Gisteren was weer een mooie dag op het eiland ‘Virgin Gorda’.
We gingen ten anker voor het stadje Spanish Town. Met de MOB boot werd iedereen de wal opgebracht, waar op eigen gelegenheid rondgekeken kon worden. Na een half uurtje rond gelopen te hebben in het ieniemienie stadje zijn de meesten met de taxi richting the Baths gegaan. De Baths is een natuurpark dat omringd is door ontzettend grote stenen. Door deze stenen loopt een mooi wandel pad richting het strand. De wandeling duurt ongeveer 2 uur en begint op een mooi hoog uitkijkpunt. Hiervandaan hebben wij het pad genomen dat richting het strand gaat. Door smalle weggetjes over gladde rotsen, langs hoge cactussen en bijzondere planten en bomen liepen/klauterden wij naar de hoge rotsen van the Baths. Onderweg kwamen we veel bijzondere dieren tegen. O.a. een ontzettend grote heremietkreeft en een miljoenpoot.
Op het strand aangekomen was een leuk barretje waar weer allerlei soorten cocktails genuttigd konden worden. Maar, wij gingen nog even verder want de route door, onder, over de rotsen hadden wij nog niet gedaan. Nog meer klauterend, klimmend, kruipend door enkelhoog water lopend kwamen wij aan op een prachtig (bijna) verlaten strand. Enige Eendrachters hadden hun weg al gevonden en lagen al lekker in de blauwe zee. De onderwaterwereld was ook erg mooi. We hebben platvissen, zee-egels en mooie gekleurde vissen gezien van klein tot groot. Ook hebben we een visjes ‘poetsstation’ gevonden waar hele kleine gele visje zich concentreerden en grote vissen dit als een soort wasstraat gebruikten om zich helemaal schoon te laten poetsen.
Om half 6 hadden wij de taxi terug besteld dus moesten wij om iets voor vijven weer richting het uitkijkpunt. Gelukkig was er ook een ‘makkelijke’ route terug omhoog.
Op het moment komen we aan bij de ‘Bitter End Yachtclub’. Hier krijgt iedereen de kans om de wal op te gaan, nog even van het strand te genieten en te flaneren over de kade. Aan het einde van de middag zullen we zeil gaan zetten richting Sint Maarten want over anderhalve dag zit deze prachtige reis er helaas alweer op.
Blog Eendracht 31 januari 2012
Na mooie zeildagen ten zuiden van Puerto Rico, zat er niets anders op om op de motor de British Virgin Islands (BVI) te bereiken. De wind stond pal tegen en iedereen verlangde naar een Caribbean cocktail onder een palmboom..
Tussen de middag komen we aan bij Jost van Dyke, een onbedorven eiland bewoond door 200 mensen en genoemd naar een Nederlandse Piet Piraat. We ankeren in de ‘grote haven’ oftewel een baai met enkele zeilboten. Met de MOB laveren we tussen de boten en de duikende pelicanen naar het piertje.
Aan wal krijgen we direct het relaxte Caribische gevoel. We lopen over de onverharde weg langs het strandje en.we begrijpen al snel dat we de keuze hebben tussen Ali Baba’s bar en Foxy’s. Verder is op het eiland nog een kerkje (dicht), een ijszaak (dicht) en een rastabar (ondanks dat er geen ramen en deuren zijn, toch ook dicht). Lekker overzichtelijk. We kiezen voor Foxy’s, ‘The Stressfree Bar’.
Met een fruitcocktail in de hand genieten we van het strand, het water, de reggea op de achtergrond en de verhalen van de oude rasta Foxy. Af en toe komt er een Amerikaans stel langs, waarvan de beschonken vrouw ondersteund moet worden door de man om toch nog in hun rubberen tenderbootje te belanden..
Voor zonsondergang gaan we naar de Eendracht terug om daar te genieten van een borrel op het achterdek en een gezellig diner in de theetuin. Met de dollars op zak en de benen ingesmeerd tegen de sandflies, tenderen we nog een keer naar Foxy’s om dit keer de rum-punches uit te proberen. We kunnen kiezen uit drankjes met namen als Pain Killers, Tropical Storm, Friggin in de Riggin en Wreck on the Rocks. Ook het drankje van het huis; de Foxy’s Punch, brengt de sfeer er goed in. Iedere Eendrachter op de dansvloer is op een gegeven moment letterlijk onder de invloed van de Mountain ‘Gay’ rum die in de drankjes zit. Uit de soepele tender naar de Eendracht blijkt dat iedereen veel plezier heeft gehad, zonder te diep in het rumglaasje gekeken te hebben.
Ook de volgende ochtend zitten we fris aan het ontbijt en om acht uur gaat het anker weer op om op weg te gaan naar The Baths. Het belooft weer een mooie dag te worden.
Blog Eendracht 28 januari 2012
Caribische Zeilreis – dat is het zeker. Nadat we waren vertrokken vanuit de Dominicaanse Republiek zijn de zeilen gezet. De wind was sterk aanwezig en we zeilden heerlijk door de Caribische zee. Helaas is de wind niet helemaal gunstig waardoor we grote slagen moeten maken om goed te kunnen zeilen.
Het weer was gister ontzettend mooi, de hele dag een zonnetje en een lekker windje. Vandaag wat bewolkt maar nog steeds een erg harde wind zodat we volop kunnen zeilen. Gister is er door de bootsman een tapijtvis gevangen. Dit is een zeer zeldzame vis dat wonderbaarlijk alleen gevangen kan worden als de Eendracht in de buurt is en onze handyman Henk met de vloerbedekking bezig is geweest. Helaas was onze bootsman iets minder blij met zijn tapijtvis, want deze schijnt helemaal niet lekker te zijn.
Vandaag hebben we een jarige Iet wordt 79 jaar. Zij is al vele malen meegeweest op de Eendracht en er is voor deze feestelijke aangelegenheid een heerlijke appeltaart gebakken.
Naar verwachting komen we morgenmiddag/avond aan bij de Britse Maagdeneilanden. De planning is om eerst Jost van Dyke te bezoeken om daarna langs Tortola naar de Baths op Virgin Gorda te zeilen. Dit is een verwachting, kip konijn is ons niet vreemd dus alles kan nog veranderen.
We laten dit avontuur afhangen van waar de wind ons zal brengen.
Blog Eendracht 27 januari 2012
Donderdag 26 januari 2012
Avontuur op de Dominicaanse Republiek
De planning was om naar La Romana te gaan. Nadat de schipper 2 dagen contact had gehad met de autoriteiten, bleek daar geen plek voor ons te zijn. Er werd besloten om naar een anders plaatsje te gaan genaamd Bayahibe. ‘s Morgens keurig voor anker gegaan bij het plaatsje Bayahibe. Daar kregen wij verschillende geluiden te horen, uiteindelijk na een hele tijd kwam het bericht dat wij elders (ander plaatsje) moesten inklaren, namelijk in La Romana. Een gids kwam aan boord van het excursiebedrijf Seavis (met een Nederlandse eigenaar en een Nederlandse gids!) om als tolk te fungeren, want ze spreken hier alleen Spaans.
We kregen toestemming om zonder loods La Romana binnen te varen. Hier kwamen verschillende ‘zeer belangrijke’ figuren aan boord. 3 van de douane, 2 voor drugscontrole en het leger was er ook bij… Het was een hele klus om het schip in de haven gaande te houden, maar Gerrit onze schipper heeft het schip uitstekend in positie gehouden. Op de kade werden we scherp in de gaten gehouden of we de kade niet zouden raken, want er was ‘zogenaamd’ geen plek (was er wel, haven was helemaal leeg.). Toen moest iedereen een immigratieformulier invullen (43 stuks). Allemaal met paspoortnummer, privegegevens, handtekening etc. Nadat deze allen keurig door iedereen waren ingevuld en gecontroleerd door de douane, en alle ‘belangrijke’ personen door Fulco en Nicole keurig werden bediend met drankjes en hapjes, de opperstuurman zijn uiterste best heeft gedaan om te onderhandelen, werden er eindelijk maar liefst 2 stempels in de paspoorten gezet, de machinekamer gecontroleerd op drugs en mochten we eindelijk vertrekken naar onze bestemming Bayahibe.
Hier werden we opgepikt door Seavistours. Dit was een 400 pk boot dat als een speer door het water ging. Daarnaast was er ook een shuttle boot beschikbaar voor de gasten die aan wal wilden gaan en niet met de excursie meegingen. De excursie ging naar het eilandje Saona. Na een tocht per speedboot die ongeveer 60 km per uur ging vlogen we langs de prachtige kust van de Dominicaanse Republiek. Verlaten stranden, duizenden palmbomen en af en toe een beachresort. Na een heerlijke lunch op Saona met natuurlijk een fles rum erbij konden we gaan snorkelen en van het mooie eiland genieten.
Er zijn, roggen, koraalduivels en diverse andere vissen gespot. Na dik een uur zijn we weer met de speedboot verder gegaan naar de mangrove. Deze mangrove loopt uit in zee, een bijzonder gezicht. Hier nesten fregatvogels zich. Dit zijn mooie vogels met een oranje blaas die ze op kunnen blazen onder hun snavel om de vrouwtjes te imponeren (vele mannen aan boord waren jaloers). Vervolgens zijn we door de mangrovebossen naar een zandbank geweest voor de kust waar ongeveer een 1 meter water stond. Hier lagen hele mooie grote rode stekelige zeesterren. Onder het genot van diverse rum cola’s en rum cake werden er steeds meer zeesterren gespot. Nadat een aantal door de rumcola niet meer op hun benen konden staan was het alweer tijd om met de speedboot richting het stadje van Bayahibe te gaan. Hier kwamen we de overige bemanningsleden tegen en werd er nog een lekker drankje genuttigd. In het stadje was het erg gezellig. Een echt Caribisch sfeertje. Muziek op straat, vele winkeltjes een erg leuke sfeer.
Nadat Zoe, Nicole en Frank nog met een grote boa constrictor geknuffeld hebben. Was het helaas weer tijd om richting ons schip te gaan de ‘Eendracht’. Nog 2 rondjes om het schip in volle kracht in de speedboot en iedereen stapte uiterst vrolijk weer aan boord. Vanavond een lekkere vissoep gegeten en zometeen om 20:00u weer verder richting de Britse Maagdeneilanden! Gepland is het eiland Jost van Dyke. Kip konijn is nog steeds van toepassing, dus we zien wel hoe dit avontuur verder gaat.
