoorlijk hard gezeild en sommige dagen wat langzamer. We werden nog steeds door vogels gevolgd en de enige vis die we gevangen hebben, sprong van de haak, net voor we hem aan boord konden krijgen. Jammer ook, want het was een grote Dorada.
Op de 2de van mei zijn wij in Kaapstad aangekomen en nu liggen wij achter de Oosterschelde, zij zijn de 1ste aangekomen. Onze ligplek is in het Albert dock, een gerenoveerde oude handelsplek. Heel erg mooi! Maar ons uitzicht op Table Mountain, is nog veel mooier!
De komende week gaan we het droogdok in. Dan wordt het onderwater schip geschilderd. Het weer is tot nu toe erg mooi geweest, hopelijk blijft dat tijdens het schilderen ook zo.
We hebben de Zuid Atlantische Oceaan met z’n vieren overgestoken. Een behoorlijke taak, maar wel een geweldig avontuur. Er waren dagen bij dat het eten van je bord vloog door de wind, maar we hebben ook heerlijke dagen vol zon en een kalm zeetje gehad. Deze oversteek was zo gigantisch divers, we hebben alle wind soorten en richtingen gehad, soms leken we stroom tegen te hebben andere dagen vlogen de mijlen onder ons door. Onderweg hebben we meer wildlife gezien dan verwacht en bij aankomst werden wij verwelkomd door zowel ZEEHONDEN als PINGUINS!
Log OOSTERSCHELDE - In Kaapstad, 3 mei 2013
Kaapstad #2
3 mei 2013
We zijn in Kaapstad.
Met nog een kleine 150 NM te gaan hield de wind er alvast helemaal mee op, waardoor we nog een nachtje op de motor moesten varen. Bij zonsopgang kwam wel de Tafelberg even in zicht, om daarna weer in een dikke wolk te verdwijnen. Eenmaal vlak onder de kust werden er nog een paar robben gespot en zagen we een heel grote tonijn springen.
De laatste mijlen werden we door vele boten vriendelijk begroet. De loodsen hielpen ons naar ‘ons’ plekje in de haven en eenmaal vast werd er weer gekeken hoe het is om op vaste grond te staan. Velen van ons gingen meteen een stukje lopen, om het gevoel van land weer te krijgen en meteen Kaapstad een beetje te verkennen.
Na het eten werden de mooiste foto’s gekozen, de verschillende baarden vergeleken en zelfs een heus Oosterschelde-lied gezongen! De feeststemming zat er goed in en met een klein muziekje aan dek werd de avond vanzelf nacht.
Ontbijt was weer geweldig, met croissants, verschillende broodjes, vers fruit en eieren. Daarna heeft de gastbemanning de dag besteed met het ontdekken van Kaapstad en het genieten op verschillende terrasjes. Toen allemaal snel naar het schip terug om op tijd te zijn voor het eten, want Wouter had gezegd dat hij ‘zou uitpakken’. Dat hebben we geweten! Vijf gangen van de mooiste en smakelijkste lekkernijen. Heerlijk. En dit diner werd nog versterkt door een mooi verhaal van Jan, waarin hij iedereen even onder de loep nam.
Log TECLA - Kaapstad! 2 mei 2013
Kaapstad!
02-05-2013
Vanochtend is de Tecla Kaapstad binnen gelopen! De eerste oceaan zit er op! Het laatste stuk, Brazilie – Zuid Afrika hebben de vier bemanningsleden alleen moeten afleggen. Zo gauw de bemanning weer achter de computer zit, zullen we de laatste nieuwtjes plaatsen!
Log OOSTERSCHELDE - Eclips, 28 april 2013
Eclips
28 april 2013
Na een aantal dagen knallend hard zeilen zakte de wind langzaam in en viel na een tijdje zelfs helemaal weg. Gelukkig kwam, na een paar uurtjes op de motor, de wind terug, zodat we zeilend onze weg konden vervolgen. Maar eerst kregen we de tijd om een stopje te maken en een frisse duik te nemen in de schijnbaar oneindig diepe oceaan. Het blijft een raar idee dat je zwemt met 5000 meter water onder je. En dit alles onder het toeziend oog van een Grote albatros, die ons de hele dag leek te volgen. Hierna de zeilen gezet en ‘s avonds met z’n allen onder het genot van een drankje naar de maan staan staren om iets mee te krijgen van de eclips. Deze was niet zo groot, maar de maan zelf is echt reusachtig.
Inmiddels zeilen we nog steeds met een redelijk directe lijn richting Kaapstad. Aangezien de wind een beetje om ons heen draait is het steeds zeil erop, zeil eraf, andere erop en er weer af. Nu met de breefok weer omhoog, bijna plat voor de lap, dolfijnen voor de boeg, sturend richting de grote maan.
Log TECLA - Perfecte zeildag, 25 april 2013
Een perfecte zeildag
25-04-2013 00:23 UTC
Het was vandaag perfect zeilweer en een perfecte zeildag! De zon bleef schijnen en de wind bleef bij een mooie 5 a 6 BFt. Alhoewel de golven weer aardig aan het opbouwen zijn, zijn het lange oceaan golven, dus zij zorgen voor een prettig en comfortabel zeilen en golf surfen. We hebben meer dan 160 mijl afgelegd, de laatste 24 uur en er blijven er nu nog 933 te gaan naar Kaapstad. Afrika komt steeds dichter bij!
Log MORGENSTER - 24 april 2013
KM op de Morgenster
24 april 2013
Met Helgoland in zicht was er ontspanning voor de hard werkende en zieke bemanning. De rubberen boot duwde de Morgenster aan tegen de kade en Lange Anna was ook van de partij. Iedereen was blij, dus speelde we een spelletje op de kade met een boei als skippybal. Onder de sterrenhemel wacht lopen, gitaar spelen; wat een vrijheid.
Door Stefanie
Log MORGENSTER - 24 april 2013
KM op de Morgenster
24 april 2013
We vertrokken zondag middag/avond vanuit Den Helder richting Helgoland. In het begin heel erg mooi weer gehad en weinig wind, iedereen aan boord had het wel naar zijn zin. Toen plotseling het weer een beetje omsloeg kwamen er hogere golven en niet te vergeten meer wind. Ondanks de barre weersomstandigheden op de heen reis zijn we met zijn allen veilig in de haven van Helgoland gearriveerd.
Op dit moment zijn we weer met zijn allen terug aan het varen. Het weer treffen we nog beter dan als op de heen weg. Op Helgoland was het weer ook optimaal! S’ avonds was het wel wat fris maar ook toen hadden we ons vermaakt. Veel jongeren van het schip hebben een wandeltocht op het eiland gemaakt langs de kliffen e.d.
We zijn inmiddels weer onderweg naar Den Helder en hopen natuurlijk dat we mooie dagen tegemoet mogen komen. Al met al zijn er toch veel jongeren op zee zeeziek geworden, maar toch zitten er weer een paar dappere cursisten tussen die de moed hooghouden en wel tegen een stootje kunnen.
Door Jeroen
Log MORGENSTER - 22 april 2013
KM op de Morgenster
22 april 2013
Half 4 moesten wij allen verzamelen om een week weg te gaan met de Morgenster. Omdat het erg mooi weer was en de zee rustig was, was er besloten om gelijk te vertrekken. Wij als groep hadden nog geen flauw idee waar de reis heen zou gaan maar later die dag kregen we te horen dat onze bestemming Helgoland zou worden.
De eerste keer dat wij die dag tijd hadden om te slapen was dat niet een succes.. Ik ben met twee klasgenoten de mast ingeklommen en de top bereikt. Het was echt super tof om te doen, vooral het uitzicht over zee was erg mooi! Deze dag hebben we al heel veel dingen geleerd, zoals: logboek bijhouden, roergangen, uitkijken, brassen en nog veel meer. Net hadden wij het 'Happy hour', dan is het de bedoeling dat elke groep een bepaald deel van het schip schoonmaakt, ook wel schoonschippen genoemd. Verder ziet het ernaar uit dat we een hele leuke week tegemoet gaan! Jack
Log TECLA - Vallende barometers en pratende dolfijnen, 22 april 2013
Vallende barometers en pratende dolfijnen
22-04-2013 04:21 UTC
Deze namiddag begon de barometer plotseling te vallen van 1009 HPa naar 1004 HPa. De hemel veranderde van kleur en de vervelende miezerige regen veranderde in echte buien. We voeren nog steeds vol zeil, omdat ons weerbericht niets vermeld had over vallende barometers, buien of harde wind op zondag. Maar met wolken die op die op muren lijken of zelfs als vast land, de hemel met verschillende kleuren blauw, hebben we toch maar weer de topzeilen naar beneden gehaald, en even later het groot gereefd en de kluiver gewisseld, toen de barometer 2 HPa per uur aan het vallen was. Met deze kleine zeiltjes eerst dus maar afwachten waar de wind naar toe zal draaien. Maar natuurlijk neemt het nu alleen maar af! En zo liep onze wacht weer af, met de kleine katoentjes. Maar als wiggen, horen we een vreemd geluid. Klinkt als het piepen van een blok, maar wel een heel vreemd blok. Onze oren zijn gespitst, maar dan staat Loes boven aan de trap om ons uit ons bed te roepen, want DOLFIJNEN! Dat was dus het geluid! Als je heel goed luistert herken je het sonar geluid van een dolfijn resoneren tegen de scheepshuid! Buiten hoor je ze ademen en als we de dek verlichting aan doen, kun je ze in groepjes van 10 of 20 om het schip zien zwemmen, daar tussen zwemmen baby dolfijntjes, de helft zo groot als de volwassen dolfijnen! Volgens ons zijn het tuimelaars, ze zijn giga groot! En nu komt er een dikke wolk op ons af, het is nog steeds rustig, maar volgens mij, zal dat niet lang meer duren!
Log TECLA - Langs Tristan da Cunha, 21 april 2013
We passeren Tristan da Cunha
21-04-2013 01:39 UTC
Deze middag zijn we het meest eenzame, oceaan eiland Tristan da Cunha, gepasseerd. Een vulkaan eiland midden op de oceaan. Van wege het weer hebben we geen stop gemaakt om het eiland te bezoeken. Het zou te moeilijk of zelfs onmogelijk geweest zijn aan land te gaan, met deze giga golven, die van uit de noord komen, daarbij komt dat we deze heerlijke wind niet willen missen. Het zicht was vandaag jammer genoeg niet helder genoeg het eiland echt te zien, we zagen het, 6 mijl brede en 2000 meter hoge eiland, vanwege de wolken die er boven hingen. Wolken die typisch zijn voorland dat omringt wordt door zoveel water. We hebben wel, via marifoon, contact gehad met het eiland, hebben een lokaal weerbericht gekregen en onze excuses aangeboden dat we hen niet even kwamen bezoeken. Maar ach, een reden te meer om hierop een mooie nog eens terug te komen.
Zoals al eerder vermeld, staat hier nog steeds een prachtig ”op naar Kaapstad” windje. BFI 4 a 5 uit noordelijke richtingen. De topzeilen staan weer en we gaan gemiddeld 7 knopen. De verwachting is dat we dinsdag weer toenemende wind krijgen, dus genieten we maar even van deze topzeilbries.
Log TECLA - Zwerven over de oceaan, 20 april 2013
Zwerven over de oceaan
20-04-2013 02:47UTC
Vandaag was een echte zwerf dag. Met de wind van achteren, de golven vanuit de zelfde richting, gingen we al surfend er overheen, 8 tot 10 voet hoog (2,5 tot 3 meter) Met een mooie snelheid van 7 tot 9 knopen. Het gevoel hier alleen te zijn, geen schip te zien, geen internet (lees: facebook, twitter of blog) om je ongerust over te maken, allen het schip, de bemanning en de elementen. De buien lijken ons vandaag links te laten liggen, het was zelfs weer een zonnebrillen dag, het echte “Ray Ban” weer. Tegen zonsopgang neemt de wind weer eens af, dus om 00 uur boordtijd, veranderen we de kleine kluiver maar weer eens voor de grote. Gijs en Loes hadden de reven al uit de bezaan gehaald. Het slaan/wapperen van de zeilen is op dat moment nog wel vervelend, want de golven nemen maar langzaam af, echter de 8 knopen wind over dek is wel weer eens een aardig gevoel.
Log TECLA - Van aan de wind naar voor de wind in 24 uur! 19 april 2013
Van aan de wind naar voor de wind in 24 uur!
19-04-2013 01:47 UTC
Na het schrijven van het logboek en overnemen van het roer gister avond, is de wind toegenomen naar 40 knopen. We probeerden het af te schudden om hoger te gaan varen, maar toen we een bui met 42 knopen over ons heen kregen, hebben we toch maar de schoten gevierd, voor de wind gaan liggen en gelukkig begon de wind toen al weer snel af te nemen, dus maar weer het hele grootzeil gezet, voor een paar uur (06:00 UTC). Maar, jammer dan voor ons, dit was weer eens een heel onstabiele wind en moest er toch weer gereefd gaan worden, na 1,5 uur, toen hij weer toenam. Deze nacht ging de wind van N naar NW naar WNW en dus, na het avond eten, maar weer het hele grootzeil erbij, we varen dus weer voor de wind….Dus van aan de wind vannacht, gaan we nu met 10 knopen voor de wind! Bark Europa heeft net Tristan da Cunha weer verlaten, de Oosterschelde zal er vanavond zijn en er een dagje blijven, tegen die tijd zullen wij, hopelijk, er een blik op kunnen werpen, maar waarschijnlijk door varen, want deze mooie wind kunnen we niet zomaar weggeven!
Log TECLA - Wind, regen op weg naar Kaap de goede Hoop, 18 april 2013
Wind, regen op weg naar Kaap de goede Hoop
18-4-2013
Heel veel wind vandaag. We hebben 37 knopen over het dek gemeten. Onze snelheid is nu tussen de 5 en 7 knopen, tussen aan de wind en iets ruimer. Ook regen viel ons ten deel. De meeste vannacht, maar ook nu valt het hemelwater weer met bakken vol op Sam, die nu aan het roer staat. De golven hebben ook weer tijd gehad op te bouwen, alhoewel ze nog steeds aanzienlijk kleiner zijn dan de vorige week, vooral met deze wind. We hopen dat de wind vannacht wat noordelijker gaat draaien, zodat we de schoten wat kunnen laten vieren om een iets ruimere koers te kunnen gaan varen richting Kaap de Goede Hoop. Wat op dit moment wel een heel toepasselijke naam lijkt te zijn, Goede Hoop! Het is weer tijd om het roer van Sam over te nemen, kijken hoe lang ik een beetje droog kan blijven in m’n oude zeilpak!
Log TECLA - Van geen wind toch weer krachtig tot zeer krachtig, tegen! 16 april 2013
Van geen wind toch weer krachtig tot zeer krachtig, tegen!
16-04-2013 04:25 UTC
De laatste twee dagen is de wind weer afgenomen naar niets! Maar vanmiddag was hij er weer en nu varen we weer met hele kleine stukjes doek. De wind komt uit het oost noord oost en kracht 5 à 6. Afgelopen nacht was het zo helder dat we de sterren aan de horizon op zagen komen, het zicht leek oneindig. Ook waren er overal om ons heen vallende sterren, sommige zo helder als vuurwerk, zodat de gehele hemel verlicht werd. Zonder enig licht en geen maan, de laatste dagen, genieten we van de ongelofelijke heldere sterrenhemel , iets wat je op land nooit te zien zult krijgen.
Log OOSTERSCHELDE - Vissen op de oceaan, 15 april 2013
Vissen op de oceaan
15 april 2013
Jan G. schrijft:
“Vandaag een mooie zeildag aan de wind. Vanmiddag onze wacht van 14.00 tot 20.00 uur. Rustige golven, met een snelheid van 5-6 knopen, mooi visweer. Tijd om de hengel weer eens te gebruiken die ik in Rotterdam aan boord van de ‘Oosterschelde’ heb gebracht. Aan de vislijn een kleine Rappala gemonteerd, een zelfzwemmend aasvisje. De lijn trekt circa een uur lang een spoor door het water achter ons schip en opeens is het raak. Het gierend geluid van de snel aflopende vislijn veroorzaakt een stoot adrenaline. De rem van de molen steeds meer aangedraaid en dan de lijn inhalen. Ontsnappen mag niet gebeuren, dus voortdurend de lijn strak houden. Bij het opwinden van de lijn stijgt de spanning. Weer een vuilniszak, zoals de laatste keer of een echte vis, zoals we er tussen Sal en Salvador verschillende hebben gevangen? Op 15 meter afstand van het schip wordt een blinkende vangst zichtbaar, een kleine tonijn. We weten dat Wouter ze tot een heerlijke lekkernij kan omtoveren, maar hiervoor moet de op zijn zij hard trekkende vis eerst nog aan boord. Het veiligheidsnet boven het gangboord bemoeilijkt onze gebruikelijke manier van binnenboord halen. Maarten, onze sterke stuurman, pakt de lijn beet en trekt deze in een keer omhoog. Op het dek ligt een mooie, kleine tonijn van 5,5 kg. We bewonderen zijn stroomlijn en ik maak onze vangst gereed voor consumptie.”
Log TECLA - Veranderingen in het weer, 13 april 2013
Veranderingen in het weer blaast de koffie uit de kopjes!
13-4-2013 04:28 UTC
Het weer is vanmorgen drastisch veranderd. Tijdens de wacht overdracht van 6 uur boord tijd, werden we omringt door buien en de wind nam toe. Toen we ons klaar maakten om de top zeilen naar beneden te halen, werden we getroffen door een bui met windkracht 7. Het besluit was niet moeilijk, voor de wind vallen en alles reven. Met een aan het stuur en drie aan dek hebben we voor de wind de topzeilen naar beneden gehaald, weer op koers, 110 graden, hebben we het groot gereefd, weer voor de wind gevallen en de grote kluiver naar beneden gelaten om daarna de kleine te zetten, weer terug op koers en de bezaan gereefd en dat allemaal binnen het uur! Maar dan gaat de wind natuurlijk ook nog draaien. Van halve wind, snelheid 8 knopen, varen we nu tussen aan de wind en ruime wind gemiddeld 7 knopen.
De wind is nu een constante 7 bft tot 32 knopen, het blaast regelrecht de koffie uit onze kopjes! En als het de wind niet is, op jacht op onze koffie, is het wel het spatwater van de golven, die onze koffie aanlengt met zout water!!!
Log TECLA - 8 knopen onder vol zeil, 12 april 2013
8 knopen onder vol zeil
12-04-2013 05:05 UTC
We zijn weer onder vol zeil. De laatste dagen hebben we steeds de motor moeten gebruiken, omdat er helemaal geen wind meer was. We hebben de oceaan tijdens deze oceaan oversteek in veel gedaantes al gezien. Heell veel wind, een waterhoos die zich volzoog zodat het zee water ging rondraaien en vannacht totale kalmte, de oceaan een spiegel waar de sterren in weerkaatsen. Een derde zit er nu op, we zitten nu over de 1000 mijl van de 3400 mijl oversteek. Als we de 8 knopen vast kunnen houden zal de volgende 1000 mijl aanzienlijk sneller gaan!
Log MORGENSTER - Door Jordi van Paassen (VeVa Zeeland), 10 april 2013
Wij moesten voor school, de militaire opleiding, gaan varen op de Morgenster. Dit is een zeilbrik met 2 masten. Wij verzamelden op het station van waar wij naar de Morgenster gingen lopen. We kregen een snelle indeling en gingen gelijk aan de bak voor vertrek. De trossen losmaken en zo de RIB te water gooien als boegschroef. Wij gingen voor anker net buiten de haven voor zondag.
De volgende morgen maakten wij het schip zeils-gereed en gingen richting Londen varen langs de Nederlandse kust. In de avond viel de wind stil en moesten we de motor bijzetten om snelheid te behouden. Toen werd ook besloten dat de reis niet meer naar Londen ging maar naar Ipswich, een plaatsje ten oosten van Londen, om de oversteek te versnellen. Dinsdagavond kwamen wij in de haven voor we de rivier moesten opgaan naar Ipswich.
Woensdag vervolgden we de reis door de rivier naar Ipswich. Waarbij de wind ongunstig stond om op te varen en we de mast in moesten om de zeilen weer vast te zetten. En zo zijn we nu op weg naar Ipswich op de rivier.
Log MORGENSTER - Door Kevin Coppens (VeVa Zeeland), 10 april 2013
Wij zijn met de VeVa opleiding van Zeeland en de kop van Noord Holland met de Morgenster gaan varen. In het begin was het best moeilijk met alle touwen kennen maar in loop van de tijd werd het steeds makkelijker.
Ook moesten we elke dag wacht lopen. Er was de rode, witte en de blauwe wacht en ik zat in de rode wacht en dan heb je wacht van 8 uur tot 12 uur overdag en ‘s avonds.
Maandagavond ging het zeilen niet zo goed, de wind viel namelijk weg en vaarden we nog maar 2 knopen per uur, daarom werd net na onze wacht de motor aangezet. Wij moesten ook met een tuigje klimmen en ik ben zelf tot aan het puntje van de mast geklommen toen wij op open zee waren. Het uitzicht daar was echt geweldig! Door de vertraging moeten wij onze eindbestemming (Londen) veranderen in Ipswich.
Wij zijn dinsdagavond ten anker gegaan bij Harwich en zijn we de volgende ochtend weer gaan varen. Het is op dit moment woensdag 10 april 11:20 en wij zijn bijna bij Ipswich. Ik vind het een leuke tocht, veel gedaan, veel geleerd; alles was leuk!
Log TECLA - Dag 6 oversteek Zuid Atlantische Oceaan, 9 april 2013
Dag 6 op zee van onze Zuid Atlantische Oceaan oversteek
9-4-2013 07:25 UTC
Dag 6 op zee, een dag vol zeilen, pas aan het einde van de dag toen de wind weer weg viel hebben we de motor moeten starten. De zuid Atlantische oceaan oversteken duurt weken, dus we proberen ons dag gemiddelde hoog te houden.
Vandaag hebben we een blauwe vin Tonijn gevangen, een ontzettend mooie diep blauwe vis! Het was een mooi formaat om op te eten voor ons 4en, maar we weten dat de blauwe vin Tonijn zeldzaam is en met uitsterven bedreigd wordt.
Dus hebben we hem terug gegooid. Wie weet vangen we hem over een paar jaar weer! Radio bereik wordt steeds minder, het kan zijn dat de logboekjes niet meer dagelijks verschijnen. Wil je toch op de hoogte blijven van waar we zijn, kijk dan naar onze Yellowbrik pagina
Log TECLA - Dorada vissen en licht weer zeilen, 8 april 2013
Dorada vissen en licht weer zeilen
03:38 UTC 8-4-2013
De afgelopen 24 uur hebben we heel mooi gezeild in een lichte bries. De wind was erg onstabiel en nam steeds wat toe, nam af en draaide tussen de zuid west en zuid zuid oost. Vanmiddag hebben we schoten aangetrokken tot bij de wind nadat we genoten hadden van een van Gijs zijn specialiteiten voor lunch, avond-eten-in-een-jasje! Wat een soort calzone pizza is, gevuld met restjes! Geweldig!
We hebben verder heerlijk gezeild tussen de 3,5 en 6 knopen bij de wind. Het weer is heel erg mooi, zonnig en heldere luchten. We hebben drie doradas gevangen, maar ze waren te klein, dus zijn ze weer terug de zee in gegooid.
Onze zondag avond is gevierd met een cocktail in een kokosnoot! Brazilian style!
Log TECLA - Topzeilen en Twitter, 7 april 2013
Topzeilen en Twitter
04:30 7-4-2013
Gisteravond hebben we ongeveer 8 uur lang moeten varen onder motor. De golven waren not te vervelend en de wind te licht om de zeilen te vullen. De zonsopgang na een nacht vol sterren was echter helemaal geweldig! En toen beide wachten (jaja, wel 4 personen) om 6 uur aan dek stonden hebben we al het zeil gezet dat we hebben. Met grote kluiver en topzeilen gezet voeren we vlak voor de lunch met 10 knopen op ons doel af. Net na de lunch kwam er echter een zwarte wolk opzetten en daar zat wind in. Veel wind. We zijn afgevallen tot voor de wind, maar de kracht in de topzeilen was nog te groot, dus die moesten naar beneden. Met maar drie mensen aan dek om de val, schoot en neerhaler te bedienen leek het even een hele klus te worden. Maar gelukkig verliep alles soepel en lagen ze al snel aan dek. Waar ze de rest van de dag hebben gelegen. Tegen de avond ging de wind er weer uit en tijdens de wachtwissel om 00:00 zijn beide topzeilen weer gezet.
Overdag hadden wij twee vogels aan dek, geen idee wat voor soort, maar ze waren klein en zaten achter de motten aan die vanmiddag aan waren komen waaien. Het was een fijne afwisseling, twee kleine vogeltjes die het dek aan het opruimen waren en gezellig zaten te tweeten! Das nog eens een ander soort Twitter!
Log TECLA - Warme chocomelk en stralende sterren hemel, 6 april 2013
Warme chocomelk en stralende sterren hemel
Vannacht is het laatste beetje Tropen van boord af gespoeld in de buien. De wind bleef krachtig en nam zelfs nog wat toe. Met alleen het kleine beetje tuig gingen we bij de wind 7,5 knopen en toen de wind een beetje kromp meer richting het noord oosten gingen we zelfs 8,5 knopen op alleen een kleine bezaan, fok en kleine kluiver. Rond 3 uur boord tijd begonnen aan onze lage kant donderwolken te ontstaan. Deze wolken spreiden zich uit tot achter ons en uiteindelijk ook boven ons hoofd. Met lichtflitsen aan alle kanten, hebben we alle apparatuur en verlichting in de mast uitgezet en zeilden we er rustig tussen door. Om 6 uur boord tijd namen Gijs en Loes de wacht over en nog geen half uur later was er opeens een heel hard geknetter en een knal. De bliksem hing recht boven ons, maar raakte niets.
Vanmiddag nam de wind af en draaide zij naar het zuid westen. Op dit moment varen we met het grootzeil, met tweede rif, en motor bij. Er staat nu een heel mooi briesje, maar door de golven die er nog zijn na 24 uur windkracht 8, kunnen we nog niet zeilen. Het is zo mooi hoe de hemel kraak helder kan zijn na het passeren van een koufront! Dus Sam en ik houden wacht met een kop warme chocomelk en een stralende sterren hemel met Orion, het zuiderkruis en een op zn kop hangende halve grote beer.
Log TECLA - Zeilen, 5 april 2013
Niet roaring fourties, maar roaring 26' en screaming 26'30!
05:30 UTC 5-4-2013
De wind is toegenomen, eerst hebben we de bezaan gereeft en na het avond eten hebben we het grootzeil naar beneden gelaten. We varen nu dus onder een kleine bezaan, fok en kleine kluiver. We zijn maar met zn vieren dus we hoeven geen workshops te geven, lekker rusten tussen de wachten dus!
De wind is ook wat gedraaid naar het noord oosten en is vlagerig 8 bf. We lopen gemiddeld 6 knopen naar het doel. We verwachten dat dit weer de komende 2 dagen nog wel vol zal houden.
Log TECLA - Weer aan het zeilen! Richting Kaapstad, 4 april 2013
Exploderende verjaardagsballonnen en tegen wind
4 april 2013
We hebben Santos en Brazilie achter gelaten. Blij om weer onderweg te zijn, maar jammer dat we dit mooie land achter ons laten. Onze plannen voor 2014 krijgen steeds meer vorm, helemaal nu we weten hoe geweldig het is om de Braziliaanse kust wat verder te verkennen!
De wind komt uit het oosten / oost zuid oosten kracht 5 a 6 over dek. We hebben de kleine kluiver ervoor en het grootzeil gereefd. De golven zijn vervelende, kort en stijl zodat we goed heen en weer geschud worden, en dat remt ons behoorlijk af! EN door al die beweging knallen onze verjaardagsballonnen voor loes! Om 00:00 hebben we getoeterd en gezongen voor de verjaardag van Loes. Verjaardag op zee!
Log TECLA - Cruise langs de Braziliaanse kust achter de rug, 2 april 2013
2 april 2013
We hebben een ontzettend mooie cruise langs de Braziliaanse kust achter de rug. Twee weken, beginnend in een grote stad, dan een eiland dat een natuurreservaat was, daarna twee jungle eilanden en eindigend in een grote stad. Een van de tussenstops was wel de mooiste plek waar wij ooit geweest zijn. Een klein eiland, groen van jungle begroeiing met twee kleine witte strandjes waar wij perfect met de dinghy konden landen en s avond een BBQ hebben kunnen houden.
De volgende morgen hebben wij een ontdekkings expeditie georganiseerd. Eerst het eiland op om het hoogste punt te bereiken, dan aan boord lunchen en dan met de dinghy het eiland vanaf het water bekijken en een duik nemen om de onderwaterwereld te verkennen.
We landen met de dinghy op het strand en gingen meteen de groene beboste wereld in. Langs het enige huis op het eiland hadden wij een geweldig mooi uitzicht op de Tecla tussen de palmbomen door. De weg werd daarna wat moeilijker begaanbaar. De regen van week ervoor had de paden moeilijk begaanbaar gemaakt en van sommige paden was het zand weggespoeld of waren er bomen overheen gevallen. Het hoogste punt leek dan ook niet meer helemaal mogelijk.
Toen we bij een open plek uitkwamen zagen wij een varaan, maar zodra die doorhad dat wij met een groepje waren, verdween hij snel de bosjes in. Uit de bomen kwam een kleine zwart/donker paarse kolibri gevlogen die wij kort mochten bewonderen terwijl hij op zoek was naar nectar. En er vlogen papagaaien over! Een echte jungle ervaring! We zijn toen een stuk naar beneden geklommen richting water en misschien een andere weg. Maar deze leek er niet te zijn. Dus zijn we weer via dezelfde weg terug gegaan.
Na de lunch, hup, iedereen weer het bootje in en verder opzoek naar avontuur en nieuwe vergezichten. Het weer was wat bewolkt, dus de onderwater foto’s waren te donker, maar we hebben erg mooie vissen gezien en heerlijk gezwommen. Na het zwemmen hebben we het schip klaar gemaakt voor de laatste etappe van de reis, met Santos als doel. Daar liggen wij nu, water en diesel wordt getankt en morgen kiezen wij weer open water. Dat is dan ook onze laatste dag op dit continent en hopelijk zijn wij binnen 34 dagen in Afrika!
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Einde van de reis, 30 maart 2013
Ten einde
30 maart 2013
Opnieuw het einde van een reis. We hebben veel meegemaakt. Vooral de natuur en het landschap, hier langs de groene kust van Brazilie, heeft op iedereen grote indruk gemaakt. Zo idyllisch, zo mooi. In Santos, waar we inmiddels zijn aangekomen, liggen we net als in Rio, bij de jachtclub. Vandaag is de ‘Oosterschelde’ open voor alle leden van de club. Nicholas, onze Braziliaanse matroos, moest helaas naar huis, maar een van onze gasten neemt de honneurs als tolk waar. Voor stuurman Frianko en matrozen Ben en Tanja is de reis ook ten einde. Zij worden afgelost door Maarten, Jacob en Peter. Maandag ontvangt de Rotterdam Port Promotion Council, de RPPC, een grote groep relaties aan boord. Kok Wouter loopt zich al warm voor de culinaire hoogstandjes die hij moet gaan leveren en wij gaan ervoor zorgen dat het in alle andere opzichten een fantastische dag wordt.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Bijna in Santos! 28 maart 2013
Bijna in Santos
28 maart 2013
Nog 45 mijl te gaan voor aankomst in Santos de verwachte aankomsttijd is 6 PM lokale tijd.
We zijn langs een verschrikkelijke mooie kust gevaren met eilanden, mangrove bossen, idyllische dorpjes en baaien. Dit blijft ons voor de rest van ons leven bij.
Het weer zat niet helemaal mee, hoosbuien, geen wind of tegen wind, af en toe een stuk kunnen zeilen maar dan nam de wind af of draaide zo tegen dat we helaas de motor moesten starten. Uiteindelijk hadden we SW3 in plaats van de voorspelde S2-3 ruimend naar E.
We varen nu langs een eiland dat voor militaire schietoefeningen gebruikt wordt en de naam is Alcatraz(es), dus er worden leuke opmerkingen over gemaakt.
Helaas verlaat de groep ons morgenochtend, vanavond maken we er nog een gezellige avond van en ik ben zeer benieuwd wie de fotocompetitie gaat winnen.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Paraty, Brazilie, 27 maart 2013
Paraty
27 maart 2013
De avond na vertrek uit de prachtige baai van Mamangua kwamen we aan bij Paraty, op de vaste wal. Omdat we geen goede kaarten van de haven hebben besloten we eerst te ankeren op veilige afstand. Met het eerste licht konden we voorzichtig met echolood en handlood verder; bij aankomst op de rede van Paraty lag er een ander zeilschip, de ‘Tocorime Pamatojari‘, die hier in de omgeving als schoolschip vaart.
We organiseerden een tocht per jeep naar enkele prachtige watervallen en naar een door water aangedreven stokerij van cacassa, een lokale rum die van suikerriet gemaakt wordt. Verder was er een mogelijkheid om per bus naar Trinidade te gaan; na een rit van 30 minuten kom je bij enkele prachtige stranden met natuurlijke lagunes. Enkele anderen verkenden het stadje; met hoogwater loopt een deel van de straten onder.
Na het ontbijt anker op voor het laatste traject naar Santos, nog ongeveer 140 mijl. Het weerbericht is S 2-3 Bft, ruimend naar E. Laten we hopen dat het weer deze keer meezit; de weergoden gaven ons tot nu toe geen geluk met de wind.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Ilha Grande en Mamanguá Bay, Brazilie, 25 maart 2013
Een bezoek aan Ilha Grande en Mamangua Bay
25 maart 2013
Zondagochtend om 6 uur kwamen we aan bij Ilha Grande. Wat een uitzicht, zo mooi! We kijken uit op hoge bergen met verschillende tropische palmbomen. Er staan bomen in alle maten, geuren en kleuren. Onze gasten zijn samen met twee bemanningsleden op expeditie gegaan om het eiland te verkennen. Na een flinke wandeling van een paar uur stond er aan boord een uitgebreide lunch klaar, waarvan iedereen zichtbaar genoot. Enkele gasten gingen na de lunch nogmaals op pad om het eiland verder te bezoeken. ‘s Avonds hebben we gegeten in een Braziliaans visrestaurant.
Vanochtend vertrokken we na het ontbijt en na enkele uren zeilen, komen we aan in Mamangua Bay, op de vaste wal. We maken een prachtige wandeling naar een grote en mooie waterval. Zodra de gasten terugkomen, varen we naar Paraty. Daar ankeren we voor de nacht en de volgende morgen hopen we nog wat dichter bij het stadje te komen, dat prachtig schijnt te zijn en zelfs is benoemd tot UNESCO-werelderfgoed.!
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Ilha Grande, Brazilie, 24 maart 2013
Ilha Grande
24 maart 2013
De ‘Oosterschelde’ is aangekomen bij Ilha Grande, zo’n 60 mijl ten zuidwesten van Rio. Zelfs de Brazilianen, die toch veel hebben om uit te kiezen, noemen dit een van de mooiste eilanden van hun land. Aan de noordkant van het eiland, in de baai bij Ubatubinha, heeft het schip een rustig ankerplekje gevonden en iedereen is vandaag het eiland gaan verkennen. We zijn erg benieuwd naar de belevenissen en indrukken als straks iedereen weer aan boord terug is. Het uitzicht op de baai alleen al is bijzonder fraai!
Log BARK EUROPA - Zeilen naar South Georgia, 22 maart 2013
Rollend richting South Georgia
22-03-2013 10:00
Hoe voelt het om op zee te zijn. Voor dagen, weken en maanden. Om weg te zijn van familie en vrienden op het uiterste zuiden van onze planeet, het zogenaamde “witte continent”?
Wit klinkt naar onbedorven, maagdelijk en nagelnieuw. Ons schip met haar kapitein en bemanning zeilen ons nu al twee weken naar onbekende oorden. Door ruige zeeen en langs majestueuze ijsbergen. En ook naar dieren die geen angst hebben voor mensen en ons aankijken met dezelfde nieuwsgierigheid waarmee wij hen betrachten. Er is overal leven op deze planeet. Zelfs onder de meest extreme omstandigheden. We hebben dat nu leren waarderen.
Vandaag zeilen we door Brainsfield Strait, onderweg naar South Georgia, 800 mijl verderop. Het schip wordt altijd omringd door enkele Southern Fulmars en Kaapse duiven en s’ochtends door enkele Fin whales. Het weer sloeg plotseling om waardoor we kort na het zeil zetten alweer moesten strijken vanwege sterke wind en buien. Dit is Antarctisch zeilen!
Christine & Claudia
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Naar Rio de Janeiro, 20 maart 2013
Uitersten
20 maart 2013
Nog 240 mijl te gaan tot Rio de Janeiro.
Maar we hebben pech met het weer tot nu toe, of er is nauwelijks wind, of er komen uit de hevige regenbuien windstoten tot 7 Bft. Gisterochtend kwamen we in de buurt van Victoria vier oranje voorwerpen tegen. Omdat we even dachten aan reddingvlotten, zijn we gaan kijken; het bleken grote oranje boeien te zijn voor de olie- of gasindustrie waaraan kabels zitten om een pijp op te pikken.
Met de vele heftige regen- en onweersbuien, de windstiltes en de plotselinge sterke wind lijkt het een beetje op de Noordzee in het najaar. We staan allemaal in regenpakken. De gevoelstemperatuur is die van najaarsweer maar het is 27 graden op de thermometer.
Brazilie, het land van uitersten: of de mussen vallen dood van het dak van de hitte, of het regent twee dagen non-stop met druppels zo dik als een kers. Het land is niet voor niets zo ongelooflijk mooi groen, zelfs hun vlag is groen.
Het is werkelijk een eer om in de voetsporen van alle wereldontdekkers te varen, hetzelfde water, hetzelfde klimaat en met een hoop bemanningsleden op een zeilschip.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Salvador naar Santos, Brazilie, 18 maart 2013
Visser in nood
18 maart 2013
Gisteren en vannacht hebben we gelukkig prachtig kunnen zeilen. Halve winden liepen we 6 knopen. Alle zeilen waren gezet en de motor kon uit. We varen in de buurt van de kust, af en toe zien we een visser aan de horizon verschijnen. Gisteren zagen we een lokale visser zwaaien met een grote deksel van piepschuim. We vermoedden dat hij in nood was, dus we voeren erop af. Gelukkig hebben we onze Braziliaanse matroos Nikolas aan boord, die kon vragen wat er was. De visser had problemen met zijn schroefas en vroeg ons om hem naar de haven te slepen. Intussen bleek de kustwacht al in de buurt te zijn en die heeft uiteindelijk geholpen. Wij konden daardoor al snel verder zeilen.
Vandaag is er wat regen, en helaas bijna geen wind. De weerberichten voorspelden meer, maar vooralsnog is het een kleine 3 knopen, windkracht 1. Daarom geven we een theorieles over astronomische navigatie. Een aantal gasten weet veel van plaatsbepaling met een sextant, waarbij je navigeert op de zon of de sterren. Als alles goed gaat, passeren wij vandaag de Abrolhos-eilanden. We hopen daar bultruggen te kunnen spotten, die in de winter paren rondom de eilandengroep. Het belooft een veelzijdige dag te worden, met hopelijk wat meer wind later op de dag.
Log TECLA - Onderweg naar Abrolhos, 17 maart 2013
Onderweg onder zeil
03:43 UTC 17-3-2013
Gister middag hebben wij de baai van Salvador verlaten en zijn we weer onderweg onder zeil. Onze eerste stop wordt waarschijnlijk de eilanden groep Albrolohs, waar we hopen te kunnen zwemmen en wat mooie plekjes te kunnen zien.
De sfeer aan boord is goed, heel relaxed. Afgelopen middag hebben de meesten gebruikt om een beetje bij te slapen en verder lekker van de zon te genieten en wat te kletsen. De afgelopen nacht en ook vannacht weer zijn er wat buien om ons heen die het dek en de bemanning erop schoon hebben gespoeld. De wind is erg variabel in kracht en richting, maar op dit moment gaan we met 3,7 knopen in de goede richting.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Salvador naar Santos, Brazilie, 15 maart 2013
Op naar Santos
15 maart 2013
We zijn klaar voor het volgende avontuurlijke traject: van Salvador naar Santos. Onze gasten en ook de vaste bemanningsleden zijn deels gewisseld. Voor deze reis zijn we uitgebreid met een Braziliaans bemanningslid, Nikolas, die ons de weg zal wijzen langs dit prachtige land.
In de afgelopen 4 dagen is het schip geproviandeerd. We liggen nog steeds ten anker bij Salvador, in de Bahia do Todos Santos. We zijn klaar voor vertrek, we staan allemaal te popelen om iets van dit prachtige land en zijn veelzijdige flora en founa te ontdekken.
Vandaag hopen we bij een van mooiste eilanden van Brazilie aan te komen, Morro de Sao Paulo, zo’n 30 mijl zuidelijk van Salvador. Door de lokale bevolking wordt het als vakantieparadijs beschreven. Een mooi stukje varen om de verse gastbemanning op het gemak uit te leggen hoe de ‘Oosterschelde’ gevaren wordt.
Het is nu 06:44 lokale tijd, het is nog net vol te houden met de warmte. De wind is even weggezakt, we hopen dat hij zo terugkomt wanneer we onze reis beginnen. De ‘Tecla’ en ‘Oosterschelde’ zullen samen richting Santos varen.
Log BARK EUROPA - Kaap Hoorn naar Kaap de Goede Hoop, 12 maart 2013
Tegenwind
12-03-2013 10:00
Geen inschijving voor vandaag dus ik ga nog even door. Gisteren aan het eind van de dag twee verrassingen. Een diner van andijviestamppot met een bal gehakt, hoe Hollandser wil je het nog hebben, en een schitterende zonsondergang in zee. Vannacht werd een oplichtende plek zee waargenomen, en dat zijn volgens de stuurman fluoriderende micro organismen of inktvissen.
De wind is gaandeweg gedraaid naar ZZW, dus de vaart is eruit. De koers moest worden aangepast en de ra`s bij gedraaid om de wind te vangen. De hondewacht had het er maar druk mee. De naijlende golven van een eerdere wind belemmeren nu de voortgang van het schip waardoor het nu schommelt. Klaas verwacht dat de wind naar WZW zal draaien, en als de deining mindert komt de vaart er wel weer in.
Even spieken in het scheepslogboek: temp. zeewater 3gr. luchttemp.2,5-3gr. Afgelegde afstand 360ml.We zijn al ruim over de helft van de Drake Passage. Laat in de ochtend werd een dwerg minke walvis waargenomen, die hier niet vaak wordt gesignaleerd. Er worden aan boord veel lezingen gegeven over flora en fauna en over de eilanden die we op onze reis gaan zien.
Vanavond een film over een scheepsreis rond Kaap Hoorn. Groeten van de opvarenden van de Bark Europa.
Frans
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Op de Atlantische Oceaan, 8 maart 2013
We zijn er bijna
8 maart 2013
Onder de Braziliaanse kust zijn de golven op de een of ander manier bijna helemaal weg. Ook de wind is niet krachtig mee, maar je zou toch wat meer deining verwachten dan er is. Die relatief vlakke zee komt misschien wel door de Brazilie-stroom, die hier langs de kust naar het zuiden loopt. Vandaag hebben we ons oude sleeplog weer gebruikt. Dit keer om de stroom te meten. We bleken over een aantal uren gemiddeld 5,7 mijl per uur te hebben afgelegd, terwijl de GPS een gemiddeld afgelegde afstand van 6,5 mijl over dezelfde periode liet zien. De stroom is dus 0,8 mijl per uur. Over een etmaal toch mooi bijna 20 mijl extra!
We vorderen sowieso goed en het eind van de reis komt langzaamaan in zicht. Als we niet al teveel tegenslag hebben, komen we zaterdagmiddag aan in Salvador.
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 7 maart 2013
Zuiderlijk Halfrond - zeilen naar Brazilie
03:02UTC 7-3-2013
Dus we zijn de evenaar over, het zuiderlijk halfrond op.. en dan.. wat is er dan eigenlijk veranderd? Om mee te beginnen in ieder geval onze namen. Neptunis is aan boord geweest en we zijn allemaal door zijn test heen gekomen. Gijs staat vanaf nu bekend als Mako (een haaisoort) in het rijk van Neptunis, Sam als Tursiops Truncatus (tuimelaar) en ik (jet) als Lutra (otter).