PS: De airco werkt weer! Chapeau voor Wim onze HWTK!!!
Groetjes van de Rode Wacht
Blog Bark Europa 30 januari 2012
Niet zomaar
30-01-2012 10:00
De wat gelaten stemming op de eerste mijl op weg naar de “Slag om Drake” wordt plotseling onderbroken als Klaas uitroept: “Walvis aan stuurboord!”
De hele bemanning reageert meteen en zelfs de masten buigen naar stuurboord om te zien wat er gaande is. De droefenis van het vaarwel-Antarctica gevoel doet iedereen besluiten zijn ogen te trakteren op dit laatste antarctische cadeautje.
Iemand moet ergens een klein fortuin in de walvismachine hebben gestopt. We krijgen vier walvissen te zien die met elkaar spelen binnen een cirkel van een kwart mijl rond Europa. Iedere gemiste walvisstaart in alle camera’s wordt ruimschoots goedgemaakt.
De vier spelen met ons: ze verdwijnen en duiken dan vlak naast de boot weer op, ze zwemmen onder het schip door van bak- naar stuurboord, ze zwaaien met een witte vin naar ons, laten hun kunsten op de rugslag zien… Antarctica laat ons niet zomaar gaan.
Iedereen op het schip geeft de walvisshow applaus en is op dat moment even twee beetjes minder droevig.
Blog Bark Europa 30 januari
Logboek Melchior Eilanden
30-01-2012 10:00
Vandaag hadden we een Koninklijk Antarctische afscheid, een groep Bultrug walvissen escorteerde het schip terwijl we vertrokken uit de Melchior Eilanden groep naar de Drake Passage. Hun optreden is onovertroffen, heen en weer zwemmend on de boeg. De bemanning volgt hun bewegingen getrouw en rent van bak naar stuurboord in een komische dans voor de beste zicht plek Ze verminderen het droevige gevoel wat we hebben nu we Antarctica gaan verlaten; haar vijandige grootsheid en het buitengewone dierenleven zullen we nu snel achter ons laten.
Een laatste Zodiac toer afgelopen ochtend tussen deze met eeuwige sneeuw bedekte eilandjes, de wateren puilen uit van de krill. We kijken hoe een stern duikt voor een makkelijk feestmaal. We zien zeehonden en kleine groepjes wat eenzaam aandoende pinguins op de smalle granieten strandjes terwijl we rondvaren tussen de eilandjes die hun namen alle ontleden aan de letter van het Griekse alfabet.
Het bestand van te dupliceren namen uit de thuiswateren of dat van koningen en vorstinnen, ontdekkingsreizigers, of gewoon een beschrijving van het eiland zelf, moet totaal uitgeput zijn geraakt, toen deze eilanden aan de beurt kwamen om een naam te ontvangen.(wat gebeurde er met "Verbitterde Inham" of "Kaap van Verlangen")
We varen met onze bootjes door een klein Lemaire Channeltje en moeten een IJsbergje weg duwen om er door te kunnen: passeren ijsbergen met intense diep blauwe kleuren en de meest fantastische vormen. Aan het eind is er een Bultrug die een uitvoering geeft, alleen voor ons.
Aan dek zijn de veiligheidsnetten en lijnen weer opgetuigd, de wind is veelbelovend en het weer lijkt goed.
Alles is klaar voor een veelbelovende Drake overtocht?
We zullen zien!
Blog Bark Europa 29 januari 2012
Port Lockroy
29-01-2012 10:00
Er zijn hier zoveel prachtige plekken om te bekijken en het is belachelijk om ze rapport cijfers te geven. Het grillige weer kan de waardering van een bepaalde locatie onmogelijk maken - Paradise Harbour was zo'n plek, we trotseerden een sneeuwstorm met weinig zicht en hielden een uitdagende BBQ.
Niettegenstaande dat: De passage door het Peltier Channel naar Port Lockroy is tot aan vandaag, nr 1 op mijn lijst die me altijd zal bij blijven. Ik hoef niets beters meer te zien.
Ik zal proberen het scenario te schetsen: We hadden net een uurtje lang, een groepje Bultruggen van nabij bekeken in Bisco bay, toen we bij Palmer station vandaan kwamen. Onze moraal zat al dicht bij het einde van de schaal. Om 19:00 uur, de gehele bemanning zat uitgebreid te genieten van een van Marianne's heerlijke diners. Ze schijnt er eer in te scheppen om nooit in herhalingen te vervallen, in haar reeks van voortreffelijke menu's. Er is hier totaal geen behoefte aan een keuze-menu, iedereen vindt, wat Marianne ook kookt, het is heerlijk.
We waren ons net in het dekhuis aan het settelen, voor een gezellige avond, toen iedereen werd verzocht om aan dek te komen. Geen brand of een zinkend schip, maar het "alle hens" signaal klonk deze keer om iedereen van het schitterende uitzicht te laten genieten. Het weer was helder, blauwe luchten en bijna warm.
De Peltier passage loopt over een lengte van 10 Mijl in een Noordoostelijke richting tussen Doumer Eiland aan bakboord en Wiencke Eiland aan stuurboord. Het is tussen een halve en een hele mijl breed en het water oppervlak was versierd met een aaneengeslotenreeks van stukken gletsjer ijs in vele kunstige vormen, het is een zeer goed jaar voor deze wonderen der natuur.
Geboren uit de gletsjers, die hier ruim voorhanden zijn hebben ze vele verschillende kleuren, hoe dieper het blauw hoe ouder het ijs. Dat betekent alles tussen de 1.000 tot 50.000 jaar.De zon stond laag aan de Westelijke hemel. Afhankelijk van welke kant je op keek, betekende dat, ijs en landschap in tegenlicht, of prachtig uitgelicht.
Dit dramatische landschap bestaat uit: De kust van Wiencke Eiland wat bestaat uit een forse rij bergen, die bekend staan onder de naam "de Zeven Zusters". De hoogste top, Mt Luigi, is meer dan 1500 meter hoog en rijst steil op van uit het water. Voor ons was de lagere maar nog steeds pittige Mt Jabet (600m.Op de andere oever, Doumer Eiland, dit heeft in vergelijking een meer heuvelachtige structuur, niettemin is de hoogste top nog steeds 530 meter.
Het blauw-zwarte water accentueerde alle verschillende tinten wit op een ongelooflijke wijze opvallender. De kleuren, contrasten en alle bijkomende effecten waren on aards en dan ook nog gezien vanaf dit sprankelende juweel van een schip.
Het moeten onze voorouderlijke genen in ons bloed zijn, die deze gevoelens van aantrekkingskracht opwekken, bij het zien van al deze bevroren schoonheid. Deze passage zal voor eeuwig in mijn geheugen staan gegrift.
We lieten ons anker vallen achter Goudier Eiland in de vijver van Port Lockroy, waar ook nog 2 jachten onder de wal voor anker lagen. Het is een perfecte ankerplek en dat was hij in vroeger tijden ook al bij de Walvisjagers, tijdens hun jachtseizoen. Het wemelt hier van herinneringen uit deze ruige tijden.
09:00 De volgende ochtend vormen we een landings party om de Ezel pinguin kolonie te bezoeken op Goudier Eiland. Iemand heeft een walvis skelet op het strand opgericht, maar met weinig referentie naar de werkelijke anatomie van dit zoogdier. Het bestaat uit botten van verschillende soorten en maten walvissen.
De pinguins doen het hier erg goed ze lijken gezonder dan in andere kolonies die we hebben bezocht. Dit is de harde natuur. Skua's cirkelen boven de kolonie en de zeeluipaard ligt te zonnen op een ijsschots. Iedereen hoopt dat deze jonge pinguinknuffels alle trucjes van hun zorgzame moeders hebben geleerd voor dat ze voor het eerst het water ingaan.
Statistieken vertellen ons echter dat, een aardig aantal van hen een bloedbad te wachten staat, maar de sterkste en slimste zal overleven.
In de middag maken we een nog uitgebreidere tocht op de wal, deze keer is het Port Lockroy "Base A". Een van de Peninsula basis van de Britse Antarctic Survey die werd bemand tussen 1944 en 1962. Het is nu prachtig ingericht als een museum, winkel en postkantoortje. (Het meest zuidelijke ter wereld!) door de Engelse Vereniging van Antarctisch Erfgoed.
Bezoekers aantallen zijn hoog dit jaar, gedeeltelijk omdat na de erg koude winter van afgelopen jaar er nog steeds veel andere landingsplaatsen onbereikbaar zijn door het pakijs voor de schepen. Het is een fascinerend museum wat het dagelijkse leven laat zien van de mannen die hier in voorbije tijden verbleven, inclusief skies, woonkamer en alle kook atributen in de keuken. Het klinkt een beetje pijnlijk, maar net als bij mij thuis!
Het station wordt bemand door 4 charmante dames en Michael afkomstig uit Brecon. Yive is de basis commandant en ze zeilde mee op de EUROPA tijdens een Antarctica reis als deze 3 jaar geleden. Ze vergezelden ons alle vijf terug aan boord voor een drankje, gevolgd door een maaltijd met rosbief en Yorkshire pudding met als feestelijke afsluiting Irish-koffie.
En de zon ging langzaam onder terwijl we gezellig zaten na te keuvelen. Een magisch eind van een prachtige dag? Niet helemaal! Klaas bracht zijn Getto-Blaster aan dek en verscheidene gasten dansten aan dek, de korte Antarctische nacht in.
Blog Bark Europa 29 januari
Onzegbaar
29-01-2012 10:00
Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden. Of liever: wat naar het zuiden ging, gaat ooit weer naar het noorden. Na veel ‘eersten, is het al weer tijd voor ‘laatsten’. Eersten waren onder andere ijsbergen, pinguins en walvissen. We gingen tot 65Ëš10’ zuid, dus er was een dag dat we voor het laatst naar het zuiden voeren. Vandaag hebben we voor het laatst voetstappen gezet op het Witte Continent, in de sneeuw langs Dorian Bay. De meesten van de groep klommen daarna naar het hoge midden van de gletsjer die tussen Dorian Bay en de ankerplaats van Port Lockroy ligt. De stilte inspireerde de dichter in mij:
Zuidpoollandschap
Ik zie Antarctische bergen en sneeuw
water en ijs, wolken en lucht,
en ik kan maar geen woorden vinden
die deze majestueuze schepping beschrijven
en mijn unieke plaats daarin.
Daarom blijft al die schoonheid
voor eeuwig onuitspreekbaar.
Mijn weten dat ik hier deel van ben,
zal ik delen met iedereen
in wie ik een open hart herken
vol liefde en respect naar hen
die ook deze eeuwigheid in zich dragen.
Blog Bark Europa 28 januari 2012
You've got mail...
28-01-2012 10:00
In onze moderne wereld is het "op de hoogte blijven", een bijna dwangmatige eigenschap geworden. nze honger naar nieuws is onstelpbaar.
In vele opzichten verschilt het leven op een Tallship met het "normale" leven thuis.
Het onverbiddelijke schema van zee of ankerwachten, de niet onderhandelbare tijden van ontbijt, lunch of avondeten, Op tijd naar bed en vroeg weer uit de veren, dit alles moet wel leiden naar een goed en gezond leven als jongens van Jan de Wit. In al deze gezonde adviezen ontbreken de kreten als email, mobiele telefoon en internet. Vaak worden deze voorzieningen als onmisbaar beschouwd om een normaal leven te kunnen leiden, toch brengt de afwezigheid van deze verworvenheden een vreedzame stilte.
Een van de zegeningen van het aan boord zijn op de bark EUROPA is de (bijna) totale afwezigheid van kranten, internet en een mobiel netwerk.
Bij het landen op Port Lockroy op Goudier Island krijgen we een verrassing: een fel rood bord vermeld met vergulde letters "Royal Mail"! Bijna iedereen aan boord van Europa grijpt deze mogelijkheid aan om op de klassieke manier post te versturen naar hun geliefden! Na het zien van vele pinguins en enkele walvissen, was dit een onverwacht genoegen dat onder de gegeven omstandigheden zeer op prijs wordt gesteld.
Blog Eendracht 26 januari 2012
25-1-2012 - De Eendracht is met haar 43 opvarenden bezig met de oversteek van de Caribische Zee. Tegen het eind van de ochtend of het begin van de middag zou de Dominicaanse Republiek zichtbaar moeten worden. Daarna is het nog een heel aantal uren varen eer we in de buurt van onze volgende haven, La Romana, komen.
Het is vandaag prima zeilweer. Een lekker stevig windje en verder zonnig met hier en daar een wolkje. Sinds ons vertrek van Bonaire – zondagavond tegen zevenen – hebben we telkens aardig weer gehad. Af en toe een bui, maar dat houd je scherp. We varen gemiddeld zo’n 8 knopen, soms zelfs een hele tijd rond de 10.
Spijtig is wel dat de airco het niet meer doet sinds gistermorgen. We hebben een splinternieuwe aan boord, maar de trafo van het regelsysteem is gesmolten. In de verblijven wordt het nu erg warm. Zo veel mogelijk aan dek blijven dus en stil liggen onder je lakentje. Aan de reparatie van de airco wordt druk gewerkt.
Verder is het woord van deze dagen ‘zeeziek’. De scheepsarts lijkt wel een drugsdealer. Zelf behoor ik ook tot de gebruikers. Vanmorgen probeerde ik het zonder, maar dat bleek te overmoedig. Nu ik toch maar weer een pil genomen heb, gaat het veel beter. En als je dat ook nog een tijdje aan het roer staat, is het hier geweldig!
Blog Eendracht 25 januari 2012
24-01-2012 11:00u
Gisteren eerst een rondtour op het mooie eiland Bonaire. Om 9.00 uur stond de bus klaar en zijn we met 28 personen het hele eiland rond geweest, waarbij onze reisleidster Marielle heel veel over het eiland heeft verteld. We zijn eerst bij de zoutwinning geweest en daarna via Kralendijk naar het Gotomeer. Het weer was wisselend. Af en toe een klein beetje regen en verder gelukkig toch regelmatig opklaringen. Bij het plaatselijke museum hebben we nog een tussenstop gemaakt en kon er gedanst worden op de muziek van Bonaire. Bij het hoogste uitzichtpunt van het eiland konden we niet uit de bus want er was toen net een dikke stortbui. (Ja Nederland het is hier niet altijd mooi weer) 's Middags was er voor de liefhebbers gelegenheid om te snorkelen. Vanaf de Eendracht met de rubberboot naar Klein Bonaire. Vlakbij een prachtig strand kon je geschikt snorkkelen en was er onder water van alles te zien. Voor een beginnend snorkelaar een hele belevenis. De mensen die niet wilde snorkelen konden bij de Eendracht vanaf de zwemtrap zwemmen. Na een heerlijke maaltijd zijn we om 19.15 uur vertrokken uit de haven, waarna we de zeilen bij konden zetten. Toen de zeilen gezet waren kon een deel van de bemanning eerst weer naar binnen om droge kleren aan te trekken, want het had weer geregend.
De hele nacht doorgezeild, prachtig zeilweer maar wel behoorlijk veel wind en dus ook veel golven. Een groot deel van de bemanning is hier nog niet aan gewend, dus er zijn meerdere (tijdelijke) zeezieke mens aan boord, maar een pilletje van de dokter, een stukje brood met kaas en de frisse wind aan dek doet wonderen.
We zijn nu op weg naar de Dominicaanse Republiek waar we naar verwachting morgenavond aankomen. Het is nu prachtig zeilweer en het is onbewolkt!
Groetjes vanaf een zonnige Eendracht
Blog Bark Europa 27 januari 2012
Southern Comfort
27-01-2012 10:00
Het is zeer onwaarschijnlijk voor een gemiddeld mens, dat hij zich de eerste maanden, of zelfs jaren, van zijn jonge leven kan herinneren. Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe moet zijn geweest om in je kinderwagen te liggen. Af en toe heen en weer geschommeld, om je heen de stem en de voetstappen van de enige zekerheid in je leventje; Je moeder.
Deze gedachten zijn niet zo vreemd als je hier in je kooitje ligt op de bark EUROPA, naast me de slinger plank die moet voorkomen dat ik er uit val als het schip door wilde zeeen koerst.
Het schip maakt nu echter slome rustige schommelende bewegingen die erg slaapverwekkend aanvoelen.
Ten anker in Palmers Bay, gevuld met vele stukjes gletsjer en zee ijs, die geruststellende knisperende geluidjes maken terwijl de stroom ze langs de beschermende huid van ons moeder-schip voert.
Slaap zacht mijn lief!
Blog Bark Europa 26 januari 2012
Fantastische wereld, fantastische ervaring
26-01-2012 10:00
Gisterenavond afgesloten met een BBQ aan boord, onder een tentzeil vanwege de neerdwarrelende sneeuw. Fantastische wereld, fantastische ervaring. Vandaag zijn we op de motor verder zuidwaarts gevaren en via het Lemaire kanaal gearriveerd bij het Petermann eiland, op 65.10 graden Zuiderbreedte. Bedoeling was om hier een kolonie met Adelie pinguins te bezoeken, maar vanwege ijsvorming is het niet mogelijk om veilig met de Zodiacs aan land te komen.Geeft niet, deze tocht op zich was al een spannend sprookje, glijdend door een ijzig maanlandschap, waarbij de kapitein ons links en rechts op de leopardseals en pinguins wijst. Het verste punt van onze reis is hiermee bereikt want zuidelijker kunnen we dus niet komen, dat zou door de ijsvorming te gevaarlijk worden voor het schip. We varen terug door het Lemaire kanaal en zullen vanmiddag nog enkele uren gaan zeilen op de Bismarck Strait.
En dat brengt mij op het schip de Europa en haar bemanning. Zij maken deze reis voor mij en naar ik aanneem voor ons allemaal tot een onvergetelijke gebeurtenis. Gisterenochtend kwamen we langs enkele walvissen en onmiddellijk wordt dan de snelheid van de Europa teruggebracht om iedereen de gelegenheid te geven deze kolossale dieren uitgebreid te bekijken en te fotograferen. Er is geen haast, er lijkt weinig te moeten en de bemanning geniet zelf met ons mee.
Blog Bark Europa 25 januari 2012
Woorden schieten te kort
25-01-2012 10:00
Eigenlijk schieten woorden te kort om de uitgestrektheid, de grootsheid en de rust van deze natuur enigszins te beschrijven. Zelfs als je probeert het landschap op foto's en video vast te leggen dan kom je al snel tot de conclusie dat de werkelijkheid altijd grootser is. De eilanden en doorgangen hebben namen van ontdekkingsreizigers en hun financiers. We varen vandaag zelfs door Wilhelmina Strait, zo genoemd omdat Kon. Emma geld beschikbaar stelde aan de Belgische baron de Gerlache voor zijn poolexpeditie in het begin van de 19e eeuw. Het moet voor deze eerste explorers toch een geweldig onzekere tocht geweest zijn zonder gps, betrouwbare kaarten of communicatie. En hoe ver we ook varen in dit adembenemende landschap, steeds verrast de schoonheid van ijs, sneeuw en zonlicht ons.
Verbazingwekkend is ook dat hier in deze ijzige wateren zoveel leven is: pinguins uiteraard, met hun koddige loopje en hun behendige beweging zodra ze in het water komen, walvissen waarvan we slechts een vin of staart te zien krijgen, pelsrobben en zeeolifanten en vooral veel vogels: skua's, sterns en stormvogels.
Al onze dagelijkse ervaringen worden druk uitgewisseld in het dekhuis, waarbij vooral het beeldmateriaal met "ah's" en "oh's" wordt bekeken.
Blog Bark Europa 24 januari 2012
ice & cream
24-01-2012 10:00
Na een nogal winderige dag, waarin we moesten motorzeilen om op onze volgende ankerlokatie te kunnen arriveren, werd het weer gedurende de nacht een stuk rustiger.
Het programma voor vandaag ziet er als volgt uit: we vervolgen onze weg om 04:00 's ochtends door Graham Passage, wat een nauwe doorgang is tussen verschillende eilanden en het vaste land met spectaculaire gletsjers en vergezichten. Wie wil daar niet voor wakker gemaakt worden?
Doodse stilte uren voor het ontbijt en iedereen is aan dek. Europa vaart langzaam rond grote stukken ijs heen om schade te voorkomen. Hoog in de mast geeft een ijswacht de beste route door aan de roerganger. Overal om ons heen kunnen we nu het
tinkelen van ijsblokjes horen als of we in een zeer groot glas whisky rondvaren.
De zon komt op met kleuren die 2x je voorstellings-vermogen overstijgen, dit doordat alles wordt weerkaatst door het bewegingloze wateroppervlak.
De zonnestralen spelen spelletjes met alle objecten die op hun pad liggen en kunnen gaan glinsteren.