We hebben onze gastbemanning geprobeerd te overtuigen dat aan de andere kant van de wereld, aangezien we nu toch een beetje ondersteboven zijn, het water in het toilet de andere kant om spoelt en dat we het kompas om moeten keren om op koers te kunnen blijven.. Maar ze geloofden ons niet.. Jeremy komt dan ook van deze ondersteboven kant van de wereld uit Australie.
Op dit moment zeilen we met een heerlijke gang naar ons doel toe. Nog ongeveer 350NM te gaan naar Salvador, Brazilie. De Oosterschelde ligt 60/50 mijl zuidelijker met ongeveer dezelfde afstand nog te gaan. Nadat we ons portie aan vast water uit de hemel hebben gehad, is het nu weer warm zonnig weer. In de schaduw gaat de temperatuur soms over de 31 graden. Beneden weten we het een klein beetje koeler (25/27 graden) te houden door windvangers in alle luiken en ‘s nachts daalt de temperatuur tot 23 graden. De nachtwacht is dus nog steeds in T-shirt en korte broek! Zeilen naar Brazilie.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Op de Atlantische Oceaan, 7 maart 2013
Barbecue onder zeil en fotoavond aan dek
7 maart 2013
Niet alleen kunnen we wat afvallen, ook neemt de wind wat af en krimpt naar het oosten. (Of heet dat ruimen, hier op het zuidelijk halfrond, waar alles andersom draait?)
Hoe dan ook, we zeilen met een steeds zachter worden bakstagwindje richting de kust en besluiten om een bbq aan dek te houden. Zo goed en zo kwaad als het gaat spannen we een zonnetent, hangen een lamp op en zetten de bbq op in het gangboord aan lij. Onder vol tuig en toch nog met een snelheid van 7 knopen eten we met zijn allen aan dek. Na de bbq projecteren we de resultaten van de fotowedstrijd.(Binnenkort op de site te zien!) Omdat het een pikzwarte nacht is (de maan is nog niet op) doen we ook dat buiten. Wanneer de beamer uit gaat, is iedereen onder de indruk van de avond en de prachtige sterrenhemel.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Op de Atlantische Oceaan, 5 maart 2013
We spuiten door het water
5 maart 2013
Vanmiddag hadden we Recife dwars. We zijn nog steeds zo’n 300 mijl uit de kust en de kans dat we nu nog in de noordoostgaande Guyanastroom terecht komen is klein. We kunnen daarom iets afvallen en de schoten wat vieren. Hoewel het maar 15 graden scheelt, schiet de ‘Oosterschelde’ er meteen vandoor als een paard dat de vrije teugel krijgt. 7, 8, 9 knopen en dat zonder enige moeite. De golven, die hier behoorlijk hoog zijn, komen nu iets meer van de zij in. Door de stevige wind slingert het schip echter nauwelijks. Onder een constante helling spuiten we door het schuimende water. Heel af en toe gooit een extra grote golf ons even opzij. Om ons bij de les te houden. Nog maar een paar dagen te gaan, als we deze snelheid houden.
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 3 maart 2013
Zeilen in de tropen.
02:47 UTC 3-3-2013
Zeilen in de tropen, (nog) geen palmbomen en witte stranden, maar warm, tropische buien en een zuid oost passaat. Op dit moment zeilen we aan de wind, na een hele dag variabele winden in richting en kracht, varen we nu op een knobbelig zeetje met een redelijk stabiele zuid zuid oostelijke wind, maar zijn wij omgeven door buien. Aan het begin van onze nachtwacht zijn Sam en ik meteen door en door nat geregend in zo'n bui. Deze buien zijn wel wat anders dan die op de Noord Zee. Dit is zeilen in de tropen.
Het ene moment zeil je met een heerlijk warm briesje, 3/4 bf en dan zie je opeens een zwarte wolk op je af denderen. Eerst kun je er nog onderdoor kijken, de onderrand is pikzwart, zwarter dan de nacht. De top van deze cumulonimbus wolk is nog aan het groeien en hij lijkt zo dichtbij dat hij over je heen lijkt te rollen. Opgelicht door het maanlicht zie je aan de bovenkant nieuwe bollen groeien en uit de grote wolk exploderen. En dan zie dat de wolk ergens in een hoekje begint te vervagen en er geen onderscheid meer is tussen zee en lucht, dat is het hoekje dat we niet leuk gaan vinden. Als de wolk boven ons is, lijkt alles zwart. En dan komt er een geluid op je af zetten, geroffel op het water en dat is het moment dat die ene hoek je ook in heeft gehaald en er vast water op je uit gegoten wordt. Ondertussen is het nog steeds warm en in eerste instantie neemt de wind niet toe, dat gebeurd pas na de regen. Eerst regen dan wind... Geen topzeilen dus vannacht.
Nu, zo na de regen, staan we allebei in onze korte broek en tshirtje buiten op te drogen. De wind zal ons wel droog hebben vlak voor de volgende bui! De wind is nu ongeveer 4 bf en lijkt stabiel zonder buien of wolken om ons heen.
Log TECLA - De evenaar over gezeild, 2 maart 2013
We zijn de evenaar over! Ontmoeting met Neptunis
03:32 UTC 2-3-2013
Afgelopen avond zijn wij de evenaar overgezeild op 026'16.3W rond 20:30! Neptunis verscheen aan dek vlak voordat wij de duidelijk zichtbare lijn (rood overdag en een groene laser snachts) over gingen. Het was al donker en opeens zagen wij op het voordek kaarslicht branden. Het licht en haar drager kwamen dichterbij en bleken Neptunis te zijn! Hij vroeg ons wat onze intenties waren en of wij de evenaar over wilden zeilen. Dus wij zeiden ja. En hij vroeg wat wij hem dan wel te bieden hadden. We zeiden dat wij 4 pollywogs aan boord hebben die graag Shellback wilden worden. Dat leek hem goed te stemmen en hij zei dat hij morgen op het middag uur weer aan boord zou verschijnen om hen tests af te laten leggen en te zien of zij het waard zijn.
Gijs was net naar het toilet en heeft de hele ontmoeting met Neptunis gemist, maar toen wij de evenaar over waren hebben wij meteen onze doop genomen en hebben wij onze eerste duik in de Zuidelijke Atlantische Oceaan genomen vanaf een bewegende Tecla (we liepen ongeveer 2 knopen). Sam sprong als eerste van het voor schip en toen hij weer aan boord was sprong ik (Jet) en na mij Gijs. Ik moet zeggen dat het wel spannend was in het donker het water in te springen. Het water is hier behoorlijk warm, rond de 24 graden, dus dat is niet echt een shock, maar de donkerte van het water wel!
Verder is alles aan boord goed. We zijn vanmorgen om 6 uur weer begonnen met zeilen na 24 uur motoren. Er stond slechts een heel klein briesje, maar we liepen meteen 4 knopen. Om ons heen zijn de hele dag buien geweest, we zijn behoorlijk nat geregend en ook nu zit er een donder wolk voor ons. Na wat wind tussen twee buien in liggen we nu met ongeveer 2 knopen te drijven.
Maar we zijn op het zuidelijk halfrond, we zijn de evenaar over. Zo ver zijn we al gekomen!
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 1 maart 2013
Wachten op de Zuid Ooster passaat wind
02:44 UTC 1-3-2013
Vandaag zijn we echt aangekomen in de doldrums, vanmorgen rond 05:00 lokale tijd waren wij omringd door dreigende bewolking, zwaar van regen en hitte, die zo af en toe oplichten door bliksemschichten. De topzeilen en de kluiver lagen al aan dek, omdat we dachten dat er misschien windstoten uit de buien zouden komen.
Maar om 05:00 hield de wind er helemaal mee op. We lagen een koers van 340'voor op het kompas, maar gingen over de grond 166' met 0,3 knopen en konden onmogelijk nog sturen. Helaas hebben wij toen de motor moeten starten. Vlak daarna begon de regen, eerst een beetje, en toen heel heftig.
Vanmorgen hebben we zelfs een regen douche kunnen nemen tijdens een van de buien. De wind is nog niet terug, maar we hopen dat zij er wel snel weer zal zijn. En dat het dan de zuid oostelijke passaat wind is, die ons naar Brazilie zal brengen.
Log BARK EUROPA - Antarctica reis, 1 maart 2013
“The Polar Express”
01-03-2013 10:00
Eenmaal op de terugweg door de Drake, veranderde de stemming en het feesten hield op. De deining werd groter en we begonnen te struikelen en te vallen. Dingen begonnen rond te vliegen…borden, glazen, voedsel, drankjes en wijzelf. Het nemen van een douche is een enorme uitdaging met het risico om naakt door de deur naar buiten geslingerd te worden.
De bemanning loopt intussen rond als een stel ballet dansers. Velen zijn weer zeeziek. We worden geacht onze wachten te draaien en bij toerbeurt aan het roer te staan, soms van 04:00 tot 08:00 of 00:00 tot 04:00. We haken ons aan veiligheidslijnen in verband met de glibberige dekken en de wind. Het rollen en stampen is zowel ergerlijk als hypnotiserend.
Laat op een avond twee weken geleden, synchroniseerden de wind en de golven in ons voordeel en gleden we in stilte door de ruimte. Het voelde als in een hoge-snelheids trein en ik waande me in het kinderboek “The Polar Express”. Ik speelde Wagner’s “Die Valkyrie” over de stereo in het dekhuis. Daar vlogen we richting Antarctica. Zo’n moment hebben we richting het noorden nog niet gehad. Niettemin is deze tijd door de lezingen van Jordi, Seth, Jules en tara en de films over Antarctica best leuk en de moeite waard.
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 28 februari 2013
Doldrums, buien, zonneparasols en zeilen op de Tecla door Jeremy Chan
Een aantal dagen onder de constante tropische zon rond de evenaar vraagt om creatieve oplossingen van de kant van de crew. Naast het stuurwiel is een parasol gezet voor de tropische 'look' en op het voordek staat een zelfgemaakt zwembadje. Een enorme band gemaakt van opgeschoten lijn met daarin een zeiltje is het badje, gevuld met zeewater vergeet je in het bad al je zorgen en ongemakken. Ieder excuus om beneden deks te willen zitten is er in ieder geval mee opgelost.
De avond wacht nam een plotselinge wending toen de wind er halverwege ineens mee stopte en de golven een onaangenaam ritme aannamen. We leken dan eindelijk in de Doldrums te zijn aangekomen. En wat was dat een ervaring. Met een slakken gang bewoog het schip zich voort in een verwachtingsvolle omgeving die niets op leek te leveren. En met een variabele windrichting besloten we het schip te gijpen.
Onze zevende dag op de Atlantische oceaan zou ons ook aardig bezig houden. In de middag hebben we onze mouwen opgestroopt en zijn beneden deks aan het werk gegaan, hutten schoon maken en daarna het dek. Het voelde toch wat raar om na zoveel tijd op zee een stofzuiger en een mop te gebruiken. Toen we klaar waren en lekker in de zon wilden gaan zitten leken de wolken op te bouwen en zich klaar te maken om zich eens goed leeg te gooien aan dek. En deze wolken activiteit zorgde ook weer voor activiteit aan dek. Met de wind in het noord oosten en het idee van buien werden de topzeilen naar beneden gelaten. De wind leek te draaien en dus draaiden wij het schip mee in een gijp.
Later in de middag zou de wind weer terug draaien en wij dus ook. Met het oog op onze voortgang leken deze omstanigen heden echter alleen maar mee te werken. Een sterke stroming hielp het schip vanaf dat punt door de golven heen en onze snelheid schoot omhoog tot zelfs 5 knopen. Met de wind in onze rug leken we meer in ons element te zijn. Met de lucht om ons heen nog steeds zwaar van de dreiging met buien gaat het ons goed.
Tot de volgende keer, Tecla uit.
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 27 februari 2013
Bijna in de Doldrums?
03:00 UTC 27-2-2013
De wind wordt steeds zwakker nu we dichter bij de evenaar komen. Vanmiddag zeilden we nog met een snelheid van 5 knopen, nu gaan we ongeveer 2,4. De windrichting is vooral nog noord oost en onze koers dus vooral zuid. We zijn nu 6 dagen op zee en de zon wordt steeds heter. We hebben geprobeerd meer schaduw te creeren aan dek met onze parasols en hebben op het voordek een klein zwembadje gemaakt om in af te kunnen koelen. Overdag ligt de temperatuur rond de 30/35 graden en je kunt maar beter uit de zon blijven, ander verbrand je direct!
Nu tijdens de nachtwacht is de temperatuur 25 graden met voor het eerst sinds dagen is er wat bewolking die uit het zuid oosten lijkt te komen. Wie weet hebben we morgen wel een oosterwindje..!
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 26 februari 2013
Geweldig mooi weer, nog steeds wind en echt oceaan zeilen
26-2-2013
Omdat er steeds zoveel leuke dingen gebeuren zijn er ook erg veel dingen die nog niet vermeld zijn. Hier zijn er een paar van:
We hebben een Dorada gevangen tussen Tarrafal en Mindelo. Een hele mooie vis met heel veel kleur en best wel groot. Natuurlijk wilden we hem op eten en na het schoonmaken kwamen er nog 15 dikke moten af. Een deel hebben wij meteen die avond op de BBQ gegooid, heerlijk! De rest ligt in de vriezer, voorlopig even niet vissen dus.
Op Soa Nicolau hebben wij samen met de Oosterschelde op de kant geBBQed. Hun lokale contact persoon had een plekje geregeld, heel idilisch, aan een strant met een band en heerlijk eten. Een hele leuke avond waarbij beide volledige bemanningen elkaar goed konden leren kennen.
In Mindelo hebben we onze groente inkopen gedaan op een lokaal marktje. Met behulp van twee markt dames kregen we alles zo groen mogelijk aangeleverd en kwamen uit alle hoekjes en gaten de mooiste producten vandaan. Na een uur rondneuzen en scharrelen stapten we in een taxi vol vers spul, waaronder 17 kilo sinaasappels en een fles met een zelf gemaakte drank.. voor als we de evenaar over gaan!
We hebben de sterren constellatie het Zuiderkruis aan de hemel gevonden, en varen er nu recht op af. Dat voelt echt als op reis zijn, nieuwe sterren constellaties, andere dier soorten, nieuwe wateren en nieuwe landen! Gister hebben we trouwens een gigantisch groot zeeschildpad gezien!
Verder gaat alles goed aan boord. Het weer is geweldig mooi, veel zon, heet en slapen met alle deuren open! De wind is voornamelijk noord oost, heel erg voor de wind dus. We staan in contact met de Oosterschelde die 34 mijl verderop ligt, bij hun aan boord gaat ook alles goed. Op naar de Evenaar.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Atlantische Oceaan, 25 februari 2013
Warmer en rustiger
25 februari 2013
Iedere dag is weer iets warmer dan de vorige. Vanmiddag was het zo’n 32 graden op zee. Het zeewater zelf is ook lauw: 24 graden. Maar we zijn er aan gewend en nu ‘s nachts, terwijl het nog 28 graden is, trekken we soms zelfs een trui aan omdat het fris aanvoelt. Tja…
Iedereen wordt merkbaar rustiger na een paar dagen op zee. Dat kan natuurlijk ook door de hitte komen, maar ook de rust van de zee, het loslaten van de stress van werk en het reizen. Aan tafel gingen de gesprekken al over Salvador. Misschien is het nog niet tot iedereen doorgedrongen dat we die oceaan voorlopig nog niet over zijn… In ieder geval heeft iedereen het goed naar zijn zin aan boord. We kunnen wat onderhoud doen aan het schip, spelen de hele dag met alle bijzeilen, maken sterbestekken en mooie foto’s. Vandaag hebben we met de rubberboot een rondje om het schip gevaren. Wie wilde, mocht mee voor een mooie foto van het schip onder zeil.
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 24 februari 2013
Een perfecte nachtwacht.
02:20 UTC 24-2-2013
Wat een perfecte nacht! Dit is precies zoals ik me een oceaan oversteek voor had gesteld! Sam en ik hebben de wacht van 12-6. Onze wekker gaat om 23:40 en rond 23:55 staan we aan deck. Sam in een tshirt, sweater en korte broek, ik in een linnen broek en een tshirt. Er staat een kleine warme bries als we het dek op stappen en halverwege het achterdek komt ons de geur van koffie tegemoet. Gijs schenkt twee kopjes koffie in, we krijgen het verhaal van de vorige wacht van Ron, terwijl Jeremy het logboek in vult. De afgaande wacht neemt nog een kopje thee en gaan dan slapen. En dan is het schip van ons.
De maan staat hoog en schijnt fel, je kunt het hele dek zien. Ik stuur het eerste uur, ze ligt rustig op het roer en met behulp van het sterrenstelsel het Zuiderkruis is het gemakkelijk koers houden. De tijd vliegt voorbij. Sam zet de twee broden die Gijs heeft voorbereid in de oven en neemt dan het roer over. Dit is genieten!
Log TECLA - Op de Atlantische Oceaan, 22 februari 2013
Topzeilen erbij en zeilen maar!
19:37 UTC 22-2-2013
Tweede dag op de grote oceaan, ongeveer 220NM van Mindelo verwijderd. We begonnen deze reis met veel wind, maar voorbij de eilanden nam deze al snel af. Dus rif eruit en grote kluiver ervoor. Vanmorgen nam de wind nog verder af en hebben wij na de lunch ook de topzeilen gezet en zeilen wij met 7 a 8 knopen richting ons doel.
Scholen met vliegende vissen zijn al over het dek gekomen en de gene die aan dek landen hebben we meestal terug kunnen gooien in de zee, echter vanmorgen toen het licht werd, bleken er toch enkelen het niet gehaald te hebben.
Vandaag hebben we geweldig mooi weer gehad, heerlijk koel windje en een hele felle warme zon. Heerlijk zeil weer.
Log TECLA - De Atlantische Oceaan overzeilen, 21 februari 2013
De Atlantische Oceaan overzeilen!
17:06 UTC 21-02-2013
We zijn begonnen met het oversteken van de Atlantische Oceaan. We zijn vertrokken uit Mindelo op de Kaapverdische eilanden en zijn onderweg naar Salvador in Brazilie. Gisteravond waren wij uitgenodigd om op de Oosterschelde te komen eten en hebben we de bemanning daar een goede reis en goede wind toegewenst. Vanmorgen zijn we onder zeil van anker gegaan en hebben wij het ruime sop gekozen, het diepe blauwe water. Ons plan is om vooral zuid te varen en de evenaar over te steken tussen 026' en 027' west. In dit jaargetijde zit de Intertropical Convergention Zone erg noordelijk, nu zelfs tussen 07'noord en de evenaar zelf. Maar onze gribfiles zeggen dat er op dit moment een klein beetje wind is in de Doldrums, dus hopelijk komen we er zeilend door.
Het is een geweldig gevoel om onderweg te zijn, de volgende stap in onze wereldreis, onze eerste oversteek van deze wereldreis, de oversteek over de Atlantische Oceaan.
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Kaapverdische Eilanden, 20 februari 2013
De laatste voorbereidingen
20 februari 2013
We liggen ten anker op de rede van Mindelo. (Porto Grande). De meeste van onze gasten zijn vandaag de mooie wandeling op Santo Antao gaan maken. De vaste bemanning had het druk met de laatste voorbereidingen voor vertrek. Vanmorgen vroeg konden we even aan de kade om diesel te bunkeren. Wouter was de hele dag op pad om voldoende voedsel in te slaan en wij hielden ons bezig met het schip. Een reparatie aan het zeil, wat laatste schilderwerk, stuwen van de boodschappen en het opruimen van het dek, etc.
Eerder schilderden we al het middendek; vandaag ook het achterdek en het schip ziet er weer netjes uit. Alle trossen en wrijfhouten zijn weggestopt. Die hebben we voorlopig niet nodig, dus ook het dek is een stuk opgeruimder. Natuurlijk hebben we ook de kaarten nagelopen, weerberichten bekeken en de pilot nagelezen. Het ziet er naar uit dat we een stevige wind krijgen de komende dagen. Stevig, maar wel in de rug, dus dat komt goed uit. Morgenochtend nog wat laatste fruit en groente en uitklaren. Tegen lunchtijd hopen we te vertrekken.
De ‘Tecla’ ligt naast ons te zwaaien achter haar anker. Zij is al helemaal klaar voor vertrek en zij zal morgenochtend als eerste vertrekken. Wij volgen met een halve dag achterstand, dus we hebben iets om ons op te richten.. Dagelijks zullen we contact houden via de radio en elkaar op de hoogte brengen van het wel en wee aan boord. De ‘Tecla’ staat voor met het vangen van vis. Maar wij hebben sinds vandaag een nieuw kunstaas en gaan in de achtervolging. Wordt vervolgd!
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Kaapverdische Eilanden, 19 februari 2013
Nog even langs prachtige eilanden…
19 februari 2013
Alweer zo’n mooi vertrek. Onder de beschutting van het eiland hebben we zeil gezet en vlak voor de wind de zeilen vult duikt een school dolfijnen rond het schip. Voorbij de kaap staan er witte koppen op de donkerblauwe zee. De wind, noordnoordoost 5 Bft, is stevig en onze koers is hoog aan de wind, maar precies bezeild. We zeilen benoorden Rasa en Branco, twee onbewoonde eilandjes langs en zijn nu boven Santa Luzia, sinds kort bewoond.
Hier is een triest verhaal, want er ligt een oude tanker aan de grond. Blijkbaar heeft de stuurman niet goed opgelet. Het schip ligt er al drie maanden en de bemanning is nog aan boord. Omdat het een oud en relatief klein schip is, dat bovendien geen lading in heeft, is het bergingsloon hoger dan de waarde van het schip. Eigenaar en verzekeraar ruziën over wie het moet betalen en de bemanning, die ongetwijfeld uit Filipijnen bestaat, heeft geen geld om naar huis te gaan en wacht noodgedwongen af aan boord….
Wij gaan door naar Mindelo. Voor onze gasten een laatste kans om iets van land te zien. Voor ons een laatste kans om voorraden in te nemen voordat we aan de trans-Atlantische oversteek beginnen.
Log BARK EUROPA - Antarctica reis, 18 februari 2013
Beste vrienden van de Europa
18-02-2013 10:00
We acclimatiseren nu langzaam aan het leven aan boord van een groot schip. Hoe klein en onbetekenend we ook zijn, we voelen ons veilig in ons huis op zee en weten dat dit team ons veilig door onze avonturen zal loodsen. Onze positie is 62’33S bij 59’34W. We zijn zojuist bij Greenwich Island aangekomen en zijn geland bij Fort Point. Ik schrok uit een diepe slaap door het geluid van kleine stukken ijs die langs de romp rommelden.
Het geluid lijkt sprekend op dat van de ankerketting die uitloopt. Na een snel ontbijt (het ontbijt is tot een uur ingekort om meer tijd te geven voor landingen) gingen we aan boord van de zodiacs om het eiland te verkennen. Het was een landing met nogal wat golfslag. Het strand was rotsachtig en het gewoonlijke welkom van kinband pinguins en pelsrobben stond al op ons te wachten. Dat wisten we natuurlijk al, want we konden ze al ruiken voordat we ze zagen.
We zagen de overblijfselen van vele pinguins die aan zee luipaarden ten prooi waren gevallen. Dat herinnert ons aan het evenwicht waarin deze plek bestaat. Een deel van dat evenwicht wordt natuurlijk bedreigd door de mens. We hebben grote hoeveelheden aangespoeld vuilnis verzameld. Ik was verrast dat plastic zulke grote afstanden kan afleggen. Ik zal thuis beter opletten met wat ik allemaal weggooi.
We waren getuige van de dood van een jonge pinguin, die door twee volwassenen dood werd gepikt. De gedachte was dat dit jong het verkeerde nest was binnengewandeld en dat de ouders hun eigen ruimte en kroost beschermden. Zo tragisch als dit ons lijkt, niets gaat verloren en al snel ontfermen de Reuzen Stormvogels en de Skua’s zich over de resten. We zwierven over het eiland en beklommen de gletsjer die door één van onze mede-opvarenden naar zichzelf genoemd werd, dus staat deze nu bekend als Shaun Glacier. Het leukste was het naar beneden glijden, waarna we ons weer bij de rest aansloten.
Na de lunch voeren we naar het westen langs Livingston Island door de Bransfield Strait. We hebben aan boord enkele verborgen talenten ontdekt. Rebecca uit Australië is een kei op de viool en ze had iedereen aan het meezingen. David uit de Bahama’s heeft Mount Everest beklommen en heeft beloofd daarover een presentatie geven. Onze zes Zuid-Afrikaanse vrienden verlichten het schip met hun camaraderie en vriendelijke energie.
We zijn onderweg naar Hannah Point (zelfde naam als mijn dochter) en zullen daar overnachten. Later meer.
Het beste, Michael Scwarz, Toronto
Scheepslog OOSTERSCHELDE - Kaapverdische Eilanden, 15 februari 2013
Grienden
15 februari 2013
Even na acht uur in de ochtend vertrekken we uit Sao Nicolau. In de baai is de wind nauwelijks merkbaar en varen we over een vlakke zee. Hierdoor zien we de groep grienden in de verte. Het is een grote groep van wel 30 exemplaren die onverstoorbaar op koers blijft terwijl wij ze van dichtbij kunnen bewonderen. Nadat we onder de beschutting van het eiland uit zijn, blijkt het fantastisch zeilweer te zijn. De windrichting is bijna noord en de windkracht rond 4 Bft. Niet alleen kunnen we zo Sal Rei in een slag bezeilen, maar met een ‘knik in de schoot’ en alles van top, wordt het ook een heel snelle overtocht met snelheden rond de 8 knopen. Om 22:30 laten we het anker vallen bij Boa Vista.
Op Boa Vista is het echt strandweer en dit komt goed uit op een eiland dat bestaat uit alleen maar zand en strand. Een onbewolkte hemel en weinig stof in de lucht zorgt ervoor dat iedereen die avond rood aangelopen is.
Nu varen we, motorsailend, richting Sal. Alweer de laatste etappe van de laatste reis die we dit jaar op Kaapverdie maken. De ‘Tecla’ ligt in de baai van Santa Maria op ons te wachten. Samen gaan we over enkele dagen verder op onze wereldreis: richting Brazilie.
Log BARK EUROPA - Antarctica reis, 14 februari 2013
Tweede vaardag
14-02-2013
Vandaag is het de tweede vaardag. Gisteren (woensdag 13/2) met de loods aan boord van Ushuaia door Channel Beagle gevaren. Op de motor met 2 zeilen bij. Mooi weer en onderweg dolfijnen, een Sei-walvis en Magellan pinguins gezien. Aan het eind van de Channel de loods van boord gezet en de koers zuidwaarts verlegd. Tijdens de tocht door de Channel kregen we allerlei instructies over het klimmen in de masten, zeil- en stuurinstructies, veiligheid etc. Een stevige andijviestamppot kon geen kwaad want de oceaandeining werd meer en meer voelbaar.
Gelukkig viel het aantal zeezieken mee. 22.00 uur ging de motor uit en voeren we met vol tuig verder. Ook de wachten werden ingedeeld en wij van de Orange-watch begonnen met de hondenwacht: van 24.00 uur tot 04.00 uur. In koppels wisselend telkens een half uur op het voordek als uitkijk (niet veel te zien in het donker!), aan het roer en rust. Spectaculair, vooral ook omdat de wind en de deining flink waren toegenomen. Om vier uur de wacht voldaan overgedragen en in bed gerold. Vandaag varen we op de Drake Passage bij een bleek zonnetje met een mooie noordooster wind ruim van achter richting Zuidelijke Shetlandeilanden.
Log TECLA - Zeilen rond de Kaapverdische Eilanden, 13 februari 2013
Zeilen rond de Kaapverdische Eilanden
13-2-2013 19:20 local time
De afgelopen 3 dagen hebben wij rond de Kaapverdische Eilanden gezeild. Van Sal gingen wij naar Tarrafal op Sao Nicolau. Daar hebben wij de nacht doorgebracht en de volgende dag laat ontbeten. Onze groep is toen de kant opgegaan en in een pick-up truck door een gids genaamd Toys rondgereden. Hun safari rond het eiland eindigde in Carracal, een plaatsje aan de andere kant van het eiland, waar wij hen weer ontmoeten. Een idillisch plekje, een afgelegen natuurlijk baaitje met een paar huisjes en midden tussen dorre rotsen een oase aan groen! Bij Carracal hebben wij ook onze ontdekkingsreis naar de zeebodem verder gevoerd. En wij kwamen tot de conclusie dat het hier nog mooier en rukker is dan op de Canarische Eilanden. Overal zag je mooie visjes, alles door elkaar, scholen grijze, groene en gele visjes, visjes met hele grote ogen, vissen die zich verscholen in onderwater grotten en vissen die bijna net zo nieuwsgierig waren als wij!
De volgende dag zijn wij naar Boavista gezeild waar we de nacht door hebben gebracht en vanmorgen naar de kant zijn gegaan om het dorpje Sal Rei te bekijken. En voor het eerst kwamen wij een echt touristische plek tegen, veel winkeltjes, pruts dingetjes etc. Vanavond gaan wij voor anker in de baai van Santa Maria weer terug bij Sal en waarschijnlijk blijven wij ook morgen hier.
Het zeilen vandaag was heel erg mooi, maar helaas hadden wij stroom en wind tegen. Het zeilen rond de Kaapverdische Eilanden is zo anders dan de Canarische Eilanden! We vinden het geweldig hier!
Log TECLA - Sal, Kaapverdië - 10 februari 2013
Cabo Verde - 10-02-2013
01:32 UTC - OP SAL!
Vandaag zijn we aangekomen op Sal, het meest Noord Oosterlijke eiland van de Kaapverdische Eilanden. De wind was wat toegenomen en het laatste stuk hebben wij gemiddeld 8 knopen gevaren. We lagen om 10:30 lokale tijd (UTC -1 uur) voor anker en om 11:20 stonden Sam en ik (Jet) op de kant om naar het vliegveld te gaan om de Tecla en onze paspoorten in te klaren. Met de Canarische eilanden nog vers in het geheugen stapten wij aan wal in een klein haventje. De lokale bevolking was op vis uit een klein bootje de kant op aan het trekken en anderen stonden op de kant vis schoon te maken. Even voorbij de vrolijk gekleurde bootjes was een klein kleurrijk winkeltje met een klein kleurrijk barretje ernaast, met ongeveer 6 stoelen. Na het haventje kom je in een klein dorpje, heel erg arm, maar heel erg kleurrijk!
Op de kant was het een stuk warmer, maar de sterke wind waait ook hier. Honden liggen op straathoeken te zonnen en vrouwen lopen door de straten met groente op schalen op hun hoofd. Wat een verschil. Wat geweldig! We zagen geen taxi's en geen openbaar vervoer, maar werden wel meerdere keren aangesproken vanuit busjes of auto's… En uiteindelijk bleek dat het beste openbaar vervoer, altijd aanwezig, altijd op tijd! Dus we stapten in de auto (eentje met een open bak er achter) en onderweg vertelde de meneer dat hij veel vrienden had (die we onderweg mee namen en aan het einde van hun rit hem betaalden) en dat zijn dochter in Amerika studeert.
Aangekomen op het vliegveld zijn we meteen naar Immigratie gegaan en kwamen wij in een kantoor te zitten waar de televisie aan stond met een Amerikaanse film en Portugese ondertitels. Om 13:00 uur waren we klaar en 10 stempels rijker. Buiten was onze vriend met zijn "bakkie" niet meer te vinden, dus hebben we een taxi terug naar de haven genomen. Met paspoort in hand is onze groep toen ook meteen naar de kant gegaan.
Sal is niet een hoog eiland en de wind heeft hier vrij spel. Wat wij tot nu toe hebben gezien van het eiland is het droog en woest. Maar vooral ook mooi en iedereen is vriendelijk. En oh zo duidelijk Afrika, dit heeft niets te maken met Europa of de Canarische Eilanden! De huizen mogen dan misschien dezelfde kleur hebben, maar de mensen die er in leven zijn totaal anders! Los Cristianos met haar witte hotels en witte stranden lijkt zo ver weg. Het is echt geweldig om hier te zijn!
Log TECLA: Canarische eilanden - Kaapverden, 10 februari 2013
Zeilen naar Sao Nicolau - 10-02-2013
19:12 local time
Vanmorgen hebben wij zeil gezet richting Sao Nicolau, een van de andere eilanden van de Kaapverdische eilanden groep. In totaal is het ongeveer 93NM en wij hebben nog zo'n 15 mijl te gaan tot onze ankerplek in Tarrafal. De wind was de hele dag ongeveer kracht 5 tot 6 en neemt nu wat af tot kracht 4. Morgen blijven we de hele dag in Tarrafal en hebben we wat tijd om het eiland te ontdekken.
Soa Nicolau is een lang eiland, 25mijl, en wij hebben van een geweldig mooi uitzicht op het eiland kunnen genieten terwijl we er langs zeilen.
‘S avonds wordt het hier erg snel donker. De zon was rond 18:30 onder en nu is het al volledig donker. De hemel is vol met vonkelende sterren in deze donkere omgeving. Geen maan te zien.
Log TECLA - 8 februari 2013
Verse Tonijn van de BBQ! 8-2-2013
19:19UTC 109 NM tot Sal
Vlak na het verzenden van het logboekje van gisteren gebeurde er opeens heel veel! De wind nam toe en om ons heen zagen wij op de radar allemaal buien. Om de echte buien voor te zijn hebben we het grootzeil uit voorzorg gereeft. Na het reven werd de wacht overgedragen aan de blauwe wacht. Het was inmiddels hartstikke donker en bij het aflezen van het log zei Hans dat het leek alsof hij niet meer mee draaide.. Er werd gesuggereerd dat de vislijn wellicht in de loglijn was komen te zitten. Gijs en Sam haalden de lijn al grappend omhoog en lachten het idee van een vis aan de lijn een beetje weg.. Tot er opeens een tonijn naast het schip hing! Nog groter dan de gene die we in de Biskaai hadden gevangen vorig voorjaar! En dus hadden wij vanavond een geweldige avond maaltijd met Tonijn van de BBQ!
Verder hebben we de koers veranderd en zal het eerste eiland dat wij aan doen Sal zijn. Nog 109 NM te gaan.
Log TECLA - 7 februari 2013
Zeil ritme 7-2-2013
19:14UTC 263NM
Dag 4 op zee en het zee ritme, het zeil ritme zit er al aardig in. Iedereen is al aardig gewent aan het lopen van de wachten en het slapen op (soms) vreemde tijden. De middagen brengen we gezamenlijk door met wat activiteiten en de avonden eten we gezamenlijk en wordt er afgewassen. En dan natuurlijk heeft ieder zijn eigen wacht. Sturen, koffie drinken (zo langzamerhand weet iedereen ook wel wie zijn koffie zwart drinkt of met melk en suiker), er worden wat kleine klusjes tijdens de wacht gedaan en natuurlijk wordt het logboek bijgehouden.
Vandaag hebben we geen zeil wissels gedaan. We varen voor de wind met een kracht 4/5 uit het noord oosten. Het zeil ritme, het ritme van de golven.
Log TECLA - 6 februari 2013
De Tropen in zeilen 6-2-2013
6.3kn 430NM to Santiago
Vandaag zijn wij de tropen in gezeilt! Het weer was vandaag ook een stuk tropischer dan gisteren. De oranje wolk is een stuk minder en de zon heeft de hele dag geschenen. De wind hield het wat koel, 21 graden, maar in de wind schaduw werd het aardig warm. Helaas was er te veel wind voor onze parasol! We hebben de kleine kluiver weer omgewisseld voor de grote en na de afwas van het avond eten gaan we ook het rif uit het grootzeil halen en deze weer helemaal zetten.
Vandaag heeft Sam klim cursus gegeven en hebben Jurg en Els hun eerste klim gedaan. De rest wacht waarschijnlijk op een iets rustigere zee voor hun eerste poging. En Antonio is weer in contact geweest met een aantal zend amateurs, deze keer uit Portugal zelf en vanaf de Azoren! Zijn hele netwerk is nu gewaarschuwd dat hij onderweg is en dus luisteren ze allemaal mee.
Log TECLA - 5 februari 2013
Sahara zand en zeilen
25'17.3N 018'53.9W 18:31 UTC
6.4 knots and 651NM to Santiago (yesterday was to Sal)188 NM van La Gomera
Vanaf 00:00 vannacht kunnen we zeilen. De wind nam toe uit het noord oosten en dus hebben wij alle zeilen weer bij gezet. We hadden het grootzeil en de bezaan naar beneden gelaten om ze niet kapot te laten klappen in de golven. De nacht was kouder en vochtiger dan verwacht en de ochtend bracht slecht zicht en een schip vol Sahara zand! Alles heeft een andere kleur, een geel/oranje gloed, zelfs onze nieuwe witte schoten zien een soort van oranje..
Vanmorgen nam de wind nog verder toe en hebben we het grootzeil gereefd en de grote kluiver gewisseld voor de kleine. Antonio, een van onze gasten, is zend amateur en heeft vandaag via de MF/HF contact gehad met Italie. De meneer in Italie gaat proberen zijn vrienden in Portugal te bereiken en wie weet praten wij morgen dus wel met Portugal!!
Log TECLA WERELDREIS - 4 februari 2013
Parasol op het achterdek
- 27'40.8N 017'33.3W
6,2 knopen - 711 NM
De volgende leg van onze wereld om zeiling is nu echt van start gegaan! We hebben La Gomera achter ons gelaten, nadat wij vanmorgen de laatste boodschappen hebben gedaan, men nog even de benen heeft gestrekt, we een parasol hebben gekocht, sommigen nog een laatste duik hebben genomen en we te vergeefs naar groene bananen (plantana's) hebben gezocht.
We hadden verwacht dat er een sterke noord ooster wind zou staan, maar hebben op dit moment meer last van vervelende golven uit alle kanten en helemaal geen wind. Misschien als we Hierro voorbij zijn dat we de passaat winden gaan vinden. Tot dan varen we op de motor.
De atmosfeer aan boord is goed, relaxed en opgewonden tegelijkertijd. Dit uit zich in mensen die niet op wacht zijn die niet naar bed willen om niets te missen, die dan heerlijk onder de nieuwe parasol op het achterdek gaan genieten van de schaduw. Een goed begin van een mooi stuk blauw water zeilen.
Tecla: Gevonden flessenpost!
Op 16 november 2012, gooide de crew van de Tecla flessenpost overboord, terwijl ze koers hadden gezet naar de Canarische eilanden. Ze schreven dat ze benieuwd waren waar deze fles geen zou drijven en welke avonturen het zou beleven, terwijl ze zelf de Baai van Beskaje door aan het worstelen waren.
De Tecla arriveerde op 30 november 2012 op Tenerife met een kleine groep, Jimbo, Jan Willen, Ruben, Nico, Bastie, Gijs, Sam en Jet. Tot nog aan toe hadden ze nog niks gehoord van hun flessenpost, niet wetende dat de fles nog steeds op de meters hoge golven dreef, heen en weer getrokken door de stroming in het Engelse Kanaa, totdat de fles eindelijk terecht kwam ergens op een strand.
Vandaag kregen ze een bericht van Alain en Mauricette Lalande, dat ze de flessenpost gevonden hadden op een strand ongeveer 90 tot 100 mijl ten oosten op een strand!
Last-minute korting Tecla!
Boek nu je zeilreis aan boord van de Tecla en ontvang 15% tot 25% last-minute korting! 15% korting op de zeilreis van Sal (Kaapverdië) naar Salvador (Brazilië) van 17-02-2013 tot 12-03-2013. En als je nu boekt vanaf Tenerife (01-02-2013), naar Sal naar Salvador, ontvang je 25% korting op deze reis!
Op Kaapverdië zal je 1 of 2 eilanden bezoeken samen met het Tall Ship Oosterschelde. Daarna start je aan de bijzondere oceaanoversteek. Vanaf de prachtige eilanden van Kaapverdië nemen passaatwinden afgewisseld door windstiltes, je mee naar de andere kant van de Evenaar. Op het Zuidelijk Halfrond eindigt je reis in Salvador. Op de Evenaar zal er een ontmoeting met Poseidon plaatsvinden en zal je een nieuwe naam krijgen die hoort bij je oversteek van Noord naar Zuid! Eenmaal in Brazilië kun je heerlijk genieten van de witte stranden terwijl je door een rietje uit je kokosnoot aan het drinken bent.
Voor meer informatie, mail: info@seasailtraining.com
Oosterschelde scheepslog 20/01/2013
Oosterschelde - 20 januari 2013
De zeilreis naar Mindelo op São Vicente verliep vlot, op een scheur in het schoenerzeil na die ontstond tijdens het hijsen. Gelukkig klust de havenmeester van Mindelo wat bij als zeilmaker, dus binnen twee dagen lag het zeil weer keurig gerepareerd aan dek. Ondertussen kregen onze gasten de kans om deze twee dagen zowel São Vincente te bekijken als het eiland er tegenover, Santo Antao. Op dit eiland was een flinke wandeling over de plaatselijke vulkaan gepland, welke uitzicht geeft over een prachtige groene valei vol palmbomen, bananenbomen, suikerriet en koffieplantages. De afdaling hier doorheen was voor iedereen een bijzondere ervaring. Ondertussen zijn we al weer een eiland verder, en liggen voor anker in de baai van Tarrafal op São Nicolau.
Oosterschelde scheepslog 17/01/2013
Oosterschelde scheepslogboek 17 januari.
Woensdag vroeg in de ochtend werd het anker gezet bij Tarrafal op het eiland Santiago. Eerst was het schip bestookt door een zwerm vliegende vissen, waarvan er zeker 20 stuks zichzelf over de railing aan boord gooiden. Na het ontbijt was het tijd voor een tour rond het eiland. Met 17 personen, verdeeld over 2 minibusjes, hebben we achtereenvolgens een voormalige politieke gevangenis, een natuurpark, een lokaal restaurant en een 1000 jaar oude boom bezocht. Na een stevige rijsttafel en een goede nachtrust was het donderdag tijd voor de oversteek naar São Vicente. Na de eerste paar uur aan de wind begon bij sommige gasten de zeeziekte toe te slaan. Nu, 2 wachten later, hebben de meesten hun zeebenen wel gevonden en kunnen zij weer fanatiek meehelpen met het zeilwerk. We zijn net de windstilte onder het eiland São Nicolau gepasseerd en hopen bij het eerste daglicht in Mindelo te arriveren.
Oosterschelde scheepslog 14/01/2013 -15/01/2013
14 januari.
Vandaag was een wisseldag. Dat betekent afscheid nemen van de gasten waarmee we twaalf dagen een prachtige reis hebben beleefd. Na het uitzwaaien kan het grote schoonmaken beginnen. Deze keer is er ook bemanning die naar huis gaat en verse bemanning die aan boord komt. We hebben dus wat extra handjes. De koks de kant op om inkopen te doen, de rest poetst en schrobt. De wasmachine draait overuren. Ondertussen varen we van Santa Maria naar Palmeira op de andere kant van Sal. Daar komen de nieuwe gasten aan boord. Er is hoge deining op de ankerplek, maar rond achten zijn ze toch allen veilig aan boord. Iedereen welkom, een broodje met soep en de meesten duiken er vroeg in.
15 januari. Er staat een flinke wind deze morgen. We gaan anker op en zetten zeil op ons dooie gemakje, opdat de nieuwe mensen alles eens rustig kunnen bekijken. Sommigen nog wat wankel door de bewegingen van het schip, maar wanneer de lunch eenmaal gedekt staat heeft iedereen zijn zeebenen wel gevonden. Ruime wind op weg naar Santiago. We zullen er ergens vannacht aankomen.
Oosterschelde scheepslog 12/01/2013
16°09.62'N, 022°55.45'W. Kompas 080. Knopen 0,1. Geschreven door: Tino Kuin
Na wederom een mooi stuk zeilen kwamen we op 9 januari aan op het eiland São Nicolau. Hier stond onze vriendelijke gids Toi klaar met zijn Toyota Hilux pick-up om onze gasten het eiland te laten zien. 14 personen in een pick-up past hier makkelijk, en al snel waren we op weg naar mooie baaien, stranden, grotten en dorpjes. Na het zien van de dorre, droge, kale zuidkant van het eiland waren de verwachtingen niet erg hooggespannen, maar de noordkant van het eiland bleek schitterend groen te zijn en deed echt tropisch aan. Na van een voortreffelijke lokale lunch te hebben genoten, werden we naar een mooi strand gebracht om even af te koelen. Terug aan boord kon iedereen meteen aanvallen op de geweldige rijsttafel die onze chef Wouter ondertussen had voorbereid.