Op het moment dat iedereen denkt dat we de EUROPA om moeten draaien om weer uit dit doolhof te kunnen komen, blijkt Klaas een weg naar Stuurboord of Bakboord te weten om toch weer verder te kunnen varen.
We staan ademloos onder een blauwe hemel, niet wetende dat deze fantastische dag aan het eind zal worden afgesloten met Appeltaart & Slagroom
Blog Eendracht 24 januari 2012
Aan boord Zaterdag 21 januari, de wisseldag op de Eendracht.
De opstappers van de vorige reis gaan van boord, nieuwe gasten stappen op. Rond 6 uur was iedereen aan boord en om half 7 werden we verwelkomd met een heerlijke Tequila Sunrise cocktail.
Daarna een lekker diner bereid door onze kok Bert samen met assistent kok Tonneke. Iedereen was toe aan een goede nacht rust en al gauw was er niemand meer te bekennen bovendeks. De volgende ochtend vertrekken we om 10:00u richting Bonaire!
Blog Bark Europa 22 januari 2012
Hannah Point
22-01-2012 10:00
Midden in de nacht begint het schip weer te schommelen. We zijn vertrokken van Barrientos naar Hannah Point. Bij het ontbijt zien we dat we langs een eindeloze rij van gletsjers en rotsen varen. Het weer is omgeslagen. Koud, behoorlijke veel wind en natte sneeuw. Het wordt nog spannend of we 's middags wel met de zodiacs kunnen aanlanden in Hannah Point, maar we hebben geluk.
Op Hannah Point worden we begroet door een enorme hoeveelheid kinband- en ezel pinguins. En door sneeuw die bijna horizontaal waait. Typisch Antarctisch weer, schijnt. Je moet op Antarctica oppassen dat je geen slaaf van je fotocamera wordt, dus eigenlijk is die sneeuw prima want de camera blijft in de rugzak en ik kijk met 'open ogen'.
Als je een tijdje een groepje pinguins blijft bekijken, zie je opeens de meest familiaire taferelen. Papa komt thuis en begroet mama enthousiast. Jonkies spelen tikkertje. Twee vreemde jonkies duwen een jong weg dat door mama opgerocheld eten uit haar snavel eet en proberen zelf een hapje mee te bietsen. Dit mag dan weer op een fikse uithaal van mevrouw pinguin rekenen en een wilde achtervolging. Ze zijn hardleers en blijven het proberen, ook zien we een eenzame Macaroni pinguin.
We lopen door vulkanisch zand en zien prachtige groene en oranje gekleurde stenen die ontstaan zijn na vulkanische activiteit. Even later landt een reuzenstormvogel voor onze voeten en blijft minutenlang op een halve meter afstand van ons zitten. En net als we weer naar de zodiacs moeten, wordt een klein groepje achterblijvers getrakteerd op twee parende zeeolifanten.
Kletsnat komen we weer aan op Europa waar de warme chocomelk en een nieuw feestmaal van Marianne en Aleida ons wachten.
Blog Bark Europa 21 januari 2012
Livingston I presume
21-01-2012 10:00
De wildernis van de Zuidelijke Oceaan brengt onverwachte verrassingen. Na twee landingen op Barrientos Eiland, kondigde schipper Klaas, een vroeg vertrek aan. Om 04:00 in de ochtend lichten we ons anker bij de Aitcho Eilanden. Niemand behalve de mensen die de ankerwacht hielden waren getuige van dit vertrek.
Nieuwsgierigheid deed me opstaan uit mijn zacht schommelende wiegje ergens diep in de ingewanden van ons schip. Haar romp werd gekoesterd door zonnestralen en een briesje. We voeren al langs uitgestrekte gletsjers, die de oceaan voeden met brokken ijs van soms ontzagwekkende afmetingen.
Tegen de IJs-uitkijk werden historische woorden herhaald:Livingston (Island) I presume…..
Blog Bark Europa 20 januari 2012
Lonely Planet
20-01-2012 10:00
Om hier aan boord van de bark EUROPA te zijn en al meer dan 3 dagen naar het Zuiden te zeilen, heeft mijn perspectief op historische reizen onder zeil geheel veranderd. In gedachten, bewijs ik hulde aan die mannen met hun schepen die deze wateren voor het eerst doorkruisten en geen flauw idee hadden waar ze terecht zouden komen. Als ik een blik werp op de instrumenten in ons stuurhuis, zie ik een grote hoeveelheid aan meters, kaarten, cijfers, punten en lijntjes.
Maar buiten is er niets dan water, er zijn aanrollende golven en een lange Westelijke deining loopt onder ons schip door. En de roerganger (ster) volgt trouw de instructies op welke koers we moeten sturen. En in al deze leegheid rondom ons, weten we exact waar we zijn, hoewel we ons verlaten en alleen voelen in deze uitgestrektheid van de Drake Passage.
Dit Lonely Planet gevoel verdwijnt als we onze eerste ijsberg spotten of wanneer ik een albatros zie langs scheren of een groepje Kaapse duiven, Ik word me bewust van het feit dat er meer is, dan menselijk leven alleen. Dan wordt er land verkent, pinguins duiken op en een paar uur later, klinkt het luide ratelen van een ankerketting die een rustige nacht aankondigt voor de meesten van ons aan boord. Still Planet……., en op dit moment niet zo erg Lonely meer.
Blog Eendracht 19 januari
Woensdag 18 januari 2012
Na een goede nachtrust werd de blauwe wacht om 3.30 gepord voor de mooiste wacht van de dag, namelijk de 04-08 wacht. We begonnen de wacht onder een prachtige sterrenhemel en langzaam kwam de zon te voorschijn. Dit blijft een prachtige gezicht!
Ondertussen ging het schoonmaken, porren, tosti’s bakken en zeunen natuurlijk gewoon door. Om 8.00 uur zat de gehele blauwe wacht met een voldaan gevoel aan het ontbijt met een heerlijk gekookt eitje.
Na het ontbijt werd er snel te kooi gegaan, want om 10.00 uur zou er een interessante lezing worden gegeven door een van de opstappers. Deze lezing werd door bijna iedereen bijgewoond in het dagverblijf, maar door tijdsgebrek moest het helaas om 11.30 uur worden afgesloten. Hopelijk is er volgend jaar weer een vervolg op deze lezing net als twee jaar geleden…..
’s Middags werd er overstag gegaan door de andere wacht en werd de genua en een gaffeltopzeil gehesen. De blauwe wacht kon genieten van het zonnetje of hielp mee aan dek. Aan het einde van de middag werden er dolfijnen gesignaleerd, helaas waren die zo snel weg dat niet iedereen ze gezien had. Maar rond 17.00 uur was het weer zo ver, een hele groep dolfijnen zwom om het schip heen! Erg leuk om te zien en een keer mee te mogen maken.
Helaas zakte de wind ’s avonds helemaal weg, waardoor het grootzeil, schoenerzeil en genua gestreken moesten worden. Op dit moment staat alleen de bezaan en boomfok op en worden we geholpen door de motor. De planning is om donderdag aan het einde van de middag aan te komen in Bonaire, waar er een barbecue is georganiseerd.
Blog Eendracht 19 januari 2012
Donderdag 19 januari 2012
Gisteravond zijn er een aantal zeilen gestreken en is de motor aangezet, omdat we anders Bonaire niet zouden halen. Hierdoor waren alle wachten gesplitst en konden de opstappers langer uitrusten of slapen, hier waren de opstappers namelijk erg aan toe! De blauwe wacht had vandaag de 00-04 wacht.
Stuurman Jaap heeft deze uren gevuld door met ons de sterrenhemel te bewonderen en te analyseren. Tot grote vreugde kwam om 3.30 uur ook de maan nog te voorschijn. Na een aantal uur slapen werd de blauwe wacht wakker en werd het zonnedek weer geopend. Vooral de genua was erg populair, maar ook de zeilzakken waren goed bezet. Om 11.30 uur hebben we geluncht met een boterham knakworst met zuurkool.
De middag was goed gevuld met het zeunen, afwassen, genua opruimen, boomfok strijken, bezaan strijken, trossen klaarleggen, gangway klaarmaken etc. Het zweet liep ons letterlijk over onze ruggen, maar na het afmeren in Bonaire ging de buitenbar gelukkig weer open en konden we ons vochtgehalte en zoutgehalte weer op pijl brengen.
Vanavond staat een barbecue op het strand gepland, vertrek 18.00 uur. Morgenochtend gaan we een tour maken over het eiland. ’s Middags gaan we snorkelen en zwemmen en de dag wordt afgesloten met een captainsdinner.
De voorbereiden voor dit captainsdinner zijn al in volle gang, over zijn er groepjes mensen zichtbaar die druk aan het schrijven zijn.
Kortom de laatste dagen van deze reis worden goed benut!
Groeten, (km blauwe wacht)
Blog Eendracht 18 januari 2012
Na een boerennacht werd de blauwe wacht om 7.00 uur gepord om op wacht te komen. Na het ontbijt, was iedereen weer snel op de buitenbrug te vinden en konden we genieten van het prachtige weer.
De koers was niet veel veranderd en het sturen ging dus nog erg lastig. Ondertussen werd er druk gezeund in het dagverblijf en de afwas ging er snel doorheen, dit alles met een glimlach van de opstappers.
Helaas waren de werkzaamheden daarna nog niet klaar en werd met dezelfde glimlach de toiletten, de douches en de vloeren geschrobd.
Om 10.00 uur waren we allemaal klaar met alle schoonmaakwerkzaamheden en konden we genieten van een welverdiend chocolade broodje in de zon.
’s Middags werd de verjaardag van een opstapper gevierd. Zijn verjaardag viel altijd tijdens deze reis, maar helaas deze keer niet. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren en zijn 83ste verjaardag werd gewoon een maand vervroegd! Het dagverblijf werd versierd, de appeltaart kwam vers uit de oven en Teun (machinist) had voor de gelegenheid weer een mooi aquarel geschilderd. Het werd een gezellige verjaardagsfeestje.
’s Avonds had de blauwe wacht de ‘afwas-wacht’. Door het enthousiasme van de desbetreffende zeunen, werd dit bijna een cabaretvoorstelling. Na 2 uur zeunen, vermaak en afwassen, werd dit beloond door een kaasplankje van onze assistent kok Silvia. Het bleef gnog lang onrustig in het dagverblijf…………
Groetjes, (km blauwe wacht)
Blog Eendracht 16 januari 2012
Maandag 16 januari 2012
’s Morgens hebben de opstappers met een paar bemanningsleden een tour gemaakt op St. Lucia. Met een paar taxibusjes zijn ze langs de waterval, de vulkaan en de botanische tuin gereden. Iedereen heeft nu een goede indruk gekregen van het eiland. Een aantal andere bemanningsleden zijn gaan snorkelen, mooie vissen en koraal waren er te zien en er was zelfs even tijd om te zonnen.
Rond 12.30 uur was iedereen weer aanboord en werd er snel geluncht (broodje rookworst) om daarna alle zeilen te hijsen. Om 14.30 uur stonden de bezaan, grootzeil, schoenerzeil en boomfok op. En natuurlijk werd ook de genua gehesen. Een prachtig groot zeil, dat ons 2 knopen sneller liet varen. Helaas was en is de windhoek lastig om te varen (120 graden) hierdoor moet er altijd iemand bij de gaffelcontrole lijnen staan om de gaffels in bedwang te houden.
Onze wacht begon om 20.00 uur en iedereen was keurig op tijd op de buitenbrug. Ieder half uur wordt er gewisseld aan het roer en aan de gaffelcontrole lijnen. Om 23.00 uur werd de genua gestreken met 6 man in totaal! En werd er daarna een stormrondje gemaakt, waardoor de windhoek iets gunstiger werd. Om 24.00 uur kwam de rode wacht op en hebben we nog even nageborreld in de theetuin.
Morgen staat in het teken van ‘appeltaart’ met een surprise party!
Groetjes, (km blauwe wacht)
Blog Eendracht 15 januari 2012
Gisteravond is de nieuwe groep opstappers aangekomen op Martinique. Ze werden ontvangen door twee bemanningsleden, zodat de transfer naar het schip goed geregeld was. ’s Avonds zat de sfeer er na de welkoms cocktail er al snel goed in.
Rond 23.00 uur ging iedereen naar zijn kooi om de volgende dag vroeg gepord te worden. Vanochtend was het om 6.30 overall en werd iedereen langzaam wakker en wilden men een verfrissende douche nemen. Helaas ging dat feest niet helemaal door, maar rook iedereen daarna in het dagverblijf verrassend lekker naar zeep! Toch was het niet tot ieders tevredenheid, maar opa Teun (machinist) had het probleem natuurlijk snel opgelost en kon er in de loop van de ochtend gewoon gedoucht worden.
Na een lekker ontbijt met gebakken ei, werd het schip in gereedheid gebracht om te vertrekken. Om 8.00 uur gingen alle trossen los en werd er koers gezet naar St. Lucia. Bijna alle zeilen werden gehesen; bezaan, grootzeil, schoenerzeil, boomfok en de binnenkluiver. We gingen met 10 knopen snel richting St. Lucia. Na het hijsen en een flesje water, werden de backstag instructies gegeven door de kwartiermeesters. Voor veel opstappers was dit een opfriscursus, omdat ze al meerdere malen mee geweest zijn met dezelfde groep. En daarna was het een en al genieten van prachtig weer, mooie wind en een gezellige groep.
Om 14.00 werden alle zeilen alweer gestreken, omdat we in de baai waren van St. Lucia. We werden weer welkom geheten door Michel, een inwoner van St. Lucia die ons altijd begeleidt op het eiland en helpt met afmeren en tenderen. Na het ankeren en beleggen van de trossen op het achterschip, werd de buitenbar geopend door onze eigen barman Henk. Al snel stond de bar vol en werden plannen gemaakt om lekker te gaan zwemmen bij het schip. Na een kort overleg met de schipper en na een korte voorbereiding lagen er al snel opstappers en bemanningsleden in het helder blauwe water af te koelen. Een aantal andere opstappers zijn het eiland opgegaan om daar rond te lopen. Morgen wordt er een tour gemaakt langs de bezienswaardigheden van het eiland met als hoogtepunten een bezoek aan een waterval, vulkaan en botanische tuin. Het plan is om morgenmiddag te vertrekken naar Bonaire.
Zonnige groeten, (km blauwe wacht)
Blog Bark Europa 19 januari 2012
Songs of Praise
19-01-2012 10:00
Through southern waves, as wind allows,
the bow of bark Europa ploughs.
Not rushing in an hurried speed,
as modern man would often need,
she takes her time, just mile by mile,
and brings all sailors to a smile.
For this is life as it should be:
a song of praise, o Lord, to Thee!
Blog Bark Europa 18 januari 2012
Stuiterend over de golven van de Drake
18-01-2012 16:00
We zijn nu 2 dagen onderweg op onze reis naar de overkant (ongeveer 300 Mijl) via de berucht Drake Passage.
Het zichtbare aantal bemanningsleden begint langzaam toe te nemen – de slachtoffers van de Mal de Mer (zeeziekte) beginnen gewend te raken aan de constant rollende bewegingen. Hun dieet is veranderd van droge crackers naar heerlijke warme soep met stukjes brood. Het zou ook doodzonde zijn voor wie dan ook, om ook maar een moment te missen van dit unieke avontuur.
De gast-bemanning komt geleidelijk over hun vriendelijke verlegenheid heen, die altijd ontstaat als je groep vreemdelingen bij elkaar gooit.
Schertsende opmerkingen beginnen door te sijpelen in de conversatie terwijl karakters van verschillende personen geleidelijk aan duidelijk worden.
Een ding is echter duidelijk, de zorgzame sfeer waarmee de trainee-bemanning de zwakken en zieken uit de wind houdt. Als je met zeeziekte rondloopt word je aangeraden om lekker in je kooi te gaan liggen. En de slachtoffers van deze irritante ziekte hoeven zich geen moment schuldig te voelen – Met wat minder mensen, geen punt, dan draaien ze gewoon wat meer wachtjes en kunnen zo wat langer met de zeilen spelen.
Hoewel de Drake Passage niet een hele grote zee is, lijkt het toch onmetelijk.
Het maakt niet uit welke kant je ook opkijkt, het uitzicht is ZEE.
Niets dan rijen met grote hoge rollende golven, die allemaal proberen om onze Europa om te duwen. Dit alles geeft een euforisch gevoel van vrijheid en ruimte. Geen enkel ander schip hebben we gezien sinds we de Beagle achter ons hebben gelaten. De enigen die ons gezelschap houden zijn de vogels. Vele Kaapse duiven, vergezeld door enkele Albatrossen. In hun vlucht hebben ze een spanwijdte die wel 3,8 meter kan bedragen.De grootste vogel ter wereld.
Op het ogenblik zeilen we over SB hals en staan er 21 zeilen te trekken.
Het is fantastisch zeilweer. Het is niet alleen de bijtende wind en de aanrollende golven die het fantastisch maken het is ook de ervaring van de Europa zelf.
Ze is echt een prachtig zeilschip, ook al is ze 100 jaar oud, deze dame (ik wil haar geen oude dame noemen, omdat ze meer sprankelend en zeewaardig is dan menig nieuw schip) is elegant en edel. Ze glijdt sierlijk door de hoge golven.
Haar boeg wordt hoog opgetild door de golven: die een strategie schijnen te hebben om haar op haar linker zij (Bakboord) te werpen. Maar daar komt niets van in. Als de golf onder haar door probeert te ontsnappen zoekt ze wraak door met haar boeg de boosdoener in tweeen te splijten, waarna de kracht is gebroken. Daarna blijft er geen ander bewijs van deze sluwe aanvallen over, dan wit schuimend water en af en toe wat buiswater.
De lange deining is constant maar niet het weer, gisteren hadden we een glorieuze zonnige dag maar die heeft vandaag plaats gemaakt voor een lucht met vele grijstinten, af en toe vergezeld door een ijzige regenbui, die de blootgestelde huid geselt, als worden er vele scherpe naalden in gestoken.
Ondanks lagere temperaturen, snijdende regen en de bijtende wind, blijven de gast-trainees zich verzamelen op een van de meest blootgestelde plekken van het schip, de boeg. Dat is de plek waar de uitkijk wordt gehouden, toch worden aflossers vaak nog voor een paar minuten terug gestuurd, om toch nog maar even van die unieke ervaring te kunnen genieten.
Met zo’n constante zeegang, blijft ook het probleem voor de nieuwelingen om zich aan boord staande te houden voortdurend aanwezig. De trainees worden vaak aangetroffen in een giechelende toestand nadat ze elkaar als een bal in een flipper kast hebben staan opvangen. Onderdeks is het nog erger, hier ontbreekt de horizon, al zijn er wel wat kleine patrijspoorten om door naar buiten te kijken, maar die zitten vaak onderwater.
Stel het je maar eens voor, je zit in een uitgeholde kurk in een rond draaiende wasmachine. Probeer dan maar eens je stabiliteit en orientatie te behouden.
Dit is wat wij onderdeks meemaken.
Aan dek kun je de horizon zien en natuurlijk de golven, maar natuurlijk hebben we hier het gevaar van de natte dekken en die hebben ook al een paar slachtoffers gevist. Gelukkig worden de slachtoffers beschermd door de vele vullende lagen isolerende kleding waarmee ze aan dek rondlopen.
Vergeleken met de uitrusting van de vaste bemanning die vaak bestaat uit T-shirts, dunne broeken en flip-flops, lijken wij, de trainees, op een belachelijke manier overdressed te zijn – een verzameling van vel gekleurde aspirant Sumo worstelaars.
De maaltijden zijn een ander op de loer liggend gevaar, hoewel vermakelijk.
Het veilig navigeren tussen het uitgifte luik van het Kombuis en de tafels van Lounge en Dekhuis brengt af en toe hele worstelingen met zich mee.
1 hand druk, om het bordje met eten in balans te houden, terwijl met de andere hand grijp-bewegingen maakt om ergens houvast te vinden.
Het is niet ongebruikelijk om iemand jonglerend met een bordje eten te zien omgaan, terwijl ze proberen om het mooie ronde witte Europa bolletje op hun bord te houden. Met een rollend schip, meandert het bolletje rond de worst en de stamppot, valt op de grond en veroorzaakt een spelletje van, pak me dan!
Het nestelt zich zelf tussen een paar grote laarzen, maar voor de reddende hand het kan oppakken, gaat het er weer vandoor op weg naar meer vrijheid.
Dan naar Stuurboord, dan weer naar Bakboord ondertussen hebben zich een aantal bolletjes-vangers gemeld, er wordt een team strategie besproken en iedereen is er klaar voor en de strijd lijkt gestreden, het bolletje begint weer aan zijn ontsnapping naar Stuurboord, de hinderlaag is gereed, maar net op dat moment komt er een nieuwe, met een bord eten gewapende, jonglerende gast binnen.