De volgende dag beloofde een rustige dag zeilen met veel zon, weinig wind en nauwelijks golven. We hebben geprobeerd de 95 zeemijl naar Boa Vista in een slag aan de wind af te leggen, wat bijna gelukt is. Na het laatste stukje op de motor konden we om 03:00 het anker laten zakken en het schip klaarmaken voor een dag schoonmaak en onderhoud terwijl de gasten aan land genieten van de prachtige zandstranden.
Uitnodiging Nieuwjaarsreceptie 2013
Wij nodigen u graag uit voor onze Nieuwjaarsreceptie
Datum:zondag 13 januari 2013 Tijd:16:00 uur – 19:00 uur
Locatie:Baanderij, Belangenvereniging Baanloze Scheepsbouwers
Adres: MS van Riemsdijkweg 39, 1033 RC Amsterdam – Zie hier de locatie.
Graag even laten weten als u komt voor 10 januari 2013: info@seasailtraining.com
De Eendracht log 15 december 2012: De allerlaatse nachtwacht voor de blauwe wacht
2u ’s nachts
De sfeer wordt een beetje weemoedig want iedereen voelt het einde naderen nu we Gran Canaria in zicht hebben. De Eendracht heeft een spookachtige gloed over haar in de schemering van het groene stuurboordlicht. Gelukkig zijn er nog steeds vele vallende sterren aan de hemel, die ons toelaten te wensen op motorpech of een helse storm zodat onze trip nog even verlengd wordt. Het was een erg fijne dag; na het ontbijt is de blauwe wacht gaan slapen en tegen de tijd dat het lunchtijd was, werd er door de schipper aangekondigd dat we iets later konden gaan zwemmen. Op dat moment lagen we voor de kust van Lanzarote en was het haast windstil. Met een stralende zon was het hét ideale moment om in zwempak van boord te springen. Michel hield een oogje in het zeil vanuit de MOB-boot (Man Over Boord) en ik was de gelukkige die hem daarbij mocht vergezellen.
Scheuren over het water, prachtige foto’s maken van de Eendracht en alle zwemmers. Willie had al haar inspiratie botgevierd op ons lied voor Captains Dinner, dus met nog een beetje schaaf- en rijmwerk was dit meesterstuk klaar voor druk. Wij zijn er dus helemaal klaar voor, laat die BBQ maar komen! Tijdens de eerste platvoetwacht hebben we dolfijnen gespot! Prachtig hoe die beesten rond ons schip heen sprongen. Kwartiermeester Martin heeft er schitterende beelden van gemaakt. Die zullen zeker in de (langspeel-)film van Cornelis gebruikt worden. Ook werd er nog een evacuatieoefening met brancard gedaan onder leiding van dokter Jelle. Ik was het gewillige slachtoffer en liet me graag ronddragen door Hans en Martin van de brug tot op het achtersteven. Daar werd ik dan gelukkig snel uit het beklemmende pak verlost, weer helemaal springlevend!
Ondanks dat het einde snel dichterbij komt, hebben we als blauwe wacht nog een schitterend vooruitzicht; tijdens onze laatste wacht morgennamiddag zullen we de haven van Las Palmas binnen lopen. Meer nog, Cornelis heeft de toestemming gekregen van Ton de schipper om onder zijn commando de Eendracht in de haven binnen te varen. Een uniek moment waar hij al erg naar uit kijkt. Het zal dan ook aan ons zijn om alles op film vast te leggen, vermits hij zijn handen meer dan vol zal hebben…
Willie en ik zitten al even triest naar het scherm te staren want het moment om afscheid te nemen van ons geliefde blog is aangebroken. Wij hopen alvast dat we jullie een inzicht hebben kunnen geven in onze Eendracht-avonturen en kunnen enkel ieder van jullie aanraden om ook eens met dit schip mee te varen. Het was een unieke ervaring die we nooit zullen vergeten! Dank aan schipper Ton, alle bemanningsleden en in het bijzonder aan onze geweldige kwartiermeester Louis (van wie wij net weer overheerlijke tosti’s hebben gekregen). En het laatste woord is vandaag voor dokter Jelle, die wij allen wensen te feliciteren met zijn 69e verjaardag!
Vele groeten en hopelijk tot snel, Uw bloggers Annemie en Willie namens de blauwe wacht Gerrit, Cornelis, Johan, Louis en Erwin
De Eendracht; schipslog 3 december 2012: Kip Konijn
De Eendracht; schipslog 3 december 2012: Kip Konijn
Vanmiddag tijdens de wacht van 12uur tot 16uur dachten we even te gaan zeilen. Het ene na het andere zeil werd gehesen, waardoor Jan, Arjan en Monique voorop de boeg mochten klimmen en zitten, eerste rang op het schip met de zee recht onder je voeten, gescheiden door een netje. Aangekomen bij één van de grotere zeilen midden op het schip moest er even overlegd worden met de bootsmannen. Antwoord was ‘kip konijn’, wat betekent dat de actie waar je mee bezig bent, niet doorgaat. De wind, die al niet heel enthousiast was, was erbij gaan liggen.
Na onze wacht en net voor het eten kregen we bezoek van Wally. Een walvis die wat achter de Eendracht aanzwom, rustig en op z’n gemak. Door z’n witte buik konden we ‘m regelmatig zien als hij helemaal onder water was, als een soort lichtblauwe streep. En daar kwam z’n rug weer, met een heel klein vinnetje. Dat onder een mooie blauwe lucht, met wat wolkjes en een zon die zich klaarmaakte onder te gaan.
Op dit moment is het vrij rustig, motoren we halverwege de Golf van Biskaje. ‘Het is hier alles of niks’ zegt stuurman Kevin, en nu is het even niks. Kabbelend zeetje, en een grote gloeilamp boven ons die de maan heet. Sterren kijken en wie weet een stiekem dutje op de uitkijkstoel.
De rode wacht (Jan, Jellie, Dirk, Arend, Rik, Stephanie en Monique)
De Eendracht; schipslog 2 december 2012: Lekker zonnetje
3:45 uur
De zaterdag begon met het hijsen van de zeilen. Na twee dagen motoren was het een ware verademing om eindelijk weer op één kant in je kooi liggen. De rest van de dag was het zonnig weer, met aangename temperaturen. Helaas waaide de wind ietwat uit de verkeerde richting, waardoor aan het eind van de middag de zeilen weer gestreken moesten worden. Tijdens het diner kondigde de kapitein aan dat we richting La Coruña gaan. Onze volgende wacht was van 0.00 tot 4.00 en is nu bijna ten einde. Het is een mooie rustige nacht met heldere maan en sterren, waaronder groen/rood flikkerend Sirius. Het zeetje is lekker rustig en enkele dolfijnen kwamen ons aan stuurboord begroeten. Hoogtepunt van de nacht is dat we land in zicht hebben! Blauwe wacht (Kees, Cornelis, Derk, Peter, Arnout, Karin, Eva)
Tecla logboek 28 november 2012
33'21.6N 014'30.7W 17:29 UTC 8.8 knots 297 NM to Tenerife
Het scheepslogboek meld bij iedere wacht van vandaag wel buien en windstoten. De wind is momenteel noorderlijk kracht 5 a 6 en in buien soms begin 7. We proberen zo veel mogelijk voor de wind te varen om bij ons doel te eindigen, maar recht op Tenerife af lijkt toch onmogelijk. Dus vannacht om 4 uur hebben we weer gegijpt, dus maken we nu weer iets meer oost. We hebben minder dan 300 mijl te gaan en begin de warmte van het zuiden steeds meer te voelen. Overdag hebben we in t shirt en zonnebril rond gelopen. En de wind, ondanks haar kracht, voelt warm aan. Wie weet dragen we morgen wel een korte broek!
Tecla logboek 27 november 2012
35'59.3N 014'44.8W 17:51 UTC 27-11-2012 5.7 Knots 449 NM to Tenerife
Stabiele wind is iets dat wij vandaag niet hebben gehad. De wind draait en veranderd van sterkte achter iedere golf of wolk. We verwachten dat de wind naar het noord oosten gaat draaien dus toen de wind vanmorgen een grote draai maakte hebben we gegijpt, om een uur later weer terug te gijpen toe n bleek dat we over de andere kant helemaal niet naar ons doel toe kwamen. Gisteravond hebben we het grootzeil gereeft, wat wel een goed gevoel gaf toen we een bui over kregen en we de golf af surften met 11 knopen! Iedere dag komen de canarische eilanden iets dichterbij, maar erg warm is het nog niet.
Tecla logboek 26 november 2012
38'18.3N 012'33.3W 17:35 UTC 26-11-2012 8.5 knots, 608 miles to go
Vanmorgen hebben we het grote topzeil naar beneden gelaten tijdens een bui en sinds dien hebben we geen reden meer gezien hem nog te zetten. We zeilen heerlijk met een gemiddelde snelheid van 8 a 9 knopen en verwachten nog een beetje meer wind voor vannacht.
We hebben bijna de hele dag zon gehad. Het water is een bijzonder mooie kleur diep blauw en licht s nachts op door lichtgevende algen. Vandaag hebben we onze eerste vliegende vis gezien! En hele grote! We dachten pas vliegende vissen te gaan zien na de Canarische Eilanden, maar deze vloog wel bijna 10 meter met ons mee, zeker geen gewone vis dus. Aan boord is iedereen weer helemaal in zijn ritme van wachtlopen en relaxen in de zon met een boekje of een muziekje.
Tecla logboek 25 november 2012
40'38.3N 010'38.1W 17:35 UTC 25-11-2012 7,5 knots, 770NM to North Tenerife
Wat een prachtige dag was en is dit! Tijdens het avondeten hebben we allemaal buiten gezeten met ons biertje en gekeken hoe de zon op een geweldig mooie manier onder ging.
We zeilen nu ruime wind, snelheid ongeveer 7,5 tot 8 knopen recht op ons doel af. Alle zeilen zijn gezet, behalve het bezaanstopzeil. We hebben ook een vislijn uit staan, maar nog geen vis gezien. Overdag hebben we rustig in de zon wat klusjes gedaan en het tuig eens goed bekeken op schaviel plekken. We kletsen veel over hoe de lange oversteken gaan zijn, ruime wind, lekker zonnetje en hopelijk nog net iets warmer dan nu. We maken plannen voor het tuig om nog wat aan te passen en plannen voor de klusjes die we overdag kunnen doen.
Wat een heerlijk idee! Nu al zin in! Moet je je indenken, zeilend naar Brazilie!
tecla logboek 24 november 2012
42'44.9N 009'16.7W 17:12 UTC 24-11-2012 7 knots
We zijn vertrokken uit Concurbion en hebben weer zeil gezet. Onder vol zeil gaan we nu ongeveer 7 knopen in de juiste richting. We hebben nog ongeveer 910 NM te gaan naar Tenerife. We moeten er de 1ste zijn, dus we hebben wel een beetje haast. Jan Willem wil graag dat we 10 knopen lopen, en van een van deze golven af zou dat best nog wel eens kunnengebeuren!
Vannacht hebben we een paar uur hele harde gierende wind gehad en daarvan staat nu nog een hoge deining. Ze nemen echter wel snel af nu de wind naar de noord west gedraaid is. Aan boord is alles goed. We hebben even goed uit kunnen rusten, maar het is ook wel heel erg fijn weer onderweg te zijn!
Tecla logboek 23 november 2012
Voor anchor in de baai van Corcubion
Zoals sommigen misschien al opgemerkt hebben, hebben wij de afgelopen 2 dagen niet gevaren. Dit vanwege het weer en de wind. De verwaching was dat er weer een zuid westerlijke storm aan zou komen en dat er vandaag een zuiderstorm voor de kust komt te liggen, met windsnelheden van 45 knopen (bf9). En dus liggen wij voor anker in een baaitje. Gisteren hebben we wat water getanked en nu liggen wij weer voor anker achter 2 ankers met een geweldig mooi uitzicht.
Gisteren zijn Jimbo, Ruben en Jan Willem met de bus naar Santiago de Compostella geweest. En vandaag hebben we uitgeslapen en is Gijs jarig, een drukke dag dus! We hopen dat de wind morgen ochtend naar de noord zal draaien zodat wij onze weg naar het zuiden kunnen vervolgen.
Tecla logboek 20 november 2012
44'21.6N 009'37.4W 17:34 UTC 20-11-2012
Spreuk van de dag: Nat van buiten, maar gelukkig van binnen.
Vannacht nam de wind weer toe, tegen middennacht was zij zo sterk dat we het grootzeil hebben laten zakken en verder zijn gegaan op een kleine bezaan, fok en kleine kluiver. We leken niet echt ergens te komen, maar werden wel heel erg nat! Het heeft de hele nacht, ochtend en middag geregend, toen stopte het even, maar inmiddels regent het weer.
Tegen de morgen is de wind gedraaid en afgenomen, zelfs zoveel afgenomen dat we er niet meer mee konden zeilen. Dus hebben we de motor gestart tot de wachtwissel van 16:00. De wind nam toen langzaam weer wat toe en dus hebben we het grootzeil nog steeds met 2de rif erin weer gezet. En nu zeilen we heerlijk, de golven nemen af maar zijn nog erg vervelend, maar we zeilen.
Nat van buiten, maar gelukkig van binnen!
Tecla logboek 19 november 2012
45'32.9N 009'59.8W 17:47 UTC 19-11-2012
Het vertrek van de Tecla uit Den Helder ging niet onopgemerkt. Als ambassadeurs voor de haven en de stad Den Helder kregen wij verschillende cadeaus mee als representatie voor de stad. Sommige zijn om te houden, anderen om weer weg te geven aan de havens en steden die wij aan zullen doen. Een van de cadeaus die wij mogen houden is een schild met het stadswapen erop en een brief van de Burgemeester. En nu ik hier aan boord zit herlas ik een van de zinnen uit deze brief "Voor deze sportieve krachtmeting tussen schip, water en wind, heb je wel enige durf en daadkracht nodig, zeker wanneer de tegenwind sterker wordt".
Nou dat punt hebben we gehad! Vannacht nam de wind toe en daarmee ook de golven. Vanmorgen stond er een zuiderlijke wind kracht 7 en in vlagen 8bf.
We hebben de kluiver naar beneden gehaald toen de buien toenamen en later een kleinere kluiver terug gezet. Op dit moment is de wind zwak, maar de waarschuwingen voor meer wind zijn nog van kracht.
Met iedereen aan boord gaat het goed, sommigen zijn soms wat zeeziek, maar dat is niet gek in deze kookpan van golven uit het westen en noordwesten.
Iedereen thuis die dit leest krijgt de groetjes!
We zijn net de 010'W over gevaren! Nou Enkhuizer Zeevaart School zoals geleerd, vannacht zullen wij koers naar het zuiden gaan zetten.
Tecla logboek 18 november 2012
45'35.4N 008'39.1W 17:31 UTC 18-11-2012
Vanmorgen hebben we het schip dicht gereefd en de grote kluiver vervangen voor de tweede, en toen hebben we de motor aangezet omdat er geen wind was. We weten dat er vanavond wel wind aan gaat komen, de voorspellingen hebben het over krachtige wind en wellicht stormkracht.Dus dit is misschien alleen de stilte voor de storm en wij zijn er zo goed als klaar voor. De wind is inmiddels al weer toegenomen tot een kracht 3 uit het zuid westen. We varen nu onder zeil aan de wind, 5 knopen richten zoveelmogelijk zuid, als we overstag gaan met de harde wind verwachten wij vooral nog west te kunnen maken.
Een uur geleden dachten wij de spuit van een walvis te zien! En nu, na het avond eten hebben wij een heerlijk zondags biertje gedronken bij een mooie zonsondergang.
Tecla logboek 18 november 2012
47'46.6N 007'09.8W 17:59 UTC 18-11-2012
Golven, zeilen, dolfijnen, regen, zon, wind, geen wind, we hebben het allemaal gehad vandaag. Wat een geweldige dag We komen goed vooruit, de wind is toegenomen tot kracht 5 uit het NNW met golven tot 3,5/4 meter.
De baai van Biskaie staat bekend om haar golven en vervelende kruis zee. Golven bouwen hier op omdat zij vanuit de diepe Atlantische Oceaan het continentaal plat op worden gestuwd. De Atlantische Oceaan is meer dan 2000 meter diep en golven zijn lange rollen bewegend water. En als dat dan tegen het continentaal plat van 200 meter aan botst, dan bouwen golven snel op!
En dat is waar wij nu zijn. Nog 6 mijl en we zeilen van het continent af, dan zijn we pas echt op de eerste oceaan van deze wereldreis. We worden al een uur vergezeld door dolfijnen die onze snelheid van 8 knopen heerlijk vinden!
Tecla logboek 16 november 2012
48'55.6N 004'28.3W 17:24 UTC 16-11-2012
Het avond eten zit er weer in, traditionele stoofpot met rode kool met appel en puree. EN rijstepap als toetje! Een wel verdiende maal na een dag hard werken. De nachtwacht had een hele donkere nacht gister. Het zicht nam af tot ongeveer 2 NM, maar daar merkte je niets van, want ook de mist zag je niet in de donkerte! De 4 tot 8 wacht had al een opgeklaarde hemel met sterren overal en tijdens de ochtend wacht brak de zon door en die bleef de hele dag. We hebben het werk aan de veiligheidslijnen af, alles hangt en werkt, er zit een nieuwe stag aan de bezaan en we hebben de hele dag heerlijk kunnen zeilen.
Iedereen is in een goede bui, Jimbop noemt ons de Happy Crew. En deze happy crew heeft een happy bericht verstuurd in een fles. Dus als jij onze flessenpost vindt, laat het ons dan alsjeblieft weten!
Log Tecla - 15 november 2012
50*08.0N 001*02.7W 17:30 UTC
Geen zon vandaag, wat een kou! We krijgen alles te zien wat bij een hoge druk gebied hoort, gister heldere luchten, vandaag variabele winden en ijzig koude wind. Er loopt ook nog een spring tij. Ik heb de maan nog helemaal niet gezien, maar er wordt behoorlijk aan het water getrokken! Voor ons betekend dat samen met de lichte winden dat we met stroom tegen de motor moeten starten om vooruit te komen. Maar als de stroom mee is kunnen we hele mooie stukken zeilen met onvoorstelbare snelheden met lichte wind! 8,5 knoop met windkrachtje 2!
Gisternacht werden er mist velden verwacht in het kanaal, gelukkig zijn wij niets tegen gekomen. Hopelijk is dat vannacht weer zo!
Logboek Tecla start wereldreis
51*33.8N 002*03.9E 17:30 UTC
We hebben de Nederlandse wateren verlaten en nu pas voelt het echt alsof we onderweg zijn, nu voelt het alsof we onze wereldreis echt gestart zijn. En wat een start! Meteen buiten de sluizen van IJmuiden hebben we zeil kunnen zetten! We hebben tot eem uur of 02:00 kunnen zeilen en toen werd de stroom zo sterk dat we even de motor erbij aan hebben gehad.
Het weer vandaag was geweldig. Een lichte bries en heel veel zon! Het leek wel alsof we al op de Canarische Eilanden waren! Sommigen van ons hebben zelfs in een t-hirt rond gelopen.
Gisteren hebben we onze survival pakken uitgeprobeerd en vandaag hebben we de veiligheidsnetten tevoorschijn gehaald en getest. Niet dat al deze spullen nu al nodig zijn, maar het is wel fijn dat iedereen het een keer geprobeerd heeft en weet wat we moeten doen als het wel nodig is. De zee is zo vlak als een spiegel op dit moment, maar als het hoge drukgebied zich gaat verplaatsen krijgen we nog wel wat wind en golven te zien.
Tecla op wereldreis
Gisteren hebben wij de eerste stap van vele in ons avontuur gezet, de eerste stap in onze 1 jaar en 8 maanden durende wereld omzeiling.
INTERNATIONALE UITWISSELINGEN IN 2013
Kijk jij ook al uit naar de zomer van 2013?
Er zijn weer diverse internationale uitwisselingen waar jij aan deel kunt nemen gedurende de zomer en ook tijdens de Tall Ships Races. Zowel in Europa als in Australie.
Stuur een mail wanneer je graag de laatste update wilt: info@seasailtraining.com
SEE YOU AT SEA!
Tecla winner of the Irish Sea Tall Ships Regatta
After a 24 hour delay at the start off the Irish Sea Tall Ships Regatta, the Tecla started racing from Dublin to waypoint 1 and 2 at 17:05:56 UTC on the 27thof August. We got off with a rough start when a shower hit us with at least 35 knots only 20 minutes into the race. Some of the vessels only got the rain, we got rain and wind. We already had our topsails up, but as we saw the black skies approaching and we saw one of the other vessels changing course drastically we got the topsails down as soon as possible!
This was not the only shower that was going to hit us in the next few days. First day a lot of our Bosco trainees where sick, the short Irish Sea waves got to them. During the next two days the waves only built up more to a really choppy sea. Although sick our trainees kept on going and with every gibe and tack they were there hauling in sheets and pulling on backstays.
The regatta was made up out of waypoints, where each vessel could choose their waypoints and legs best suited for their vessel. The Challenge Wales (this being her first ever STI event) sailed the most miles between the legs, without correction. But with correction the Tecla sailed the most miles and won the Irish Sea Tall Ships Regatta. And with that, prolonged her hold on the Regatta cup off the STI.
The Tecla Crew
SHIPS LOG DANMARK: La Coruña - Dublin
By the time we arrived in La Coruna, I and the rest of the eighty trainees on the Training Ship DANMARK had already been sailing for about a month, first visiting the Faroe Islands and afterward been anchored in Bantry Bay on the west coast of Ireland for a couple of days. We are in the middle of our training to become ordinary Seamen, and going to participate in the last leg of the Tall Ships Races, from La Coruna to Dublin.
We arrived as one of the first vessels to La Coruna, the evening before the official arrival date.
All the days we had in La Coruna, either Port or Starboard watch was ashore, and the other staying on board to do the daily work, polish brass and host open ship arrangements, and then the next day it would be the other way around. The 13th was the day of departure, so as soon as the morning light illuminated the rigging, all hands were busy to get the ship ready, first of all for departure and Parade of Sails, but also for the race afterwards. As we let go the lines, the eighty of us were lined up on port side of the main deck, all wearing the working uniform and a white sailors cap for waving goodbye to the many people who had turned up to watch us leave. We got out of the harbour and started to prepare some sail to be set, unfortunately due to the direction of the wind we could only benefit from staysails, and although we set some square sails as well, we soon had to take them in again.
At the evening muster the captain old us that the race had been delayed 24 hours due to bad weather. We anchored up in a bay with some other vessels. The next day around noon we weighed up the anchor and set the course towards the start line. The race would begin at 19.00 local time, so we had plenty of time getting there.
After dinner all hand was called on deck, to set as many sails as possible in the shortest possible amount of time. We crossed the start line and kept setting sails. At about 10 pm we had set everything the captain would let us set, and those of us who didn't have watches turned in for the night.
When I was woken up at 3.40 am, it was with an order to hurry, since the wind had picked up quite a lot since the evening, and our watch had to help the previous watch take in the topgallants, as it took a lot of people to clew up the sails, and another crew had to be standby in the shrouds, ready to lay on the yard and furl the sail as soon as the yard was lowered all the way down. It took about 1½ hour to take in all three topgallants, as it took a whole watch we could only take in and stowe one at a time. After they had all been taken in, the of going watch turned in, and so did we when we was relieved about half an hour later.
The morning muster was done on the berth deck, due to high amounts of water on the main deck. The watertight doors was opened, making passage through the whole length of the ship and unnecessary passing of the main deck was forbidden, and under no circumstances without being secured to a hand rope stretched along the deck. The watch was kept from under the forecastle, and only the necessary duties were kept. It took up to four people to handle the helm, and the lookout was moved from the forecastle to the galley house rooftop.
After about 48 hours of being beaten in the mighty waves of the Biscay, the weather got milder, and the seas got smaller, although we had a lot of swells for the next day or so until we went up the Saint Georges channel, and was sheltered by Ireland. We were way too early for arrival in Dublin, so we kept heading north past Belfast and through the North Channel, suddenly we were back in the North Atlantic, but in somewhat different conditions than we had experienced until now. The wind disappeared totally, but since we had a lot of time we kept the sails standing and were just adrift in the hands of the strong current. We were adrift for a couple of days, sometimes sailing on very little wind, but most of the time not moving at all. The watches had some easy days and nights with lots of time for practicing sail handling and having stories told by the quartermasters form their various experiences as sailors.
When the time was for it, we took in all sails, started up the engine, and started making headway towards Dublin. The day before arrival we had a "sailors Sunday" where we did not have any classes, but instead had a program with a lot of activities and time for cleaning up our lockers and sort out our clothes and belongings.
Around noon on the day of arrival, we entered the river Liffey after having taken the Pilot on board. We first had to moor at a quay outside the city to get rid of all the garbage that we had gathered on our journey from Spain, and then we had to wait for a bridge to open. while we was at the garbage quay, starboard watch was send ashore by the motorboat, and we on the port watch was staying back to shipshape and help when we had to move the ship later on in the evening.
At 19.50 we let go the lines and was tugged the last stretch into Dublin city. A lot of people had gathered on the pier, and it must have been spectacular to watch beautiful old DANMARK arrive with illuminated rigging and 40 trainees lined up waving and smiling at the spectators on the quay. At least they seemed to enjoy it,
After arrival the captain told us the result of the race, a 5/5 position, so not good enough for a price, but still pretty good for a heavy old vessel like ours.
Now we are bound for our home port of Copenhagen, where we will arrive the 6th of September.
Fair winds!
Andreas Fink Mejlgaard
Shipslog Thalassa Hamburg - Harlingen (2)
Shipslog Thalassa Hamburg - Harlingen (1)
Maandag: Om 8.00 uur hadden we met z’n allen ontbijt! De laatste spullen werden aan boord gevracht d.m.v. een lange rij van trainees. Dit was alvast een voorproefje voor de goede samenwerking. Daarna kregen we een veiligheidsinstructie en iedereen ging een zwemvest passen. Ook hebben we een ronde over het schip gedaan om te kijken waar alle veiligheidsmaterialen liggen en hoe die werken en gebruikt moeten worden. Ook werden we in wachten verdeeld. De groepen werden verdeel in Appels, Peren en Bananen. Rond 11.00 uur gooiden we de trossen los en vertrokken we uit de haven van Hamburg. Het eerste stuk op de Elbe hebben we niet gezeild, we hadden het tij tegen. Na een paar uren gevaren te hebben lagen we dus ook voor anker, omdat we niet konden zeilen en het veel brandstof kost om tegen de stroming in te varen. Nu was er mooi tijd om uit te leggen hoe alle zeilen heten en kregen we een kliminstructie. Iedereen die wilde mocht de mast inklimmen met een tuigje om en onder begeleiding. Rond 18.00 uur vaarden we weer verder op de motor. Eindelijk was het zo ver, rond half elf ’s avonds was er genoeg wind om zeilen te zetten.
Dinsdag: Na een nacht gezeild te hebben moesten we helaas toch weer voor anker liggen. We hadden het tij weer tegen en zeilden met 1 knoop achteruit, wat natuurlijk niet de bedoeling is. In de loop van de middag was er weer wat wind en vertrokken weer. Het zeilen ging nog niet hard, maar kwamen we kwamen toch wat vooruit. In de loop van de avond/nacht begon het harder te waaien waardoor er zeilen afgehaald moesten worden. Ook werd er een waterdichte deur aan de zijkant van de salon gezet om te voorkomen dat er water naar binnen liep.
Woensdag: Door de harde wind lag het schip erg scheef en liep er water over het dek. Je moest je goed vasthouden om te kunnen blijven staan. Ook waren er een aantal mensen zeeziek geworden. Vlak voor het avondeten werd het ‘moordspel’ geintroduceerd. Iedereen kreeg een briefje met daarop een naam van een persoon die ‘vermoord moest worden’ + een moordwapen en de locatie van de moord. Uiteindelijk blijft er 1 persoon over. Woensdagavond waren er al de nodige mensen af. Morgenochtend komen we aan in Kristiansand.
-Karin
Shipslog Pelican of London - 21 augustus 2012
Tue 21.08.2012
Arriving Dublin.
After spending this morning tidying the ship and stowing the sails to get ready for going into Dublin, this afternoon played host to a great activity. The watches were briefed about two things, the main task was in watches. Each watch was given a scenario where someone was injured and they had to work out (and improvise with materials) how to get them onto the poop deck to wait for a helicopter evacuation. One had to deal with someone in the foc’sle Bosun store who had fallen and maybe have a broken back, another had a crew member who had fallen from a top bunk in heavy seas and had a suspected broken neck and the final one was a crew member who had fallen in the showers and after burning his face and falling and breaking his pelvis. Each watch had to work out what materials they needed, how to communicate, who would take control and how the international watches would work together. The mentors sneakily took one person from each watch away to do another activity and then told them, they were the casualty. After 15minutes of discussions, the emergency scenarios started and the crew got to work. Helicopters were ‘called’ and Maydays ‘sent’ via the second mate Karren, whilst the watch used leeboards, sheets and belts to safely remove the casualty from within the ship and manoeuvre them up to the aft deck to be evacuated by the coastguard. The exercise went so well, the crews worked well together (although one watch got a bit hysterical with it all), and two groups led by Thijs and CJ worked so calmly and together to successfully remove the injured crew members. Ben the mate then had a debrief session and the crew reviewed what had happened from Ben whimpering as he slid from the lee board and duvet contraption heading up the stairs and Gabriel who miraculously recovered from a broken neck to grab hold of the support rope of the steps up to the mess room; but the communication and trust shown by each group was amazing to watch. The crew were buzzing afterwards and having learned so much from our Dutch lifeboat volunteers, Ben and Karren helped the crew to understand how difficult these things are and what to do if it really happen.
Amidst all of this, Jantsje took a number of voyage crew off to show them how to evacuate if their cabins were filled with smoke (they were blindfolded to give them a real challenge! They learned about how to safely move through the ship and blinked wildly as they arrived on deck in the sunshine!
This evening we arrived in Dublin to much cheering and shouting from the shore, Daire, Greg and Cameron’s parents lined the bridge and later the quay side taking pictures and screaming with pride! Daire’s little sister is as loud as she is!! Warming up our voices, we shouted ‘Peli Peli Peli... Can Can Can’ led by vocal Yaz the Bosun’s mate, she led us through singing, mexican waves, songs of ‘life on Pelican... we can’t wait for the crew parade on Friday! It’s great to be in port, but a little sad to say the sailing is done for another voyage. Now’s the time to get out, see Dublin and get ready for the Tall Ships Dublin Festival as it starts tomorrow!
Adventures under sail... Oh yes indeed! Now time for adventures on land!
Shipslog Pelican of London - 20 augustus 2012
Log book 20.08.2012
MAIN WATCH
Busy day today preparing to come into anchor this evening. The day started with a light breeze and sunshine, meaning... deck scrub time! Two watches, a Bosun’s Mate with a fire hose and loads of buckets, we set to scrubbing the ship down!
A great sailing day in the Irish Sea today, with all the square sails set plus the Fore Gaff, Staysail and Jib. 8knots, sunshine and a good breeze, We set the spanker this morning as the winds were light and then as they built up we had to hand it. A seal came to say hello off the stbd quarter this afternoon. Lots of lively chatter around the deck again, and reading books and music were out in force today.
Big event of the day was the boat races. The brief ‘here is a small piece of wood with a screw in it. You must construct a boat to pull along the deck in a competition...any materials can be used, but you must ask the B and BM permission’. Who followed the design brief... er no-one! Main watch won with their wood calved Pelican (which has been donated to the ship) Thijs, Joost and Gabriel spent hours in the workshop shaping our watch masterpiece and then during our 2000-0000 watch everyone took a turn to sand it off! Fore watches second boat being attacked by octopus, Mizzen watches flannel pelican with flappy wings! No one made a boat per say but they were all good fun!
This afternoon we handed all sails and anchored in a bay near Howth, near Dublin. Cameron and Greg’s parents appeared in a motor boat to bring the coveted ‘Tayto’ crisps and cans of Guinness for the crew. We had a lot of boats coming to see us and shouting ‘Welcome to Ireland’
Within the hour we were joined by the RNLI Howth lifeboat, they came along side for practice, (we scored them out of 10 with numbered sheets of papers for their parking!). The lifeboat tied up alongside allowing voyage crew to go on board (including our Dutch lifeboat crew) and vice versa.
Tonight was Spanish Dinner time with chicken, pastries, fish, pasta, salad on deck this evening, so everyone sat out in the well deck talking, eating and then having a drink with the crew. Afterwards the Spanish trainees did their presentation – our young crew took in turns explaining how the country is divided into regions and which islands are attached, the group are from Catalonia and they talked much about that! They showed a video of the traditional dance ‘Sadana’ and shared Carquinyolis biscuits with the rest of the crew. We also learned about the Pati Catala, a wooden boat that sails like a catamaran and uses weight of the sailor to really drive it.
Gabriel came up with an American presentation, his props... a board marker to draw a map of the USA on his belly showing where he’s from in California and how many Americans are descended from Europeans shaping everything from food to music.
After presentations, it was time to clear up and chill out. The permanent crew took anchor watches and it’s time to relax and play games... cue games of Twister! Best dressed participants were definitely the Bosun’s Mate, Cooks Assistant and Watch Leader dressed as penguins.
Shipslog Pelican of London 19 augustus 2012 crew
19th August: Fore watch
Today has been a busy day with many things happening, the biggest one being – we have finished the race! This afternoon during the 1230-1600 watch, we sailed very close to the Eastern waypoint to cross the line with much relief after our Biscay adventure. After a bright and starry night and some guidance from the mate Richard on which stars were which, we saw in the day with the dolphins that had accompanied us through the night.
Reinier (mess man for the day) “Today, I was on mess duty. I was cleaning and drying up a lot of mugs and plates, and spoons. We served a normal breakfast and for lunch we had pizza and salad. Dinner was spaghetti and dessert was rice pudding. The spaghetti was particularly tricky to serve, I did drop one on one of my watch! I learnt plenty about cooking today. It felt like Italian day today with the menu!
The murder game continues today and Cameron our resident serial killer was killed with a can of diet coke by the 1st mate’s cabin, sending our assassins back into hiding.
Ailbhe: Watch this morning was fun! Anna and I practiced our yodeling with the song from the sound of music and then she told us a riddle that took the most part of the rest of the watch to figure it out. We saw land for the first time today so Wales and not whales!
Before lunch today, we were making our messages in bottles, we launched all three at 13.32 at 51?43.190N, 6?17.543W. Contained within were poems, pictures, stories and At Sea’s contact details in the hope that they’re found! After this, the Bosun issued our wooden blocks for the boat race tomorrow. As a watch we have to design and build our ‘boats’ and race them across the deck tomorrow afternoon using string and other items from the Bosun.
Cameron: Sail training from the crew continued today, first we had a hands on lesson in sail setting from our brilliant Bosun Jez. This was followed by a lesson in navigation and chart work by our stupendous second mate Karen. This lesson led to a competitive inter-watch quiz, in which we placed 2nd (respectable). The sun finally shone on our rivals/shipmates main watch as they took Pelican over the line, we thought Kyle s luck may have been changing until the clouds came in and the drizzle started coming down. Should be in Dublin by midnight tomorrow (back home for me).
Sinead (WL): One mile to the finish line was announced at half three today, and most of the watch were up on deck to see it. Anna and I made our way right to the front to earn the prestigious title of first across the finish line! Tonnes of dolphins today (as ever) and sleep deprivation seems to be making all of us obnoxiously jolly. So much laughter, singing and fun on Fore Watch.
Anna: After the almost excitement of crossing the finish line, we had a surprisingly wakeful (and musical) watch. Our previous efforts at a message in a bottle had been deemed inappropriate by the powers that be (quite right too... the powers that be!) so we attempted a replacement with a (nearly) rhyming poem. Daire hated it.
Ben: Planning on several cheeky watch sleeps tomorrow, other than that, I do believe everything has been covered. A note to mention to the sleep specialists, wherever they might be: how is it that the half an hour nap I had yesterday was more rewarding, rest wise, than the 7 hours of solid sleep I got this morning?! That is all.
Montse: This morning, because today is Sunday we had a cleaning inspection by the captain. He went into each room looking for dust, dirt and folded clothes. They told us that it is typical in English ships culture on Sundays.
So in all, a busy and fun day for all, the mobile phone signal kicked in again after dinner this evening and so our crew eagerly awaits news from home and exam results from Ireland and England... fingers crossed. We have talked much about universities, colleges, futures and life since Wednesday, let’s hope everyone gets what they want/ need. Here’s to Dublin and evolved sea legs!
That’s it for this evening Fore Watch and TS Pelican out!
Shipslog Pelican of London - 18 augustus 2012
MIZZEN WATCH
Roisin, Luke, Connor, Tirsa, Aliesa, Lizzie, Rafa, Alba, Eimear, Jantsje
Last night, we started practice for our choral watch. Singing is a great activity to combine with steering and lookout jobs. Occasionally, we inspired the next watch: they are practicing dances while being clicked on to each other with the harnesses. Finally, after a short hiatus, during the storm, there has been progress in the murder game: Kyle died! And so did Ben, the hot one. Didn t he notice the green cloak hanger that suddenly appeared in the wheelhouse? He couldn t resist Karren s request to help her navigating inside the wheelhouse, when Jantsje attacked him in the back with the cloak hanger… We also managed to finally have a full watch, the first one ever! Alba joined our watch after being sick for the last 5 days. Strangely it also seems as though everyone changed their clothes 3 times today: first in their full wet gear with harnesses on watch, second in their shorts enjoying the sun and finally with something a little warmer. We have also collected a few more words for our watch dictionary:
Wuddeling = cuddling on watch
Hirting = heavy flirting
All our photos are now looking spectacular since all the sails have finally been put up! On top of this the sun came out! The dolphins arrived and romance was in the air! Our watch started foggy and early at 8 in the morning and set the royal sail. This afternoon when the sun came out we climbed up the rigging, for many a second chance to go to the tops, for others the chance to climb all the way to the Royal. Luke filmed the whole trip aloft as he had brought his head-camera, he will edit it and put it online for us later. Ben planked at the top of the royal yard. And Greg managed to do the owl on the topgallant yard! (There might be pictures around).
I am not entirely sure what has happened to the ship today, but everyone is in giggle mode, apart from First Mate Richard who came up with a very serious task on the bowsprit… Eventually it turned out to be a sightseeing trip for dolphins, there were at least eleven of them (Aliesa counted!); Although, Rafa scared us half to death by shouting shark shark after every ten shouts of dolphins! He learns more English words every minute, it seems, whether they are relevant is debatable. Nearly everybody who could, managed to get sun burnt, but spirits weren t dampened as everyone’s shoes are finally dry! Some even dared to go sockless! Today has been an interesting mix of nationalities; we had fish and chips for lunch, which is English of course. There was an Irish presentation as well, although everyone thinks it was yesterday – it has been a long day now we come to think of it! Cameron explained the origin of the flag, Eimear was so kind to show Ireland on the globe and there was Irish food too (Tayto crisps and Chocolates)! Of course we had the Irish meals of our great cook Dave a couple of days ago (He foresaw that fried eggs on a moving ship would be quite difficult to realize); They also explained the sports Irish people play. After dinner, after the watches were challenging each other with press ups and sit ups, we played a typically Dutch game where you eat cake dangling from string with your eyes closed, eventually it was put on plates for us to eat (it was ginger cake)! We should be crossing the finish line soon enough –oh more dolphins! The crew managed to repair all the sails that were damaged, and we set them. This is a more enjoyable sailing now. We have started a small 4 languages dictionary and we are planning to add 10 words to it every day, so by the end of the trip we may be multilingual! You can hear people teaching each other words and sayings during most night watches.
A great day, here s to another tomorrow!
Shipslog Pelican of London 17 augustus 2012 crew
MAIN watch - 17.08.2012
Jantsje s birthday!
Life returns to the Pelican today.
After a good breakfast this morning (bacon today, the cook wanted to make English scrambled eggs, but he said the eggs would’ve scrambled themselves as Pelican rolled so much). We were sailing along at 4 knots this morning with still one sail set; Captain Dave gave a morale boost talk this morning, as the weather has been bad and the crew have been unwell, but it was all beginning to settle down and by the evening the rain has stopped finally.
It rained so much last night that our things were still very wet throughout the day, but the dolphins that joined us last night during the 2000-0000 watch made up for it. Our wake up calls are becoming quite funny now, as Renier comes in at 0330 and asks you if you re on watch… half asleep we re never sure! The crew mended the sails that were damaged in the storms this morning, the gaff and topsail. We were able to set both sails during our watches today.
During our watch, we played the countries game. The murder game is still going with the crew working together to plan the next one. Fore watch Ben is being set up as the next target on the bridge with the implement hidden in the wheel house… we ll see how long he ll last! Our second watch today found us in the Celtic sea, with Ireland is sight. Our watch set the fore gaff today. And with the sails set we were making 5knots, everyone has steered twice today on a course 30degrees off the wind on the stern. The watch are helping each other even more now; Thijs is one of the best helm instructors working with all of the different nationalities onboard, after their instruction yesterday the Spanish girls Berta and Joana are steering very well, supporting each other too. It s gusting only 25knots today too (rather than the 50 from two days ago). After our second watch we braced the yards and then set the topsail before it was time to get our harnesses off and go to the mess room to talk about our day. After treating us to drinks after a difficult watch yesterday, Kyle gave us all chocolate to celebrate setting sails and having a good watch! Everyone is much happier now the finish line is approaching and we may sail to Waterford before Dublin, we are excited to maybe see another Irish port before we finish the voyage next week.
We found today that our watch leader knows way too many cheesy English songs that he s trying to teach us, mentor Kirsty was trying to teach us Singing in the Rain with actions – we may have to use that on the way into port! Gabriel is the dancer of the watch, testing moves like the sprinkler which makes Berta laugh lots, and trying to make a compilation of different moves from every country! Think we might have to do a Eurovision Dance contest as well as singing. The last few people who were sick are getting better and mealtimes are getting more chatty again, at the end of our watch we did the Macarena dance and then congaed off the bridge laughing.
Thijs was on the mess today, and it was very difficult today as the ship rolled so much, but he did really well joined by two Irish trainees. For lunch we had jacket potatoes and Chili or beans (easy food with big seas!) and by dinner time (beef, rice and green beans) the ship wasn t rolling so much and the gravy stayed on the plates!
The dolphins have returned in time for us to go to bed after a good day. We have some games to play tomorrow and presentations from the crew to tell us about where they live.
Shipslog Pelican of London 16 augustus 2012
16th August
GALE DAY…again and Action for All.
Although the winds eased this morning, allowing the numbers joining breakfast to increase, the conditions have changed in that the sun has gone and the rain has arrived. The crew set about repairing the Topsail sheets damaged in the night yesterday. Once successfully done, the crew set the Course and Topsail, increasing our speed and putting us back in the race. Fore watch managed the heads and showers part of the happy cleaning hour this morning, before attempting the restore the cabins, saloon and mess room back to ‘normal’ after the carnage of the last 24hours. Cabinets had emptied, bookstores and cupboard contents had escaped and the crew worked together to restore the ship. During the 12-4 watch this afternoon, the winds started to build again, but the steering lessons continued. With Dutch trainee Thijs providing excellent steering skills the night before taking time to teach the English and Irish trainees how to steer and supervising them brilliantly for an hour or so. This was followed by him being joined by Montse to support our young Spanish crew to do the same. An excellent example of how quick the learning is here and how amazingly supportive our international crew are of each other. Before the watch ended, the strong winds returned with a vengeance, the fore gaff halyard gone, course clew lines both snap, the mainmast topsail looking likely to go again, we hand the gaff and square sails as the winds once again reach 45knots leaving us running on single headsail. The crew have been excellent and amidst the severe weather and seasickness across a large portion of the crew, they worked as a team with the permanent crew today to hand a number of sails in horrendous conditions. As we prepare for another night at sea, the rolling is easing and the wind is too. The crew of the Pelican have bonded in a way they didn’t expect, through sickness and difficult conditions and a series of firsts, being swamped, being soaked, laughing, sharing and really challenging themselves. Dinner this evening was the first for many days where laughter and chatter filled the mess room. Here’s to the Bay of Biscay being crossed tonight.
Shipslog Pelican of London 16 augustus 2012 crew
FORE WATCH
Much too early start this morning with the plan to leave port later – but such plans were scuppered by the normal British weather (even in Spain!) delaying the start of the races.
So we had a training day in port where we learned names for the sails, climbing, helming and bracing – all under the watchful eyes of Spaniards.