Hij verkruimeld met een niets vermoedende stap het ontsnapte brood bolletje tot kruimels.
Het zijn niet alleen de bolletjes die een eigen leven leiden, water flesjes, maar vooral ook messen hebben het vaak gemunt op de mensen die tegenover je aan tafel, als een exocet kiezen ze het luchtruim om je tafelgenoot te torpederen.
Ook de soepkommen zijn niet te vertrouwen en net als je denkt dat je alles onder controle hebt maakt het schip een iets andere beweging en spuugt de soepkom zijn inhoud als een soep tsunami naar een selectie van menselijke slachtoffers tegenover je.
Deze kleine incidenten zijn gesneden koek voor de kombuis bemanning, die rond de klok werken, in condities die voor de meeste mensen onmogelijk zouden zijn. Zij voorzien ons van verse, overvloedige en smakelijke maaltijden, naast de bodemloze hoeveelheiden koffie en thee die 24 uur per dag beschikbaar zijn.Zij zijn de ware helden!
Met deze perfecte zeilcondities, tikt de EUROPA de mijlen achter zich weg en is ondertussen de Convergentie zone gepasseerd, die tot uiting komt in een opvallende daling van de zeewater temperatuur naar 2,8 graden Celsius.
Onze aankomst op de Zuid Shetland Eilanden is nu in de vroege uurtjes van de vrijdag ochtend.
Terwijl ik dit zit te typen, glijdt mijn stoel van de ene kant van de hut naar de andere en probeert me waarschijnlijk duidelijk te maken dat het etenstijd is.
Dus ben ik weg voor een maaltijd en waarschijnlijk nog wat extra vermakelijkheden.
Blog Bark Europa 18 januari
Overtocht naar Antarctica
18-01-2012 10:00
Eergisteren vertrokken uit Ushuaia met loods aan boord die ons begeleide tot het eind van de Beagle strait, daarna koers gezet richting het zuid westen koers 187.
Het is prachtig zeilweer en met een 24 uurs afstand van 187 mijl een mooie afstand afgelegd met een pieksnelheid van circa 9 knopen hopen wij morgen aan het eind van de dag aan te komen op de eerste bestemming een van de Zuid Shetland eilanden aan.
Om goed beslagen ten ijs te komen worden allen goed geinformeerd over wat wel en niet kan op deze eilanden.
Dus overmorgen gaan wij aan land en dat wordt zeker een prachtige ervaring.
Blog Bark Europa 17 januari 2012
Zeeziekte bestaat niet
17-01-2012 10:00
Uit de hoeveelheid middeltjes die worden aangeraden om zeeziekte te bestrijden en te voorkomen alleen al, valt op te maken dat men het over het ontstaan er van niet eens is.
We maken een rustige passage mee van de Drake Passage. Goede wind geeft Europa een mooie snelheid waardoor we zelfs iets voorliggen op de planning.
De kombuis produceert de ene na de andere heerlijkheid, maar het lukt mij maar niet om er echt van te genieten. Het meeste van de tijd breng ik horizontaal door, terwijl anderen hun best doen om de opgegeven koers aan te houden.
Nee, zeeziekte bestaat dan misschien niet, het lukt prima om op zee ziek te zijn.
Blog Bark Europa 16 januari 2012
Fin del Mundo
16-01-2012 10:00
Bij verschillende gelegenheden in Ushuaia staat de kreet "Fin del Mundo" of te wel "het einde van de wereld" vermeld om het dagelijkse passerende publiek op dit schokkende feit te attenderen. Technisch gesproken zal het allemaal wel meevallen, tot op de dag van vandaag hebben we nog geen definitieve signalen ontvangen dat het einde van deze wereld nadert.
Als men maar blijft lopen, zeilen en vliegen, dan zal er ook steeds weer een nieuwe wereld opdoemen na alle ontberingen van kou, golven en wat er meer zij. De placemat van Tante Sara in Ushuaia nodigt haar gasten uit om, “zich zelf te vermaken, het is tenslotte het einde van de wereld”.
En dan denk ik bij me zelf: Waarom ook niet? ...en na een heerlijke Cafe con Leche, loop ik naar de pier van Club Nautica Ushuaia.
Daar ontmoet ik vriendelijke mensen die allemaal naar de bark EUROPA worden gebracht, die sierlijk achter haar anker ligt te zwieren in de baai.
Dit is niet de "fin del mundo", dit is het begin van een hele nieuwe opwindende wereld met vele nieuwe gezichten van enthousiaste mensen.
Hallo Wereld!
Blog Bark Europa 13 januari 2012
Thuis
13-01-2012 10:00
Het blijft altijd moeilijk om over intense ervaringen te praten. Ik ben Engels en we staan bekend als mensen met een stijve bovenlip, dus excuseer mijn gebrek aan overgevoeligheid.
Als groep, kunnen we met gemak 5 pinguins soorten definieren alleen al door hun geur, hoe een haremloze mannelijke pelsrob op afstand te houden met een opgeheven hand en een felle starende blik en we weten hoe het voelt om door een veld van ijsbergen te worden geloodst door een kapitein die je zeker niet achter je wil hebben in een drukke spits. (Kom op, jij kunt toch ook wel een driemast bark, onder vol tuig, door dat gaatje wringen).
Met wie moeten we het er over hebben, met elkaar? Ik weet het niet: we hebben het beste en het slechtste van elkaar gezien en mee gemaakt de afgelopen weken en dat maakt het vaak iets moeilijker om over deze onderwerpen te spreken.Kunnen we er met iemand anders over praten? Jaaa, Antarctica...spannend man...
Misschien vergt het alleen wat tijd om al deze indrukken te verwerken, voordat we ze kunnen delen; Het rommelende gedonder als een gletsjer ietsje opschuift om weer een groot stuk ijs te lozen. Het gevoel van hulpeloosheid als er een katabatische wind over de ijsvelden naar beneden zwiept en het schip laat hellen terwijl er helemaal geen zeilen zijn gezet, (jaaa...ze zijn prachtig opgedoekt...), Het zien van een kwart miljoen pinguins die allemaal op de zelfde plek schijnen te willen broeden. Misschien verstoppen we deze herinneringen wel, net als een oude gierigaard zijn goud, diep verborgen houdt.
Maar je kan er donder op zeggen, dat bij iedereen van ons, in de toekomst, deze gedenkwaardige momenten zullen komen boven drijven, dat kan zijn door het noemen van een nooit eerder gehoorde naam van een sub antarctisch eiland, het kan de lucht zijn van een bak ontsmettings middel, (neem geen ongedierte mee en wat je ook doet, ga niet op het mos staan), of zelfs een thee zakje in een longdrink glas, maar we hebben nu allemaal de mogelijkheid gekregen om met onze eigen wil, een helder beeld op te roepen van wat we allemaal hebben meegemaakt. Dit alles maakt ons op een bepaalde manier rijker: zuiverder, inhoudelijker.
Misschien is dat wel de reden, ik bedoel, wie gaat er nou eigenlijk mee op zo’n reis? Gepensioneerden en “veel plegers” is een te makkelijk antwoord. Van de 40 trainee-gasten op deze reis voldoet de helft aan dit criterium, maar dat gaat over wie, niet waarom.
Wij zijn de mid-life crisers, de carriere brekers, de nabestaanden en de lichtelijk gestoorde types. Wij zijn de Rode, Witte en Blauwe wacht, doen de uitkijk en het sturen in alle weersomstandigheden, (en de Groene wacht, platliggend en kreunend onder sommige weersomstandigheden). Wij zijn de ruftie-tufties..... Oh, wie houd ik nou voor de gek? Een schip vol met accountants van middelbare leeftijd? Nee, dat nou ook weer niet. Ik ben aan boord sinds Rotterdam waar deze reis in september begon en het enige wat goed voorspelbaar is, is de kwaliteit van de soep.!!
Dus.. kom op Europeanen en innen, Euro-veteranen en Europa-fielen waar ook ter wereld, leer het verschil tussen een gei en een gording, en op een dag...Nee...ik kan nou ook weer niet garanderen dat, "dat" het verschil gaat maken. Dat is nou juist het punt. OK, Als je toe bent aan een verandering, of een uitdaging, kom aan boord.
Ga de wereld niet rond cruisen in een drijvend flat-gebouw met zijn eigen casino en bioscoop. Doe het op de originele ouderwetse manier.
Wij zijn uitgeweken voor Engelse kanaalveerboten en Braziliaanse vissermannetjes, Wij hebben gezwommen in de Paarde breedtes en in Antarctica, Wij hebben het sterrenbeeld van Orion over de nachtelijke hemel zien schuiven dichter en dichter naar de Noordelijke horizon totdat de noordelijke middernacht zon hem aan het oog onttrok. Voel elke mijl....
Dat is waarom de ochtend van ons vertrek de zwaarste opgave is van alles. De monsterlijk grote tassen, (zoveel had ik toch niet bij me?) het hartelijke handen schudden, (de Engelse stijve bovenlip, schreef ik toch), de uitgewisselde adressen (als je ooit nog eens in "Noord Mongolie" komt...) het rond dwalen in het onwerkelijke Ushuaia, meer dan 15.000km verwijderd van waar je woont, en dan tegen mensen aanlopen die je al je hele leven lijkt te kennen, (van het schip dat is duidelijk, of je moet een belachelijk groot sociaal netwerk hebben) en dan die zin die we allemaal zeggen:"goeie reis naar huis."
En dan stap je buiten dat kleine, gevaarlijke, intense, ongelooflijke spannende wereldje, terug in de anonimiteit, en de betovering is verbroken en je gaat naar Huis...
En....sommigen zijn daar klaar voor en sommigen zijn dat niet, maar de gelukkigste van allemaal realiseert zich dat ze al thuis is...
Blog Eendracht 12 januari 2012
Met een koers van 150 met St Kitts, Nevis, Monsserat, Guadeloupe en Dominica aan bakboord richting Martinique. Eerst steeds 7 tot 8 mijl en onder Dominica terug naar 1-2 mijl. Achter het eiland ineens heel veel wind en we lopen 10 tot 11 mijl. Het hele schema in de war. Veel te vroeg in Martinique, dus dat wordt om 2400 uur de zeilen eraf met de kleine ploegjes. Terwijl ik dit schrijf valt de wind ineens weg en moet de motor bij. We zien wel hoe het komt. De stemming is uitstekend. Het heeft ook wel wat om het allemaal met eigen mensen te doen. De gasten hielpen wel met de bezaan.
De Veiligheidscommissie is vandaag bij elkaar geweest om weer belangrijke zaken te bespreken. Met de gele slang in de bezemkast gaat het niet goed. Als de warme kraan niet dichtgedraaid wordt krijgt de kok heet water door de koude kraan. Gelukkig is er wtk Teun die dit allemaal snapt en zorgt dat dit tijdelijk wordt verholpen in afwachting van een definitieve oplossing als de Eendracht weer thuis is. Misschien wel een wat technisch verhaal maar het is hier dan ook een “hot” item.
De appeltaart van de dames was zeer geslaagd. Eenvoudig doch voedzaam zou Bommel zeggen.
Inmiddels is de hele bemanning bezig geweest om alles klaar te maken om te strijken en daar komt toch weer wind. Tien minuten pauze om koffie te drinken en dan maar weer kijken. Muiterij dreigt, maar toch gaat een ieder richting koffie.
Tenslotte toch alles naar beneden en opgeruimd met de hele ploeg en 2 gasten. We gaan tot morgenochtend ten anker en drinken nog wat met z’n allen.
Groeten van de rode wacht
Blog Eendracht 11 januari 2012
Na een rustige nacht ten anker voor St. Eustatius, kwam het schip weer tot leven om 7.00 uur. Een groep bemanningsleden is na het ontbijt vertrokken richting het eiland om daar een lange wandeling te maken op de krater. De andere bemanningsleden hielden zich bezig met de schoonmaak van het schip. De gasten vertrokken om 9.30 uur naar de opening van de terminal op het eiland.
Rond 15.30 uur was iedereen weer aanboord en werd er een verfrissende duik genomen in zee. Ondertussen gingen bemanningsleden aan de slag om voor te bereiden om de zeilen te gaan hijsen (buitenkluiver, binnenkluiver, boomfok, grootzeil en bezaan). Om 16.30 uur ging het anker op en werden de zeilen gehesen.
Op dit moment hebben we de hondenwacht (00-04) en gaan we ongeveer met 8,5 knopen richting Martinique, naar verwachting komen we daar vrijdagochtend aan. Het is erg stil op de buitenbrug. De wacht bestaat op dit moment uit 4 bemanningsleden, 2 km’s, 1 stuurman en de scheepsarts. Toch gaan we als een speer!
Groeten van het ‘rode wachtje’,
Blog Eendracht 10 januari 2012
Nadat de gasten weer terug waren van het eten op het eiland, werd er gisteravond om 23.00 uur weer ten anker gegaan in Marigot. Vanochtend om 7.00 uur werd iedereen gepord en gingen alle bemanningsleden aan de slag met schoonmaak werkzaamheden en met het hijsen van de zeilen. Om 8.00 uur werd er vertrokken richting St. Eustatius en werden alle voorbereidingen getroffen voor het hijsen van de bezaan, grootzeil, boomfok, binnenkluiver en buitenkluiver. We waren zo snel klaar met alle voorbereidingen, dat onze schipper ons zelfs een kop koffie gunde tussen het voorbereiden en het hijsen! Dit kwam goed uit, want in dit warme weer staat het zweet snel op onze voorhoofden…
Om 9.00 uur begon het hijsen van de zeilen. Binnen een mum van tijd stonden alle zeilen op, met hulp van de gasten die ons graag wilden helpen met trekken. Rond half 11 werd er weer een sloepenrol gehouden voor de gasten, die gisteravond aan boord gekomen zijn.
Daarna werd het zonne-voordek geopend en overal op het voordek lagen weer bemanningsleden te ‘bakken’. Dit keer bleef een watergevecht jammer genoeg uit…
Om 14.30 uur werden alle zeilen weer gestreken en om 15.00 uur lagen we ten anker voor St. Eustatius. De voorbereidingen voor de bbq volgde, maar gelukkig was er ook nog even tijd voor een verfrissende duik in de zee. ’s Avonds kwamen er 25 gasten aan boord om te genieten van een heerlijke bbq. Het vlees werd bereid door twee goed geinformeerde assistentes van de chef! Alle gasten hebben genoten van een gezellig, maar vooral lekkere avond.
Groeten
Blog Bark Europa 10 januari 2012
We zijn Kaap Hoorn voorbij. Over niet al te lange tijd zal de bark EUROPA, wat ons huis was voor de afgelopen paar maanden, zich weer melden in de bewoonde wereld.
Ik heb 47 dagen doorgebracht op dit kleine eiland van staal en hout in een erg grote oceaan en dat voor mij voor het eerst aan boord van een zeilschip.
Ik heb voor mezelf geprobeerd om deze reis in een paar zinnen samen te vatten. Dat is niet gemakkelijk, Ik wil maar steeds woorden gebruiken als "magisch", "fantastisch" of "van een andere wereld" om mijn gevoelens voor deze reis weer te geven.
Om deze reis te beschrijven in een paar zinnen, komt de werkelijke betekenis totaal niet tot zijn recht. Het beste wat ik kan doen is een paar momenten benoemen die veel indruk op me maakten tijdens de reis:
- De kans krijgen om sir Ernest Shackleton, mijn persoonlijke held, te eren met een kleine ceremonie bij zijn graf.
- Om Bultruggen te zien zwemmen op 8 meter afstand van het schip op 1e Kerstdag.
- Om twee zee-olifanten met elkaar te zien vechten, beide het formaat van een forse 4-wheeldrive.
(als fervent ultra-marathonloper, heb ik daarnaast nu op mijn sport-CV staan dat ik zowel in de Arctic als in de Antarctic mijn sport heb kunnen beoefenen.)
Dit is een fantastische reis geweest, op een fantastisch schip, met fantastische mensen.
Bedankt...
Blog Bark Europa 9 januari 2012
Jarig zijn op de Europa!
09-01-2012 10:00
9 januari 2012 is voor mij wel een heel speciale dag geweest!, mag voortaan van "Drees trekken". De gang en het dekhuis waren feestelijk met vlaggetjes versierd en ik werd 's morgens spontaan door velen gefeliciteerd en zelfs gekust door de kapitein! Uit het kombuis klonk het "lang zal ze leven..... Mijn dag was goed..
Het weer was prachtig, albatrossen en 'n matige wind, je voelt al dat het warmer wordt in noordelijke richting. Jordi heeft om 11 uur een boeiende lecture gegeven over een Chileens project betreffende albatrossen, een grote kolonie heeft zich daar gevestigd, en zij observeren en registreren ze nauwkeurig, Hun aantal wordt langzaam groter, er komen nu meer albatrossen uit het Antarctisch gebied. Om 17 uur wordt het echt aangenaam op het dek, en dat wordt goed benut, hier en daar liggen mensen in het zonnetje. Marteyn geeft een vervolgpraatje over zeilen in bijzondere weersomstandigheden, rondom Kaap Hoorn met een depressie in de buurt, geen sinecure!! Ook vandaag nog een keer overstag gegaan, ook geen kattepis, 't kost 'n half uur voor je de gewenste koers weer kunt varen, maar dat is nou het leuke van dit schip.
Na het avondeten kwam er maar geen toetje binnen...echter om 20 uur, bij het 8o'clocky kwam de bemanning het dekhuis zingend binnen met een taart met kaarsjes, hartverwarmend. Appeltaart met slagroom en ook nog een prachtig Europa T-shirt, geweldig. Als extra verrassing werd er door een paar stoere/lieve mannen nog een toepasselijk lied gezongen, onder begeleiding van Bert met gitaar: Lied van de Beatles: When you 're 64 PLUS EEN. 't Doet even zeer.......(nee hoor).
Hierna viel de groep al snel uiten, wachtlopen, slapen etc. Kortom het feest was voorbij, regen viel en ik ging dankbaar en gelukkig lekker slapen. Om 6.10 worden we gewekt door Tanja, Kaap Hoorn was in zicht! Net een schim van de Kaap gezien, zo mooi om mee te maken!! Eigenlijk zoals de hele reis vol nieuwe prachtige ervaringen was. Bedankt Europa!!
Blog Bark Europa 7 januari 2012
Tik op de neus
07-01-2012 10:00
Ja, we waren net begonnen met de verovering van de Drake Passage. Maar de Drake sloeg terug. Binnen een half uur na vertrek van de Aitcho eilanden dook de Europa recht in een enorme staande golf, die over het schip sloeg en in een keer het einde van de kluiverboom vernielde.
Omdat kapitein Klaas de omstandigheden al niet vertrouwde, was de net aangetreden Redwatch uitkijk op het voordek al teruggetrokken naar de campagne. De schade was aanzienlijk. Er is ongeveer 1,5 meter van de kluiverboom naar beneden omgebogen, het kluiver net hing op half-elf. Het gevolg is dat de Jager en buitenkluiver niet meer gebruikt kunnen worden. Inmiddels zijn binnenkluiver en voorstengestagzeil weer in gebruik en er een is een nood kluivernet geplaatst.
In Ushuaia en later Kaapstad zal het nodige gedaan moeten worden om de schade definitief te herstellen. Het is interessant om het ontstaan van dit soort spectaculaire golven eens na te gaan. Er spelen allerlei factoren mee. Op 6 januari was het volle maan. 48 uur later heb je dan springtij. De (tegenwindse) stroom van de zee was al sterker dan normaal. Het gebied tussen en net achter de Aitcho eilanden is nog tamelijk ondiep. De bodem van de hoge golf raakt de ondiepe bodem van de zee en wordt afgeremd. De watermassa van de golf wordt omhoog geperst en de top van de golf rent door.
Vergelijk dit met het gedrag van de zee bij een Tsunami! Door de deskundigheid van de bemanning van de Europa is er alleen materiele schade. Iedereen is zich nog meer bewust van de onberekenbaarheid van de elementen. De hele nacht is de uitkijk verder vanaf de veilige campagne uitgeoefend. Harnassen aan. Sturen vanuit het stuurhuis en geen stuurwacht meer.
De ochtend van de 7e januari bracht ons mooi helder weer. We zijn inmiddels de 60e breedte graad over, de convergentielijn. Het zou nu warmer moeten worden. De Drake deelde ons een tik op de neus uit. Maar na het eerste bloed......DRAKE WE ARE STILL HERE!