Generous donations to our ship courtesy of the coca cola stand opposite, included; crates of Fanta, tonic water, ice tea, juices, cardboard seagull and kit bags – alas no brand- awareness lighthouse or bike. Not for want of trying.
Shipslog Pelican of London 15 augustus 2012
15th August
GALE DAY!
Well, after a calm start, it was the late hours of the night and early hours of this morning that brought wind, heavy seas and lots of sea sick crew members! The crew battled on through the night to hand sails, steer the ship, keep a good look out and keep a watchful eye on each other. Only the duty watch was allowed on deck and because of the severe rolling due to heavy seas most of the crew have retreated to cabins to ride the storm out – the forecast says it should be easing in the next 12-18 hours). In the night, the mainmast topsail sheets failed, meaning permanent crew going aloft to stow the sail in order to make repairs tomorrow if and when the wind eases. Today we are now sailing under the jib, staysail and fore gaff The weather conditions have made it very tricky for many, with force 8/9 gusting to force 10 accompanied by very heavy seas…Highest gust so far 54knots, wave height 4-5m. The sun came out for the afternoon, so despite the sheer size of the waves (we have pictures!) and wind strength, many were able to take the hourly watches on and relax (whilst clipped on and rolling away on the ship) sharing yet another new experience with those around… for some it was lookout, others was talking about their experiences so far, for others it was the sight of the rails and rising seas to be sick on! By the end of the day we are in 10th position, with Irish and Dutch trainees providing amazing helmsman services in the difficult conditions, learning to sail on the wind and maintain a good course.
Shipslog Pelican of London 14 augustus 2012
14th August
IRISH DAY
Morning prep, depart 11am, fuel and motor for race start 1900
As our crew has many nationalities, we are aiming to have days dedicated to each one and today was the chance for the Irish. By breakfast time, the mess room and well deck of the ship was decorated with Irish flags and black pudding, eggs and potato cakes were on offer. Breakfast chatter was filled with the explanations to everyone else about what black pudding actually was and when it is eaten. The flags provided a regular reminder throughout the day of one of the many strong aspects of the voyage, even the cook, Irish born, was delighted to have the flags around, explanations of the colours, some traditions and songs. After the delayed race start, it was confirmed the race would start this evening at 1900, and our requirement for water and fuel before heading out to sea dictated the next few hours. Once away, the ship was prepared for sea and the training continued, with sail handling practice, yard bracing amongst after refuelling and aiming for the race start. The morning gave us the chance to get another game started, ‘Murder Game’ or ‘Killer’ as it’s known on-board. Each trainee picks from a hat, a name of a crew member (including the captain), a location on the ship and an item to carry, and each crew member then must set about ‘Killing’ off the remaining crew. By mid-afternoon the death toll increased on-board, resulting from attacks with Shampoo bottles on the gangway, forks on the poop deck, even Patrick O’Brien’s book ‘Master and Commander’ was responsible for the death of the engineer! The game continues as crew members drop like flies! (The conspiracy amongst the whole crew to with the dead supporting the living to kill off the remaining crew is a little worrying!). To continue our Irish theme day, lunch of Irish Beef Stew with Guinness and potatoes went down a storm with everyone on-board!
With the race start approaching, the ship was prepared to start sailing, setting the Course, Topsail, T’gallant, Staysail, Jib and fore gaff, engine off and visited by dolphins, we then sailed across the line around 1915 accompanied by Guayas, Stavros S Niarchos, Lord Nelson, Pogoria and the other members of the fleet. Main watch took the helm and we are underway. Irish presentations with ‘Taytos’ and Chocolate have been delayed due to increasing wind speeds and growing swell, not so much luck for the Irish this evening!
Shipslog Pelican of London 13 Augustus 2012
13th August
Sea prep/ training
Eve – ashore
This day started early, with a 6.30am wake up call for an early breakfast for everyone, followed by Captains welcome and introductions of the permanent and volunteer crew. Training our new crew took priority today and each watch in turn got their harnesses and waterproofs, learned about the watertight doors, how to steer the ship from the 2nd Mate Karen and finally basic seamanship from Bo’sun Jez. With planned departure at midday we squeezed huge amounts into the morning to allow time for fuelling and prep for the race start. Then the call from race control the race start is being postponed due to bad weather. So, down to lunch from Dave the cook, before recommencing training in the afternoon. As TS Pelican has both fore and aft rig sails and Squares, the crew learned about bracing the yards and were able to practice before being allocated positions whilst under sail. With the mix of nationalities, additional explanations in Spanish and Dutch from the mentors eased the process, before the watches then took more responsibility for explanations within their own watches. Climbing up and over also took place this afternoon, allowing all trainees the chance to experience aloft before putting out to sea. With training completed for another day, harbour watches were again put in place, with Watch Leaders and Youth Mentors sharing the load overnight accompanied by a trainee each hour. As time was shorter for shore leave this evening, the crew were set a challenge, 3 things based on La Coruna, firstly to find something from or that represented La Coruna (without spending any money or stealing!), a Historical fact about the city to share with the crew later and one other fact or interesting thing to share. As the group went shore side, the ship became quiet until the Spanish trainees brought out a pack of cards. It wasn’t long before other members of the crew joined and gradually a group of 15 or so trainees from each nation were learning an English game, led by Irish trainees, with Spanish cards (which also needed explanation) and Dutch participants to finish it off. A great finish to a very busy day!
Shipslog Pelican of London 12 augustus 2012
12th August
Crew join 1700 training start. Welcome briefings from our 3rd Mate/ sailing master/ liaison officer about life on-board, from the basics of how the ships heads work to ensuring the crew stay clean but without washing massive amounts of water back out to sea. Life on-board a tall ship is a first for many of the voyage crew that have joined us, indeed just one of many ‘firsts’ they’ll experience in the next fortnight. Once the essential ‘life on board’ chat was over, it was a chance for all the crew to meet, greet, learn names and adjust to being part of an international crew. With trainees from Spain, Ireland, England and the Netherlands the voyage crew warmed up their vocal chords with a quick game of alphabetical countries, starting with Angola, bouncing the ball across the deck to be followed by ‘Belgium’ and so on. With the faces looking worried as we approached X, the crew helped each other out to speed the process. Feeling confident about throwing a tennis ball around the deck of a tall ship, we started to get to know the group as a whole, with three things: 1. Name, 2. Where from and 3. A random or peculiar thing about themselves. Every 5/6 person we stopped went back shouting the names, from Dutch crew hoping to cure cancer, to the 3rd Mate with a ‘small’ role in the Harry Potter film, Basketball players, able to bend fingers or legs in weird positions (demonstrations provided!) the crew got to know each other on the first evening. With all trainees settled into cabins and training finished for the day, the crew ventured ashore being issued with harbour watch times before they left. Slowly as they returned with snacks and things for their night watches, the fireworks started at midnight and made a great finish to a busy and long travel day for many. As harbour watches began, mixed up ages and nationalities a chance to share language and experience has already begun.
SHIPS LOG PELICAN OF LONDON – St Malo to Lisbon
On our way to St Malo on the 7th of July I had no idea of what to expect for the next two weeks, the only thing I knew is that my brother and I were going to be like when we were kids going off on holidays together but this time it wasn’t the scouts, nor the horse ridding camp we enjoyed so much it was something new something different we were going to board on the Pelican Of London, we were going to do something we both loved SAILING but in a way we had never done before, all I knew is that I was looking forward to the adventure that was coming.
When we reached St Malo was when I realized the extent of the adventure I was about to start the ships that surrounded me were surreal. Our crew started well by winning the Crew Parade which immediately set the atmosphere that was going to be on the Pelican Of London for the upcoming two weeks. Chants such as Peli Peli Peli CAN CAN CAN never stopped which showed me that we had picked the perfect ship to sail on!
Life on the Pelican Of London has thought me so many things. It has thought me how to overtake my fears. I remember the first time I went up aloft, I thought I had probably one of the most beautiful view you could ever imagine having, but I also thought I need to go back down now since we were in the middle of the Bay of Biscay and the sails kept coming towards us and back again. I did force myself to go back up but this time around there was no fear, when I was up there everything felt perfect and nothing could change that feeling. It has also thought me many skills such as communication skills, but also how to work as a team. These were thought to me by setting sails, adjusting sails, being on lookout, but also by general life on board.
From the beginning we were split up into three watches, the people from your watch were the people you were going to sleep, eat, and breathe with. They were the people you were going to be with 24/7. I was lucky to be in main watch a watch made up of Australian, Norwegian, Portuguese, Suisse, English ,Canadian people. We were a group that bonded from the beginning; we got through the hard start together by helping each other and caring for each other which made us closer than any other group on board. We never stopped having fun and laughing even during the rough patches such as a force 7 storm from our 4-8am watch while we knew well that instead of going towards Lisbon we were heading towards Greenland. We always seemed to enjoy our Happy Hour together by playing games while doing it as well as putting blasting Bob Marley on which always seemed to end into a disco in our cabin. Also after a few days on board we managed to have many jokes together such as somebody getting stuck in the bathroom locks and having to scream “I’m Stuck” so one of her roommates would come and untangle her.
Together we also learned that the lifestyle on board is very different from our normal lifestyle. As the ship felt like it was almost parallel to the water everything had to done differently, sleeping for me was in a standing up position, we learned never to let our plates go while eating after seeing some ones lasagna fly onto some bodies lap one day. Sleeping patterns where completely changed due to watches. Even walking from your bunk to the bathroom which was one step away became a challenge. But this lifestyle might have been though and might have created many bruises but at the end it has created a lot more laughter than pain. During our trip we also learned to work in the galley which consisted of washing dishes and setting the table as well as do anything the cook wanted you to do during the day.
We sailed for 9days that were full of ups and downs I will always remember when I saw dolphins and whales for the first time but the feeling of accomplishment when we arrived to the finish line is probably the one I will remember the most! The feeling that we finished the race together as a team through our ups and downs we made this voyage a trip that I know I will always remember.
Thank you so much to the Sultanate of Oman Bursary Scheme for giving me the opportunity of living such an unbelievable experience. I would never have been able to live such a wonderful experience without you generosity. But also thank you to the one and only Wonderful Pelican crew thank you for taking all of us onboard of your beautiful ship and making sure we live an experience we will never forget! Thank you!
Ella Guionneau
SHIPSLOG LORD NELSON - 7 August 2012
Location: at sea/anchor.
Weather: Light winds and lots of sun.
What a beautiful morning. The sun is shining, as we sailed along accompanied by a pod of dolphins with baby dolphins. A fantastic photo moment.
We headed towards the harbour of Marin, and anchored just off the main beach just on the coast. It was nice to be away from the crowds, and we took the opportunity to swim from the ship.
In the evening a massive barbeque was prepared on the back of the ship, and we all enjoyed a good party, and good food.
SHIPSLOG LORD NELSON - 6 August 2012
Location: At sea.
Weather: Still no wind.
Set off under motor north towards Spain. Despite there being no wind, the sea had a swell which was unpleasant and had many people reaching for the sick bags. Not nice. But, in good spirits they carried on, helping with jobs around the ship, and by the afternoon we had turned to run with the little wind there was, and could put the sails up. We had a lovely nights sail after this.
SHIPSLOG LORD NELSON - 5 August 2012
Location: Leixoes (suburbs of Porto), Portugal
Weather: almost no wind at all.
After breakfast the crew went ashore to the beach for a swim in the sea and they came back saying it was very cold.
Once back on the ship, it was more food, then an explanation of the ropes, tackle, coiling, going aloft and bracing. Ready to sail the next day.
In the evening the crew enjoyed group games.
SHIPSLOG LORD NELSON - 4 August 2012
Location: Porto, Portugal
Weather: Cloudy but warm, especially during the day.
Today was the first day aboard the Lord Nelson for the International Youth Exchange group. Lord Nelson is one of the most amazing tall ships of the world. Everybody arrived safely at the ship and we were introduced to the captain and the rest of the crew. We also got divided into watches and met our watch leaders.
After a great dinner we went to the quayside and did two games that helped us know more about each other. We did a sort of name game and we talked in pairs about ourselves; then one of us had to recount what we learned about our partner. It was fun.
In the morning I still had to do the gangway watch from 4am to 6 am. It was hard but fun registering the logbook and making rounds to look for the mooring lines, an potential fire or somebody getting into the ship... none of the above happened.
Rui
Shipslog Pelican of London - St. Malo to Lisbon
Voyage Report – Rebecca Kuehn
T.S. Pelican of London
Tall Ships Race
Race 1: Saint Malo, France to Lisbon, Portugal
It was a grey and grizzly afternoon when I arrived in the harbour of Saint Malo on the 7th of July. I had never seen so many Tall Ships in one place, and the spectacle was amazing. All the ships lined the docks with their colourful flags fluttering in the breeze, and people crowded the quay looking at the vessels of all different sizes from all over the world. Young people with big packs and overwhelmed expressions were walking along the dock trying to find their ship, as it was joining day of Race 1 of the Tall Ships Races, a fourteen-day race from Saint Malo to Lisbon.
I was joining the T.S. Pelican of London, a mainmast barquentine based in Weymouth, UK. I was one of 24 trainees aged between 16 and 29 years from all over the world that would learn to sail this tall ship through the Bay of Biscay to Lisbon. Our trip together as a crew began well, as we won the award for the Best Crew in the crew parade due to our antics as pirates through the streets of Saint Malo. Our motley crew then had to learn how to sail our ship in the Class A division of the race, all 1,035 nautical miles to Lisbon.
The real challenges of the voyage began once we had left the harbour behind. All the trainees were placed into watches. I was part of Main Watch, under watchleader Nigel from Canada. I was joined by 7 other young people from all over Europe, including France, Italy, the UK, Switzerland, Norway and Portugal. Together we learnt to support each other as we all found our ‘sea legs’ and pushed through any initial sea sickness. All trainees took a few days to get into the rhythm of the running of a tall ship, with watches on duty for 4 hours and then ‘off’ duty for 8 hours. Together we all learnt how to take the helm, either steering by the wind or from a compass, and of course how to name, set and stow the sails.
The number of sails, ropes and sailing terms took time for us to learn. The sail setting and tacking exercises required teamwork, communication skills and often a fair amount of diplomacy. Added with lumpy seas from the beginning and the variety of languages onboard, the sail training exercises were always unique and educational exercises. It was really enjoyable to get to know the ship’s rigging, and how to best ‘tweak’ the sails to get the most speed for the ship. Whilst on watch we would often adjust the sails and then run back to the bridge to see if it had made any difference – perhaps 0.2 knots faster just by pulling harder on a piece of rope!
I especially enjoyed climbing aloft and working high in the rigging. Our early departure from Saint Malo meant that we had not climbed the rigging when the ship was stationary, and so the whole crew had a sharp introduction to the pleasures of ‘hanging on’ and getting the work done. Climbing up to gasket sails and tacking the ship in high winds really brought home the immense power of the wind and sails, and it was amazing to be part of a sailing race and know all the young people onboard were learning and working together to make things happen.
The voyage was a great opportunity to get to know people from different countries, as we all began as strangers and had to work and live together – there was no way of getting off the boat or away from each other!
Everyday life onboard was very different to normal; eating, sleeping and showering all had to be done with the ship keeled over at 15 degrees, leading to many bruises and an occasional loss of lasagne into someone else’s lap. Each of us also took turns in the galley, which involved everything from peeling potatoes, washing up and serving meals. In our ‘off’ duty time when we weren’t required on deck, in the galley or at talks on navigation we could crash in a heap in our bunks or relax in the saloon in the stern and play games, read or watch a movie. We also took part in many ‘Happy Hours’ where the ship was cleaned inside and out, leading inevitably to good old scrubbing the decks!
The race itself began once we had cleared the English Channel and had to make our way under sail-power alone to Portugal. The first few days gave us fair winds and good progress. However later in the week the winds turned, forcing us to tack and head towards Greenland, and into a storm. We experienced rain and near gale force winds (Force 7) which made night watches more memorable to say the least, and called for more encouragement and support of each other through the rough weather. It could also have been quite demoralising to be sailing in the opposite direction in a race, but I was impressed with how our team kept our heads up and faces smiling, still enjoying the sailing and each other’s company. This taught me the real value in persevering even when everything seems to be against you.
Once the rough weather was over and we had tacked back towards Lisbon, we were able to leave the Bay of Biscay behind and catch a northerly wind south down the Portuguese coast. We were also lucky enough to see dolphins and whales, and the weather became sunnier and hotter the more south we went, and we finally crossed the finish line 9 days after we left St Malo, coming 9th out of 11 ships in our class.
I will never forget arriving in Lisbon. I was on the topsail yardarm as we motored under the bridge to come into the harbour, and the feeling of finishing the race as a team with all the other trainees onboard and the unbelievable view was amazing. Similar to Saint Malo, all the Tall Ships moored along the docks in preparation for a couple of days of activities provided for the crews by Lisbon, including canoeing, football, concerts, orientation challenges, another crew parade, and of course, the crew party!
Leaving the ship to come back to Australia and my usual university life on the morning of the 21st of July was hard – the last 2 weeks had been educational, fun, challenging and a wonderful break from my studies. My time onboard Pelican has also been inspirational as I watched those around me overcome their individual challenges, and it was fantastic to see others develop more confidence, teamwork and leadership skills and markedly improve in their English- in just a short time. I really admire Tall Ship sailing and its ability to bring about such positive changes in young people.
This unforgettable voyage would not have been possible for me without the support of the Sultanate of Oman Bursary Scheme, the Paul Canter Bursary, and the Australia-Britain Society, and I wish to thank you for your kind generosity and advocacy of tall ship sailing and youth development. I also wish to thank Rear Admiral Rothesay Swan, who’s initial and immediate support and enthusiasm really made me believe this voyage could become a reality. My trip was also made all the more fantastic by the crew of the Pelican, and all the other trainees onboard my voyage – thank you!!
Log Wylde Swan
Hester aan boord Wylde Swan!
Graag wil ik mij even voorstellen. Mijn naam is Hester Arends, ik woon in Harlingen en ben geboren op 14 oktober 1996. Deze zomer ga ik vijf weken werken aan boord van het Tall Ship de Wylde Swan ( www.wyldeswan.com ). Via deze blog wil ik jullie mee laten genieten van mijn avonturen aan boord.
Vrijdagochtend 13 juni ben ik samen met mijn ouders en zusje vertrokken vanuit Harlingen richting Brest (Frankrijk). Na maar liefst 11 uren rijden kwam we aan op onze tussenstop in Saint-Malo. De lange rit was de moeite waard, Saint Malo is een heel leuk en mooi stadje! Zaterdagochtend nog even rondgelopen en daarna zijn we vertrokken richting Brest waar de Wylde Swan ligt.
Zaterdagmiddag kwamen we aan in Brest waar het een ongelofelijke drukte was. Juist dit weekend was er een super groot evenement, Les Tonnerres de Brest 2012 (www.lestonnerresdebrest2012.fr ). Nadat we een rondje over de kades van Brest hadden gelopen gingen we op zoek naar de Wylde Swan. Éénmaal gevonden dronken mijn ouders een drankje op het achterdek, en ging ik kennismaken met de bemanning. Ook maakte ik kennis met mijn roommate Sarah, samen gaan we deze zomer varen naar London!
Met de weekendschool op pad.
Vanaf het moment dat ik de bus instapte, was deze reis een bijzondere reis. De busreis was gezellig en begon goed. Eenmaal in Hamburg aangekomen, gingen we de boot op en kregen we onze hutten (kamers) toegewezen. Ik sliep in een hut met Stacey, een andere alumna van IMC Weekendschool. Gezellig!
Het idee dat je op zee zit en er 360 graden om je heen alleen water te zien was, vond ik soms erg bizar. Het gaf een gevoel van verlossing en rust. Even niks meer moeten. Het was ook heerlijk om weinig contact met de buitenwereld te hebben en lekker gezellig je tijd door te brengen met de groep.
Niettemin moet ik zeker ook de momenten noemen waarbij we door de kamers werden geslingerd. Wat ik ook deed, de natuur was te sterk en ik kon niet in evenwicht blijven. Dit leidde op dag 2 tot tientallen jongeren die zeeziek over de reling hingen, maar al gauw kwamen we hier over heen. Soms was het zo heftig dat je tegen de deur knalde en alle spullen van tafel vlogen. Ik heb er zelfs een aantal goede blauwe plekken over gehouden!
Wat ik vooral erg mooi vond aan deze reis is dat ik een hele groep nieuwe mensen heb leren kennen!
Maryam
Shipslog Bark Europa - Wednesday 25th July
LOG FOR WEDNESDAY 25th JULY
Today was a little bit of work followed by lots of fun which was great. After breakfast we split into groups and working in our teams we managed to make the ship very clean, deckhouse, library, all the decks and all the cabins. Working together makes the cleaning enjoyable and of course it gets done quicker, especially when the music is playing loud all around the ship.
After coffee and cookies it was time to get into new groups to prepare for the egg drop game. First we had to make a plan, then chase the crew for all the bits and pieces we needed to make our egg safe when it was thrown from the foremast. We presented the science of our device to the whole crew before throwing the eggs as far as we could. Unfortunately two landed in the sea (which had to be collected) and one nearly hit Andy on the head which was funny to see him running for his life.
As for the rest we carefully unpacked them and three eggs had survived their adventure but not for long as they were smashed over peoples heads and the deck got into a bit of a mess. So it was time to clean again but no one minded as we had a lot of laughs and even the crew got wet into the process.
Joost and Brit then organised us into one big group and we played the penguin game which was funny and made us all very hot jumping up and down. The swim that followed afterwards was a great way to cool down and a lot of the boys showed off their acrobatics jumping off the ship.
The barbeque was beautiful but our party was interrupted as we had to go into the port of Cadiz early but we had a wonderful welcome from thousands of people on the quayside and when we were safely moored Rood the mate and DJ continued the music and we danced in front of the envious people well past midnight, a great end to a great day
WHITE WATCH
Shipslog Antwerp Flyer - 26th July 2012
Finished
This situation remained till late at night, when the wind turned to SE and gained force again. We finally crossed the finish line at 10:09 Tuesday morning.
Shipslog Bark Europa - 24th July
Log for Wednesday 24th July
Today, we reached for the skies. We tried to accomplish this by climbing up the rigging!
Most of us had already been to the first platform, above the first sail, which is about 10 metres high. Today, we took it to the next level. Literally, by climbing higher! Since we have arrived in Cadiz around 6? this afternoon the boat was anchored and the sails had to be furled (which is a fancy word for tying them up). You do this by climbing up the rigging until you reach the yard of the sail that needs furling. The highest yard that we got to was about 26? metres high. There’s a sail that’s even higher, but there wasn’t any rigging leading up to it, and since we didn’t want to fall, we let the crew handle that. Then we proceeded by climbing to the end of the yard. We found this a bit tricky (and sometimes scary) because we had to balance on a cable while pulling up the sails, but the view was great!
The other great thing that happened today was that we finished the race! We passed the imaginary line, and everybody was deafened by the sound of the horn of the ship. We made it! And even though we don’t know our placement yet, it is still an accomplishment and we have a feeling that we have done very well!
It’s getting dark now and we can see the city of Cadiz from the ship. Soon, the night watches will begin where we will be preparing for the crew parade in Cadiz. We actually have to participate in this now, so goodbye!
Edit the morning after: instead of working, certain members of the crew, decided to go for an evening dip! We found the water quite warm, but the Spanish girls just looked in disgust because they were used to much hotter seas. ¡Adios!
Steffie & Robin
Shipslog Gulden Leeuw - 22/23 July 2012
Logbook – Team 2 (blue)
Day 1 –22nd/ 23rd july
We departed Falmouth at 8 pm the evening before in order to reach Amsterdam on schedule, this due to low winds. Before leaving the docks an abandon ship drill was undertaken with survival suits. Our watch was the first of the evening from 10-12pm, it was only 2 hours as all hands were on deck for departure. The next watch was 12-4pm the next day, it was a lovely sunny day with clear blue skys however winds were low so we motored for most of the day. As it was hot it was a tiring day for some but the low winds meant it was quite a relaxed watch and we had more time to learn and understand what we needed to do and why it had to be done. We were also trained on the water rights of way, navigation, different boat lighting and collision baring using CPA (closest point of approach) and TPA (time to point of approach), as well as taught how to pack the top sails. Some large sharks ware also seen as well as a few whales/dolphins! After dinner we had a happy hour where music was played as we cleaned the ship.
Shipslog Bark Europa - Monday 23 July
23/07/12 day 2 Lisbon to Cadiz.
We started the day during our 4 hour watch at midnght. It was an amazing view of the stars - it looked like someone had thrown a handful of diamonds into the sky.
the milky way was so clear and there were many shooting stars.
On our watch we are 16 people and 7 nationalties but we are already working together. We took turns on lookout and steering.
It was Pablo's birthday so at 4am we decorated the deckhouse, made him a card and sang happy birthday to him. Later in the day the rest of ship was called to maindeck
to sing to him again and the galley made him a lemon cake and a present of a Europa teeshirt.
We all had to do some chores but there was also plenty of time to play some great games.
We are already losing track of the days - all that matters is the rythm of the ship , when to eat, when to be on watch, when to
clean!
Today we did not do any climbing but there was a lot of sail handling and Europa was sailing fast with nearly all sails set. At around 1.30 we rounded the waymark
off Cap St Vincent - on course for Cadiz and 4th in the race.
Each day the watch times change so this evening we we are finished by midnight - now we are second - and so to bed - very tired.
Blue Watch
Shipslog Santa Maria Manuela - 24th July 2012
Today has been the first day we only see the sea. We hadn't experienced that yet!
At 03:40 a.m came the wake up to do the first watch. All of us has to do something: stay in the bow for watching, looking for the sails work well, .... The most beatiuful moment was when the lights went off and we could see the stars. We felt so fortunate to live that great experinece. Then we took our breakfast and went to sleep, waiting to the next watch at 4 to 8 p.m.
After few hours having a rest, arrives a new lesson. In the following watch is when the oficial, the chief mate, explain us different issues about safety. For example he has given us a short briefing of how to react in case someone falls overboard, which is the emergency signal and which is our meeting point in this case or how to use the lifejaket. He also taught us to identify a boat that is in "collition route", watching for a red or green light and evidence of tallness.
We hope tomorrow will be as interesting as this memorable day. Untill that, we continue sailing.
Shipslog Bark Europa - Sunday 22th July
LOG for SUNDAY 22 of July – first day at the Bark Europa
In the night of the 21th of July our group of 9 joined the other trainees and crew members of the Bark Europa. After some short instructions from the first mate, we all went to look for our cabins and find some sleep. Down below our bunks were small and hot but after our long trip most of us were able to get some shut-eye. The next morning the bark Europa was literally filled with trainees from every corner of Europe. After breakfast all the trainees were introduced to each other and with the basics of life on board. A tall-ship really does create a world of its own and learning how to sail it proved to be just so. With 25 regular sails and another 6 studding sails the Bark Europa is able to hoist a total of 31 sails. For the trainees to be useful this meant only one thing; training. So we went up those masts, worked those lines and learned to steer. Eventually at around 16.00 pm we left the cheerful Lisbon crowd behind us and set for the sea where we would start our race at approximately 20.00 pm. After setting as much sails as possible, the race was on its way. For the next days each of us will steer the helm, keep the look-out, work the sails and much more, all just for one purpose: being part of this beautiful little world called the Bark Europa. And winning maybe..
SHIPSLOG ANTWERP FLYER - LISBON
During the night of the 18th of July, we arrived back in the harbour of Portugal's capital city. The crew had a wonderful time in the bays of Cabo Espichel. There isn't much else to say that would describe our small adventure.
Noon in Portugal is extremely hot (let's say about 38°C at least). It is no surprise that holding a siesta is a necessity. But, sleeping on the sails makes you as much of a sailor as sitting in a garage makes you a car.
We are having a wonderful time here in the South. It is an experience that can't be written down, you have to be here to understand. After the festivities in Lisbon, we move further down, to Cadiz. This isn't the end of the voyage and definitely not the end of this blog. We are still here, alive and kicking.
SHIPS LOG PELICAN OF LONDON - WRITING
Hi everyone!
Sorry for just writing today, I’ve been quite busy. Why? Because not only I’ve been occupied working in the ship but I’m also writing a book about this trip. Actually I just love reading and writing and that’s probably why I prefer to write in a piece of paper than in a computer. Anyway, in this kind of diary that I’m writing nearly every days I talk about everything I’ve been through since this adventure has started. About the worst moments, the hardest ones (when I was badly seasick), and also about the best moments I’ve had on board. I started thinking about writing this diary when my father suggested me so, even before the Tall Ships Races had started. Since then I couldn’t stop thinking about doing it and finally, when I was already on board I did it. Actually I’m thinking about looking for anybody who might be interested in my story, maybe to publish in a magazine or newspaper, don’t know, I just think it would be really cool because there are many people interested in this kind of events and this diary I’m writing contents everything we all have been through (well, specially me of course…after all it has been written by me). Also everything was written while those where still fresh memories which is, by my point of view, a really good thing.
Today, I still didn’t get the chance to write in my book so I’ll do it here first since I’m already here. My job today is to be in the mess. It’s kind of my first time because the other time I was supposed to be in the mess I was so seasick and weak (because I couldn’t eat anything at all) they just send me to bed. Well, here, in the mess, our job is pretty clear. We’ve to help cooking sometimes, wash dishes and stuff like that, put the tables, serve the rest of the crew that’s eating and so on. It’s not that difficult I guess. For me, the main ‘problem’ is maybe seeing and smelling all the food before everyone else and not being able to eat it…at least not yet. Apart from those tasks I’ve already talked about, today I had again an ‘Happy Hour’(which is basically a cleaning time) when I had to clean the floor. It was easy after everything else I’ve cleaned here. Yesterday, for instance, I had to clean the heads (toilets), but I’m definitely not complaining because I got lucky and got an easy job, much better than cleaning the toilets them self as another person had to do. The ‘Happy Hour’ was, as usual, after the meeting. This time, in the meeting, after they’ve showed us where we us and what’s our plan for today, they gave us a bracelet where is written ‘The Tall Ships Races 2012’ and which give us access to the other ships and some events in Lisbon which is really nice even though I’m Portuguese, for sure! Also they told us about how the watches are going to work while we’re in the dock and if and how we can go in and out during the day. I can’t wait to show this ship to my family, specially brothers and parents, and to my boyfriend and best friend! This is probably due to the fact that none of them had already been in one ship of this kind or even similar I’m sure they’ll love it!
As today we’re going to Lisbon, to Santa Apolonia’s dock I might go home, to see my family, have my second dinner (at my normal times) and take a shower! I’m miss my home comfort such as my bedroom, bathroom, and my mom’s food but I have no complains, the cabins are great such as the toilets, and the food is much better than I thought it would be!
Well, I’ve to go, I’ve things to do! See you!
Sara Onofre
PS – since I’m Portuguese this has been an huge opportunity to test and of course improve my English skills which is great!
SHIPS LOG PELICAN OF LONDON - FUN
My time at the Pelican of London has been amazing! I came to St. Malo excited and nervous, I have never done anything like this before. I did not get to meet everyone on the ship before we had to dress up as pirates and join the crew parade. This was a really fun experience, and at the end of the parade I had already made some friends. Even if we did not know each other, we managed to win the crew parade! The actual sailing has been fantastic, and I have learned a lot on board the Pelican. I now know how to brace the yards and tie several knots.
Working shifts has been challenging, especially working the 4 – 8 shift, and getting up in the middle of the night. The crew has arranged a lot of fun games, and this had made my experience even better. Here is always something fun going on in this ship. We have played murder, which is a game were you have to “kill” a certain person on the ship with a random item on a certain place in the boat. For example I had to kill the bosun with a biscuit standing next to the captain. We have also had a boat race, where each team made a boat and raced against each other. The people I have met on this trip are amazing, and this is an experience I will remember for the rest of my life. Hopefully I will be back soon.
- Anna -
SHIPSLOG PELICAN OF LONDON - WHALES
Waking up for watch at 12 o’clock at night has never been my favourite, but with all the stars, the warm wind and the dolphins next to the boat you really can’t complain. It couldn’t be better I’m really happy to be here since I love to be at sea and even if we have had though weather it hasn’t bothered me. You just feel so great when you are standing at the bow looking down into the water or standing by the helm and the ship do as you want.
I’ve seen whales for the first time in my life, and two times to top it up a bit more J. We see dolphins every day. They come really close, and the water is so clear that you can still see them even if they are a few meters under the surface at night. It’s truly amazing.
Today we’ve started to make the ship look representable, since we are soon to arrive in Lisbon. We had a proper Happy hour yesterday so most cabins and other areas are really clean. What we are doing today is the brass. It’s sad that it’s soon going to be over for my part. I don’t want to go home yet. We have so much fun and my stomach really hurts when I start laughing because I have laughed so much. The crew has so many interesting stories to tell and they have a lovely sense of humour. Hopefully I will see you next year again. Fair winds and the best of luck.
Mikaela Sundman
SHIPSLOG PELICAN OF LONDON - Day 10 - St Malo - Lisbon
It is Day 10 of our voyage and we are steadily approaching the Tall Ships Race finish line off the Portuguese coast near Lisbon. The sun is shining brightly on deck – the warmest weather of the trip - and all the trainees are excited about seeing land again since our departure from Saint Malo.
In the last 10 days we all have experienced and learnt many new things. When I arrived on board Pelican I was placed in Main Watch, under the supervision of watch leader Nigel from Canada. My watch of 8 trainees was made up from a variety of nationalities – UK, France, Norway, Portugal, Switzerland, Italy and myself (Australia), which made for interesting conversations and hilarious communication events throughout the trip. I have really enjoyed being part of such a multi-national crew, as I found it adds to the character and spirit of the team, and have learnt so much about other countries, and now have friends all over the world.
As a watch we have battled sea sickness, learnt to take the helm, did navigation exercises, worked out which rope is which on the deck, and encouraged each other when working aloft. We have all helped out in the galley and pushed through the many “Happy Hours” of cleaning in the morning. We all discovered you couldn’t just shove all the stuff floating around your cabin under your duvet for Captain’s inspection either! Experiencing all these previously unfamiliar activities as a group on a beautiful Tall ship has taught me many lessons in teamwork and communication, and also the value of remaining positive in your outlook, and not letting others bring you down.
Around Day 6 it was clear that our ship would not be really in the running for winning the race, owing to changing of winds and bad weather in the Bay of Biscay. This in fact resulted in our ship tacking and heading northwest instead of south to Lisbon, but I was especially impressed with how our watch did not lament this fact, but carried on and made the most of each day. This is something you can always apply to life – sometimes it takes a reverse direction and everything seems to be going wrong but the important thing is to persevere and keep a smile on your face – or get your friend to tickle you until that smile returns. Either that or do a dance in a harness when you don’t realise the 1st mate is watching…
Other things I have particularly enjoyed is the rolling and motion of the ship. This may seem strange but I found it mostly quite relaxing when going to sleep, and it brought out many funny moments, and always made you think exactly about how to tackle everyday activities, such as taking a shower or keeping food on your plate so it doesn’t end up in someone else’s lap. I’ve also really enjoyed meeting everyone else on board, trainees and crew, and having a brilliant psychological break from my medical studies in Australia. I’m really looking forward to the last days of the voyage and the time in Lisbon and want to thank you for your kind sponsorship of my trip so far!
Rebecca Kuehn
SHIPSLOG PELICAN OF LONDON - 16 July 2012
It’s Day 10, the 16th of July, the day that we arrived in Lisbon, after nine days sailing on board in one of the most popular English tall ships – the Pelican of London.
These nine days were completely different from my ordinary life, and I’m not just talking about the space where I’m in (like stay 5 days with the ground at a lean of 15 degrees with 24 other trainees). Also living with rigid schedules to comply with is a thing that I’m not used to do. But probably the biggest difference was for a person who has lived for 3 years alone like me, to share a “house” with more than 30 persons who I never saw before, from all “corners” of the world.
In my case, as a student of naval engineering, it was like living in one of the books that I used to study. Sailing on T.S. Pelican could be a lecture in my course. Here I could see that I’m not just engineer, I can be also a sailor.
It also was my first time in an inter-cultural experience as in my watch there were trainees from 7 countries – Italy, Norway, France, UK, Australia, Switzerland, and myself (Portugal). I learnt that in spite of people coming from different countries and cultures, we are not that different, we are all similar. It was an enriching experience, for example tasting different foods from other countries. Also the linguistic difficulties sometimes were hard and frustrating because I was the only one not fluent in English in my watch but after some days, I was improving.
What did I enjoy most? Climbing the main mast, to the top. Also facing an angry sea in the bow of ship was not a scary moment, it was peaceful, I felt alive, being able to feel every movement of the ship. Set sails, seeing daily progresses on charts and GPS and trying a lot of things make the ships faster and faster.
And now, I am looking forward to the rest of the voyage and the time in Lisbon, my current home, with the other trainees and my new friends.
Pedro Mendonca
SHIPSLOG SANTA MARIA MANUELA - 15 July 2012
As our group mainly consists of people from France, we all celebrated today National day of France. French girls draw on trainees' cheeks colours of French flags and at least for one day we all became French :) That was pretty nice as, in my opinion, friendship between representatives of different countries is one of this race, which was quite good implemented in today's event.
One more thing to be mentioned for this day was the alarm training. At nearly 1pm there was an alarm signal heard all over the board, and everybody including crew members were to take and wear their life jackets and to gather in proper places on board. Then the captain explained to usdetails of what should be done in case of different types of alarm. As well, we were shown how to put the saving boat on water. You can be sure, that after that event we were not in the hurry to take off our jackets - as that was one of the rare moments when all of trainees are together, we took advantage of the situation to take pictures in such bright outfits :) Being on the watch we had one more new experience - climbing the match. Though it was pretty scary for me (I'm afraid of the highth sometimes), I was eager to climb up. And it definitely worth it - the view of the sea from that point appeared to be unforgetfully beautiful!
At the moment it's pretty clear that SMM is approaching Portugal - the sun is out from clouds, so some of trainees are enjoying it laying on the deck. And may I say you, it is the real happiness which can be read from their smiles:)
As I wrote previously, because of the weather conditions the SMM had to change her course, and that was the reason why we lost one day in competition. But to say truly, I've never heard that somebody from trainees is upset on that issue. Actually, there exist even an opposite reaction - we are happy that we have one more day to be spend at the sea. Hope you are having a beautiful weather as well!
SHIPSLOG SANTA MARIA MANUELA - 14 July 2012
Luckily, nobody got seasick because of the direction has been changed, but our group had quite a hard night watch. The ship was going more or less 20 degrees to the starboard side, so waves on that side seemed to be higher than they actually were. Sometimes they reached the board, so we should have been careful not to get wet. But even with such conditions it was kind of adventure :) Morning (which as usual starts for group A near 11am) wasn't much promising in terms of the weather. During our lunch we saw waves beating the windows and it was heard how hard the wind was stroking the sailors. But just as we started our watch magically the sun came out. The dolphins joined the SMM again, and for few minutes even the whale could be seen. Though such pleasure moment of sun were pretty quick to disappear, still they gave us positive mood.
SHIPSLOG ALEXANDER VON HUMBOLDT - 13 July 2012
Friday 13th July
Today was a very tough day. First watch started at midnight and it was very windy and dark, without any stars, and the waves were getting higher and higher. We also had a hard job to do – we needed to set some sails and make a turn. It was a challenging job just for one watch. But we did it! The second watch from 1200 to 1600 wasn’t any easier, especially because it started to rain. The price for our hard job were watching dolphins and, as always, a delicious CAKE!
Kasia & Zosia
SHIPSLOG BARK EUROPA EU EXCHANGE - 13 July 2012
Friday 13th July
Today, we had watch between 4 am and 8 am. It was pretty stormy outside and a lot of us were seasick, Chris amongst others. We had to take care of each other and take on the duties of those who were not feeling well. We had a good breakfast and after that most of us went to sleep for a while, as the red watch took over. At about 10.30 am we did another tack and turned back south towards Lisbon. Almost everyone was awake to help. After lunch, we had watch between 4 pm and 6 pm. There was a lot to do with the sails and it was sunny so the watch was enjoyed by everyone as most people had recovered from the night. Some of us climbed the mast to help set some sails. The British were scheduled to make dinner and we had a lovely curry (Yezi thought it tasted like the Dutch dinner). We celebrated Sarah’s birthday with carrot cake and singing. It was still very sunny and nice outside, but still the white watch had to go to bed early to prepare for next watch between 12 am and 4 am.
SHIPSLOG BARK EUROPA EU EXCHANGE - 12 July 2012
Thursday 12th July
Today we had our first watch at 08.00 to 12.00. After the captains had a briefing later in the day, we cleaned our rooms, and us girls climbed in the masts to take a picture. Afterwards the Dutch trainees had a presentation of their country, and they told us about their culture of bicycles and we got to taste their “stroopwafels”. We got to meet their Santaclaus in Dutch “Sinterklaas”, and he also brought presents for us. Our next watch was at 18.00 to 20.00, and I got the chance to climb in the masts, and be at the helm. At 19.00 it was dinnertime, and the dinner of the day were made by the Italian trainees. The watch was ended by being at the lookout with Judith, before having our usual clearing where we talk about what went good and wrong. Heading in direction Spain, many of us got phone signal, and one of the trainees could bring us the good news after talking to her mother, that we had been, and were at first place in our class. This were news that made us very happy, but unfortunately we had to tack because of the wind direction, so now we aren’t so sure about our first place anymore. But our watches of today have been good, and we have had a lot of fun, and we have seen dolphins swinging along the boat.
SHIPSLOG ALEXANDER VON HUMBOLDT - 12 July 2012
It was 4AM when I came on deck. The sky was open so we could see clearly the moon and the stars. There were many shooting stars so we wished for good winds from the good direction. Finally we saw a beautiful sunrise too. Unfortunately our wishes did not help very much. Now we are heading towards the waypoint at cape Finistere but the wind has changed in the wrong direction so it is difficult to reach the waypoint without having to tack. We are using an unconventional way to set the sails so we can sail as high to the wind as possible. Let’s hope it works.
The captain informed us during lunch with some good news, he said we are again first in our class! We celibrated with Sherry, the god of the sea got the first sip.
We also climbed the mast today. The sun was shining and to make the picture complete some dolphins came swimming next to the boat. So it was a beautiful day at the sea today.
Trainee Marie
SHIPSLOG PELICAN OF LONDON - 12 July 2012
Thursday, July 12, 2012 5:25am
It's four o'clock in the morning. I was falling asleep during my watch when suddenly a whale spouted water in front of me, so I decided to start writing something about my amazing voyage to Lisbon. Now, we are sailing around the Bay of Biscay protected by the light of the stars which are shining in the dark sky, I can also see Venus, Jupiter and Mars : they are my friends during this watch. Maybe you don't know exactly what a watch is, in fact it is a group of different activities that you do at different periods of the day. Of course you are not alone but with the rest of your watch group who help you steer at the helm, trim the sails and keep a lookout for other ships, etc.
Yesterday I was on the bowsprit stowing the jib when a group of dolphins started to jump out of the water, spraying me with water. Then we had a spanker party on the poop deck with the rest of the crew : this year the T.S. Pelican has got a very international crew composed of people coming from eleven different countries.
The captain is calling for me to go aloft so I must stop writing now. I leave you with a wonderful image of the sun rising over the ocean's horizon.
SHIPSLOG ALEXANDER VON HUMBOLDT - 10 July 2012
Tuesday 10 july 2012
Regards from ALEXANDER VOM HUMBOLDT. Nice sailing today, 11 knots, everthing is well.
Today was a very nice day..we all enjoyed it!!! You know why??? Because we started the race..and when I am writing you we are in a good position! Alexander is going very fast, 11 knots. We passed almost all the other ships, thanks to this speed I took many pictures from the other ships!
We began the day with a beautiful sunrise, nice weather, good wind so perfect to sail.
It’s only the second day but we can already write to you that it is a wonderful experience..we love sailing but it’s really funny to sail a tall one.The crew members are very dynamic and we learn many things everyday. Today we learn to do the most famous knot. Our favorite experience was to climb on the masts. Indeed the sensations are very unique and very strong. And for me (Delphine), it was to see Dolphins swimming at the bow of Alexander. Now the most difficult is to stay up on the ship, so we have to be careful all the time.
Bastien and Delphine
SHIPS LOG PELICAN OF LONDON - RACE 1
Tall Ship Pelican of London - Log Race 1 Saint Malo – Lisbon
Fourth day on the Pelican, since we've left St.Malo most of the crew have been sea sick and I'm one of the few lucky one's that hasn't been. Now that we have got all the sails set and that we are off the contnantal shelf the sea isn't as rough as it used to be, and the ship is steadier but it's leaning on port side. This last fact makes me slide up and down in my bed and it's pretty hard to go to sleep. Moreover, we never really get a full night of sleep because of the watches at night. Each hour of free time becomes some rest time. This new rythme is tiring and also messes up all notions of time but I guess I'll just have to get used to it and manage it. However, this sailing trip has been a really nice experience so far, I discover every day a new aspect of sailing and it's very interesting.
Edward (France)
TRAINEE LOG SANTA MARIA MANUELA SAINT MALO - LISBON
10 JULY 2012
You might have been interested of how the Tall Ship race 2012 from St. Malo to Lisboa is going? at SMM board. In that case I would be more than glad to share some of my views and thoughts regarding this experience. Though today is only the third day from official start date, there are already too much emotions to share. I will do my best in order to write these notes as structured as possible, but all Your comments and recommendations of what is more interesting for You to know are highly welcomed.
The main thing I have learnt by now is that the ship in the first turn is her team. Though the ship's characteristics are very important, they are quite useless if people on the board are not playing like one team. So that is why, in my opinion, we as SMM trainees are very lucky - being from several different countries we still managed not only get to know each other, but to make a good team in order to learn better new things.
Especially since the watches have started, we gained a habit to get together to discuss new things and share gained during the watch knowledge.
Moreover, crew members are nice and patient to our questions, which I guess sometimes might be simple and funny, explaining every small detail we eager to know. Even though some of the team members are not speaking English, for some reason it was never the problem to understand each other. And i will not be surprised if by the end of the journey i will start to speak Portugese. :-)
This is shortly about the overall impression for the first days on board.Tomorrow I will share with some experience of day and night watches.
Trainee Yulia
SHIPSLOG ALEXANDER VON HUMBOLDT RACE 1
9th July
Today we had our first night watch, it was exciting because we had a chance to set sails for the first time. The event of the day was the emergency exercises. We had to run up the deck as if there was a real fire on the board; everyone had to wear their life vests and gather in one place. Members of the crew pretended to search for and kill the fire using the professional equipment. The price for our patience during the exercises was an amazing cake!
8th July
The day started with delicious breakfast. We were introduced to the ship and the crew which proved to be very friendly and chilled out. We left Saint Malo at 1300 with the great weather and thousands of spectators cheering us up, singing and clapping together with Alex’s crew and trainees. After the amazing time in the port, the real live on the ship has begun; we were divided into three watches and started our daily routine. Apart from the deck duties, some of us had to work in the kitchen to help the cooks with the meals and cleaning.
KM ROC Kop van Noord training reis Gedicht
YESYESYES we gaan varen over de woelige golven.
Maar haast onverwachts werden wij door “zeeziekte” bedolven.
Wij begonnen de reis met een hoop lachende gezichten en dat deed mij vreugd.
Want er is niks mooiers dan een lachende jeugd.
Klimmen en klauteren in de masten vond men mooi.
Iedereen deed zijn ding zonder geklooi.
Lekker in het dagverblijf spelletjes spelen in onze vrije tijd.
Ik weet zeker dat niemand denkt:” goh wat heb ik toch een spijt”.
Want er is niks mooiers dan zeilen!
Toch moet er ook gewerkt worden want we moeten elke dag dweilen.
Maar dat doen wij veel plezier en zingen in koor:
“ Zet eens wat vette hardcore op want dit softe gedoe is geen gehoor”.
Lekker schrobben van ’t kontje tot de boegspriet.
Ja ik weet het echt zeker, niemand gaat naar huis met een gevoel van verdriet.
Want stiekem houden wij allen van varen over de woelige golven.
En uiteindelijk hebben wij de “zeeziekte” bedolven.
Met een hoop lol en kameraadschap kom je het verst.
Jongens jongens wat zal ik hier nog altijd leuk op terug kijken zoals wij allen de morgenster door de golven heen hebben geperst.
Naar Engeland en weer terug met tassen vol cadeautjes en mooie verhalen.
Zullen wij het land omarmen en stiekem toch een beetje balen want het was een super mooie trip.
Nu we jullie verlaten zijn we toch een beetje sip.
Ik hoop wellicht tot snel!
Jullie zijn allen een mooi stel!
KM ROC Kop van Noord training reis
Op de morgenster is het heel erg gezellig. De bemanning is ook heel gezellig. De activiteiten die je doet zijn leuk maar soms ook best wel zwaar. Het klimmen in de mast is in het begin wel een beetje eng. Maar als je dat een paar keer gedaan heb word het steeds leuker.
Ja …… wij van de begeleiding hebben een bijzondere tocht tot nu toe. Na zeilmanoeuvres op het Marsdiep, zijn we via het Molengat naar buiten gevaren. De eerste schreeuw om begeleiding was bij de Mg 5 te horen. Toch veel grenzen verlegd; je zal maar mogen klimmen in het wand en uitkijk houden over de eindeloze zee. Of roerganger zijn tot je vingers eraf vallen. Dan de WC’s schoonmaken en daarna heerlijk eten in de openlucht. Engeland in zicht, hoera.
Log Morgenster 14 april 2012
Op een donkere regenachtige maandagmiddag kwam ik, aan bij de morgenster, de afgesproken tijd was 4 uur, dus ik wou rond 2 uur van huis vertrekken, maar mijn moeder wist dat natuurlijk beter dus om 1 uur vertrokken we van huis. Om half 3 waren we al in Den Helder, dat was dus ietsjes te vroeg, maar ik was niet de enige, want 1 van mijn klasgenoten was er ook al, en even later kwam nog iemand ook veels te vroeg. Toen mochten we onze tas(sen) aan boord leggen, maar ik had uiteraard wat hulp nodig met mijn tas op mijn rug te krijgen omdat ik 24 blikjes cola, een pak caprisunne, 6 pakjes wicky, 8 blikjes energy drink, 4 flesjes AA, en een stuk of 5 zakken snoep mee had, en niet te vergeten alle kleren. Na een zeer emotioneel en zwaar afscheid van onze ouders, vertrokken we. We kregen te horen in welke groepen we zaten, en welke wachten we moesten lopen. Ik had de witte wacht, oftwel, de wacht van 12 tot 4 ’s nachts en van 12 tot 4 overdag. In onze begeleiding zaten Sergeant Kieviet, Sam en Maarten. Ik zal ze even allemaal beschrijven. Sergeant Kieviet begint de dag nooit zonder koffie, en eindigt de dag nooit zonder een drankje. Sam is een Belg die nooit met de motor wil varen, maar alleen met de zeilen, ookal betekend dat, dat we maar 0,8 mijl per uur varen. En Maarten is de man die je alles kan vragen, en je krijgt overal een leerzaam antwoord op. We hadden dus een hele leuke begeleiding, met wie je veel kan lachen, maar ook veel bij kan leren. We vertrokken dus maandag rond 5 uur, met een stevige wind en wat regen. Na eindeloos uitgezwaaid te zijn door onze emotionele ouders dachten we eindelijk van ze af te zijn, maar toen kwamen we in de sluis, en ja hoor, daar stonden ze ons weer op te wachten. Dus nog even lief lachen naar onze ouders en we waren weg. De eerste nacht gingen we voor anker ergens bij Texel en hadden we een reewacht, normaal loop je 4 uur achter elkaar wacht, waarbij eentje stuurt, en twee op de uitkijk staan, maar bij de reewacht verdeel je die 4 uurtjes over je groep en loop je een beetje rond het schip, en eet je tosti’s, het komt er op neer dat je meer tosti’s ziet dan schepen. De volgende dag was weer vol aan de bak, want we hadden een stevige wind en we ‘rolden’ op de zee, wat dus inhoudt dat je heen en weer gaat. De golven waren redelijk hoog, en een paar mensen konden die verrukkelijke tomatensoep die Marjan had gemaakt helaas niet binnenhouden en werden gedwongen om het aan de vissen te geven. De volgende dag kwamen we aan in Helgoland, een belangstingvrij Duits eilandje, waar ze in elke winkel alleen maar parfum, drank, sigaretten, en chocola verkochten, Het was er wel supermooi vanwege de rode rotsen. De volgende dag om 2 uur vertrokken we weer vanuit helgoland richting Den Helder.
Log Morgenster 13 april 2012
De zeereis naar Helgoland (een klein eiland dat hoort bij Duitsland) begon op een maandag laat in de middag. Terwijl er een redelijke wind stond en het lichtelijk regende voltooide wij succesvol de afmeerprocedure en gingen op weg naar onze bestemming zoals hierboven al genoemd. De onze klas werd verdeeld over drie wachten een witte wacht, een rode wacht en tot slot de wacht waar ik zelf bij zit de blauwe wacht, ook bestond elke wacht uit een begeleider van het ROC of een SGT die ons normaliter begeleiden op de stages en twee of drie leden van de bemanning van de morgenster. Onze groep kreeg als begeleider meneer Altena; parttime leraar op het Deltion en oud-schipper, Lex één van de bemanningsleden die vroeger ook werkzaam was bij de Marine, Mathias; die naast het zeilen op dit schip ook werkt als baggeraar en Jacob die een manusje van alles lijkt te zijn en heel behulpzaam is. De dagen hier hebben over het algemeen een vaste routine die bestaat uit wachtlopen, eten, slapen, schoonmaken, wachtlopen en overdag een oefening of het werken met de zeilen. Tijdens het wachtlopen sta ik meestal op de uitkijk om andere schepen, boeien etc te melden. Daarnaast ben ik graag roerganger het is namelijk simpelweg gewoon leuk om de controle over het schip te hebben en zorgen dat het een goede koers blijft varen. Na ruim 2 en een halve dag varen kwamen we laat in de middag aan op Helgoland waar we na het meren en het avondeten het eiland mochten bekijken. De dag daarop (donderdag) nadat iedereen inkopen had gedaan verlieten we het eiland of beter gezegd de veredelde rots en deden we die middag een man over boord oefening, waarbij iedereen om beurten met de bijboot het water in mocht om vervolgens naar de boei te schuren en de zogenaamde drenkeling te redden. Na de oefening was het weer tijd om mijn wacht te doen van 4 uur s ’middags tot 8 uur s ’avonds om vervolgens te eten en te slapen tot 4 uur s ‘ochtends om weer met de wacht te beginnen. Ik was bezig op het achterschip tot mij werd gevraagd om dit stukje te schrijven op moment van schrijven is het vrijdag 13 april 2012 6 uur in de ochtend en duurt mijn wacht nog 2 uur. Op dit moment is het ook tijd om te stoppen met schrijven aangezien ik ga helpen met het verbrassen van de zeilen zodat ze voldoende wind krijgen en we zaterdag weer kunnen meren in Nederland.
Heb jij altijd al een internationale uitwisseling mee willen maken?
Deze zomer organiseren wij 7 uitwisselingen aan boord van Tall Ships. Er zullen 4 uitwisselingen plaats vinden tijdens de Tall Ships Races en 3 buiten de Tall Ships Races. De nationaliteiten die meedoen aan de uitwisseling wisselt per schip.
Zo zijn er op de Lord Nelson jongeren van Portugese, Franse, Spaanse, Engelse en Nederlandse afkomst. Op de Bark Europa zullen jongeren vanuit Italie, Zweden, Engeland, Belgie, Frankrijk, Noorwegen, Portugal en Nederland aan boord zijn. De Lord Nelson en de Bark Europa zullen beide tijdens de Tall Ships Races een uitwisseling aan boord hebben.
Op de Gulden Leeuw zijn er jongeren van Deense, Zweedse, Belgische, Estlands, Duitse, Engelse en Nederlandse afkomst aanwezig. Zij zullen een traject afleggen van Falmouth naar Rostock.
Er zijn nog steeds plaatsen vrij voor Nederlandse jongeren op de Lord Nelson en de Gulden Leeuw. Op de Bark Europa zijn er nog plaatsen vrij voor Belgische jongeren.
Ben jij tussen de 15-25 jaar en ben jij klaar voor een avontuur deze zomer? Meld je dan snel aan bij het tabje online boeken!
Blog Tecla 27 maart 2012
Weer onderweg!
Sinds afgelopen donderdag is de Tecla weer onderweg! De reis is begonnen in Den Helder en zal eindigen in Hellevoetsluis. Aan boord zijn jongeren, die met ondersteuning van Stichting Wilhelmus, een tocht maken richting Engeland, om zo de Geuzen geschiedenis weer onder jongeren te brengen. 1 April zijn in Brielle festiviteiten, maar aangezien Brielle een vaste lage brug heeft, zal de Tecla jammer genoeg in Hellevoetsluis moeten eindigen.
De jongeren aan boord zijn allemaal geselecteerd door de coach Yolande, die ook tijdens de tocht de jongeren zal begeleiden. In totaal zijn er 12 jongeren aan boord en twee coaches en dan natuurlijk nog de bemanning. De jongeren komen uit Den Helder en uit de buurt van Brielle.
De tocht begon donderdag om 19.00 uur, stroompje mee richting Den Oever, even wennen aan het wiebelen, zeilen hijsen, zeilen strijken, ’s morgen vroeg nog even wat diesel tanken, het weerbericht spreekt van weinig wind, om 09.30 uur weer te vertrekken richting het zeegat, weer stroompje mee, voor het windje weg, zonnetje er bij, echte zee zieken waren er dus niet. Heel rustig de avond in, de wachten beginnen goed te draaien, het buiten zijn maakt en ieder moe, maar de sfeer aan boord is uitstekend. Het rustige weer en de zon houden aan, langzaam drijven langs de kust van Belgie en dan midden in de nacht het drukste stukje vaarwater van Europa door in de pot dichte mist, alle grote vrachtschepen passeren met grote snelheden, gelukkig hebben we sinds kort AIS aan boord, zodat iedereen ons met naam etc. kan zien en aanroepen en dat betekend dan ook dat iedereen de Tecla oproept i.v.m. de geringe snelheid. Zeilen is nu eenmaal met weinig wind geen snelle sport. Gelukkig komt de zon terug en verdwijnt de mist, de wind trekt zelfs af en toe lekker aan tot een wind kracht 3 a 4 en dat is natuurlijk heerlijk zeilen. Iedereen geniet, zelfs tijdens de nachtelijke spelletjes weerwolf.
Besloten wordt Island of Wight te bezoeken, aangezien het ankeren voor Yarmouth door de stroom bijna onmogelijk is, wordt besloten de havenmeester om een plekje in de haven te vragen en dat levert een heel mooi plekje op. Na drie nachten op zee is het voor iedereen wel heel gek om weer gewoon op straat te lopen, maar als je dan lekker in de zon in de bus (rode dubbeldekker!) zit en in de zon de Needles ziet liggen geniet iedereen met volle teugen, daarna nog even naar New Port om de dag af te sluiten met een “diner on deck”
Vanmorgen weer vroeg op, waterslang aan boord, nog even wachten op genoeg water in de haven dus nog lekker even luieren in het zonnetje en dan gaat het weer verder, waar naar toe? Nog geen idee, de wind zal het bepalen, de verwachtingen rond Engeland zijn noord oost, vandaag nog een mooie 3 a 4 bft maar morgen???niks???? Eerst maar een stuk kruizen , we zien wel, in feite zijn we er al, we gingen toch zeilen met z’n allen?
Wil je de Tecla live volgen? http://www.marinetraffic.com/ais/nl/default.aspx
Harlinger Vlootdag BEN ERBIJ!
De Harlinger Vlootdag wordt dit jaar gehouden op zaterdag 14 april, van 12:00 tot 18:00 uur. De opening van het zeilseizoen van de zeilvloot wordt dan feestelijk gevierd in en rond de Zuiderhaven van Harlingen.
In de zuiderhaven liggen de traditionele zeilschepen van de zeilvloot ter bezichtiging. Bezoekers kunnen met een van de traditionele schepen een stukje het wad op. Meerdere shantykoren zullen de Vlootdag opluisteren en rondom de Zuiderhaven is een gezellige nautische markt met diverse demonstraties.
The Tall Ships Races Harlingen 2014 heeft ook een marktkraam tot hun beschikking tijdens de Vlootdag. Wij zijn opzoek naar enthousiaste trainees die zijn of haar ervaringen wil delen met de bezoekers. Iemand die al eerder heeft mee gezeild op een Tall Ship als trainee en hierover erg enthousiast kan vertellen. Harlinger jongeren kan motiveren en eventueel kan werven voor The Tall Ships Races. Het gaat vooral over het informeren van belangstellende bezoekers.
Je aanmelden als enthousiaste trainee kan via: info@harlingensail.com, kijk ook even op www.harlingensail.com
Verder informatie over de Vlootdag is te vinden via: http://vlootdag.nl/
Blog Eendracht 26 maart
05.00 uur
In de loop van de dag zijn, letterlijk, praktisch alle zeilen bijgezet. Jammer dat we onze Eendracht niet op een afstandje kunnen bekijken. Moet een prachtig gezicht zijn! In totaal zijn er gisteren 223 mijl afgelegd. Ongeveer de afstand van Maastricht naar Groningen. De koers was steeds 60 graden, richting de punt van Bretagne (Quessant). Het was wisselend bewolkt en door de straffe wind best fris. Sinds ons vertrek is de watertemperatuur al 2 graden gedaald, van 16,2 naar 14,2 graden. Gistermiddag om 5 uur hebben we het 40-jarig huwelijk van onze scheepsarts gevierd. Omdat ook zijn echtgenote aan boord is was dat reuze gezellig. Een heerlijke cocktail bracht ons in de juiste stemming. Boy (de dokter) vatte dit jubileum op z’n Twents samen: ‘’we lopen elkaar nog niks in de weg’’. Het avondmaal bestond uit een Indische rijsttafel met alles erop en eraan. Op dit moment is onze positie 42.35 Noord en 19.11 West. We varen richting een gebied met weinig wind, dus er zal vandaag nog het nodige op zeiltechnisch vlak gaan gebeuren.
Namens de blauwe wacht
Tall Ships Races Harlingen daagt je uit!
The Tall Ships Races Harlingen 2014 (TSR 2014) daagt je uit om met ideeen te komen. Natuurlijk kunnen en willen we de The Tall Ships Races Harlingen 2014 niet zonder jouw input organiseren. We willen je dan ook uitdagen! Heb je een idee waarvan je denkt: dit mag niet ontbreken tijdens dit geweldige evenement?
Denk met ons mee!
Heb je een idee over hoe wij samen met jou Harlingen Sail 2014 tot een onvergetelijk evenement kunnen maken? Hoe groot of klein je idee ook is deel het met ons! Graag zien we je idee, welke moet aansluiten op ons thema ‘An Ocean of Experience’, tegemoet. Dit samen met de uitleg hoe we dit het beste tot uitvoering kunnen brengen. Hou rekening met de kosten dus gooi al je creativiteit in de strijd.
Mail je idee
Je kunt je idee mailen voor 16 april 2012 naar het volgende mailadres: info@harlingensail.com onder vermelding van ‘Idee TSR 2014’. Na binnenkomst van alle ideeën wordt er een selectie gemaakt en kijken we welke het meest aansluiten op het thema en binnen ons budget passen. Wie weet zie je jou idee terug in juli 2014, en natuurlijk nemen we contact met je op!
Bron: Tall Ships Harlingen
Blog Eendracht 26 maart 2012
Wij als rode wacht lopen nu al enkele dagen de 08.00-12.00 uur en de 20.00-24.00 wacht. 's Morgens bij daglicht kun je ongeveer 12 mijl ver zien, 's Avonds in het donker kun je de lichten op de scheepsmasten tot ruim 20 mijl zien, het schip zelf zit dan nog onder de horizon, bij gebrek aan echte schepen willen we laagstaande sterren ook wel voor een schip aanzien. Tijdens onze wacht is overdag nog geen schip waargenomen, in het donker worden een of twee schepen opgemerkt die meestal op grote afstand blijven. Hierop is natuurlijk ook een uitzondering. Een schip lag op ram(p)koers zodat de stuurman een flitsende actie heeft ondernomen. De koers werd tijdig 5 graden verlegd (dit is een koud kunstje voor de roerganger van de rode wacht) waardoor we achter dit containerschip met bestemming Miami langs voeren. Er is nog geinformeerd of iemand naar Miami wilde maar niemand wilde overstappen.
Per wacht wordt 30 tot 40 mijl afgelegd. Door de gunstige windrichting wordt zo per dag ruim 200 mijl afgelegd volledig in de goede richting. We zitten ondertussen zo'n 660 mijl van het puntje van Bretagne. Doordat de wind iets afneemt is vandaag het rif uit het grootzeil gehaald, het gaffeltopzeil op het grootzeil gezet en de werkbuitenkluiver gewisseld voor de grote buitenkluiver natuurlijk met ondersteuning van de rode wacht, zelfs buiten diensttijd. Dit is Eendrachtig samenwerken. We stuiven nu onder vol tuig richting Kanaal. Vanavond zijn gaffeltopzeiltjes weer naar beneden gehaald. Helaas is de verwachting dat in het Kanaal de wind oostelijk zal worden. Afhankelijk van de beschikbare tijd wordt dit laveren of het opstarten van de tor, want Rotterdam we blijven eraan komen. Morgen wisselt het wachtschema en gaan we een aantal dagen de 04.00-08.00 uur en 16.00-20.00 uur wachten lopen. Dat betekent dat er 's nachts tostie's gebakken gaan worden, die hebben we in onze huidige wachten helaas moeten missen. Ook wordt vanacht de klok een uur vooruit gezet i.v.m. de zomertijd om een beetje in de buurt van de Nederlandse tijd te blijven (2 uur verschil). Dit betekent dat de nacht een uur korter wordt of de evaluatietijd er onder moet lijden, dit is weer slecht voor de bonnenomzet.
De rode wacht
Blog Eendracht 25 maart 2012
Zondag 25 maart 04.00 uur
Zojuist de wacht gewisseld met de Witte Wacht. We gaan als een speer onder een prachtige sterrenhemel. Sinds ons vertrek hebben we zojuist voor het eerst een schip gepasseerd. De opwinding was bijna groter dan de ontmoetingen met dolfijnen en walvissen.
De Eendracht ligt perfect getrimd en we snijden met een 'gangetje' van ongeveer 10 knopen door de lange deining. Het lijkt wel een grote wieg zodat we, in tegenstelling tot de vorige nacht, heerlijk hebben geslapen. Gelukkig beginnen ook de laatste opstappers ingeslingerd te raken.
Zoals al gemeld door de Witte Wacht zijn we gisteren druk bezig geweest op het dek: extra zeilen bijgezet en reven uit de zeilen gehaald. Dit alles onder leiding van onze dirigent Bootsman Floortje. Prima teamwork met een lekker zonnetje. Factor 50 was dan ook wel nodig. Als blauwe wacht zijn we ook begonnen met het poetsen van het koperwerk. In Rotterdam moet alles er Spic&Span uitzien.
Het is al weer zondag zodat we straks worden verwend met gebakken eieren en spek. Voor het zover is, worden de nodige inspectie- en veiligheidsrondes gelopen. Tegen zessen komt de zon weer op; een prachtig schouwspel midden op de oceaan.
Voor het thuisfront: op dit moment is onze positie 40.43 Noord en 23.01 West. Namens de blauwe wacht
Blog Eendacht 24 maart 2012
Zaterdag 24 Maart 17.15 uur
We varen nu volledig op zeil en daar ging het om: “zeilen op de oceaan”. Dat heeft wat inspanningen gekost, we moesten vandaag door de wind dat heet hier overstag gaan daarna de reven uit het schoenerzeil gehaald om meer zeiloppervlakte te creeren en het topzeiltje naar boven gehesen op het schoenerzeil, de opdracht om dit uit te voeren was aan de witte wacht maar dat konden we niet alleen dus dank zij de medewerking van de gehele bemanning inclusief schipper en deskundige bootsman Floor is het geheel perfect gelukt.
Vanochtend om 12.00 uur met de witte wacht begonnen, eerst vooreten om te kunnen zeunen voor de landrotten is dat het bedienen tijdens het eten , omdat het op een slingerend schip niet handig is om gezamenlijk door de kombuis te wandelen. Daarna het dek gezwabberd en aangespoten. Kortom het was voor de witte wacht druk vandaag, dat heet een doe-vakantie en het is ook fantastisch zeker de samenwerking tussen een ieder dat is echt genieten.
We werden vandaag heel vaak begroet door mee zwemmende dolfijnen, dat zijn ook teamplayers vandaar, het leuke is ze staan niet op de foto, het was helaas steeds te laat ondanks de camera’s in de aanslag.
Om 18.15 gaan we gezamenlijk weer heerlijk eten. Bert en Karin gaan daar weer smakelijk voor zorgen , onbegrijpelijk hoe zij uit zo’n klein keukentje zoveel lekkernij kunnen toveren midden op de oceaan. We kijken uit naar de nachtdienst, met een prachtige sterrenhemel zeilend op de oceaan dit is echt kicken.
Namens de witte wacht
Blog Eendracht 23 maart 2012
22 maart Ponta Delgada
Dit was de dag dat we zouden vertrekken. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind. Er stond een windkrachtje 9 recht op de haveningang met een deining van 4 tot 6 meter. De golven sloegen over de 8 meter hoge kademuur, de havenwerkers werden regelmatig overspoeld. De schipper vond het niet verstandig om naar buiten te gaan.
Vanochtend werden we om 07.00 uur gepord waarna de gebruikelijk scheepsplichtplegingen, sloepenrol, bakstag oefeningen en lier handeling, werden uitgevoerd om naar zee te gaan.
Tijdens pikheet (= koffietijd om 10.00 uur) werden we getrakteerd op appeltaart voor de jarigen Paul en Coen. Ook is de dokter samen met Gerard kaas gaan halen omdat de kok vond dat we te weinig kaas aan boord hadden voor de nachtelijke tostie's. Omdat we toch niet vertrokken, zijn Leeke (officieel om de weersverwachting van internet te raadplegen) en een aantal bemanningsleden ’s avonds nog even de wal op gegaan om een studentenkroeg te bezoeken. Een vaas vol bier voor €2.50. We zeggen er niet bij hoeveel vazen er geleverd zijn.
23 maart op zee. We lagen gisteren met 14 trossen vast en toch brak er weer een tros. Om 07.00 hebben we losgegooid, hebben de loods een lift gegeven van 100 mtr waarna hij weer zijn eigen bootje prefereerde. Buiten viel het gehobbel mee. Na een tijdje hebben we de zeilen gehesen en nu varen we voor de wind met de bezaan, de boomfok en buitenkluiver in de richting van Marokko. Als we het eiland Sao Miguel voorbij zijn maken we een stormrondje, hijsen het schoenerzeil en dan varen we richting Kanaal. Rotterdam, we komen eraan!
De rode wacht
Blog Eendracht 21 maart 2012
Sinds maandag komen de nieuwe bemanningsleden en opstappers aan boord voor de slotetappe naar Rotterdam. Het weer in de Azoren is niet best: veel wind en regen. Vandaag is er nog druk gebruik gemaakt van de mogelijkheid om nog de laatste inkopen in Ponta Delgada te doen. Een kroegje pakken en kennismaken met de nieuwe ‘’collega’s’’ was uiteraard ook belangrijk als voorbereiding op de thuisreis. De windvooruit- zichten zijn voor alsnog niet ongunstig met mogelijk de eerste tijd wel een toename van de windkracht. Het is nog afwachten hoeveel mensen ‘’aan de pil’’ zullen moeten. Er is een nieuwe dokter aan boord die op alles is voorbereid. Naar verwachting worden morgen, donderdag, de trossen losgegooid. Voorafgaande hieraan worden de nieuwe wachten ingedeeld en voorbereid op de werkzaamheden; gebruik veiligheids- middelen, zeilhandelingen enz.
Blog Eendracht 19 maart 2012
Op de terugweg van het Caraibisch gebied naar Rotterdam, heeft de Eendracht een week rond de Azoren gevaren. Door een hogedruk gebied bij de Azoren hebben we in Nederland meestal profijt van goed weer, maar als je er nu zelf middenin zit heb je amper wind, en al helemaal niet genoeg om fatsoenlijk te zeilen. De eerste dagen werd er dus op de motor gevaren. Vanaf de vertrekhaven Ponta Delgada was het eiland Faial de eerste bestemming. De haven van Horta is een bekende pleisterplaats van zeezeilers die de trans-Atlantische oversteek maken. De pieren en muren in de haven zijn een attractie met kleurrijke schilderingen en afscheidsteksten van zeilers. Verder herinnert een mooi museum aan een vulkaanuitbarsting op het eiland in 1957. Na Faial was Sao Jorge het volgende eiland dat werd aangedaan. De Eendracht paste maar net in het haventje van Velas. Ook hier schilderingen op de muur, waarvan er een herinnert aan eerdere bezoeken van de Eendracht in 1994 en 1997. Kwartiermeester Huug heeft de schildering tijdens ons bezoek vakkundig bijgewerkt. Bemanning en opstappers hebben het eiland met huurauto’s en taxi’s verkend. Een monument voor de 35 slachtoffers van een vliegtuigongeluk in 1999 maakte veel indruk, maar ook de prachtige natuur en vergezichten blijven in ons geheugen staan. Op verzoek van de opstappers werd hierna koers gezet naar het eiland Terceira. De hoofdstad van dit eiland, Angra de Heroismo, heeft een historische binnenstad die op de werelderfgoedlijst van de VN staat. We vermaakten ons de rest van de dag met zeilen en de scheepshond van Huug. Kwartiermeester Huug probeerde zijn nieuwe hond op het dek kunstjes te leren en zindelijk te maken. Maar het eigenwijze beest verdomt het om zindelijk te worden. Misschien staat er vanavond Hotdog op het menu van de kombuis, dat is weer eens wat anders dan Captains dinner.
Blog Eendracht 18 maart 2012
Wij zijn ons avontuur begonnen in Lissabon, ivm overstap naar San Miguel alwaar wij aan boord gingen. Voor mij (Michel) stond deze reis oa in het teken van de ontdekkingstochten. Het idee dat Vasco da Gama en Columbus vanaf Lissabon de grote oversteek hebben gewaagd en ondernomen, gaf voor mij het gevoel hoe dat in die tijd geweest moest zijn. Onderweg kwamen zij de Azoren tegen en gaandeweg zijn daar mensen zich gaan vestigen. Het blijft een vreemd idee dat midden in de oceaan een kolonie met Portugezen woont. Ook stond deze reis voor mij (Michel) in het teken van acceptatie: Bv dat we pas woensdag weg gingen ipv dinsdag, bv dat we de 1e 3, 4 dagen geen wind hadden, bv dat we eindelijk ergens aan wal gingen en het met bakken uit de hemel kwam en we dus niet konden wandelen of het eiland bekijken. Ook dat ik er niet op had gerekend dat ik zeeziek zou worden, duurt het een uur, een dag of de hele reis? Gelukkig is er een dokter aan boord en heeft het maar een halve dag geduurd. Over acceptatie gesproken: heb ik een paar uur mogen sturen, komen we in Sao Jorge aan : Mag ik de Eendracht de laatse mijl niet naar binnen sturen. Dat was jammer. Maar ……..de volgende ochtend kwamen we alweer bij het volgende eiland aan Terceira, jippie ik stond alweer aan her roer. Dit keer mocht ik de laatste mijl wel sturen, tot en met het afmeren.
Voor nu: geweldige tocht en ervaring, mooi weer, rustige zee en genoeg dolfijnen gespot, super belevenis !!!! Voor mij (Joke) is de ervaring meer op het gevoelsmatige contact met de overige deelnemers, meerdere malen werd ik diep geroerd door de liefdevolle aandacht die iedereen voor elkaar heeft, vooral bij zeeziekte is iedereen bezorgd en worden er pilletjes en kopjes thee voor je gehaald. Nu begrijp ik wat er met “het Eendrachtgevoel” wordt bedoeld, een situatie van aan elkaar overgeleverd zijn en er dan een positieve ervaring van te maken. Ik zou willen dat er op deze aardbol veel vaker zo met elkaar wordt omgegaan, dan zou de wereld er anders uitzien. Verder vind ik het een machtige ervaring om op zo’n mooi schip als de Eendracht mee te mogen varen, het eten aan boord is geweldig!! Onze kwartiermeester Huug houdt het moraal hoog met zijn bijzondere teksten op zeemansliederen…. Kortom niet willen missen en zeker een aanrader voor iedereen die niet 2 weken op een strand in Turkije wil liggen! DOEN!!
Blog Eendracht 15 maart 2012
Vanmorgen om 08.30 aangekomen in Horta (Faial). Gasten en deel van de bemanning met bustrip over het eiland. Weer: Wolkendrijvende lucht. Niet te koud en niet te warm ;-). Voornemens morgen (Vrijdag) op tijd te vertrekken (08.00) en proberen te zeilen. Lichte wind en deining gaan niet goed samen om zeilbare wind te hebben. Planning: eilanden bezoeken voor in de periode omdat miv zondag er wind wordt verwacht. Vrijdag voornemens in de middag Velas op Sao Jorge aan te lopen.
Blog Eendracht 14 maart 2012
Na de oversteek van Bermuda is de Eendracht op 12 maart aangekomen in de Azoren. In de haven Ponta Delgada van het hoofdeiland Sao Miguel om precies te zijn. Tijd voor een nieuwe groep opstappers, hoewel, nieuw… sommigen kunnen maar moeilijk afscheid nemen van de Eendracht en boeken gewoon nog een paar weken bij. De bemanning en de opstappers worden de komende week verwend door drie man/vrouw personeel in de kombuis.
De Azoren is een archipel van vulkaaneilanden met een prachtige natuur en prima faciliteiten voor toeristen, en is deel van Portugal. Massatoerisme is er (nog) niet, het is een waar paradijs voor liefhebbers van natuur en wandelen. Voordelig ook trouwens, waar in Verenigd Europa kan je nog voor 60 eurocent een kop koffie of voor 80 eurocent een koud pilsje in de kroeg kopen? Vanmorgen vroeg is de Eendracht de haven van Ponta Delgada uitgevaren, en liet de schipper de steven wenden naar het eiland Faial. Meteen na het verlaten van de haven ontmoetten we de eerste verassing; een Engels Tallship dat in tegenovergestelde richting voer. We hebben 24 uur varen op de motor voor de boeg. Helaas is er vandaag te weinig wind om fatsoenlijk te kunnen zeilen, maar zoals El Salavdor uit Betondorp zegt hep ieder nadeel zijn voordeel, want op de spiegelgladde zee hebben we vandaag een walvis en een flink aantal dolfijnen kunnen spotten. Wij van de Rode wacht kunnen vandaag meteen flink aan de bak met twee keer vier uur wacht. Naar verwachting arriveren we morgenvroeg in de haven van Faial, daar wachten ons nieuwe indrukken die ongetwijfeld weer mooie foto’s en herinneringen opleveren. De ploeg van de rode wacht zal er in ieder geval van gaan genieten!
Blog Eendracht 13 maart 2012
Bemanningswissel en gasten aan boord in Ponta Delgada (Sao Miguel - Azoren). Welkomst cocktail in het zonnetje in de theetuin en daarna gezamenlijk een nasimaaltijd. Een ieder een goede nachtrust gegund.
Woensdag 14 maart 2012 07.00 overal, ontbijt, sloepenrol om 08.30 ontmeerd. Ook buiten op de oceaan totaal geen wind en de zee olie-achtig glad, maar wel lekker T-shirt weer. Oppassen voor verbranden zo na de Hollandse winter. Buitengaats zijn we dicht langs de Stavros Niarchos gevaren, een Engels zeilschip opweg naar waar wij vandaan kwamen. De eerste walvis hebben we al gezien en zijn rustig slingerend op de deining op de motorvarend op weg naar Horta op het eiland Faial. De opstappers kunnen zo rustig inslingeren: voor een enkeling is het even wennen.
De plannen: komt er wind dan gaan we zeilen, komt er geen wind dan zijn we donderdagmorgen bij Faial. Wat er ook gebeurd: we genieten van zon, zee en gezelschap.
Blog Eendracht 13 maart
13 maart Ponta Delgada.
In de middag komen de opstappers aan boord van het zeegaand zeilschip Eendracht om al hoppend de eilanden van de Azoren te verkennen. Na een kennismaking met de bemanning en de andere opstappers wordt de stad nog even verkend.
14 maart op zee
Na het ontbijt is de verplichte sloepenrol gehouden, waarna instructie over het veilig bedienen van de lieren is gegeven. Daarna zijn we op weg gegaan naar het eiland Faial. Aangezien er een windje bijna nul staat is de apparatuur van de machinist in gebruik genomen. Met een rustig gangetje van 6 knopen komen we steeds dichter bij het plaatsje Horta op Faial. Het is even wennen aan het wachtensysteem 4 uur op en 8 uur af maar anders kunnen we geen 24 uur door blijven varen. Wij als witte wacht onder de bezielende leiding van onze kwartiermeester Paul hebben de hondenwacht gelopen. Dat is een wacht van 00:00 tot 04:00 waarin het pikke donker is op de oceaan met een fonkelende sterrenhemel boven ons. Om een uur of drie hebben wij de brand- en lekronde gelopen en tosties gebakken. Daarna hebben wij de volgende wacht uit hun bed gelicht om het karwei over te nemen.
15 maart aankomst op Horta
Vanmorgen is de dientsdoende wacht de haven binnen gevaren. Verder heeft iedereen die op was geholpen om alle werkzaamheden uit te voeren om met droge voeten op de steiger te komen met de super de luxe gangway. Deze dag en de volgende nacht blijven we op Horta zodat wij een rondrit met 2 taxibusjes hebben georganiseerd. Opstappers en bemanningsleden die geen wacht hadden, hebben het hele eiland bekeken via de rondgaande kustweg, helaas was de vulkaan Capelinhos volledig in de wolken verdwenen zodat we niet het binnenland hebben kunnen bekijken. Tijdens deze rondrit hebben we een interessant museum over het vulkanisme van deze eilandengroep bezocht. Tijdens de rit heeft onze taxichauffeur ons al veel verteld over vulkaan uitbarstingen en aardbevingen die regelmatig deze eilanden teisteren. Het nadeel hiervan is dat de huizen onder de lava en as verdwijnen anderzijds wordt het eiland steeds groter. 's Avonds heeft het grootste deel van de opvarenden de avond doorgebracht in het bij zeevaarders legendarische cafe Sport van Peter. De vis en de garnalen waren bijzonder lekker. En dat wil wat zeggen, want we worden door het kombuisteam flink verwend.
16 maart
Na een door eigen keuze al dan niet volledige nachtrust werden we door de opper vriendelijk gewekt om 7.00 uur. Door de vlaggetjes in het dagverblijf wisten we dat er iemand jarig was, vandaag was de kombuismuis Mieke de klos. Er is meerdere malen gezongen. Na het schoonschip maken zijn we uitgevaren onder begeleiding van een flauw zonnetje. Na een uurtje motoren werd op z'n elf en dertigste een paar zeiltjes gehesen. We blijven onder zeil tot we vanavond voor het eten Velas aanlopen. Vanavond en morgen hebben genoeg tijd om Sao Jorge te verkennen.
Blog Bark Europa 21 maart 2012
Verwondering
21-03-2012 10:00
Wednesday March 21st 2012, South Georgia, anchored in Prince Olav Harbour. Day 20. Vandaag een landing in Rosita Harbour. Er zijn weer oneindig veel pelsrobben. Er is geen doorkomen aan, een weg er door heen is moeilijk. Ze zijn overal en liggen tot op grote hoogte. We lopen maar rustig achter Jordi aan.... hij spreekt de robben toe, onze seal whisperer, en ze maken plaats. Ik ben een beetje bang voor ze, dus als ik me groot maak en ze probeer angst aan te jagen, komen ze alleen maar dichterbij....
Op een bepaalde hoogte houdt het gras op en wordt het bijna buitenaards... de hoge berghellingen kaal, steil en zand met losse stenen.Hier ontstaat weer nieuw leven in de vorm van mossen en grassen en watervallen van smeltend ijs. De waterstroom naar het strand gebruiken we als pad terug. Seth heeft een dode pelsrob gevonden en laat ons voelen, de vinnen als rubber en de huid, nat zo strak als een vis, maar als je je vinger in de vacht duwt voelt het dik harig en warm aan.
Als we weer aan boord zijn, wordt het anker opgehaald en varen we naar Prince Olav Harbour. Zodra we het fjord verlaten, is er meteen weer deining en zeegang. Dat is heerlijk, maar dan moet je niet de avond daarvoor een half blikje bier op het plankje bij het bed laten staan.... De service is helemaal oke, na terugkomst weer een heerlijke droge kooi.
Na de lunch doen we de tweede landing bij een oud walvisstation in Prince Olav Harbour. Het invaren van het fjord was overweldigend, heuvels groen, op de achtergrond een gletsjer, het water blauw, aqua...en dan ineens een kleine inham met vervallen huizen van hout en golfplaten, een verlaten walvisstation, rood roest op de grauw groene helling, een wrak genaamd Brutus, ooit bedoeld als kolenopslag begroeid met gras. We bezoeken de begraafplaats, waar nog een aantal gedenkstenen staat.
Verder lopen we om het vervallen walvisstation heen, omdat je er niet mag komen om het gebruikte asbest. Ieder heeft zijn eigen gedachten over de walvisvaart.Gelukkig nemen de planten en de dieren weer hun eigen plaats in en zijn wij bezoekers, waarschijnlijk niet altijd gewenst, maar door deze reis is mijn kijk op de wereld veranderd.
Zoals Eric en Jordi eerder gezegd hadden: South Georgia is het mooiste eiland van de wereld. Ik kan dit volledig onderstrepen. Wat mij betreft is dit het paradijs dat bij de schepping bedoeld is...Hoewel schepping?
Blog Bark Europa 18 maart 2012
Alweer die Shackleton!
18-03-2012 11:00
Scotia Sea, 35 mijl WSW van South Georgia. Dag 17. Roman maakte geen grap toen hij beschreef hoe hij op Elephant Island het Engelse volkslied op zijn harmonica speelde – ik heb het allemaal op video. Hij maakt dat ik mij erg nederig voel – ik zou het Zwitserse volkslied niet herkennen als het mij midden tussen de ogen raakt, laat staan dat ik het kan spelen. Ik wou dat we wat thee een komkommer sandwiches mee hadden genomen om aan de sfeer van het moment bij te dragen.
Los van de grappen moet ik toegeven dat ik al heel lang atheist ben, maar staan op de plek waar Shackleton de “James Caird” te water liet voor de 800 mijl naar South Georgia, was voor mij een religieuze ervaring. De foto’s die Hurley van die gebeurtenis maakte vielen opeens op hun plaats. We konden de afzonderlijke rotsen uit de foto’s identificeren. Het beeld dat ik had, door het lezen van alle boeken, was dat het strand waar Shackleton zijn mannen achterliet veel breder was dan het in werkelijkheid is. Het is nu bijna volledig verdwenen onder een grote instorting van de steile rotswand erachter. Misschien dat een ondernemende archeoloog hier in de toekomst zal graven en de resten van het kamp zal ontdekken…..
Dat 22 mensen hier onder twee omgekeerde reddingboten meer dan vier maanden op zo’n troosteloze plek kunnen bivakkeren en daarbij de hoop levend konden houden dat Shackleton er in zou slagen om South Georgia te bereiken en zou terugkeren om hen te redden, grenst aan het ongelooflijke.
Het is misschien mar goed ook dat zij zelf die reis naar South Georgia niet hoefden te maken. We hebben Elephant Island vier dagen geleden, Shackleton’s route volgend, achter ons gelaten en verwachten ergens in de komende vierentwintig uur aan te komen. Wij hadden een relatief makkelijke oversteek – niet meer dan windkracht 7 en 3 meter hoge golven. Zijn reis moet heel wat zwaarder geweest zijn – hij deed er al minstens twee keer zo lang over bijvoorbeeld. Als ik later dit jaar de “James Caird” weer te zien krijg, dan zal ik er op een heel andere manier naar kijken.
De overeenkomsten met Shackleton’s reis gaan dus nog steeds door. Over een paar dagen zullen we de laatste kilometers lopen van Shackleton, Worsley en Crean’s tocht over de bergen en gletsjers van South Georgia om het walvisstation van Stromness te bereiken. Het zou leuk zijn om een stuk touw tot een platte mat te rollen en er de berghellingen op af te glijden in een vertwijfelde poging om de beschaving te bereiken, zoals zij deden. Ik vermoed dat zoiets niet zal gebeuren, maar gezien de griezelige overeenkomsten tussen zijn reis en de onze van de afgelopen dagen, weet je het nooit…
Blog Bark Europa 21 maart
Het geheime leven van Kelp
21-03-2012 10:00
Dinsdag 20 maart 2012. South Georgia, ten anker in Rosita Harbour. Dag 19. Naar een lezing over kelp van een uur, of een tukje doen na een vroege start van vier uur ’s ochtends. Een moeilijke keuze. Verrassend genoeg koos ik voor kelp. Jordi, onze Spaanse expeditieleider, blijkt een expert in kelp en is op dit gebied afgestudeerd aan een universiteit in Patagonie. We benaderen de lezing voorzichtig. Jordi weet dat zijn studenten een hoog risico lopen in te dommelen in de klas. En nu ben ik gefascineerd door deze harde soort die een grote bijdrage levert aan het ecosysteem hier.
Kelp kan in beginsel verdeeld worden in drie soorten: Rood, groen en bruin – en verschillende groepen worden gevonden afhankelijk van de diepten van de oceaan. Ze dragen op diverse manieren bij aan het ecosysteem: Bouwsoort: Maken een omgeving door te voorzien in enorme onderwaterwouden. Sleutelsoort: Vele andere plant- en diersoorten zijn afhankelijkvan kelp voor voedsel en beschutting. Paraplusoort: biedt verblijf voor krill en vissoorten. Kelp zou ook een soort indicator genoemd kunnen worden omdat zijn overvloed of mindere aanwezigheid een maat is voor de hoeveelheid UV-straling, niveau van beschikbare voedingsstoffen en andere sleutelcriteria voor het monitoren van veranderingen in mariene systemen.
Reuzenkelp heeft een interessant voortplantingssysteem. Het hecht zichzelf aan de zeebodem met ‘vasthouders’, vingerachtige groeisels die doen wat hun naam aangeeft. De voortplantingsbestanddelen bevinden zich aan de basis van de plant. Ze lossen microscopisch kleine mannelijke en vrouwelijke sporen die elkaar vinden en dan een nieuwe onzijdige plant creeren. En de cyclus gaat door.
Jordi vertelt ons over de commerciele potentie van kelp en het begin van exploitatie - als zalmvoedsel, veevoeder, gezondheidsextracten en in de cosmetische industrie. Met eenjaarlijkse kelpgroei van 70-80 meter en een leeftijd tot 8 jaar wordt de ‘canopy’ van het woud vanaf het wateroppervlak geoogst en groeit de plant door.
Charles Darwin was ook geinteresseerd in kelp, en dacht dat het de lokale indianenbevolking, die hij miserabele mensen in een miserabel land noemde, zou kunnen voorzien van wat voedselmogelijkheden.
Jordi grapt dat hij nog veel meer informatie over kelp heeft en plant de lezingen ‘Kelp 2’ en ‘Kelp 3’ nu we geslaagd zijn voor ‘Kelp 1’. En hij zou het wel eens kunnen menen. Het is ten slotte een lange reis tussen South Georgia en Tristan da Cunha.
Blog Bark Europa 18 maart
Een drukke dag
18-03-2012 10:00
Scotia Zee, 35 mijl WSW van South Georgia. Dag 17. We zijn onderweg van Elephant Island naar South Georgia. De Drake Passage eindigt in het oosten in de Scotia zee. Daarin zijn we nu vier dagen onderweg om waarschijnlijk vannacht in South Georgia aan te komen. De dag begon om 0:00 met de hondewacht tot 04:00. Daarna geslapen tot 10:15 en mezelf vervolgens getrakteerd op een warme douche. Dan een lezing over Kelp, deel 1 van 3. Vervolgens weer een wacht van 12:00 tot 16:00.
Schitterend zeilweer, 6 bft bakstag wind, blauwe lucht en we gaan als de brandweer (9 knopen). Vervolgens een verplichte lezing over de natuur van South Georgia en dan naar buiten voor een fotosessie, de zon is echter achter een paar kleine wolkjes verdwenen. Om het goed te maken komt een groep zandloper dolfijnen ons begeleiden. Van de honderd foto's zijn er misschien 3 gelukt, maar die zijn dan ook wel fraai.
Nu zo meteen naar het avondeten en dan weer op wacht van 20:00 tot 24:00.
Kortom een drukke dag, maar wat voor een!
Blog Bark Europa 17 maart 2012
Scotia Zee, 260 mijl ZW van South Georgia
17-03-2012 10:00
We snijden door de Scotia Zee als een scheermes. Sinds onze landing op Elephant Island lieten we al meer dan de helft van de afstand naar South Georgia achter ons. Met de meeste zeilen bij om de wind te beteugelen, hellen we gestaag naar stuurboord over en maken we goede vaart, soms bijna tien knopen. Het is verbazingwekkend om uit te kijken over deze door wind geteisterde golven en te denken aan Shackleton, Worsley, Crean, McNeish, Vincent en McCarthy die deze zelfde oversteek maakten, 95 jaar geleden in hun kleine 6 meter lange reddingboot, de James Caird.
Die arme kerels waren continu doorweekt, sliepen in natte slaapzakken van rendier-huid en moesten doorlopend bevroren buiswater van hun boot kloppen met door bevriezings-blaren aangetaste vingers. Wij maken deze oversteek in relatieve luxe, met temperaturen tenminste enkele graden boven het vriespunt en heerlijk warme kooien om in te rollen aan het einde van onze wacht.
Het zicht is tot nog toe slecht geweest, met dichte mist die ons de hele dag omringd, maar we zijn er toch in geslaagd om enkele van de bewoners van die grootse Zuidelijke Oceaan te zien – Antarctic Prions, Giant Petrels en Black-Browed Albatrosses die over de zee scheren in hun mijlen lange vluchten op zoek naar voedsel. En gisteren vergezelden vijf of zes Zandloper dolfijnen het schip, een kort moment spelend in de boeggolf, voordat ze weer in de oneindige uitgestrektheid van de oceaan verdwenen.
Ik weet zeker dat Shackleton en zijn metgezellen dezelfde soorten om zich heen hadden op delen van hun heldhaftige oversteek naar South Georgia en misschien, nadat ze die verschrikkelijke reis hadden overleefd, voelden zij net als wij dat zij over dit wilde deel van de aardbol werden begeleid.
Blog Bark Europa 12 maart 2012
IJsbergen en ijsschotsen
12-03-2012 10:00
We zitten nu 9 dagen op zee en hebben al een eeuwigheid aan ervaringen opgedaan. We hebben tussen de pinguins gewandeld op een aantal locaties in de Zuid Shetland Eilanden: Barrientos, Hannah Point, Deception Island.
Pinguins zijn zulke vermakelijke en interessante dieren. Ze lijken je te verwelkomen met hun fladderende vleugels als je van de Zodiac het strand op stapt. Niet zo vermakelijk maar net zo imponerend zijn de diverse soorten zeehonden. Zeeolifanten, Krabbeneters, Weddell zeehonden. Allemaal dichtbij genoeg om met een 105mm lens te fotograferen.
Tussen de pinguins waan ik me in een Walt Disney film. Dat is niet het geval op Deception, waar we ondiepe poelen groeven in een poging het kokend hete water onder het oppervlak te vangen. Het idee was om de kuil met water te vullen en er door een smal kanaaltje koud zeewater in te laten stromen, om het water genoeg af te koelen om er een goed Antarctisch bad in te hebben. Dat voelde meer als een Pink Panther film. Onze constructies waren verschrikkelijk. Ze lieten meer Antarctisch water dan warm water binnen, dus elke keer als je net lekker lag, spoelde er een golf koud water over je heen. En iedere keer dat dat gebeurde sloeg je weer aan het graven en graven om weer heet water te bereiken om de dood door bevriezing te voorkomen. Dat gebeurde gelukkig niet. Het geheel was nogal grappig en we hadden veel plezier. Een geweldige middag.
Eergisteren avond bezochten we Esperanza, een Argentijns station. Drieenzestig mensen leven er het hele jaar door en gedurende de zomermaanden bestuderen de wetenschappers het dierenleven in de regio.Dit is de plek waar in 1903 Nordenskjold’s expeditie bijna twee jaar gestrand was toen hun schip door ijsbergen werd vermorzeld. Gisteren laat in de middag, na een sprankelend zonnige ochtend bij Brown Bluff, werd de Bark Europa plotseling omringd door ijsbergen en ijsschotsen.
Enorme ijsbergen, hoger dan de masten, bijna dertig meter hoog. Helaas, we waren ingesloten. Nordenskjold’s kleine stenen hutje met pinguin-poep als cement, leek me nu wel heel dicht bij de werkelijkheid. Kapitein Eric, koel en kalm, gaf echter vertrouwen. Rensje, de kok, verzorgde gluhwein aan dek. Alles was in orde. Deze ochtend toen we wakker werden waren er veel dingen veranderd in de positie van de ijsbergen. Wat niet was veranderd, was het feit dat we nog steeds vastzaten tussen het ijs.
Het was enigszins geruststellend om te weten dat 37 zeemijl naar het zuiden een Russische ijsbreker bezig was met de bevoorrading van een basis. Deze zou ons kunnen bevrijden als de zaken zouden verslechteren.
Dat deden ze niet. Ongeveer een uur geleden slaagden we erin ons te bevrijden en open water te bereiken. Op het moment van schrijven varen we richting Paulet Island. Het doel is een excursie aan land, maar zoals we langzaam uitvinden: niets is zeker in Antarctica. Wordt vervolgd.
Blog Bark Europa 13 maart 2012
Net als Shackleton! (bijna)
13-03-2012 10:00
Ik heb altijd gedacht dat paranormale krachten een lading onzin waren, maar gebaseerd op de laatste paar dagen, zou ik mijn gedachten wel eens moeten herzien. In mijn laatste verhaal had ik het erover dat we op het punt stonden om in de voetsporen van Shackleton te treden – en ik vroeg mij met enig vermaak af, of Europa ook in het ijs zou vastraken, zoals ook zijn schip de Endurance.
We hebben in afgelopen jaren allemaal de verhalen gehoord over het sneller smelten van Antarctisch ijs, als gevolg van het broeikaseffect. Ik verwachtte dat het noordelijk deel van de Weddell Zee grotendeels open water zou zijn, met hier en daar een ijsberg en kleinere growlers. Tijdens de eerste uren van onze tocht in de Weddell Zee was dit inderdaad het geval.
Ik geloof niet dat ik werkelijk de gedachte heb gehad dat de Europa wel eens echt vast zou kunnen raken in het ijs, met geen open water in zicht.
Ik ben er niet zo zeker van wat ik dan wel dacht voordat het gebeurde – want dat is precies wat er gebeurde. Het ene moment motorden weover open water met daarin een behoorlijk aantal kleinere ijsschotsen in de buurt, het volgende moment hadden de ijsschollen zich rond het schip tot een ondoordringbare massa aaneengesloten.
Bijna een hele dag waren we omringd door ijs dat zich niet in hert afgelopen jaar had gevormd. Het was DIK, verscheidene jaren groeide het al aan en opgestuwde randen, waar de schotsen tegen elkaar gebotst hadden waren overal zichtbaar. Dik genoeg om het voor de Europa onmogelijk te maken er met motorvermogen doorheen te komen. Eigenlijk dezelfde situatie waar Shackleton zichzelf in 1914 in had bevonden. Het grote verschil voor ons was onze stalen romp – waar de Endurance voor zover ik mij herinner een houten romp had.
We zaten de hele nacht vast. Het was prachtig heldere en stille avond, ideaal voor wat sterren kijken om onze gedachten wat af te leiden. Het Zuiderkruis stond recht boven ons hoofd en ars en Saturnus waren beide zichtbaar.Met behulp van wat verrekijkers waren we in staat om een aantal spectaculaire sterrenstelstels te zien, waarvoor het noordelijk halfrond geen gelijken kent.
Ik had geen twijfel dat Europa’s romp de belasting aankon, maar gisterenochtend, toen we nog steeds aan het worstelen waren om vrij te geraken van het ijs, begon het schip in de buurt te komen van een ijsberg met verticale zijden die hoger waren dan de top van de grote mast. De grootste zorg was het gevaar dat een stuk van deze berg af zou kunnen breken. De manoeuvreer kunsten van schipper Eric kwamen hier goed van pas. Met gebruik van vooruit en achteruit en het herhaaldelijk rammen van het ijs rond de boeg slaagde hij erin een kleine poel van open water rond het schip te creeren, waarvandaan we uiteindelijk naar open water konden doorbreken.
Toen we uiteindelijk blij en opgelucht bij de ijsberg vandaan voeren, koos deze het moment om dat te doen waar we zo bezorgd om waren geweest. Een behoorlijk stuk van de zijkant brak af en stortte in het water. Gelukkig waren we al op enige afstand – zelfs de grote golven die door dat gebeuren werden geproduceerd hadden geen effect op ons. Ondanks de grote hoeveelheid camera’s aan boord, werden de meesten van ons erdoor verrast. Mijn camera koos het moment om me te vertellen dat de batterij leeg was. Slechts enkelen onder ons legden het evenement voor de eeuwigheid vast.
Ik zal mij nu verzetten tegen de neiging om nog meer vergelijkingen tussen Shackleton’s reis en de onze te trekken – de overeenkomsten beginnen wat ongemakkelijk aan te voelen!
Blog Bark Europa 14 maart 2012
Noord kust van Elephant Island, Point Wild
14-03-2012 10:00
Vanmorgen vroeg – en ik maak geen grappen – zag ik een roze olifant. Het legendarische eiland, waar Shackleton’s mannen moesten wachten in de hoop op redding, nam een bad in het licht van de opkomende zon. Om 5 uur had ik genoeg geslapen en begaf ik mij op de bak om mezelf te trakteren op een flinke teug verse zuurstof. En ook om de tijger kooi lucht kwijt te raken die zich gedurende de nacht in onze vijf persoons hut gevormd had. Het was ook het juiste moment voor een kleine sessie van push-ups, een paar buikspier oefeningen en een gesprekje met Libby en Neil, die zich vrijwillig voor de uitkijk hadden gemeld op dit vroege uur.
Samen bewonderden we het licht van de achter Cornwallis eiland opkomende zon, een grote rots in het oosten en de gletsjers van Elephant Island, die langzaam van roze naar oranje veranderden. Een enkele Orca, die ookvroeg op was, vertoonde kort een glimp van zijn rugvin en verdween zo snel als hij gekomen was.
Ik had het natuurlijk aan moeten zien komen, veranderde mijn kleine work-out onverwacht in een echte. Zeilend met flinke snelheid schoten we Point Wild bijna voorbij een opeens waren ALLE deckhands nodig om ALLE zeilen weg te nemen, het liefst ALLEMAAL tegelijk en 15 minuten geleden, alstublieft. Dat leidde bijna tot een overdosis aan zuurstof. Gelukkig is dat niet mogelijk, tenminste niet bij 1 atmosfeer. Dat weet ik zeker – maar dat is weer een ander verhaal. Het was in ieder geval een goede oefening om naar de beide bovenbram ra’s te klimmen om de zeilen op te doeken en het zorgde voor een gezonde ontbijt lust.
Toen wachtte ons het zeldzame genoegen van een landing op Point Wild. De wind en golfrichting waren in ons voordeel. Er werd ons verteld dat dit niet vaak gebeurt en dat het slechts de tweede keer is in Europa’s Antarctische zeil carriere dat dit mogelijk is. Terwijl de Europa zich dichterbij deze ongastvrije plek begaf werd het duidelijk dat het twijfelachtig was of veel bezoekers hier na het vertrek Frank Wild’s groep zijn langs geweest.
De steile ruige kliffen boven een paar vierkante meter door zwarte keien en brokken ijs bedekt strand, de ruige en donderende branding, een nogal zenuwachtige gletsjer op de achtergrond, die iedere paar minuten vervaarlijk kraakt en gromt, maken dat deze plek niet echt geschikt is voor een kampeer vakantie. Maar ik vermoed dat ze in die tijd geen keus hadden. Toen we op de glibberige rotsen stapten werden we begroet door de locals: een kolonie Kinband pinguins, een groep vrijgezelle zeeleeuwen die de buste van de Chileense kapitein die de gestrande mannen in 1917 redde, gezelschap houden.
Ter ere van Ernie, Frank en hun Engelse metgezellen, blies ik de noten van God Save the Queen op mijn mondharmonica. Niet alleen voor hen, maar ook voor het plezier van hun landgenoot: Bob -- lid van, het is niet te geloven, HM honourable James Caird society – zei dat dit een van de beste momenten uit zijn leven is en dat hij nu als een gelukkig man kan sterven. Zelfs de pinguins en zeeleeuwen spitsten hun oren (de laatste zelfs letterlijk – familie der Otaridae) en luisterden naar de melodie, leek het. Het is vast een tijd geleden dat deze rotsen het geluid van dit volkslied hebben gehoord – 95 jaar misschien? Maar zoals je niet gewoon steeds naar hetzelfde kunt luisteren, sloot ik af met een Bernse mars die, daar ben ik zeker van, hier nooit ten gehore is gebracht.
Toen we weer aan boord gingen van de Zodiac’s waren we blij dat we hier slechts een uur hadden doorgebracht en geen 105 dagen. Maar we waren zeker blij dat het ons gegund was een uur op deze plek door te brengen! Als laatste moet ik er op wijzen dat het weer ons gunstig gezind was: goed zicht en prachtige lichteffecten voor de fotografen tijdens onze aanwezigheid en terwijl de laatste Zodiac bezig was het strand te verlaten, sloot de mist zich weer en viel het gordijn over het tafereel… einde voorstelling.
Blog Bark Europa 11 maart 2012
Ingesloten door ijs
11-03-2012 10:00
Dag 10. Erebus & Terror Golf, zuidoost van Andersson Island.
We zitten in de Weddell Zee, en hoe! Het plan voor vandaag was om vanaf Esperanza basis op het Antarctisch schiereiland in totaal twee bestemmingen aan te doen.
Vanochtend vroeg zijn we naar Brown Bluff vertrokken. Werkelijk schitterend weer, windstil, vlakke zee en strakblauwe lucht. Bij Brown Bluff een kolonie Gentoo pinguins bekeken en de nodige pelsrobben.
Schitterende foto's kunnen maken van alle dieren en de ijsbergen.
Daarna zouden we naar Petrel Cove gaan, wederom een Argentijnse basis (ditmaal onbemand) waar we nogmaals de nodige robben en pinguins zouden zien. Helaas heeft een storm de vorige dagen nogal veel ijs deze kant op geblazen, dus we konden er niet komen.
Dan maar verder naar Devil Island. Helaas blijkt tot nu toe ook die route door heel veel ijs geblokkeerd en we zijn nu ingesloten door grote ijsvelden. We kunnen ons nog wel iets bewegen, maar de richting waarin is enigszins beperkt.
Op dit moment proberen we naar Paulet eiland te komen. Vandaar uit hebben we de meeste kans op open water en hopelijk mogelijkheden om daarheen te gaan waar we heen willen.
We zien wel of dat gaat lukken.
Blog Bark Europa 10 maart
Wat kan men zich nog meer wensen?
10-03-2012 11:00
Richting de Weddell Sea, in de Antarctic Sound, Dag 9. Het is tijd voor een nieuwe update. Vier dagen geleden hebben we de 60 graden breedte overschreden en we zijn dus officieel in de zuidpool! Meteen werden we begroet door een enorme ijsberg, groepjes rond zwemmende pinguïns en een walvis die zo even recht voor de boeg opdook alsof hij ons wilde begroeten in dit nieuwe territorium. Wat kan men zich nog meer wensen?
Tot nu toe, hebben we drie eilanden bezocht. Barientos was als eerste aan de beurt, vol met diverse soorten pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen. Overal zaten ruiende pinguin kuikens rustig in de wind, al hun energie stekend in de laatste transformatie voordat ze zeewaarts gaan.
En als herinnering dat we niet in een park of dierentuin zijn, geven de verschillende aroma's (lees stank) van de verschillende dieren het geheel een landelijk karakter.
Het is erg geruststellend te merken dat de dieren niet in angst wegrennen als wij arriveren, en gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren. We zijn geen jagers of prooi maar toeschouwers. Ook proberen we geen enkele ecologisch afdruk achter te laten (zoals onze gidsen Jordi en Seth ons hebben geleerd). Het conserveren van deze Antarctische wereld is een grote verantwoordelijkheid en de Europa deelt mee in deze belangrijke taak op verschillende manieren.
Een dag later hebben we Hanna Point bezocht, hier werden we voor het eerste geïntroduceerd met zeeolifanten. Zij hebben ons vergast op een wonderlijk scala van lichaamsgeluiden die ons tot hiervoor niet bekend waren. Lui liggen ze knus tezamen ogenschijnlijk compleet gedesinteresseerd in de wereld om hen heen. Behalve de zeeolifanten kwamen we ook weer pinguïns en wat zeehonden tegen. Die laatst probeerde sommige van ons te intimideren en aan te vallen (of bluffen). Zoals ons was geleerd, bleven we ferm staan en waar nodig schreeuwde we terug en zwaaien met onze armen (groot maken), de zeehonden kozen eieren voor hun geld.
Het laatste eiland in deze reeks was Deception Island eergisteren. Door een aantal uitbarstingen van een jaar of 40 geleden nog relatief jong land, het is kaal, ruw en hard, echt oer-land. Er groeit nog nauwelijks iets en op een verloren zeehond, vogel of pinguïn na is het uitgestorven.
Het is grappig hoe het leven in zijn vroege fasen er zo vijandig en verlaten uit kan zien. Na hier een poos rond gelopen te hebben waan je je miljoenen jaren terug in de tijd.
In de middag ging een kleine groep gasten met de gidsen op een avontuurlijk en lange wandeling, om bij een kolonie van 200.000 pinguïns te komen. Ze kwamen terug met stoere verhalen over een barre tocht vol met ontbering en doorzettingsvermogen. Het was de moeite waard geweest.
De rest van ons was in een wat speelsere bui en besloten wat te gaan zwemmen. Zwemmen? jawel maar net even anders. Op bepaalde plaatsten op Deception point op het strand op de waterrand komt er thermische warmte omhoog. Door even 20 a 30 centimeter te graven vult de kuil zich met warm tot zeer heet water, dat mengt dan weer mooi met het ijskoude zeewater. Dus na wat graaf werk zaten de gasten en crew lekker te keten in kuiltjes water in zwemkleding in deze arctische contreien en waagde sommige zich even kort in de ijskoude zee.
Ook al zijn we zijn we wat meer dan een week op reis, voelt het als veel langer. De tijd aan boord wordt gedefinieerd door het schema aan boord.
Na een dag of twee kon al bijna niemand herinneren welke dag van de week het is. Ontbijt om zeven uur, lunch om een uur en avond eten om zeven uur weer, en dan nog de wachten die 24 uur per dag doorgaan, behalve als we voor anker liggen in welk geval er anker wacht is.
Het slapen aan boord is weliswaar wat krap maar erg knus. Het is alsof je in een enorme schommelstoel (of wieg) ligt. Je wordt langzaamaan zachtjes in slaap gebracht door het schommelen van het schip. En dan als extraatje komt daar het stromende en klotsende water van buiten nog bij (zeker als je aan de hull ligt). Dit alles tezamen maakt het erg gemakkelijk in slaap te vallen (dat en doodmoe zijn).
Je krijgt zoveel indrukken aan boord, de natuur, de dieren, de oceaan, het schip, dat het soms niet mee valt alles bij te houden of in je op te nemen. Er is altijd wel iets te zien of aan de hand. Maar samenvattende is het onwaarachtig prachtig om hier te zijn. Intussen gaat het leven door, voedsel wordt bereid, zeilen worden gehesen of gestreken, lezingen over dieren, historisch expedities en het tuigage van het schip worden gegeven. En waarschijnlijk word er elke drie seconden een stapel foto's gemaakt. Het lijkt erop dat de Europa inmiddels een drijvend digitaal visuele database van Antarctica is geworden.
Blog Bark Europa 10 maart 2012
Alweer een unieke ervaring!
10-03-2012 10:00
Gisteren brachten we door in Deception Island in de Zuid-Shetlands – een enorme volgestroomde vulkaan caldera – in afmetingen ongeveer als Santorini, maar daar houdt de vergelijking op. Deception zag eruit als het oppervlak van de maan. We maakten ’s morgens een wandeling over een deel van de kraterrand, maar de echte verwennerij vond in de middag plaats.
Het eiland is nog steeds vulkanisch actief en op een bepaalde plekop het strand (ik gebruik de term om een idee te geven – geen zand, alleen vulkanische as), rees er stoom op van de waterlijn. Het was mogelijk om in het warme water te baden. Ik vond het een beetje moeilijk om aan het idee te wennen. Mijn kleren uittrekken in de Antarctische kou, mijn zwembroek aan en dan in een ondiepe poel met warm water gaan zitten?
Hadden onze gidsen hun verstand verloren? Nee, dat hadden ze niet – een paar geharde zielen hebben het inderdaad geprobeerd – en ik kan melden dat het een van de meest surrealistische dingen is die ik ooit gedaan heb. De Blue Lagoon in IJsland komt er het dichtste bij – maar hier waren geen kleedhokjes – en je moest eerst je eigen poeltje maken in de as bij de waterlijn.
Geen goed idee om alvast om te kleden voordat je het poeltje hebt gegraven, daar kwam ik al gauw achter. Echter, zodra je eenmaal in een laagje heet water lag (heet genoeg om je achterste te verbranden als je niet uitkeek) was het de inspanning helemaal waard. De truc was om een smal kanaaltje aan te leggen waardoor het koude zeewater in je poeltje kon stromen.
Vandaag landden we voor het eerst op het vasteland van Antarctica bij de Argentijnse Base Esperanza aan de noordelijke tip van het schiereiland, voor een rondleiding en onze laatste kans om de overgebleven Argentijnse Pesos uit te geven. Ons uiteindelijke doel is om verder naar het zuiden de Weddell Zee in te varen – in de voetstappen van Shackleton zogezegd.
Hopelijk eindigt de Europa niet als zijn schip, de Endurance.
Daarna zeilen we terug naar het noorden naar Elephant Island en vandaar naar South Georgia, zodat we echt het spoor van zijn reis met de “James Caird” volgen, nadat de Endurance was gezonken. Om de mogelijkheid te hebben om die reis te kunnen overdoen, iets waar ik twintig jaar geleden voor het eerst over las, is moeilijk te omschrijven. Ik geloof dat het nu tijd wordt om te stoppen, voor ik afdaal naar het mysticisme – en bovendien hebben we nu een rij van wachtenden die ook op lyrische wijze verslag willen doen!
Blog Bark Europa 9 maart 2012
Richting Weddell Sea, in de Antarctic Sound
09-03-2012 10:00
We zijn allemaal een beetje verliefd op de Bark Europa. Het begon als een vluchtige bewondering – een foto op een website, een glimp tijdens een Tall Ships race, gesprekken met vrienden die waren gevallen voor haar charmes. Nu hebben we een week gehad om haar te leren kennen, haar zwakten en bekoorlijkheden en geleidelijk vallen we ten prooi aan haar.
Na de aanvankelijke schok van de beperkte leefruimte, ontdekken we nu onze favoriete plekjes – een middernachtelijke ankerwacht in het stuurhuis, de goedgevulde bibliotheek voor een regenachtige middag en het dekhuis en de bar voor wat sociale interactie.
Na een paar dagen in de Zuid-Shetland Eilanden, met dagelijks landingen, kunnen we haar ook uit een ander perspectief bewonderen. Iedere keer als we langs het strand of hoog op de ijzige hellingen wandelen, fotograferen we haar uit een nieuwe hoek, steeds met een andere achtergrond om haar gracieuze aanwezigheid te accentueren.
Iedere dag, als we terugkomen van onze avonturen aan de wal, zijn we weer dankbaar voor haar warme omhelzing en de dagelijkse wonderen uit het kombuis. We zijn ook dankbaar voor haar praktische kant, een hete douche, schone was en een krachtige motor voor wanneer de wind uit de verkeerde hoek waait.
En ja, iedere dag houden we een beetje meer van haar.
Blog Bark Europa 6 maart 2012
Drake passage, 500 mijl vaarplezier?
06-03-2012 10:00
Voor mij en de meesten wel, maar helaas niet voor iedereen. Gelukkig gaat het ook met hen nu langzaam beter.
"Iedereen" is een zeer internationaal en bereisd gezelschap van over de hele wereld. In totaal 35 trainees en 19 professionele bemanningsleden die met de Europa onderweg zijn naar de South Shetlands, ten Noordwesten van het Antarctisch vaste land.
De Drake is tot nu toe zeer vriendelijk voor ons geweest, alleen de eerste dag een stevige wind. Op dit moment hebben we een prima bakstag wind die ons lekker voort blaast, nadat we vannacht hebben moeten motoren om voldoende voortgang te houden.
We hebben zojuist de nodige uitleg gekregen om morgen op een verantwoorde manier onze eerste Antarctische landing te gaan doen.Verantwoord op allerlei manieren; veilig en vooral met doel geen schade aan te brengen aan omgeving, natuur, dieren etc. Alles om Antarctica te houden zoals het is en in het geheel geen sporen achter te laten.
Ik weet een ding zeker. Deze reis gaat bij mij persoonlijk wel degelijk sporen achter laten.
Blog Bark Europa 9 maart
09-03-2012 10:00
Het begin
Dit is mijn tweede keer op de Bark en sommige dingen zijn hetzelfde tot nu toe. We zijn weer op Deception Island en Jordi, onze Expedition Leader, organiseert voor de middag een stevige wandeling naar Baily Head. In de ochtend plannen Seth en Jordi een opwarmertje in Telefon Bay in de noordwest hoek van het eiland en velen van ons kiezen de langste van de twee wandelingen daar, in terrein dat een beetje aandoet als een industriele dumpplaats.
Een nieuwe ervaring voor mij dit jaar en de groep trappelende trainees is energiek en eenmaal onderweg genieten we van het fantastische uitzicht over de caldera en de omringende hellingen met Mount Pond die met zo’n 500m de hoogste is. Makkelijk…
Het opwarmertje
Het volgende item op de agenda is weer zo’n verrukkelijke lunch aan boord; we hebben er al heel wat gehad en natuurlijke hebben we er nog veel om naar uit te zien.
De grote wandeling staat nu onvermijdelijk te gebeuren en Jordi had het vertrek om 14:00 aangekondigd. Hij wil niet te laat onderweg en merkt op dat we al 5 minuten achterlopen op het schema. De groep is op het moment heel ontspannen en de acht trainees storten zich in het avontuur. Ik had nagedacht over de wandeling van vorig jaar, maar mijn vrouw laat me regelmatig weten dat ik een bijzondere gave heb om in de loop van de tijd alle tegenslagen te vergeten. Deze wandeling zal ik mij echter nog lang in kleur blijven herinneren…
We verloren wat waardevolle tijd onderweg naar de enorme pinguin broedplaats, toen ik een beetje achterop raakte, maar ik deed mijn best om bij te blijven over het ijsveld. Van een hoogte van 260 meter keken we uit over onze bestemming. Wat een uitzicht! Naar schatting 200.000 pinguins die allemaal hun ding doen om de soort voor de toekomst veilig te stellen. We liepen rond tussen al die kleine kereltjes die druk waren met van alles, en legden de actie vast op ons apparaat naar keuze. Er zijn niet veel soortgenoten van ons die deze plek hebben mogen aanschouwen.
Het onvermijdelijke
Ik had het erg naar mijn zin, maar nu moeten we weer terug. We waren tussen de pinguins afgedaald tot een hoogte van ongeveer 60 meter boven zee en voor ons lag een klim van 200 meter. Ik liep achter in de groep en mijn bovenbeenspieren begonnen te verstijven. Alexander van de vaste bemanning loopt nu naast me en denkt… aan shit..
Mijn hoofd klopt, ik probeer er niet aan te denken en neem nog een paar stappen. Het zijn maar 200 meter en dan gaan we weer naar beneden. Ik ga keer op keer door dit kleine kringetje van gebeurtenissen en voel het eerste zetje van mijn beschermengel naast mij. Ik begrijp zijn bedoeling, ga door is zijn boodschap. De zetjeskomen nu vaker en we verlaten de pinguins met een stevige spierpijn. De jonge honden zijn nu ver vooruit en ik knal tegen..
De muur
Geen tranen en ik denk, laat mij maar hier voor de nacht. Alexander wil er niets van weten en ik voel dat nu bekende zetje weer. Het enige dat ik nu nog kan denk is dat Alexander de taak van een St. Bernhard op zich heeft genomen. Waar is het vaatje met brandewijn, vraag ik me af.
Uiteindelijk komen we weer bij de groep en ik hoop op een beetje rust, maar we hebben weinig tijd en moeten door. We lopen nog steeds naar boven en de leiders blijven zichtbaar, maar ver vooruit. Mijn opduwer wijst op het hoogste punt van onze terugtocht, dat voor hem dichtbij is, maar ik denk er anders over. Gelukkig is het ijs bedekt met vulkanische as en met wat korte rustpauzes redden we het naar de top van de ijzige helling. In de loop van de tijd ontstaan er door smeltende sneeuw groeven in het ijs en pad geeft ons veel gelegenheid om omhoog, omlaag en weer omhoog te klimmen. De smeltwater stroompjes zien er uitnodigend uit om te drinken. Het ziet er zo helder uit, zit er pinguin poep doorheen? Ach wat, ik buig me voorover en drink wat van het water. Mijn overlevings instinct komt aan de oppervlakte en de zetjes gaan door. We moeten over de top, mist is nu zichtbaar en we moeten op tijd terug zijn.
Omlaag met een andere uitdaging
We bereikten de top en zagen de volgende rug. Wat, niet nog een keer!
Als we de oostelijke helling oversteken is de wind tot meer dan 45 knopen toegenomen en het is moeilijk om te staan, laat staan om te lopen. De afdaling is nu niet ver meer en we zitten vlak achter de kopgroep. Ik zie Roman in de afdaling, zijn armen wijd als een vleermuis, bijna vliegend.
Hoeveel plezier kan je in een dag hebben? Daar is weer een zetje, och, dat geeft zo veel steun. Het ego doet niet zo veel pijn meer, wat een opluchting.
De afdaling zorgt ervoor dat ik me als een marionet voel, voortbewegend zonder spieren, rotsen ontwijkend en springend als een idioot, maar we zijn onderweg naar het schip. Ik probeerde naar Zuben te roepen dat ik het kombuis al kon ruiken, maar hij was te druk om er te komen en de wind maakte het onmogelijk om gehoord te worden.
De wind maakt het nu bijna onmogelijk om de Zodiac te landen, maar de ervaren bemanning plukt ons in een wip van het strand. Jordi aan het roer en Clicia en Alex in het water om ons van het strandte duwen. Een wildwater rafting trip wordt nog even aan onze belevenissen van de dag toegevoegd. We raken flink doorweekt maar het is het allemaal waard. Wat een dag en ik overleefde het allemaal dankzij de steun van Alexander. Ik zou het zo weer doen als Jordi me de volgende keer weer toestaat om mee te gaan.
Blog Bark Europa 4 maart 2012
Eerste dag achter de mast
04-03-2012 10:00
Het is 09.00 op onze tweede dag op zee en we beginnen aan de eerste dag van een drie dagen durende oversteek van Drake’s Passage. De golven beuken tegen de patrijspoorten en zelfs de bemanning vindt het moeilijk om zich over het schip te verplaatsen. Het volgen van de nautische regel “een hand voor het schip” is een must.
Twee handen zijn soms zelfs niet genoeg. Dat speelde gisteren nog niet toen we Ushuaia verlieten op de eerste dag van onze 51-daagse trip van Kaap Hoorn naar Kaapstad. Toen was het kalm en rustig weer. Een heldere hemel en een zacht windje, genoeg tijd om onze mede passagiers te leren kennen, de vele veiligheids instructies van de bemanning te absorberen en om schema’s en taken vast te leggen voor de “wachten” waar we allemaal aan deel zullen gaan nemen tijdens de oversteken. We voeren in oostelijke richting over het Beagle Kanaal terwijl we genoten van het uitzicht op de spectaculaire besneeuwde toppen van Chili aan onze rechterhand en de meer glooiende heuvels van Argentinie op links. We zagen de Sei walvissen, een soort die hier 15 jaar niet is gezien, en ook dolfijnen en albatrossen.
Hoewel we pas 24 uur onderweg zijn, lijkt het veel langer. Gisteren begon het wachtsysteem en dat zal onze dagen op zee definieren. Het idee is om een 4 uur op, 8 uur af systeem te gebruiken, maar omdat dat zou betekenen dat sommige groepen dan steeds op de slechtste tijden wacht zouden hebben, wordt dat iets aangepast. Het is allemaal tamelijk ingewikkeld maar waar het op neer kwam is dat mijn wacht begon met een wachtje van 2 uur om 14.00 gisterenmiddag.
De “wacht” is tot nu toe verdeeld in twee taken. Eerst een echte “wacht” waarbij je op het voordek uitkijkt voor alles dat geen zee is, zoals ijsbergen, walvissen, andere schepen of overboord geslagen containers die niet op de radar verschijnen. Tijdens mijn wacht was er niets te rapporteren, dus voelde het een beetje alsof ik mijn werk niet goed had gedaan, maar het is goed te weten dat de Antarctische wateren zo schoon zijn.
De andere bezigheid is de functie van roerganger. Er staat een bemanningslid bij om ervoor te zorgen dat je niet van de koers afwijkt, maar ik kreeg mijn eerste poging tijdens onze tweede wacht van die dag en die was van 00.00-04.00….Midden in de nacht!
Het was aardedonker en nogal stormachtig. Terwijl ik aandachtig het kompas gadesloeg om er zeker van te zijn dat ik op 150 graden zuid oost bleef, gaf de kapitein opdracht aan de dekbemanning om meer zeil te zetten. Het was verbazingwekkend om te zien hoe deze niet bang uitgevallen types in het donker de mast in klimmen, met de wind om hen heen gierend en het schip heen en weer slingerend.
Eerder die morgen, terwijl we nog in het kalme water van het Beagle Kanaal voeren, gaf de bemanning ons een klim demonstratie. We trokken allemaal een veiligheidsharnas aan, maar slechts een derde van iedereen durfde het aan het tuig in te klimmen, een soort platform over te steken en aan de andere kant weer naar beneden te klimmen. Ik waagde een poging, maar toen ik omhoog klom en mij naar de andere kant verplaatsen, moest ik op een wat moeilijke manier mijn lichaam ergens overheen hijsen en toen ik omlaag keek naar de zee veranderde ik van gedachten. Ik geef mezelf een week en probeer het dan weer. Intussen is de Europa bemand met onbevreesde, eerste klas lui. Dit wordt een fantastische oversteek.
Blog Bark Europa 3 maart 2012
De ultieme E-ticket tocht: een Grand Canyon trip op steroiden
03-03-2012 10:00
Het Beagle Kanaal uit richting de Drake Passage
Gisterenavond had ik de wacht van 20:00 tot middernacht op de magnifieke Europa. We lagen ongeveer 130 graden voor en voeren bijna onder vol tuig. Over mijn linker schouder probeerde de bijna volle aan ons bij te houden. Kaap Hoorn lag 50 mijl west van ons in de nagloeiende hemel van de zonsondergang. Beneden en naast mij hoorde ik het gespetter van dartelende dolfijnen en zag ik het zachte maanlicht over hun ruggen dansen. Net als wij waren zij afkerig van het opgeven van hun spel.
Het Beagle Kanaal lag al ver achter ons en wij vlogen in de richting van de Drake Passage. Mijn gedachten gingen in de richting van de Titanen der Ontdekkingsreizen die hier gedurende de afgelopen eeuwen langs gekomen zijn. Hier sta ik nu, zo fortuinlijk dat ik hier kan reizen en hun pad kan kruisen. Ik vroeg me af wat ze dachten toen zij hier lang geleden wacht liepen op hun schepen, terwijl ze door deze meest zuidelijke breedten navigeerden. Voor een kort moment dacht ik het te weten.
Nieuwsbrief links
Na het verzenden van de nieuwsbrief kwamen wij erachter dat een aantal links het niet deden, onze excuses hiervoor, het ging om de volgende links, deze zullen nu wel werken!
Europese Uitwisseling aan boord van de Wylde Swan
http://www.atseasailtraining.com/185/272/wylde-swan-/-youth-in-action-2012.html
Europese Uitwisseling aan boord van de Bark Europa
http://www.atseasailtraining.com/185/271/bark-europa-/-youth-in-action-2012.html
Europese Uitwisseling aan boord van de Pelican of London
http://atseasailtraining.com/178/283/pelican-of-london-/-youth-in-action-2012.html
Europese Uitwisseling aan boord van de Gulden Leeuw
http://www.atseasailtraining.com/185/284/gulden-leeuw-/-youth-in-action-2012.html
Europese Uitwisseling aan boord van de Lord Nelson
http://www.atseasailtraining.com/185/268/lord-nelson-/-youth-in-action-2012.html
Europese Uitwisseling aan boord van de Three Sea Sisters
http://www.atseasailtraining.com/185/286/3-sea-sisters-exchange-/-youth-in-action-2012.html
Link naar Sultanate of Oman Bursary Scheme bij de STI
http://www.sailtraininginternational.org/get-on-board/how-to-get-involved/funding---oman-bursary-/
Blog Eendracht 29 februari 2012
Even een kort berichtje van de blauwe wacht.
Nou ja, wachtploeg: de ploeg bestaat uit 3 mannen en een vrouw, (mijn vrouw Diny), inclusief Huug de kwartiermeester en Gerrit Jan de scheepsarts. Maar we vermaken ons uitstekend!
Het bijkomen van de jet-lag en het inslingeren is op zich heel goed verlopen. Ik mis alleen duidelijk wat conditie, maar ook dat gaat elke dag beter! Dit is de reis waar we jarenlang naar uitgezien hebbben: veel varen, veel zeilen vooral, midden in de leegte van de oceaan! We zijn de dag begonnen onder het voeren van de binnenkluiver, boomfok, schoenerzeil en gereefde bezaan en maken daar goede voortgang mee. Rond de middag hebben we de zeilen een voor een gestreken en opgedoekt, in afwachting van de wind die morgen uiteindelijk zal oplopen tot 25 a 30 knopen.
Gerrit Jan had voorspeld dat er om 15.00 uur dolfijnen langszij zouden komen en verd...... als het niet waar is: om 15:10 melden zich een paar dolfijnen bij het voorschip, bleven een ogenblik spelen en waren weer weg! Te kort om foto's te maken, maar toch...... leuk!
Tot zover deze dag. Om 16:00 uur worden we afgelost door de witte ploeg. Onze wacht begint daarna weer in het holst van de nacht, een belevenis op zich. Op zee varen is totaal iets anders dan met het eigen bootje over het IJsselmeer 'dobberen'. De techniek is alleen een kwestie van op de juiste manier opschalen, maar de beleving is van een totaal andere orde! Tot zover, namens de blauwe wacht
Blog Eendracht 28 februari 2012
Zaterdagavond was het Captains Dinner. Normaliter ligt de Eendracht dan voor anker, maar alles liep nu even anders. In stormachtig weer naderden we de Bermuda-eilanden. Tijdens het diner moesten we borden en glazen goed in de gaten houden en bij iedere “daar komt er weer een!” (golf) greep iedereen naar zijn glas.
De bemanning werd door alle wachten bedankt. Paul had een prachtig gedicht geschreven “ODE” (om en nabij de evenaar). Zelf heb ik gerefereerd aan een speech van mijn collega tijdens mijn laatste werkdag, waarbij ik een wit ratje (mascotte) cadeau kreeg met de tekst “De ratten verlaten als eerste het zinkende schip en dan weet je dat je er snel achteraan moet”. Het ratje is niet van boord geweest en wij hebben, dankzij de bemanning, dus veilig de Bermuda-driehoek gepasseerd.
Onze rode wacht had de 20.00 – 24.00 uurswacht. Om 23.00 uur zijn we onder regen en storm (bij vlagen windkracht 9) overstag gegaan. Voor mij als nieuweling een spectaculaire ervaring. Op zeker moment kregen we van de kustwacht te horen dat we de 12 mijlszone naderden en dat we die niet mochten passeren. Later die nacht nog een keer overstag en bij het wisselen van de wacht om 04.00 uur de zeilen gestreken. Om 07.00 uur zou de loods aan boord komen om ons door de smalle toegang naar de kleine haven van St. Georges Town te loodsen. Om half zeven was iedereen al aan dek om dit niet te missen.
Van verre zagen we de “Pilot Rescue St. David” al aankomen. De touwladder ging uit en de loods ging langszij aan bakboord. De ladder werd echter niet gebruikt, omdat de loods (strak in het pak, glanzend gepoetste schoenen) in een zeer snelle actie via het deurtje in de verschansing aan dek sprong. Toen we afgemeerd waren, kwam de douane aan boord om ons in te klaren. Wij zaten inmiddels aan het ontbijt met gebakken eieren en spek; de opper is echter nog lang bezig geweest om alle formaliteiten af te handelen. Zelfs de keukenkastjes kregen een inspectie en ook de hasj-hond ontbrak niet. Om negen uur kon de gele vlag (teken van het feit dat we nog niet ingeklaard waren en niemand van boord mocht), gestreken worden.
Bermuda staat op de lijst van de werelderfgoederen van de Unesco. Helaas was het World Heritage Centre op zondag gesloten (zoals alle andere musea ook), zodat ik voor mijn Unesco-school in Nederland geen extra informatie kon verzamelen. Op het eiland is het heel rustig, het toeristenseizoen is nog niet begonnen. St. Georges Town ligt op een lage rots, de huizen zijn er in pasteltinten geverfd; ze hebben allemaal een betonnen, geribbeld dak. Die daken zijn zo geconstrueerd om beter bestand te zijn tegen orkanen. Ook loopt er via de daken een systeem om regenwater de verzamelen. Iedereen op het eiland weet dat wij binnengelopen zijn (Harbour Radio). De eigenaresse van een winkel vroeg mij of Frankrijk de vlag veranderd had!
Zondag kwamen de nieuwe bemanningsleden en opstappers aan boord. Jan en ik zijn de enigen die vanaf St. Maarten aan boord zijn en verder meegaan. Van de bemanning van twee weken geleden is Gerard de enige die verder mee reist. Gerard vierde maandag zijn verjaardag, ter gelegenheid waarvan kok Tineke voortreffelijke koffiebroodjes gebakken had. De bezetting is krap: wachten van drie personen. Voor mij krijgt de uitdrukking “Alle hens aan dek!” nu zijn oorspronkelijke betekenis terug.
Maandag om 12.00 uur kwam de loods weer aan boord om ons buitengaats te begeleiden. Het werd een complete foto-shoot van zowel de Eendracht als de St. David. Met de wind wilde het tot vandaag niet zo vlotten, maar inmiddels zijn de bezaan, de binnenkluiver en het schoenerzeil gehesen. Er is voor donderdag storm voorspeld!
Blog Eendracht 27 februari 2012
Vandaag vertrekt de Eendracht, na een korte stop op Bermuda, weer naar zee. De bemanning is gewisseld en ook zijn er nieuwe opstappers aan boord gekomen. De reis gaat naar de Azoren, het eiland Sao Miguel. Onderweg kan geen stop meer worden gemaakt want dit is een echte Atlantische zeereis van 17 dagen. Op 13 maart zal de Eendracht aankomen op Sao Miguel. Onderweg houden wij u op de hoogte van de belevenissen. Groeten
Blog Eendracht 23 februari
Zondag 19 februari landen we met een groot deel van de nieuwe bemanning en 2 opstappers op de luchthaven van St. Maarten. Met een Taxibusje op naar Marigot waar het schip ligt. Helaas kunnen we het schip niet bereiken i.v.m. een Carnavals optocht. We besluiten om deze optocht maar even af te wachten op een terras in Marigot onder het genot van een koud tropisch drankje. Wel even wennen als je daar zo zit bij een temperatuur van 30 graden met je winterjas in je handbagage. Na 2 uur is de optocht voorbij en vervolgen we onze reis. Aan boord gekomen vallen we met onze neus in de boter, een afscheidsreceptie van onze vertegenwoordiger in St. Maarten. Na een paar uur gaan de party gasten en de oude bemanning van boord en vertrekken we naar de ankerplaats.
Volgende morgen na instructie en sloepenrol lichten we het anker en vertrekken we onder een strakblauwe hemel naar Bermuda. Als we het laatste Caraibische eiland passeren worden we verrast door een knaap van een walvis. Het zeewacht systeem wordt nu de regelmaat in onze dagindeling, wachtlopen, zeunen, uitkijken etc. En als je vrij bent veel lezen, zonnen en slapen. Na 24 uur zijn de nederlandse witte wintergezichten al aardig rood aan het worden.
Nu, 23 februari zijn we over de helft, zondag de 26ste hopen we in St George aan te komen.
Blog Eendracht 23 februari 2012
We hebben St. Maarten al een paar dagen achter ons liggen. Officieel afscheid genomen van de Caribean’s. De mooiste dag van deze reis vond ik weer het bezoek aan Prickly Pear. Een onbewoond eiland met rotsen, strand en palmbomen.
Bij aankomst op het eiland eerst maar een kokosnoot open geslagen op de punt van een steen. De kokosmelk is prima te drinken en schijnt goed te zijn als dorstlesser. Voor de smaak kun je beter “Ootje en Groof” drinken, een kruidendrank uit onze geboorte streek. Maar daarmee moeten we nog een paar dagen wachten, totdat we “inverdan” en terug zijn in ons dorp.
Op dit eiland is het heerlijk zwemmen en snorkelen. De aangename temperatuur van het water en de veelkleurigheid van vissen, maakt het afscheid van dit eiland des te groter. We moeten op tijd terug zijn voor het captains diner. En omdat ook wij hieraan graag een bijdrage willen leveren, wordt het nog even hard nadenken, wat we in de sketches naar voren willen brengen.
Zelf zijn we ingedeeld in de “witte wacht”, onder kwartiermeesters Arnoud en Johan, maar ook “onze” Nel van de “oranje” wacht, wilde graag ons team versterken en heeft ons gepusht om een bijdrage te leveren. Zelf heb ik diverse ludieke anekdotes de revue laten passeren, dat werd afgewisseld door een optreden van het cocktail trio. Al snel zong iedereen mee met het foxtrot lied “elastieken benen”. Het trio had hierbij elastieken gebruikt, om de kuiten bij elkaar te houden We houden goede en dankbare herinneringen over aan deze avond, waarin de sfeer bijzonder goed was. Het captains diner was een geweldig succes.
We zijn nu op weg naar Bermuda. Een tocht van 860 Nm. Maar doordat niet altijd de meest rechte koers kan worden gevaren (ivm de windhoek) zal het ruim 900 Nm worden. Met een snelheid (cog) van 6-7 Kn betekent dit 1500 uur varen. Omdat er de eerste dagen geen wind is, windstil (zo blak als een luis zouden ze bij “ons” zeggen), wordt het oliezeil bijgezet.
Onvoorstelbaar op deze grote Oceaan, met een diepte van ruim 5 km, alleen een deining en dan geen rimpeltje op het water. Helder en diepblauw, waar het zonlicht binnendringt. Geen vervuiling? Ook de nacht met de heldere sterrenhemel heeft menig opstapper en bemanning gefascineerd. We hebben veel sterrenkundigen aan boord, waar beide stuurlieden veel over kunnen vertellen. Gerrit en Adrie zie je vaak, ook overdag bezig met de sextant voor het schieten van sterren en de zon. Ook Jan, die in onze wacht meedraait, heeft het zijn interesse. Hij gebruikt daar zijn speeltje (“een tablet”) voor, die op prachtige manier de verschillende sterrenbeelden in beeld brengt.
Ook Reinie is gefascineerd door deze grootsheid van de schepping. Het volgende geef ik graag van haar door;
Oceaan, zo vol van deining.
Golven met de zon bestraald, glinsterend elke morgen weer,
Varend in een straal van warmte over deze eindeloze zee.
Hoe klein is de mens bij deze schepping.
Hoe dankbaar dit geheel te zien.
In deze grootsheid, ruimte en ervaring, kan de mens
Zijn Grootheid zien?
Na twee dagen oliezeil, komt er wind en gaat de boomfok, buitenkluiver en bazaan omhoog. Omdat de wind verder aantrekt naar 4 – 5 Bft kunnen ook het schoenerzeil, grootzeil en de buitenkluiver erbij en gaat de motor eraf. Nu gaan we besparen. ’s Avonds hijst bootsman Hans met onze hulp ook nog het gaffel topzeil. En dat hoort helemaal bij schoenerzeilschip “Eendracht”. Omdat er weer windstilte wordt verwacht gaan de zeilen in de avond en nacht weer omlaag en wordt het weer moteren.
Als ik met mijn eigen zeilbootje op weg ga, vragen ze mij wel eens: “waar ga je naar toe”. Mijn antwoord: “waar de wind ons brengt”. Hier is het anders. Bermuda moet worden aangedaan om de opstappers op tijd in het vliegtuig in te krijgen.
Met alle krachten, die we aan boord hebben proberen we deze oversteek tot een goed einde te brengen. Koers houden, brand rondes lopen, zeunen en schoon schip maken. Niet lullen maar poetsen.
Gisteren hadden we een jarige aan boord. Wilma, onze kwartiermeester, mocht 55 jaar worden. Bij de wisseling van de wacht hebben we haar in de nacht om 04.00 uur toegezongen op de brug. Lang zal ze leven. Heel bijzonder om onder een heldere sterrenhemel dit te kunnen doen. Ze vond het geweldig en straalde. Ik zie, dat het weer tijd is voor onze wacht. Werk aan de winkel. Er is zoveel te vertellen. De reparatie van het vacuum systeem in de nachtelijke uren met Theo. Enz. Ik hoop iedereen straks bij thuiskomst weer geheel te kunnen bijpraten over al onze belevenissen.
Blog Bark Europa 26 februari 2012
De bemanning van de Europa
26-02-2012 10:00
Ahoy beste lezers,
Jullie hebben ongetwijfeld al veel mooie verhalen gelezen over Antarctica, maar ik wil het hebben over de crew.
Wat een hechte hardwerkende gezellige groep mensen.
Altijd staan ze voor je klaar. Niets is te veel.
Golven huizenhoog , maar er staat ‘ s avonds een heerlijke maaltijd voor je klaar. Schoonmaken op je knieen is geen werk maar vakantie. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
SUPER DAMES EN HEREN VAN DE CREW.
Ik maak een diepe buiging voor jullie.
Blog Bark Europa 25 februari 2012
Nog 3 nachten slapen aan boord...
25-02-2012 10:00
3 Dagen varen we nu in de Drake passage, en om 16.30 uur vandaag zagen we weer land, en wel een onbewoond eiland ten Zuidwesten van Kaap Hoorn, met de naam Diego Ramirez. In vroeger eeuwen door zeevaarders uit Westelijke richting gebruikt als orientatiepunt voor de lengtegraad op aarde, wetend dat daarna Kaap Hoorn zou komen.
Er passeerde ook een reusachtige olietanker, het eerste menselijke teken na 3 dagen.
De Drake laat ons nu een beetje in de steek wat betreft goede wind. De eerste 48 uur hebben we met volle zeilen kunnen varen, ongeveer dwars op de wind; we haalden een snelheid- even- van 9,5 knopen per uur, dank zij?? Gerda en Nora aan het roer.
Maar gistermiddag moest er een motor bij aan om wat snelheid te houden, en vannacht de tweede waarbij de grote zeilen moesten worden gestreken. De koers was eerst NW, 315 graden om precies te zijn, we weten nu alles van het kompas, richting Stille Oceaan; later NNW, 345 graden, om daarna naar NO te varen, op afstand van Diego.
Het is leuk om aan het roer te staan, nu de bemanning ons niet meer komt controleren- op afstand waarschijnlijk wel - en we zelf het schip keurig op koers weten te houden. We gaan Kaap Hoorn mogelijk in het donker passeren, we wachten af, het is wel heel helder zicht.
Het weer maakt beetje treurig. Vanaf het zeegat bij de Melchior eilanden waar we woensdagmiddag het witte Antarctica verlieten, begonnen er enkele buienen vooral de zwaar grijze luchten; pas vanmorgen was er wat meer licht te zien in het Oosten, maar verder dan een waterig zonnetje heel even, kwam het niet. Wel is het aan de horizon lichter met soms iets blauws, en het geheel iets minder zwaar grijs.
Omdat we blijkbaar niet genoeg boeggolven maken, zijn er nog geen dolfijnen gesignaleerd zoals op de heenweg. Wel passeerden 2 walvissen de Europa, op weg naar het Zuiden, niet in ons geinteresseerd.
Vandaag weer iets meer vogels, omdat we dichter bij de voedingsgronden komen. De buitentemperatuur is aanzienlijk zachter. Gisteren was het ijzige er af, het voelt nu meer als voorjaar voor ons na de kou van Antarctica. Toch wees de thermometer vanmorgen maar 3 graden, bij een watertemperatuur van 5,5, ook die is nu uit de antarctische sferen
Intussen worden we vermaakt door Lex en Jolande, en bekeken we de ingezonden foto's van de fotocompetitie. Wat mooi was Antarctica, nu alleen al weer in herinnering en foto's terug te halen!
En we eten te veel, van al die lekkere en steeds weer verrassende maaltijden aan boord, inclusief snacks om half 6, en appeltaart of cake, vooral als er weer iemand jarig is.
Blog Bark Europa 24 februari 2012
Doktersadvies: de wacht, eten en slapen
24-02-2012 10:00
Het is vrijdagmiddag drie uur 's middags en we zeilen in de Drake passage. Vannacht waaide het lekker en tijdens onze wacht haalden we de hoogste snelheid: 9.5 knopen. Deze boot kan maximaal 11. Helaas waait het nu eigenlijk te weinig voor deze boot en zeilen we 3 of 4 knopen.
Op deze reis weten we nauwelijks nog de dag, tijd en datum. Het is maar goed dat onze gidsen, Lex en Jolande, elke dag een programma ophangen met dag en datum. Het dag-nachtritme tijdens de oversteek van ongeveer 4 dagen is: een wacht van vier uur, eten, slapen en als je wakker kunt blijven kan je naar een lezing. De wacht bestaat uit: op het voordek
kijken of er geen schepen e.d. aankomen, en het schip op koers houden met de helm (het stuur). En dit op alle tijden, ook van 0.00 uur tot 4.00 en van 4.00 tot 8.00 uur. Het houdt de passagiers lekker bezig. De bemanning vindt het fijn dat wij het doen; wij denken dat het meer een bezigheidstherapie is.
In ieder geval ga ik nu iedere keer wel naar buiten en krijg ik een lekkere koude neus en kan ik genieten van deze zeiltocht met de bark Europa op een eindeloze lijkende oceaan. Helaas is er weinig te zien: geen walvissen, geen dolfijnen, wel enkele vogels waaronder de Kaapse duif.
Morgen hopen we langs Kaap Hoorn te varen en deze plek nog te zien voordat het donker wordt. Deze terugreis over de Drake Passage geeft alle gelegenheid om alle indrukken van Antarctica op mij in te laten werken. Het was een hele bijzondere reis, waarbij de vele ijsbergen en het krakende ijs langs de boot veel indruk hebben gemaakt. Maar ook de
prachtige show van de bultrugwalvis onder en naast onze boot, het bijzondere en maffe gedrag van de pinguins, pinguins die aan je schoenen en broekspijpen snuffelen, de enorme gletsjers, en de mooie uitzichten over dit bijzonder landschap. En natuurlijk had ik nooit gedacht ook nog tweemaal op mijn billen van een berg af te glijden. Het was een hele
bijzondere winter(sport)vakantie.
De foto's, kleine filmpjes en de beelden in mijn hoofd blijven een mooie herinnering.
Blog Bark Europa 23 februari 2012
Drake Passage
23-02-2012 10:00
Na de laatste zodiac tour rond de Melchior Eilanden, verlieten we gisteren na de lunch Antarctica. De Drake op.
We lopen weer wachten en we zeilen weer. Ook zorgen de bewegingen van het schip voor soms moeizame bewegingen van ons passagiers wat nogal eens tot hilariteit leidt. Ik glij tijdens het typen nu ook telkens van de bank.
We beginnen met een matige noordoosten wind die langzaam in kracht afneemt. Vannacht hebben we zelfs de zeilen moeten strijken omdat er te weinig wind stond. Gelukkig was er vanmorgen weer voldoende wind om de zeilen te zetten en doen we het sinds het middaguur zonder motor. Op dit moment hebben we een mooie zuidwesten wind kracht 5 en varen we met een snelheid rond de 8 knopen richting Kaap Hoorn. Dit alles lijkt misschien heel gewoon maar is toch best bijzonder op de Drake! Meestal staat er een stevige wind uit het noorden. Rond acht uur vanavond hadden we 150 mijl van de 500 mijl afgelegd. Mooi op koers. We hopen voldoende snelheid te houden zodat we tijd hebben dicht langs Kaap Hoorn te varen.
Ondertussen gaan de lezingen en documentaires gewoon door: de Gerlach expeditie en de BBC serie over walvissen en dolfijnen.
Blog Bark Europa 21 februari 2012
De laatste grond onder de voeten!
21-02-2012 10:00
Vandaag onze laatste echte landing, de laatste grond onder de voeten; volgende keer is dat weer in Ushuaia. Deze landing vindt plaats onder een strakblauwe hemel, en bladstille omstandigheden- ook al is hier geen enkel blad te vinden.
De baai bij Port Lockroy ligt aan alle kanten beschut. Hier hebben we 2 nachten voor anker gelegen.
Nadat de laatste kaarten zijn gepost op dit Zuidelijkste postkantoor ter wereld, per zodiac door Lex naar dit in de zomer door vier vrouwen bewoonde rotseilandje gebracht, varen we langzaam tussen de met gletsjer en sneeuw bedektebergen -lijkend op slagroomtaarten! - de bocht om.
Al snel gaan we aan land. De pinguins maken ditkeer geen lawaai, weinig hongerige kuikens misschien?
Wij lopen over de rotsen langs het water, soms over gladde bevroren smeltwaterstroompjes. Lex vindt nog wat ander dierlijk leven: springstaartjes. Zien er uit als zeer dunne potloodstreepjes van 2 mm lang; onder het vergrootglas lijken ze wat op mieren met een lang achterlijf.
We lopen iets het land in, daar staan 2 noodhutten, een Argentijnse, en een goed onderhouden Britse. De Britten zorgen overal goed voor hun erfgoed hier. Alle voedselvoorraden van de wetenschappers van weleer, liggen er nog. tot en met Cadbury chocoladerepen. Maar we zijn hier om de glooiende gladde gletsjer op te gaan, met bovenaan een fraai zicht op de baaien rond Port Lockroy. Met een zonnig wintersportgevoel lopen we door de knisperende sneeuw.
Terug aan boord, gaan we varen, Noordwaarts. Door het kanaal van Neumayer, langs het grote Anvers island, met de 2825 meter hoge berg, waarvan de top zonder wolkje is te zien.Rechts van ons het schiereiland van Antarctica; omdat het wat verder bij ons vandaan is, lijkt de sneeuw geliger gekleurd. We passeren reusachtige ijsbergen, en zien laterbultrug walvissen, vaak twee aan twee, minstens vier of vijf keer. De boot mindert dan vaart en draait er naar toe om zo dichtbij mogelijk te komen. We zijn op weg naar de Melchior eilanden, om daar te ankeren. Van daar vertrekken we morgen middag voor de oversteek van de Drake passage.
Blog Eendracht 20 februari 2012
Na een geslaagde afscheidsborrel voor de locale autoriteiten van Sint Maarten, heeft de Eendracht koers gezet naar Bermuda!
Dit is de eerste van de 4 thuisreizen. Nog maar 45 dagen te gaan voordat de Eendracht weer in thuishaven Rotterdam zal arriveren.
Blog Eendracht 18 februari 2012
Ik zal nu vertellen over de bustocht over Tortola. Al vroeg in de morgen was de lijst klaar om in te tekenen voor een bustocht over het eiland. Bibi heeft de busmaatschappij van de vorige keer gebeld en een bus besteld.
Om 11 uur was de afspraak bij het gebouw van de jachtclub. De bus stond al klaar voor de eersten die daar arriveerden, daar we met een groep waren van 17 moest er vier keer getenderd worden, want ook andere mensen wilden graag de wal op en niet iedereen wilde met de bustocht mee, die gingen zelf op onderzoek uit.
Voor we allemaal in de bus zaten moest er nog even wat geld gepind worden en uit de British Virgin Island (BVI) flappen tappers kwamen geen Britse ponden, maar gewoon Amerikaanse dollars. Alles is daar min of meer Amerikaans. Nu bestaan de BVI uit een deel Amerikaanse en een deel Britse eilanden. De Amerikanen hebben hun deel van de eilanden van de Denen gekocht in 1914 voor een nu belachelijk bedrag van 25 miljoen dollar. In Amerika was men bevreesd, dat Duitsland het gebied zou gaan beheren en dat wilde Amerika in die tijd liever niet.
We kregen een mooie bus, met een chauffeur die goed Engels sprak. Hij vertelde dat hij aan de Olympische Spelen bij hoogspringen had meegedaan. De BVI zijn onderdeel van het Britse Gemenebest. We hadden nog maar een paar honderd meter gereden en onze eerste stop was daar. Een oude suikerrietmolen, die ingericht was als museum. Veel was er niet van te zien, maar er hingen veel foto’s van de oude inrichting en ook veel foto’s van de bloemen en planten op Tortola. Beneden was er een tentoonstelling over de scheepvaart. Er is een aantal jaren geleden hier een passagiersschip en salonboot gezonken tgijdens een hurricane, de RMS (Royal Mail Ship) 'Rhone'. Het schip ligt er nog steeds en is nu een beroemd duikobject geworden. De laatste vernietigende hurricane, die het eiland heeft getroffen is al weer 14 jaar geleden zo vertelde onze gids/chauffeur. Na 10 minuten zaten we weer terug in de bus. De bus wel uitgerust met airco maar ook de ramen werden open gezet omdat de airco het ook niet bij hield.
Met de bus gingen we naar de oostkant van het eiland. Onze chauffeur stuurde behendig, de gaten in de weg mijdend de slingerende weg naar boven op. Soms snel terug schakelend omdat de weg zo af en toe wel erg steil werd. We kregen van alles over het eiland te horen. De eerste bewoners moeten er vanaf 1000 voor Christus hebben gewoond, daarna zijn de Saladoed Indianen gekomen en later de Arawak en Caribs uit het Amazone oerwoud. Columbus heeft het eiland op zijn 2e reis naar het verre oosten in 1494 ontdekt. Ook de Nederlanders hebben in de vroege tijd vanaf het eerste deel van de 16e eeuw geheerst over Tortola, later kwamen de Engelsen onder Sir Francis Drake. Dit was in 1672 en toen is het Brits geworden. In 1750 werden veel slaven naar het eiland vanaf Afrika door de Hollanders naar hier verscheept en kwam de productie van suikerriet op gang. Tot 1834 heeft het geduurd voor de slavernij officieel werd afgeschaft en 5794 slaven op Tortola werden bevrijd. Al vlug waren we op de top van een berg aan de Noord Oost kant van het eiland. Vandaar hadden we een prachtig uitzicht op een aantal kleine eilandjes zoals Guana Island, Camanoe Island, Scrub Island en Beef Island. Een van de eilandjes zou voor een miljoen dollar gekocht zijn door Richard Branson van de Virgin Luchtvaartmaatschappij. Maar ook prachtige baaien met een wit strand met meters hoge golven die onafgebroken op de kust spoelden.
Ook aan de landkant was het erg mooi. Een prachtige over de weg hangende boom vol bloemen, die eruit zagen als geel roze lampekapjes, die vanaf het uiteinde van de takken van de boom naar beneden hingen. Het leek wel een hele boom vol met wel honderden lampjes ofschoon het gewoon midden op de dag was. Ik weet helaas de naam van de boom niet meer.
We stopten steeds om foto’s te kunnen nemen van al dat moois wat er te zien was. De weg was erg slingerend en dan weer steil stijgend of weer steil dalend. Op een kruispunt moesten we stoppen, omdat een cementvrachtwagen een bocht van bijna 180 graden moest maken, volgeladen met cement. Terwijl de vrachtwagen op de steile helling bijna dreigde om te vallen slaagde de chauffeur erin om het door meermalen heen en weer te bewegen de bocht te halen.
Ja het kost hier moeite om een huis te bouwen. Zoals alle huizen op deze eilanden gaan er jaren overheen voor een huis is afgebouwd. Eerst komt de beneden verdieping, maar dan wordt er al rekening gehouden met de bovenverdieping en steken allerlei buizen en elecktriciteitskabels naar boven. Soms gaat de bouw zo traag, dat de onderkant al lang aan renovatie toe is.
Steeds weer hebben we nieuwe uitzichten over het eiland. Steeds weer de azuur blauwe zee aan weerskanten van het eiland. Soms zien de Eendracht midden in de baai liggen. Het is op die afstand maar een klein nietig scheepje. Maar wel veruit de grootste van de hele baai. We rijden langs een lange muur vol met muurschilderingen, die een beeld geven van de bezigheden van de lokale bevolking. De muur is wel een paar honderd meter lang en is met prachtige kleuren uitgerust, steeds weer met een ander tafereel. De schilder is de eigenaar van het er boven liggen de huis.
Een eindje verder wordt er gestopt bij een klein restaurantje waar lekkere drankjes worden gemaakt. Voordat iedereen zijn drankje had waren we een half uur verder en gingen we verder met de bus. We kwamen nu bij de west kant van het eiland. Ook hier weer hele steile wegen. In de verte zagen we Jost van Dijke Island weer liggen. We daalden af naar het strand aan de Cane Garden Bay. Een idylische plaats, helemaal beschut door grote bergen en een prachtig wit strand met allemaal barretjes en strandstoelen. Een licht blauwe zee als uit een plaatje. Heel erg weinig mensen op het strand. Wel veel pelikanen, die steeds, meestal vlak voor ons een meter of 10 in zee vis uit het water haalden. Een strand vol palmen, die behalve de nodige schaduw ook licht bewogen in een zacht windje, eigenlijk een paradijs. Heel erg rustig geen voorbij racende auto’s, nee alles lekker rustig.
Daarna het laatste stuk nog over de hoogste berg van Tortola mount Sage, met een hoogte van bij 600 meter. Langzaam weer met allerlei steile wegen ging het terug naar Road Town Harbour. We werden na bijna 3,5 uur nadat we waren begonnen, afgezet bij een aantal winkeltjes op enige honderden meters van de jachthaven. Velen hebben daar nog even inkopen gedaan en daarna nog lekker nagenieten met een drankje en/of een maaltijd in de jachtclub. De MOB-boot bracht de meesten voor het donker werd weer aan boord. Een paar hebben de avond aan de wal doorgebracht.
Blog Eendracht 16 februari 2012
De dagen vliegen letterlijk voorbij
Dat komt toch denk ik, doordat we het met elkaar goed naar de zin hebben. Niet alleen op het zeilschip de Eendracht, maar ook de bezigheden daar omheen.
Woensdag zijn we met het tenderbootje aan wal gegaan en daar op een terrasje de nodige drankjes genuttigd. Om 17.00 uur waren de meesten weer aan boord voor het avond eten. We hebben zo’n goede kok (en assistent) aan boord, dat je dit gewoon niet over kunt slaan. ’s Avonds gingen meerderen weer naar de wal om nog even feest te vieren en verschillende mixjes te nuttigen.
Dat kwam goed uit voor de machinist Theo, die het vacuum toilet systeem wilde voorzien van nieuwe terugslagkleppen. Ik heb hem daarmee geassisteerd.
Sjonge wat is dat heet in die machine kamer. Mijn overall was zo nat van het zweet, dat je deze kon uitwringen. Om 00.30 uur hadden we na 4 uur werken de klus geklaard en konden de pompen weer in werking worden gesteld.
Na het anker te hebben gelicht, zijn de zeilen gezet en hebben we de hele dag en nacht doorgevaren. 24 uur continue zeilen. Betekent dat je volop je wachten moet draaien en bij de wisselingen van de wachten nog eens een extra beentje moet bijzetten om de overstag manoeuvre uit te voeren.
In de nacht brand en controle ronde doen door het hele schip, roeren naar opdracht van de stuurman om op koers te blijven, in het donker op de uitkijk, de volgende wacht porren, enz. en natuurlijk genieten van de sterrenhemel. Zie je ook weer eens het Zuiderkruis, wat een tijdje laag aan de horizon verschijnt. Daar doe je het allemaal voor. In de nacht in je korte broek. Heerlijk.
Vanmorgen weer vroeg opgestaan nadat we ten anker zijn gegaan voor de haven van Road Town Harbour op het eiland Tortola. Een prachtige dag achter de rug. Op Japanse manier een toeristische rondrit in de bus. Hier en daar stoppen, foto’s maken en weer verder rossen. Prachtige vergezichten. Hele bijzonder momenten waren het bezoek aan een museum en het bezoek aan een oude rum stokerij. Voor een dollar 4 verschillende soorten rum proeven. De stemming kwam er daardoor goed in.
We gebruikten nog een lunch aan de wal, maar als we ’s avonds aan boord een geweldig diner voorgeschoteld krijgen, vraag ik me toch af of eenmaal per week naar fitness gaan voldoende is. Er gebeuren zoveel leuke dingen, dat het onmogelijk is dat allemaal hier neer te schrijven. Een volgende keer weer.
Blog Bark Europa 20 februari 2012
Feest
20-02-2012 10:00
Vannacht hadden we een rustige nacht omdat we gisteren al voor anker zijn gegaan in de baai van Port Lockroy. Na het ontbijt vertrekken we met de bijboten naar Jougla Point. Daar worden we wederom opgewacht door Ezelspinguins. Even verderop wonen blauwoogaalscholvers. Op het eiland maken we een wandeling. Heerlijk om weer even te kunnen bewegen.
Terug op de Europa lunchen we in de zon op het middendek: door Klaas gemaakte soep en door Marianne en Daantje gemaakte empanada's. We worden elke dag bijna schandelijk verwend door de keuken. Complimenten!
Vanmiddag mochten we winkelen en kaarten versturen bij Port Lockroy. Dit voormalig onderzoeksstation wordt sinds 1994 gerestaureerd en functioneert als zuidelijkste postkantoor gerund door 4 Engelse dames.
Naast het postkantoor is er ook een souvenirwinkel, een museum en wordt er onderzoek gedaan naar de invloed van toeristen op de pinguins. De pinguins hadden het vanmiddag overigens wel heel warm.
Terwijl wij dit schrijven ligt er een lam op de BBQ, staat de gluhwein klaar en zagen we al een paar geluidsboxen op het middendek staan; feestje?
Blog Bark Europa 19 februari 2012
IJsbergen, ijsschotsen en heel veel zeehonden
19-02-2012 10:00
Het is nu zondag 19 februari rond half negen uur 's ochtends. Fred is deze dag begonnen met de ankerwacht van 00.00-02.00 uur. De ankerwacht heeft een belangrijke taak en moet kijken of er geen ijsbergen te dicht bij het schip komen. We vertrekken pas rond negen uur en vele van ons blijven wat uitslapen. Het lijkt een prachtige dag te worden.
Gisteren begonnen we met een storm van windkracht negen en was het voor de eerste keer, echt koud op het dek. Maar in het Le Maire kanaal voeren we heerlijk in de zon en in de luwte, en konden we genieten we het prachtige uitzicht op de rotsen en gletsjers. Het kanaal lag vol met ijsschotsen en ijsbergen en voor de kapitein, Klaas, en zijn bemanning was het een hele toer om het schip er doorheen te laveren. Waar wij geen openingen zagen, zag Klaas ze gelukkig wel.
Na het Lemaire Kanaal kwamen we op een open stuk water, waar tussen de ijsbergen vele zeehonden op ijsschotsen heerlijk lagen te rusten. Op de ene ijsschots lagen er nog meer dan de ander. En tussen door zagen we natuurlijk de pinguins zwemmen als mini-dolfijnen.
's Middag zijn we met zodiac aan land gegaan en voor de derde maal een bergtopje op gegaan om lange tijd van een adembenemend uitzicht te genieten op het zuidelijkste puntje van onze tocht. Ditmaal was de berg niet stijl genoeg om op onze billen naar beneden te glijden. Twee keer ging ik wel op mijn billen naar beneden: een keer per ongeluk en een keer op een 'geprepareerde' baan en met een regenbroek aan gaat dit uitstekend.
Zaterdagavond hadden we een uitstapje naar het wetenschappelijke station van de Oekraine. We kregen een summiere rondleiding, onze paspoorten werden gestempeld, sommigen verstuurden een kaart die via de Oekraine wordt verstuurd, en velen van ons dachten wodka te drinken. Helaas voor hen, er mocht geen wodka meer verkocht worden nadat er een filmpje hierover op internet was verschenen. Ook het team van het wetenschappelijk station had een uitje, want na afloop van ons tripje kwamen zij op de bark Europa.
Vandaag gaan we hetzelfde stuk terug varen en bezoeken we Petermann eiland en we hopen daar de Adelie pinguins te zien. Het wordt vast weer prachtige dag en hopelijk kunnen we ook weer een stukje zeilen. Het is mij nog niet gelukt om vroeg op te staan om te genieten van een zonsopgang, wie weet ga ik dit nog een keer doen. De motoren van boot draaien weer en we gaan vertrekken.
Groetjes
Blog Bark Europa 17 februari 2012
Het vaste land
17-02-2012 10:00
17 februari start voor ons met een ankerwacht en al snel klinkt happy birthday over de speakers in de stuurhut! Na een korte nacht slaap zetten we direct na het ontbijt voor het eerst voet aan wal aan het vaste land van Antartica. Daar worden we opgewacht door ezels pinguins met jongen en worden we getrakteerd op een afbrekend stuk gletsjer. Gerommel, gedonder, een plons en er ontstaat een flinke golf in de kleine ondiepe baai van Neko Harbour.
Terwijl we naar Paradise Harbour varen komen we een onbeschrijflijk mooie ijsberg tegen. Klaas is niet te beroerd daar een rondje omheen te varen. We zien schitterende azuurblauwe kleuren. Gaudi had het niet mooier kunnen ontwerpen. Daar maken we een schitterende tocht tussen de ijsbergen en gletsjers in de bijboten en krijgen wij de kans onze roeikunsten te laten zien. En dan treffen we een slapend zeeluipaard aan op een ijsschots.
's Avonds bezoeken we de Argentijnse basis Almirante Brown waar twee mannen de boel aan het opknappen zijn en de daken de kleuren van de Argentijnse vlag hebben om hun aanwezigheid in dit gebied duidelijk te maken.
We kijken ons ogen uit en het is een onmogelijke opgave te beschrijven wat we hier zien. Op weg naar de computer in de bibliotheek is er weer een zeeluipaard vlak naast de boot en zien we fluorescerende algen in het water. Kortom weer een onvergetelijke dag!
Blog Bark Europa 16 februari 2012
Bijna in het paradijs!
16-02-2012 10:00
Vandaag zeilden we vrijwel de hele dag door het Antarctische landschap.En we hadden geluk. Het zonnetje scheen de hele tijd, dus we konden makkelijk aan dek blijven zonder al te koud te worden. We hadden mooi zicht op de bergen, de gletsjers en de ijsbergen om ons heen. Het was soms moeilijk kiezen waar je wilde kijken omdat er zoveel te zien was.
De vormen en kleuren van de ijsbergen in het water, het licht op de bergen in de verte. Zo nu en dan zagen we een enkele pinguin, of een groepje op weg van of naar de kolonie, of rustend op een ijsberg.
Het weer was zo goed dat we buiten konden lunchen, dus we konden gewoon om ons heen blijven kijken. Midden tijdens de lunch riep iemand ineens het toverwoord walvis en we zagen twee bultrugwalvissen ietsje verderop. Kort daarna sprong er een bijna volledig uit het water.
De dieren kwamen dichterbij om het schip te bekijken. Ze gingen van de ene naar de andere kant van het schip en wij renden van bakboord naar stuurboord achter hen aan, camera’s in de hand. De walvissen waren rustig, bewogen langzaam om het schip, vlak onder de oppervlakte. Het heldere zonlicht maakte dat we hen ook onder water goed konden zien, hoe de hoofden omhoog kwamen, het hele lichaam onder de oppervlakte.
De lunch werd vandaag wat later gegeten, maar niemand klaagde. De hele bemanning, inclusief die van het kombuis, stond ook aan dek samen met de trainees. Pas veel later werd de lunch afgemaakt en werd alles weer normaal.
Nou ja, zo ongeveer dan....
Spaans sprekende stagiaire
Ben jij een Nederlandse student die de Spaanse taal beheerst en stage moet lopen?
At Sea Sail Training is op zoek naar jouw! Wij zoeken een Spaans sprekende stagiaire die kan helpen met de organisatie van de Tall Ships Races 2012 in Cadiz.
Heb je interesse, stuur je c.v. naar info@seasailtraining.com
Blog Bark Europa 14 februari 2012
Ankerwacht
14-02-2012 10:00
Vannacht voor het eerst ankerwacht gelopen van 02.00 tot 04.00 uur. Normaal ben je dan alleen in het stuurhuis en heb je het schip en de omgeving voor "jezelf". Echter, vanaf drie uur wordt het drukker, de bemanning begint met het zeilklaar maken van het schip. Om vier komt Klaas in het stuurhuis en gaat het anker op en worden de zeilen gehesen.
Met een straffe wind halen we soms gemakkelijk de acht knopen. Op naar het vulkaaneiland Deception, waar ons een warm bad wacht. Vanwege de sneeuwstorm en de onspelbaarheid van de wind bij het eiland wordt er zeil geminderd en vliegen bemanningsleden als apen het wand in om de zeilen te borgen. Voor de ingang naar de vulkaan worden alle zeilen gestreken met behulp van allen die aan dek zijn, mooi staaltje van samenwerking. Uit Whalers Bay vertrekt net de Plancius, een Nederlands schip.
Deception Eiland doet zijn naam eer aan, hoge golven belemmeren een landing, vandaag dus geen warm vulkanisch bad, maar gelukkig wel een warme douche.
Blog Bark Europa 13 februari 2012
Zuid Shetlandse bekoringen
13-02-2012 10:00
Op onze tweede dag begonnen de ontmoetingen met het dierenleven van de Zuid Shetlands al erg vroeg, met Bultruggen en een grote groep Orka's die de Europa al bezochten terwijl het grootste gedeelte van onze vrolijke reizigers nog op 1 oor lag te knorren.
Wat volgde was een sublieme ochtend met verschillende waarnemingen van walvissen, terwijl we dicht langs de kusten van Greenwich en Livingston Eiland voeren onder grijze luchten en oplichtende gletsjer velden, op weg naar Hannah Point.
Een over enthousiaste Bultrug kwam in zijn geheel, verticaal uit het water, om daarna op zijn rug terug te vallen, dit onder luid gejuich van de toeschouwers aan dek.
Tijdens 2 andere ontmoetingen kwamen de nieuwsgierige Bultruggen heel dicht bij het schip, 1 paar zwomgeruime tijd vlak onder het oppervlak op nog geen 10 meter van de Europa, het leek erop of ze ons wilden plagen door steeds op onverwachte plekken boven te komen vlak bij het schip, maar net ergens anders dan waar de camera's opgericht waren.
In de middag deden we een landing op Hannah Point en verkenden we Walker Bay tussen de nieuwsgierige Ezels en Keelband pinguins die ons zonder enig wantrouwen benaderden. Daarnaast zagen we ook nog broedende Stormvogels, Pelsrobben en Zee-olifanten.
We sloten de dag af met een drankje, een goed gesprek en het vieren van een verjaardag, terwijl we daarna op de brug naar de oplichtende ijskliffen keken van Livingston Eiland en ons alweer verheugden op het volgende avontuur.
Blog Bark Europa 13 februari
Vandaag
13-02-2012 9:00
Vanmorgen voeren we langs de met ijs en sneeuw bedekte bergen, het ijs reikend tot aan de zee. Behalve een ijsberg in de vorm van een kroon, waren er twee bultrugwalvissen vrij lang in de buurt van het schip, en van heel dichtbij te bewonderen. Ze vinden volop voedsel in dit water.
In de middag maakten we een landing bij Hannah point, op het eiland Livingston. Er groeit nog echt gras, en twee piepkleine antarctische plantjes schijnen niet Zuidelijker meer voor te komen.
Net als gisteren werden we verwelkomd door massa's ezels- en kinband pinguins. De al grote jongen denken dat we allemaal voedsel brengende ouders zijn, en lopen soms achter ons aan. De vijf meter afstand die wij moeten houden tot hen, overbruggen zij rustig. Ze gaan luid te keer, vragend om eten. Nieuw voor ons, na alle ontdekkingen gisteren, waren de witte donzen reuze stormvogel kuikens, op de rotsen. Ook nieuw de mannetjes Zeeolifanten, enorme blubbermassa's, en een fraaie neus. Ze leken ons niet zo in de gaten te houden als de vrouwtjes van gisteren, keken af en toe wat lodderig of gaven een enorme brul. Konden ze wel slapen in het gekakel van de pinguins, die ook nog wel eens op hun lijf sprongen!
Er lagen grote groepen, vaak prachtig roestbruin, sommige meer geel en zelfs lichtgrijs. Met de blauwe lucht, de mossen en grassen, vormden ze een mooi kleurencontrast met de grijszwarte vulkanische rotsen en stranden.
Na een wandeltocht langs het eiland, dat verderop met gletsjers is bedekt, keerden we per zodiac terug naar ons 'huis', dat in de windstille baai lag te wachten, met hete drankjes en doppinda's.
Blog Eendracht 12 februari 2012
Gisteren kennis gemaakt met alle bemanningsleden en opstappers: we zijn met 36 man aan boord. Het lijkt een leuke ploeg te worden. Er zijn drie wachten: rood, wit en blauw. De blauwe wacht waar ik in ingedeeld ben heeft zelfs twee kwartiermeesters! Om 6 uur wordt het anker gelicht tijdens een prachtige zonsopgang. Na het ontbijt de zgn. sloepenrol o.l.v. de kwartiermeesters. We krijgen uitleg hoe het reddingsvest en het werkvest te gebruiken, evenals de gang van zaken bij een ontruiming. Daarna een rondleiding over het schip met de herhaaldelijke opmerking: vraag het als je iets te weten wilt komen!
Leuk dat de kwartiermeester, evenals alle andere bemanningsleden, zo enthousiast over het schip zijn. Op een persoon na bestaat de bemanning uitsluitend uit vrijwilligers. Het aanvankelijke plan was vandaag van Sint Maarten naar Jost van Dyke, een van de Britse Maagdeneilanden, te zeilen.
Aangezien er helemaal geen wind is, moeten we op de motor varen en halen we Jost van Dyke niet. Uiteraard is dat jammer, maar het geeft degenen onder ons die zich niet verheugen op zeeziekte, de gelegenheid alvast te wennen aan enige schommeling van het schip in de hoop dat het lijf acclimatiseert. We varen langs Anguilla naar de baai van Saint Thomas bij Spanish Town (eiland Virgin Gorda). Onderweg zien we 6 kleine en 2 grote dolfijnen die langs het schip zwemmen. De vliegende vissen zijn spectaculair om te zien. Als het schip voor anker ligt, kunnen we via een ladder de Caribische Zee in; een paar slimmeriken hebben snorkels meegenomen en zien zwaardroggen. De blauwe wacht haalt ’s middags de zeilhuiken van het schoenerzeil en de boomfok, in de hoop dat er van Virgin Gorda wel naar Jost van Dyke gezeild kan worden. Morgen blijven we in elk geval hier voor anker om het eiland te verkennen.
Blog Eendracht 12-02-12
Het wordt eentonig, maar weer mochten wij lekker uitslapen tot 07:30 uur en ontbijten om 08:00 uur. Daarna hebben wij een overall cleaning gedaan, omdat de normale wachten vervallen door het liggen en het niet eerlijk is als dan de helft moet poetsen en de andere helft niets doet. Het is dan ook snel voor de bakker. En trouwens, er moest nog ingeklaard worden en daarna kon pas getenderd worden naar Spanish Town. Van een echte “town” is hier geen sprake, er zijn wat winkeltjes langs de haven en that is it. Ben en ik hebben een taxi genomen naar The Baths, vanwaar wij een prachtige wandeling hebben gemaakt langs de rotsige kust, waarbij je met kleine trapjes en langs grote rotsblokken door grotten klautert en door het water loopt. Onderweg zagen wij grote hagedissen en zelfs een slang van ongeveer een meter lengte. Je kon er aan kleine strandjes zwemmen en snorkelen. Wij hebben geluncht in een restaurantje op The Baths, met een werkelijk waanzinnig mooi uitzicht op de kustlijn met mooie bloemen, struiken en palmen en over de zee met jachten en zeilboten. De masten van de Eendracht konden wij net zien door een inham tussen twee rotsen, wat het uitzicht natuurlijk nog mooier maakte. Na de lunch zijn Ben en ik op ons gemakje door de verzengende hitte teruggelopen naar de haven. Om ongeveer 16:00 uur hebben wij de tender weer naar boord genomen en daarna heb ik nog even buiten boord gezwommen. Bij terugkomst zette de kok net een kist aardappels op de tafel in de theetuin en wij hebben met zijn vieren ongeveer 10 kilo piepers gejast. Eerst wilden wij ze in partjes snijden, zodat hij wel genoodzaakt zou zijn er patatjes van de bakken. Maar aangezien OEI (ongewenst eigen initiatief) aan boord niet op prijs wordt gesteld, hebben wij dat maar achterwege gelaten. Na een heerlijke douche smaakte ons wijntje met chipje weer goddelijk. Het is nu afwachten wat de kok met de aardappels gaat doen, maar dat zal vast wel goed komen.
Blog Eendracht 12 februari
Hier een schrijven van Evert en Reinie. Opstappers. Wij zijn nu bijna een week geleden vertrokken uit Nederland. Het is niet voor te stellen, maar het vroor toen nog dik 12 graden en de vergaderingen voor een “elf stedentocht” was nog in volle gang. Ondertussen hebben we uit berichten vernomen, dat deze niet is doorgegaan en de dooi geheel is ingetreden. Goed voor de aannemer, die weer aan het werk kan. Wij liggen nu ten anker in een baai bij het eiland Virgin Gorda. Hier is het een zeer aangename temperatuur van ruim 30 graden. De watertemperatuur ligt rond de 27 graden. Hiervoor is een stukje door Frens geschreven, waar wij ons geheel bij kunnen aansluiten. Heerlijk gegeten in het restaurant. Een paar prachtige wandelingen gemaakt door grote rotspartijen. Volop genieten van natuur en omgeving. Heerlijk zonnen en zwemmen. Heel bijzonder is weer het snorkelen. Wat een prachtig gekleurde vissen. Mooie aangroei op de stenen. Super helder water. Je kunt daar “met een t-shirt” uren snorkelen. We zijn zojuist weer aan boord gegaan. Reuze gezellig. Reinie zit al aan de cocktail, dus moet ik het niet te lang maken. We doen jullie allemaal de groeten uit de Carribean. Voor de recreanten volleyballers een aparte groet, omdat jullie mij vanavond (dinsdag) niet aan “onze” tafel zullen zien. Iedereen een hartelijke groet en tot een volgend schrijven.
Blog Eendracht 11 februari 2012
Ik ben blauw.
Niet van de kou, maar zit nu in de blauwe wacht in tegenstelling tot rood van vorige week. Uitgeslapen tot 07:30 uur en daarna om 08:00 uur ontbeten met gebakken eieren en bacon, want het is zondag en Eendracht-traditie. Aangezien wij dit vorige week gemist hadden, smaakte het ons super. Vanmorgen was er eerst sloepenrol en zeilinstructie. Edith en Daan, kwartiermeesters van de blauwe wacht, hebben ons uitstekend geinstrueerd. Weer nieuwe dingen geleerd.
De bedoeling was dat wij vandaag naar Jost van Dyke zouden varen, maar er was geen wind, dus voeren wij op de motor naar Virgin Gorda, wat dikke (lees: zwangere) maagd betekent. Onderweg hebben wij een enorme tropische regenbui op ons dek gehad. Wij kwamen om ongeveer 16:30 uur aan, net te laat aan om in te klaren, dus mochten wij niet aan de wal. Gelukkig konden wij buiten boord zwemmen, want er stond weinig stroming. Het water was heerlijk en zo lagen wij al snel met een behoorlijk aantal mensen in het water. Er werden veel foto’s van ons gemaakt. Moe van de zon en de zee konden wij weer aanschuiven voor het diner in de theetuin. Kok Rene had weer voor een uitstekende maaltijd gezorgd: als voorgerecht champagne met cherry brandy (glaasje met een randje suiker en nog iets). Hoofdgerecht kipcurryschotel met rijst en salade en als toetje watermeloen met twee kleuren druiven. Hij mag blijven. Zeer smakelijk en heel verantwoord. Ik wilde eerst na het eten naar bed, maar bleef toch nog even hangen en dat was maar goed ook. Op het achterdek hebben wij lekker met een paar meiden gezongen en gedanst op muziek van Abba en de Mama’s en de Papa’s. Een van onze kwartiermeesters had op zijn laptop filmpjes van reizen van de Eendracht onder BARRE omstandigheden. Ik ging daarna innig tevreden mijn kooi in. Wel weer even wennen, maar een leuke groep mensen aan boord. De sfeer zit er lekker in.
Blog Eendracht 10 februari 2012
De volle en helder schijnende maan werd wat afgedekt door de wolken. En toen we aankwamen was de verkenning niet erg goed. Dus hebben we wat verder van de kust van Gustavia, dat is de hoofdstad van St. Barth het anker laten vallen. Als het weer daglicht was zouden we wat verder naar binnen gaan en wat dichter bij de wal gaan liggen. Na zonsopkomst hebben we de motor weer gestart en het anker gehieuwd om dat een paar honderd meter verder naar binnen weer te laten vallen vlak bij het pitoreske haventje van Gustavia.
Dat Gustavia is genoemd naar de Zweedse koning Gustaaf. Dat zit namenlijk zo. De eerste overheersers waren de Spanjaarden gevolgd door de Engelsen en de Fransen. De Fransen hebben vanaf 1600 het eiland onder hun hoede genomen, maar door een ruil met de Zweden over stapelrechten in Gothenburg, kregen de Zweden het in handen in 1784. En daar komt de naam Gustavia vandaan. In 1878 dus bijna 100 jaar later verkochten de Zweden het weer terug aan de Fransen, die het nu nog in het bezit hebben. Gustavia is een schilderachtig plaatsje. Heel goed beschermt in een baai en omgeven door hele steile bergen en dus zijn de wegen smal en erg steil. Het zou zo maar aan de Cote d’Azure kunnen liggen. Allemaal vrolijke terrasjes, veel winkeltjes en overvolle straten de drukte zoals in Zuid Frankrijk. De ver doorlopende jachthaven ligt vol met de meest luxueuze jachten van meerdere miljoenen. De jetset loopt hier dan ook rond. Het is hier zien en gezien worden. De prijzen zijn daar dan ook naar. De prijzen van de kleding boutiquejes liggen hoger dan in Parijs. Het is echt een mondaine badplaats.
Je kan om het eiland te verkennen weer scootertjes huren en alleen met een helm op mag er dan worden rondgereden, maar ook electro autotjes rijden hier rond en die maken nog geen lawaai ook. Langs het waterfront vinden alle activiteiten plaats, daar loopt iedereen en daar zijn ook de winkels. De grote jachten worden helemaal bewaakt en zien er prachtig uit. Ook lange smalle zeilracemonsters van de J-klasse van minstens 50 meter dobberen in de haven. Alles ligt gemeerd zoals in Saint Tropez, met de achtersteven naar de wal. Tussen door varen kleine dinghys van de schepen op de rede naar de wal en weer terug. Opmerkelijk is nog steeds de Zweedse invloed. Zo zijn alle straatnamen in het Frans en in de tweede taal het Zweeds. Ook de huizenbouw is niet typisch Frans maar veel meer Zweeds met veel hout en alleen aan de onderkant steen. De sfeer is er erg gemoedelijk. Neem het leven zoals het is.
Niemand heeft haast en het geen getoeter of gejakker, want alle straten zijn een richtingverkeer. Behalve het leuke haventje zijn er de stranden maar dan aan de noordkant van het eiland ook geweldig mooi, een groep is daar heen gewandeld het was wel meer dan een uur wandelen, maar daar vindt je de hagelwitte koraal stranden omzoomd door palmen en een azuur blauwe zee. Meerdere opstappers zijn daar naar toe geweest al hebben ze het eerste stuk wel met een taxi afgelegd.
Na het avondeten zo is deze keer democratisch beslist zijn we weer anker opgegaan en nu richting Saba. Dat is een voor de winds rak van ongeveer 28 mijl en dus hebben we alleen de binnenkluiver gehesen. We lopen met de alleen de binnenkluiver ongeveer 4. 5 knoop en zijn dus rond een uur of twee in de nacht bij Saba. Bij Saba is het altijd lastig ankeren en de eerste poging heeft dan ook geen succes. De tweede poging wel, maar het is dan al twee uur later, heeft wel succes, maar het schip krijgt golven van ongeveer 2 meter te doorstaan. Met 2 ankers met elk 5 shackles uit kluizen bluiven we tenslotte liggen. Het zal moeilijk worden de opstappers en bemanning aan de wal te krijgen, maar we gaan eerst slapen.
Om 9 uur gaat het eerste bootje de wal op en gelijk gaan er wat mensen mee. Het blijkt inderdaad een hele tour om van het schip in de MOB-boot te komen. Voorzichtig wordt iedereen van het schip naar de wal gebracht. De afstand naar de wal is maar 100 meter, maar de golven zijn wel hoog en slaan op te havenpier met hoog opspattend water uiteen. Ja Saba het is het hoogste punt van Nederland met als top de Scenery precies 977 meter hoog dat is de top van de vulkaan, waar geheel Saba uit bestaat. Naast deze top zijn nog 4 domes, dat zijn opbollingen aan de zijkant van de vulkaan. De vulkaan is niet meer actief en wordt als dood beschouwd. Het eiland rijst recht uit zee op. Het is zo steil, dat je een bergbeklimmer moet zijn om naar boven te komen. In het verleden hebben de Hollanders gezegd, dat wegen aanleg niet mogelijk is en dus heeft het eiland vele trappen waarvan de langste bijna 1000 treden heeft (964) om precies te zijn. Die gaat vanaf het water naar Bottom, zo heet de hoofdstad van Saba. Vroeger werden de goederen, die het eiland dus nodig had helemaal vanaf de zee naar Bottom omhoog gedragen via deze trap. Ik kan U verzekeren, dat U niet in een keer vanaf zee de bottom haalt. Andere dan Nederlandese ingenieurs vroeger hebben beweerd hebben lokale mensen nu wegen aangelegd. Dat zijn gewonen wegen, maar ze zijn wel erg steil. Eeen taxi kan maar 2 passagiers meenemen, want ander haalt de taxi de helling niet. Tot 2003 konden Nederlanders hier hun rijbewijs halen en dat naderhand inwisselen voor een Nederlands rijbewijs.
Nadien was dit niet meer mogelijk wat veel verlies aan inkomsten heeft opgeleverd voor Saba. Opmerkelijk is dat meer als een kwart van de inwoners dezelfde achternaam heeft. Johnson en Ansell zijn namen, die het meest voorkomen. Voorts heeft van de bevolking een Nederlands paspoort en maar 40% is van origine van Saba of is een Sabaan, zoals ze zichzelf noemen. De schipper heeft de bevelvoerder van Saba uitgenodigd om aan boord te komen. In de morgen gebeld voor een afspraak en hij kon die middag komen.
Met onze MOB-boot is hij aan boord gebracht. Het is nog een jonge vent met de naam Jonathan Johnson en gaat binnen 2 maanden trouwen. Hij spreekt zeer goed Nederlands en heeft heel wat over zijn eiland verteld. We hebben wat geschenken uitgewisseld. Hij heeft van ons een zeil/regen jack gekregen, met het silhouet van de Eendracht omdat hij in Windward woont en de verbinding windward en windjack zijn dan zo gemaakt. Als tegengift kregen we pennen en een schildje van het eiland om dat aan de wand te hangen. Na een uur verliet de gezaghebber het schip weer. Langzaam aan kwamen de opstappers en de bemanning, die de wal op waren geweest weer terug van de wal allemaal met heel enthousiste verhalen. Een aantal hadden helemaal de top van 977 meter gehaald, helemaal onder de modder, maar zeer tevreden met een certificaat van het halen van de top. Leuk was wel dat de ruime meerderheid van de groep, dames waren van 6 heeft slechts 1 heer het topje bereikt. Iedereen heeft enthousiaste verhalen, dat ze dit voor geen goud hadden willen missen. Let op de dames van het kantoor Bibi en Nicole en ook Zoe en Heike en Elly hebben het allemaal gehaald, het zijn kanjers.
Ik denk dat dit wel het hoogtepunt van de reis is geweest. Anderen hebben niet zo hoog gegrepen en zijn in Bottom en Windward gebleven, maar allen hebben wandelpaden, die talrijk zijn op dit eiland gevolgd. Heel veel vlinders waren er op dit eiland, met heel veel mooie kleuren. Ook de bootsman Bert, die is gaan duiken, kwam helemaal enthousiast thuis. Hij heeft prachtige foto’s gemaakt en die hebben we inmiddels allemaal kunnen zien. Prachtige beelden van de onderkant van Saba een duikers paradijs. Vanavond blijven we ten anker aan de zuidkant van Saba, morgen bij daglicht gaan we anker op onm nog een keer helemaal rond Saba te varen en dan is het volgende eiland St. Maarten, waar we rond de middag zullen zijn. We zijn dan bijna aan het eind van de reis want dan komt het captainsdinner er alweer aan.
De tijd gaat veels te snel.
Blog Eendracht 10 februari
Na het ontwaken snel door de patrijspoort kijken: JA!
We liggen voor anker met het zicht op het haventje van Saba. De schipper gaf ons de vorige dag geen garantie dat het ankeren zou gaan lukken. Sommige mensen nemen een vrije dag aan boord. De rest per tender, de hoge golven trotserend, naar het haventje.
Gloria, onze taxichauffeur komt ons al snel ophalen. Ze doet haar naam van “worlds greatest Grandma’ eer aan. Over steile wegen passeren we prachtige vergezichten en leuke dorpen. Het ziet er idyllisch uit. Saba is echt een must!
We laten ons zo hoog mogelijk het eiland op rijden. Daar starten we de wandeling naar de top van de hoogste berg in ons koningrijk. Onderweg trotseren we een hevige regenbui, maar blijven we redelijk droog dankzij het tropische bladerdak. Wel moet soms wat acrobatiek toegepast worden, de paden zijn wel nat en glad. Op de top staat en detector, zodat men in het dorp kan controleren of de top behaald is: een “brevet van achievement’ wordt dan uitgereikt.
Terug in het dorp, gezeten aan de lunch aanschouwen we het leven al daar. Nu nog terugkomen naar het schip…. De tender wordt bij de trap naast het schip steeds zo’n 2 meter in hoogte heen en weer geslingerd. Voldaan gaan we aan de borrel..
Blog Bark Europa 12 februari 2012
De eerste landing!
12-02-2012 10:00
Na drie dagen zeilen over de Drake Passage, met een aardige snelheid zonder enige hulp van de motor, komen we in de vroege ochtend aan bij Barrientos eiland. De wachten stoppen om 12 uur en iedereen kan goed slapen voor onze eerste landing in Antarctica. Het schip ligt dicht genoeg bij het eiland om de pinguins te kunnen zien en ruiken.
De eerste landing begint direct na het ontbijt en we kunnen de hele ochtend doorbrengen tussen de Ezels- en Kinband-pinguins. We zien wat volwassen vogels maar vooral veel jongen, die nu al aardig groot zijn en bezig met het verruilen van hun donzen vacht voor nieuwe veren.
Binnenkort zullen zij ook naar zee gaan. Dat geldt niet voor het jong dat voor onze ogen door een Reuzenstormvogel wordt gegrepen. De meeste trainees brengen wat tijd door met het bestuderen van het gedrag van deze kleine, stoere vogels.
In de middag landen we op dezelfde plek op Barrientos maar nu wandelen we naar de andere kant van het eiland waar zeehonden hun plek vinden. We zien zee-olifanten, Weddell-zeehonden en pelsrobben. Een of twee van de trainees worden even opgejaagd door een pelsrob die met grote snelheid op hen afkomt.
Geen felle zon vandaag, maar we zien de zon af en toe wel. Het is soms wat mistig, maar dat zorgt voor een bijzondere sfeer. In de verte zien we de andere Aitcho eilanden, zwarte rotsen die recht uit de zee omhoog komen, gehuld in de mist. Het is een magisch beeld.
Blog Bark Europa 10 februari 2012
Met volle zeilen
10-02-2012 10:00
Het is een heerlijke dag, het begon met een super heldere nacht met volle maan en een prachtige sterrenhemel. Het Zuiderkruis, Orion, Sirius en vele andere sterren waren prachtig te zien.
Ook staat er een goede wind en konden alle zeilen gehesen worden en ging de motor uit. Ik heb heerlijk geslapen op de deining van het schip. Om acht uur staan we weer paraat om op de uitkijk te staan op het voordek, of om de boot te sturen. Het is prachtig om deze oversteek te maken op zo'n machtige zee. Nu zijn er nog behoorlijke golven, gisteren haalden de golven de 6 meter.
Behalve wat albatrossen en stormvogels, zijn vanochtend de zandloperdolfijnen gezien. Ook werd de vinvis gespot, alleen helaas niet door mij omdat we naar een goed verhaal over pinguins zaten te luisteren. Kortom, we zijn steeds bezig.
Nu, vier uur 's middags gaan we weer op de uitkijk en aan het stuur. De zon schijnt. de wind waait goed, en de buien blijven uit onze buurt. Sinds we de Beagle uit zijn bij Ushuaia hebben geen andere schip meer gezien. We hopen morgen of overmorgen de eerste ijsberg te zien...
Groetjes
Blog Bark Europa 8 februari 2012
Vertrek uit Ushuaia
08-02-2012 10:00
Alle nieuwe trainees zijn gisterenmiddag aan boord gekomen en hebben al hun eerste maaltijd aan boord genuttigd.
De EUROPA staat op het punt de trossen los te gooien voor de 3de Antarctica expeditie dit seizoen. Volg het schip op haar reis naar het verre Zuiden.
Blog Eendracht 9 februari 2012
St Barts – Saint Barthelemy
De eilanden in de Caribbean zijn allen anders. De een heeft prachtige natuur, de ander is bruisend en gezellig. Na zoveel eilanden gezien te hebben de afgelopen weken dacht ik wel dat ik alle sferen wel geproefd had. Maar nee, toen kwamen we aan in St. Barts of ook wel genoemd Saint Barthelemy.
Toen we aankwamen in het haventje van Gustavia, zagen we de mooie luxe zeilschepen en even verderop de luxe jachten liggen. Eenmaal aan wal is het net of je een luxe plaatje binnenstapt in het zuiden van Frankrijk. Franse mensen, keurige straten, gezellige terrasjes¸alles is ontzettend netjes en opgeruimd. Met een klein groepje hebben wij ons af laten zetten bij het strandje van Ans de Flamandes. Hiervandaan was het mogelijk om in ongeveer een half uur een hiking pad te bewandelen. Dit pad liep langs de rotsen en ging steeds hoger, totdat we een ontzettend mooie panorama zicht hadden op de baai.
Nog even verder wandelen, over rotsen, zanderige paadjes en tussen de cactussen door kwamen we ook nog wat fauna tegen, salamanders, vlinders en zelfs 1 grote leguaan. Aan de kant waar het pad liep was de zee onderaan de rots nogal onrustig, ons was verteld dat de baai waar naartoe wij onderweg waren precies aan de goede kant lag en we daar heerlijk rustig konden vertoeven.
Inderdaad, na een half uurtje wandelen kwamen we aan in de baai van Ans de Colombier. Wat was dit ontzettend mooi!!! Gigantisch wit strand met een turqoise zee. Er waren maar 4 mensen op het gehele strand te bekennen (wat met ons 9 maakte) omdat dit strand alleen per boot of te voet via het pad dat wij hadden gelopen te bereiken is. Nadat we hier een paar uurtjes lekker hadden gerelaxt en gezwommen was het tijd om de mooie route weer terug te nemen.
De taxi zou ons weer op komen pikken dus we moesten wel op tijd zijn. Eenmaal teruggekomen in Gustavia, nog even heerlijk op het terras gezeten in ‘Zuid Frankrijk’ voordat we weer aan boord gingen. Op het moment liggen we voor anker voor Saba, wat een enorm hoog eiland! Het hoogste punt van de vulkaan is 940 meter, dit maakt dat dit het hoogste punt van Nederland is.
Blog Eendracht 8 februari
Direct na het diner op zaterdag 4 februari om 20:12 uur werd het anker gelicht en wenden we de steven naar Terre de Haut. Een klein Frans eilandje aan de ZW kant van Quadaloupe. De hele tocht zou wel 130 mijl zijn, maar de wind was gunstig noordoost 5 met uitschieters naar 6. Als we zouden lopen tussen 9 en 10 knoop (= mijlen per uur) dan zouden we daar 13 tot 15 uur over doen en dus in de loop van de volgende morgen aankomen.
Al vlug waren de eerste zeilen gezet en begon onze “Eendracht” er zin in te krijgen. Elk uur weer een of meer zeilen erbij, met een bemanning en opstappers, die het allemaal voor de eerste keer moesten doen. Riffen uit het zeil en zeilen, die we deze reis nog niet hadden gebruikt.
Ik wilde, op de topzeilen na, alle zeilen bij. Het groot- en het schoenerzeil werden met 1 rif gezet. De eerste 1,5 uur hebben we allemaal meegeholpen de zeilen op te zetten en vanaf 22:00 werd dat verder aan de wacht overgelaten, zodat de anderen konden slapen. Het volledige wachtsysteem was nu ingegaan.
Toen de avondwacht was afgelopen en alle zeilen stonden liepen we tegen de 10 knopen. Dus we zaten lekker op schema. De hondenwacht (dat is de wacht tussen 00 en 04 uur) hebben nog beter de zeilen getrimd en ook de wind was nog wat toegenomen en werd er 12 knopen op de meter afgelezen. Een prachtig gezicht!
Je begrijpt de stemming was opperbest en dus kon iedereen uitgebreid genieten van de het schouwspel rondom het schip. De maan stond nu hoog aan de hemel en lichtte nu alles zilverachtig bij. Ook de volgende wacht ging heel erg goed, maar daar kwam in een keer een eind aan toen de wind weg viel.
We lagen zo’n beetje dwars van de noordkant van Quadaloupe, maar zeker nog een mijl of 40 af. Ruim twee uur hebben we zo rond gedobberd met slappe zeilen, toen de passaat weer op volle sterkte kwam maar de wind bleef wel Oost en dus kwamnen we niet dichter bij ons doel Terre de Haut.
Om 10:45 na de koffie hebben we besloten niet naar Terre de Haut te proberen te bereiken, maar om te draaien en terg naar Nevis te varen en daar de greenback apen te gaan bewonderen.
Greenback apen zijn verwant aan de soort makaken zoals ze in zuid oost Azië te zien zijn. Ze leven hier op het eiland ook allemaal in de vrije natuur. Ze worden greenbacks genoemd, omdat ze een lichte groene gloed op hun rug hebben. In Indonesië en Malakka zijn de makaken ware plaaggeesten. Zowel voor mensen als voor dieren. Op dit eiland zouden ze minder agressief zijn. Een aap mag je nooit met ontblote tanden tegemoet gaan. Een aap kan niet het onderscheid maken tussen een aanval of een lach, waarbij wij onze tanden laten zien. Soms interpreteerd hij of zij dat dan verkeerd en gaat tot de aanval over, terwijl jij juist niets vermoed. Bij een aap kan je zien, dat hij wilt aanvallen als hij behalve zijn tanden laat zien ook zijn voorhoofd naar achteren haalt, dat kunnen mensen nu weer niet. Apenbeten geven hele slechte wonden, omdat in het speeksel van de apen een aantal bacteriën zitten, dat het meestal nodig maakt om in quarantaine te gaan en deze apenbacterieën zorgen ook dat de wond of wonden niet genezen.
Vlakbij het schip werd het begin van een waterhoos gezien. Toen we samen met onze weerman Bert toch een conclusie moesten trekken, kregen we een wolkenstraatje te zien, die de mogelijke oorzaak is van de windstilte. Onder een verder blauwe hemel ging het wat minder hard ongeveer windkracht 4 naar Nevis waar we net even voor middernacht (23:50 uur) ten anker gingen op de rede van Charlestown. Na nog even wat na praten met de gehele wacht onder het genot van een al dan niet alcohalische versnapering, zijn we naar bed gegaan. Alles was klaar om de volgende morgen om 08:00 uur weer in te klaren, maar dan nu in Nevis.
Voor vandaag is het weer het einde van het verhaal, morgen of vanavond gaat het verhaal weer verder. We gaan nu met de sugar train een rondje maken over het volgende eiland St. Kitts of de officiële naam St. Christoffer.
Blog Eendracht 8 februari 2012
Terugblik op maandag 6 februari 2012
Vanmorgen werden wij om 7:30 uur gewekt en om 08:00 uur werd met de hele groep gegeten. Omdat de laatste dagen nogal heftig waren, moet er nu goed worden schoongemaakt. De kajuit, kombuis en benedendeks de douches en WC’s. Vele handen maken licht werk toch? Nu op naar Nevis!
Wij kunnen nog niet aan de wal, want er moet eerst ingeklaard worden. Dat is niet zo eenvoudig. Eerst moet de opper met de dinkey met al onze paspoorten naar het immigration office, dan naar de andere kant van het stadje naar het politiebureau voor de nodige stempels, dan naar het havenkantoor en dan weer terug naar het immigration office om e.e.a. te laten controleren. Ondertussen moesten ook de storagelijsten worden overlegd om aan te tonen wat er aan eten en drinken aan boord is en dat terwijl wij niet eens aan de wal komen, wij liggen keurig ten anker. Ondertussen moeten wij lijdzaam afwachten. Maar dan wel met heerlijke kokoskoekjes, die Cora ergens opgediept had, bij de koffie.
Ben en ik hebben samen met Peter en Johan een eilandtocht gemaakt in een minibusje. Onze chauffeur Sydney heeft veel verteld. Hoewel Nevis bekend staat als apeneiland (makaken) hebben wij er weinig gezien. Maar goed ook, want het schijnen nogal bijtertjes te zijn, and if so, dan moet je gelijk in quarantaine. Nu zou een paar weken extra op dit eiland wel heel leuk zijn, maar toch liever een andere keer en dan gezond. Wij hebben veel verschillende plantensoorten gezien, o.a. kaneelstokjesbomen, papaja-, kokos- en bananenpalmen, limetrees, passievruchtstruiken en nog veel meer. Verder zijn wij langs oude plantages en mooie hotels en resorts gereden. Het is een rustig eiland zonder hoogbouw. Sydney vertelde ook over Nelson die op dit eiland is geweest en er zelfs is getrouwd. Na zo’n 2 ½ uur rijden waren wij terug in Charlestown, waar wij met zijn viertjes bij een lokaal tentje rijst met kip en salade hebben gegeten. Om half 5 waren wij weer aan boord. De borrel stond koud op het achterdek met chips en olijfjes. Er werd door Poul aangekondigd dat er ’s avonds een klein feestje zou zijn ter ere van zijn 40-jarig kapiteinschap. Onze keukenprins en –prinses hadden kipfilet met bloemkool, salade, aardappeltjes en kerriesaus gemaakt. Voor toe was er homemade bitterkoekjespudding. Jammie! Toen kwam de verrassing van Poul: kombuiskoffie (koffie met een flinke scheut amaretto en veel slagroom). Om 20:30 uur had Poul een film op te programma om ons te enthousiasmeren voor het voorgenomen tripje van morgen, een rit met de St. Kitts Scenic Railway of wel “The Sugar Train”. Vannacht blijven wij hier liggen en morgenvroeg om 06:00 uur zullen wij op de motor naar St. Kitts varen, waar wij om 08:00 denken aan te komen.
Terugblik op dinsdag 7 februari
Tjoektjoek train!
Zoals reeds gezegd zijn wij voor anker gegaan voor St. Kitts. Helaas konden wij niet aan de wal liggen, vanwege de aanwezigheid van twee cruiseschepen die de gehele kade aan beide zijden in beslag namen. Eerst is er door alle hens schoongemaakt. Daarna was er koffie met goddelijke boterkoek van Cora. Knapperig, vol van smaak. Hmhm. 14 mensen hadden zich voor de treinreis aangemeld en er werd vanaf 11:00 uur getenderd. Sommigen van ons gingen trouwens iets anders doen, zoals snorkelen, zwemmen, shoppen en cocktails drinken.
Wij werden per minibus eerst wat rondgereden langs de (enige) golfbaan en langs de belangrijkste (lees: duurste) hotels (ons Eendrachters interesseert ons dat natuurlijk noppes niente, maar goed) en naar een ministationnetje aan een smalspoorlijntje gebracht, waar wij braaf achter de streep op het perron moesten wachten om de komst van het treintje af te wachten (alsof je elk moment kon worden verrast door een langsrazende TGV). Eenmaal geïnstalleerd op de bovenetage van wagonnetje 4 kon de reis van ruim 2 uur beginnen. Er werd onder het genot van diverse drankjes (rumpunch, fruitpunch, pina colada en de alcoholvrije versies daarvan (met als voorvoegsel “virgin”) heel veel verteld over het eiland. De hostesses en nog een koortje kwamen gezellig langs om te zingen en ondanks het geslinger ging er ook nog een beentje van de vloer.
Terug in Basseterre was ons niveau gedaald, maar de sfeer gestegen. Dat het rottig aan boord gaan was met de vrij hoge golven, daar kreeg je ons niet gek meer mee.
Ondertussen zijn wij op weg naar St. Barth, want de kapitein wil voor donker nog tussen de ondiepe geul tussen Nevis en St. Kitts door. Wij hopen er vannacht om ongeveer 02:00 aan te komen.
De witte wacht is nu aan het vooreten en de rode wacht is aan het zeunen. Ik ga even spieken bij de kok wat er op het menu staat. Ben zo terug. Daar ben ik weer: vis met groente en aardappelpuree en een yoghurtje toe.
Gekheid van vandaag:
Opmerking van chauffeur langs de begraafplaats: people are dying to get there. Time flies when you are having rum.
I lost my weight several times, but it keeps finding me.
Als je een moddige dame ziet: She is not built for speed but for comfort.
Tot de volgende keer en veel plezier met schaatsen!
Blog Eendracht 7 februari 2012
Zaterdagavond vertrokken we omstreeks 20.00 uur van St. Eustatius naar Guadeloupe. De wind trok aan tot 30 knopen (windkracht 6) en dit had zijn weerslag op een deel van de bemanning. De koers was Zuid-Oost echter de passaatwind liet ons in de steek omdat die van NO naar Oost draaide.
Ook viel hij een periode weg. We hebben Guadeloupe daarom niet gehaald en zijn overstag gegaan naar onze volgende bestemming. Onze internationale witte wacht bestaat uit kwartiermeester Edith en opstappers Elly, Marja, Ike uit Duitsland, Bert, Johan uit Belgie en Peter. Door de geringe bezetting worden zeilwisselingen samen met de Rode – of de Blauwe wacht uitgevoerd. Extra hard werken dus voor iedereen ook voor de vaste bemanning die regelmatig ook aan de lijnen moet helpen. Maar er was ook tijd om de prachtige sterrenhemel te bewonderen. Edith heeft ons o.a. nog het Zuiderkruis laten zien, alleen zichtbaar op het Zuidelijk halfrond.
Zondagmorgen konden we onderweg nog genieten van scholen vliegende vissen en een tuimelaarmoeder met kind. Na 28 uur zeilen lieten we omstreeks middernacht het anker vallen in de baai van Charleston op het eiland Nevis. Na een rustige nacht (lekker bijslapen) konden we maandag bijkomen op het eiland, een van de vele pareltjes in het Caraibische gebied. Vriendelijke mensen die als je liep te zoeken naar iets al naar je toekwamen of je er zelfs met auto ook nog heen brachten, een mooie natuur met heerlijke stranden omzoomd door palmbomen en heerlijk eten en natuurlijk de lokale cocktails.
Blog Eendracht 6 februari 2012
Om 05:00 uur was de rode wacht, zonder officieel gepord te worden, toch voor het grootste deel op de brug. Wij hadden er zin in!
Koers werd gezet richting Sint Eustatius ongeveer 53 zeemijlen verderop. Het eerste stukje werd op de motor gevaren en om 6:00 uur werden de bazaan en de binnen- en bovenkluiver gehesen. Rond 11:00 uur werd de boel weer afgetuigd en om ongeveer 11:15 uur voeren wij de Oranjebaai op “Statia” binnen.
Er moest worden ingeklaard en onder de lunch werden door Nicole (die overigens jarig is) en Bibi de verschillende mogelijke uitstapjes op het eiland doorgenomen.13 man koos voor de eilandtocht. Het minibusje kwam snel en de plaatselijke gids heeft ons tot bijna half zes van alles laten zien en heel veel verteld.
Wij werden weer naar boord getenderd en gaan zo de verjaardag van Nicole vieren. Ik zag haar net lekkere cocktails klaarmaken en Bert en Cora hebben een hele mooie brownietaart voor haar gebakken (chapeau!). Straks mag zij de kaarsjes uitblazen. Na het eten gaat mijn kaarsje ook uit, want wij hebben de hondenwacht en dat betekent alweer om 0:00 uur aan dek vannacht tot 04:00 uur. Voor de rest is het VET genieten aan boord van de leuke mensen, het varen en de prachtige eilanden.
Blog Eendracht 5 februari 2012
Uitslapen! Rekening werd gehouden met mensen die een lange vliegreis achter de rug hadden en zo even konden accliamatiseren. Om 8:30 uur zat iedereen aan het ontbijt en zo rond 09:30 uur werd het anker opgehaald en werd koers gezet naar Prickley Pear, een mooi eilandje, even ten noorden van Anguilla. Omdat het maar een klein stukje varen was, zijn wij daar op de motor heengegaan. Daar aangekomen was het alweer lunchtijd en hadden kok Bert en hulp Cora voor een extraatje gezorgd in de vorm van een pizzabroodje. Bert, Edith, Michel en Zoe gingen met de rubberboot op verkenning uit om te zien wat de beste landingsplaats was om te gaan zwemmen, zonnen en snorkelen. Het werd een strandje aan de noordkant. Wel gek, de Eendracht lag in de Caribische Zee en wij gingen met de rubberboot via een smalle doorgang tussen twee eilandjes door naar het strandje dat aan de Atlantische Oceaan ligt. Het was een heftig tochtje en iedereen was al kleddernat voordat wij uiteindelijk op het strandje waren. Ben viel met de boot in huis. Tijdens het snorkelen werd niet echt veel bijzonders gezien. Wel werd door een paar geluksvogels een schildpad gespot. Er vlogen veel fregatvogels rond en op het strand lag een keur van bijzondere schelpen. Vanaf ongeveer 16:00 werd er weer terug naar boord getenderd en na het met de spuit afspoelen om ons van het zand te ontdoen, ging iedereen douchen. Wij gingen een stukje verleggen en wel naar Anguilla, Road Bay, omdat een paar mensen nog wilde gaan “stappen”. De avondmaaltijd werd geserveerd in de theetuin op het achterdek en bestond ditmaal uit spaghetti met een frisse salade en een yoghurtje toe. De sfeer was rustig. Sommigen zaten te lezen en anderen doken weer vroeg te kooi. Morgen wordt voor sommigen een vroegertje, want om 04:30 wordt de eerste wacht gepord. Waaronder ondergetekende, gaap, gaap!!!
Blog Eendracht 4 februari 2012
Om 4uur gistermiddag begon de nieuwe reis, enkele opstappers en bemanning van de vorige reis bleven en nieuwe maar vaak bekende gezichten kwamen aan boord. Nadat iedereen zijn of haar hutje ingericht had verschenen langzaam de korte broeken en slippers in de theetuin op het achterdek.
Schippel Poul ‘opende’ de reis met een toast waarbij iedereen werd voorzien van een welkomstcocktail.
Waar gaan we deze reis heen? Dat blijft nog even de vraag.
Eilandhoppen gaat het in ieder geval worden! We beginnen vandaag bij Aguilla, zwemmen, zonnen en snorkelen bij Prickley Pear en ’s avonds naar Road Bay. Morgen wellicht naar St. Eustatuis om de Flora en Fauna van de vulkaan te trotseren.
Blog Eendracht 3 februari 2012
Deze reis vertrekt vanuit Sint Maarten en zal langs verschillende eilanden gaan in de omgeving. We proberen een aantal van de volgende eilanden te bezoeken: Saba, Prickly Pear, Saint Kitts en Nevis en St. Eustatius.
Speciaal voor deze reis zijn de eilanden geselecteerd met een prachtige natuur waar wij van gaan genieten! Er wordt van eiland naar eiland gezeild waarbij alle gasten actief mee helpen.
Wij houden jullie op de hoogte van onze belevenissen!
Blog Bark Europa 2 februari 2012
Onder een hoek
02-02-2012 18:00
Drake, o Drake, je maakt je reputatie meer dan waar. Een Passage met op zeker een identiteitscrisis. Zoveel gezichten, het is geen wonder dat het weer er depressief van wordt. Als we zonder motor en alleen op wind verder zouden moeten, komen we pas 10 februari terug. In de eerste 24 uur is er weinig wind en we zijn getuige van het Lake Drake fenomeen. Dat geeft ons wel tijd om weer te wennen aan de bewegingen van de oceaan.
Binnen een halve dag draait de wind zo dat onze koers indewinds is. De assistentie door een van de schroeven wordt opgeplust naar beide. We laten zeilen zakken, we hijsen er weer bij en Europa verandert een aantal malen van koers om wind in de zeilen te houden. De wind trekt aan tot meer dan 30 knopen. De golven die worden opgestuwd, blijven proberen aan boord te komen. Europa maakt soms behoorlijk slagzij. Mensen die opkomen voor hun wacht grijnzen naar elkaar, aangekleed na verschillende mislukte pogingen.
De slagzij zorgt ook voor hilarische taferelen aan het ontbijt waar mensen onder verschillende hoeken staan en zitten en het eten van hun bord zien schuiven naar waar beslist de lage kant is nu. Je wilt waarschijnlijk niet je hele leven doorbrengen onder een hoek van 30 graden, maar het is best lollig om het te proberen.
We groeten u, o Drake, met een respectvol wow!
Blog Bark Europa 2 februari
Het passeren van Kaap Hoorn
02-02-2012 10:00
Vanavond voltooien we onze Noordgaande oversteek van de Drake!
We hadden hoge zeeen maar de wind was niet zo dramatisch dan wat van zulke zeeen zou kunnen verwachten - max windkracht 8. Jammer genoeg kwam hij schuin van voren, uit het Noordwesten, dat was dus motor-sailing, wat sommige zeezieken niet al te erg vonden.
Om 18:30 zagen we het dan eindelijk, opduikend tussen een paar regenwolken:Kaap Hoorn! Het veilig ronden van Kaap Hoorn is en was een van de mooiste ervaringen voor veel zeelieden.
Het ronden van Kaap Hoorn terugkerend uit Antarctica met een aardige en competente bemanning, met heel veel nieuwe ervaringen en herinneringen, is iets waar de meeste reizigers van dromen.
Het passeren van Kaap Hoorn, aan boord van deze prachtige bark EUROPA, maakt ons trots en gelukkig. En met plezier kijken we dan ook uit naar de laatste drie dagen van onze reis, door het land van Tierra del Fuego. (Vuurland)
Blog Bark Europa 1 februari 2012
De dokter en de walvis
01-02-2012 10:00
Aage Krarup Nielsen was een Deense arts die in 1922 samen met een collega aanmonsterde als scheepsarts op de Noorse walvisvloot naar Antarctica. Hij schreef er een boek over, geillustreerd met 50 zorgvuldig ingeplakte autotypieen, de voorlopers van onze digitale foto-watervallen. Hij beschrijft de voorbereiding en start vanuit drie Noorse stadjes (Larvik, Tonsberg, Sandefjord) die de onderneming ook financierden (30 miljoen kronen).De vloot bestond uit 7 moeder stoomschepen (7000-10.000 ton) ieder met 3 of 4 kleine jachtstoomschepen aan boord, en tezamen 1100 man. Deze vloot heeft 4 maanden de tijd om de buit binnen te halen rond de South Shetland Islands. En die buit moet dan bestaan uit 4000 blauwe-vinvissen. Goed voor vele tonnen olie, waar de Europese lampjes en verwarmingen van moesten branden.
Stoomschepen hebben kolen nodig, en die zou in Cardiff geladen worden.
Maar na het laden van 50 ton breekt daar een staking uit en moet ijlings via telegrammen tonnen duurdere kolen in het Afrikaanse Dakar en in Rio de Janeiro gereserveerd worden. Het levert een maand kostbare vertraging op, maar de schrijver kan zich heerlijk uitleven in beschrijvingen van de Afrikaanse neger, die daarbij niet gespaard wordt, en het goede leven in Rio.
Wat is het bruggetje met de Bark Europa? Daarop ben ik nu scheepsarts, en ik lees het boek rond ons verblijf op Deception Island. En dat is de belangrijke eerste uitvalsbasis waar de Noorse vloot gebruik van maakt.
Je leest hoe de harpoenen afgeschoten worden en ziet op een foto zelfs de explosie van de harpoen in de walvis. De walvis wordt langszij het schip gesleept, of er wordt een buis in geslagen, lucht in geblazen en een vlag in gepoot zodat hij blijft drijven en later terug te vinden is en opgehaald kan worden, eerst snel de volgende vangen. Drijvend langszij het schip wordt de walvis gevild en het vel met hijskranen omhoog gehesen en van zijn spek ontdaan. Als ik om mij heen kijk besef ik wat hier is gebeurd, en zie de overblijfselen liggen. Hoe anders gaan wij er nu mee om: wij kijken ook uit naar walvissen, maar bij “walvisalarm” staan wij allen op de dekken gewapend met camera’s die slechts een zacht klikje laten horen.
De beschrijving van Nielsen over de pinguin kolonies zou ook nu geschreven kunnen zijn, er waren en zijn er heel veel, overigens denk ik dat er nu nog meer digitale dan echte pinguins bestaan. Zoals Nielsen beschrijft hoe men Skua’s plaagde past niet op de Bark: men legde 2 stukjes spek met een touw daaraan voor hen klaar, het duurde niet lang of 2 Skua’s vlogen aan elkaar verbonden met dat touw door de lucht tot een van hen het stuk spek los liet. Is dat leuk? Toen wel.
Tot nu toe zijn mijn medische bemoeienissen op de Bark minimaal, laat het zo blijven. Nielsen beschrijft ook geen grote drama’s, al noemt hij wel het kerkhof op Deception waar talrijke verongelukte walviswerkers liggen. Er zijn nu nog 2 kruizen en ‘n doodskist te vinden.
Hij onderstreept de noodzaak van een arts, gezien de overgedragen ervaring toen een kapitein dat zelf moest doen. Voor het gemak was de medicatie in genummerde potjes opgeborgen, de namen waren te ingewikkeld voor deze kapitein. Potje 1 was bijvoorbeeld voor misselijkheid, 2 voor hoofdpijn, etcetera. Toen hij nummer 11 nodig had, bleek deze op.
Creativiteit kan deze kapitein niet ontzegd worden: hij gaf de patient een pil nr 7 en een pil nummer 4, samen immers elf. Voor alle duidelijkheid, dat waren andere tijden: dat zie ik onze kapitein Klaas Gaastra niet zo doen. De hele crew hier is uitermate professioneel, gastvrij, hardwerkend, en straalt enthousiasme uit.
Ik ben mede daarom wel blij dat ik deze trip in 2012 op de Bark Europa maak en niet 90 jaar eerder, toen de Bark nog een lichtschip was.
Alhoewel, om even die bedrijvigheid, de schepen en die mensen te zien, en even die stank te ruiken, dat heeft ook wel wat. Maar al die dode walvissen drijvend in het rode water......nee, toch maar niet. Ik zie ze liever spuiten.
News
Walvissen en haaien
01:25UTC 22-5-2013
Vandaag kregen wij gezelschap van twee Minke walvissen, een kleinere soort walvis die over de hele wereld voor komt. In het begin zagen we alleen hun water fontein, maar even later lieten ze ook hun staartvin zien en kwamen ze zelfs half uit het water gesprongen, nog geen 60 meter van het schip. Echt geweldig om te zien. Iedereen stond aan dek te klappen en te juichen!
In de middag hebben we een MOB oefening gedaan en toen zagen we tijdens de uitleg opeens de rugvin van een haai langs komen, nog geen 20 meter van het schip!
Helaas hebben we vandaan niet kunnen zeilen, door gebrek aan wind. Maar gister hebben we heel mooi gezeild, wind op de neus, dus kruizen maar. Een hele goede oefening voor de cadetten, sturen, bakstag team en schoten bedienen.
Op dit moment zijn we met de drie schepen dicht bij elkaar, overdag gaan we misschien ergens voor anker voordat we Durban aan doen.