Blog Eendracht 9 januari 2012
Goede morgen
Na een zeer voorspoedige reis zijn we op zondagmorgen om 11.00 uur aangekomen op de rede van Marigot op het Franse gedeelte van St Maarten. We zijn alleen met de bemanning aan boord overgezeild van Fort de France op Martinique naar Marigot. De bemanning was ingedeeld in 3 wachten. Iedereen was ingedeeld, ook het voltallige kombuispersoneel. Na vertrek zeilgezet en over een boeg de afstand van 276 mijl gezeild. Vanmorgen afgetuigd en te anker. Verder vandaag het afscheidsfeest van Cees Kentin. Cees is ondertussen de grens van 70 jaar ruim gepasseerd en stopt nu definitief als bootsman. We maken er iets moois van! Bedoeling is dat we morgenochtend gaan provianderen en morgenmiddag gaan bunkeren. Hartelijke groet
Blog Eendracht 8 januari
Gisteravond hebben we met 4 bemanningsleden wacht gelopen van 20.00-24.00 uur. Bijna alle zeilen werden gehesen, helaas liet de wind ons in de steek. We hebben vannacht en vandaag meerdere malen de motor aan moeten zetten om de vaart erin te houden om op tijd op St. Maarten aan te komen om de nieuwe groep te verwelkomen. Vanochtend begon de dag goed met heerlijk vers gebakken brood en een prachtige zonnetje op het dek.
Na onze wacht van 8.00-12.00 uur met de daarbij behorende schoonmaak werkzaamheden, werd het Hawai dek geopend. Bijna alle bemanningsleden, die geen wacht hadden, lagen verspreid op het dek met kussens uit de theetuin om lekker bij te kleuren (rood of bruin). Natuurlijk werd deze middag afgesloten met een groot watergevecht met de daarbij behorende tuinslangen, waterballen en pannen. Gek genoeg vond niemand het erg om nat te worden!
Op dit moment staan we met onze regenjas aan op de buitenbrug, want er komt waarschijnlijk een flinke bui aan. Een voordeel: er is WIND! De planning is om morgenmiddag aan te komen in St. Maarten, waar we hopelijk een lekker duik in de zee kunnen maken.
Groetjes van het ‘rode wachtje’
Blog Eendracht 8 januari 2012
Vanochtend hebben we om half 11 alle zeilen gestreken en zijn we ten anker gegaan in Marigot, St. Martin. De rest van de dag werd gevuld door het schoonmaken van de laatste hutjes en het schrobben van het dek. Het schip ziet er weer super schoon uit!
Verder stond vandaag het afscheid van bootsman Cees centraal met als thema ‘inburgeren’. Cees is namelijk zo bruin, dat wij ons zorgen maken over zijn verblijfsvergunning in Nederland. Om 12.00 uur werd het thema geopend met het Nederlands volkslied gezongen door alle bemanningsleden. Gevolgd door een toepasselijke lunch:een broodje rookworst met zuurkool. Aan het einde van de middag kon er gezwommen worden naast het schip.
Na een verfrissende duik werd er een heerlijke rood-wit-blauwe taart gegeten. Na de taart werd Cees een prachtige aquarel aangeboden door Teun (machinist) en van het schip een warm fleecevest met eendracht pet. Aan het einde van de middag werd de buitenbar geopend en ging de inburgering verder met liedjes van Andre Hazes en Marco Borstato. Het diner bestond uit een heerlijk vispotje. Ook werd er een inburgerings-examen afgelegd met vragen zoals; noem de kleuren van de NLD vlag en noem 5 ministers uit het huidige kabinet.
Volgens de gehele bemanning is Cees geslaagd en is hij van harte welkom terug in Nederland. We hebben er weer een gezellige dag opzitten! Morgen gaan we stores aanboord brengen en bunkeren. Ook verwachten we morgen de eerste gasten aan het einde van de middag.
Blog Eendracht 7 januari 2012
Woensdagavondavond is de nieuwe bemanning aanboord gekomen vanuit Nederland en zijn we weer compleet voor een nieuwe reis in de Carieb. Natuurlijk hebben we de nieuwe reis geopend met een lekkere cocktail aan de buitenbar. Gisteren is de helft van de bemanning met een gehuurd busje het eiland Martinique gaan bekijken. Vanochtend zijn we om 7.00 uur gepord omdat de andere bemanningsleden deze tour gingen maken. De bemanning die aan boord bleef, deed klusjes aan boord of maakte de hutjes en dergelijk schoon. Vanavond zijn we vanuit Martinique vertrokken om naar St. Maarten te varen. De bemanning is in 3 wachten verdeeld, dat houdt in dat er 4 mensen in 1 wacht zitten en de rest is reserve. Toch is het met deze kleine bezetting gelukt om de buitenkluiver, binnenkluiver, boomfok, grootzeil en bezaan te hijsen in een record tijd.
Blog Bark Europa 6 januari 2012
Laatste landing op Antarctica
06-01-2012 10:00
We weten het allemaal. Plotseling is daar de laatste landing met de zodiacs. Toch een beetje onwerkelijk. Voor de laatste keer warm aankleden tegen de ijskoude wind. Laarzen en regenpak klaar voor de laatste natte landing. Voeten in het desinfectiebad en life-jackets aangesjord. Samen met TPA (overlevingspak) en waterfles in de rugzak zijn dat onze voorbereidingen. Plaats van actie: Barrientos, een van de Aitcho-eilanden. Barrientos is de laatste stop voor we ons op de Drake Passage wagen.
Het eiland is voor een deel bedekt met uiterst zeldzame mossen waardoor mooie groene hellingen te zien zijn. We verplaatsen ons via waterstroompjes bergopwaarts om maar niet over het mos te hoeven lopen. Dat is nl. "streng verboden". Beschadigd mos doet er 200 jaar over om te herstellen. Voor een ander deel bestaat het eiland uit kale vlakten waar een harde koude wind ons om de oren giert. Soms zo hard zelfs dat pinguins tuimelend over het strand worden geblazen. Als we tenminste het ooggetuigenverslag van Mike (onze gids) mogen geloven. En dat doen we natuurlijk...
We bezoeken de kolonie keelband- en gentoo pinguins, we zien (en ruiken) weer zeeolifanten en een grote kolonie kelpmeeuwen. Aan alles komt een eind. Het lukt me om pas met de laatste zodiac te vertrekken, terwijl de wind aantrekt en het horizontaal begint te sneeuwen. Het weer slaat plotseling helemaal om en we zijn net op tijd terug aan boord. De Europa en zijn bemanning is klaar voor de Drake! Het wachten is nog op de juiste winden. Zoals het er nu uitziet vertrekken we om 8 uur vanavond.
De zee-wachten zijn ingedeeld. Rood - Wit en Blauw zijn er klaar voor. iedereen hoopt op de been te blijven in het dag- en nachtschema van sturen, uitkijk en zeilen zetten. We hebben er zin in. Drake "here we come"!
Blog Bark Europa 5 januari 2012
Grootse Luchten en Verre Horizonnen
05-01-2012 10:00
Het weer thuis vandaag zal warm en zonnig zijn: 38-40 graden met een lucht vochtigheid van 98 procent. Het zal gaan regenen in de middag, er valt dan 50 tot 100 mm voordat het droog wordt laat in de avond. Gisteren was het hetzelfde, morgen zal het niet anders zijn. Het saaie bruin zwarte van de winter zal weg gewassen zijn en het landschap zal veranderd zijn in felle groene kleuren. Speergras zal ruisen in de zomer bries met hen 2 meter lange stengels en flits-vloeden zullen in een oogwenk honderden meters van wegen hebben weg gespoeld. Zo gaat dat bij ons in Victoria River Down (Northern Territories, Australie) gedurende de zomer.
Waarschijnlijk denk je nu dat dit landschap ongeveer het verste afligt van het vriezende monochrome Antarctica. Je hebt het mis, Ten eerste omdat gebied wat het verste van Antarctica afligt nog altijd Arctica is, dus de Noordpool. Ten tweede, wat mij het meeste aanspreekt van Antarctica zijn niet de verschillen met mijn vaderland maar de overeenkomsten.
Een van die overeenkomsten is de overvloed aan dierenleven, speciaal het niche dierenleven, wat helemaal is toegerust op deze extreme klimaat omstandigheden. Een illustratie van deze eigenschappen in het dierenleven van beide plekken is de onwaarschijnlijke diersoorten die aan de top van de voedselketen staan. In Antarctica is dat een pelsrob of een walvis bij ons in VRD is het een vogel.
De meest overeenkomende kenmerken zijn de uitgestrekte landschappen en het onafwendbare isolement. Als mens ben ik niet overdreven sociaal en ik heb normaal gesproken veel ruimte om me heen nodig. Ik deel 2200 vierkante kilometer in Victoria River Down met nog 6 andere zielen. Onze naaste buur woont 50km verderop, de dichtstbijzijnde winkel 100km. VRD is een grote lege ruimte en daar houd ik van. Antarctica met zijn schaars gesprenkelde internationale onderzoekstations is van mijn soort, groot en leeg....
Ik houd van de massieve landschappen, zo onwerkelijk wijds dat geen enkele camera of lens in staat is om dit gevoel goed vast te leggen. Je moet er zelf zijn, je moet het voelen om het te begrijpen. Een firmament zo groots, een einder zo onmogelijk ver weg...en dan "je zelf" zo belachelijk klein in die verhoudingen.
Het mag dan gemakkelijk lijken om dat gevoel te ontlopen als je op een Antarctische Cruiseliner zit die er uit ziet als een drijvend paleis, maar aan boord van deze kleine witte spikkel op de grote Oceaan, gebouwd van ouderwets staal ruim 30 meter lang, dan is dat gevoel er altijd en zeer scherp aanwezig. En als dat gevoel nog niet genoeg is, kun je altijd nog voor een korte wandeling de wal op gaan met Jordi en Mike.
Gedurende deze intermezzo’s aan de wal, kun je met je mede opvarenden (varierend in leeftijd van in de twintig tot en met dik zeventig) worstelen door wilde stromen van gletsjer smeltwater, strompelen over een bitterkoude gletsjer, klimmend langs bijna verticale hellingen bestaand uit los gesteente van verweerde oude vulkanen.
Je longen kunnen branden met elke inademing van deze ijskoude Antarctische lucht, je ogen en huid steken pijnlijk van de sneeuw drift en je kunt maar niet beslissen of het beter is om langzaam te koken in belemmerende dikke kleding, of om je zelf maar bloot te stellen aan de verkleumende kou van de Antarctische lucht.
Elke zwaar bevochten stap omhoog is een kleine victorie op de elementen en je eigen grenzen, je voelt je als een echte pool ontdekkingsreiziger (behalve dat je in een veel gebruikt spoor loopt, moedig lopend, waar duizenden je voor gingen....
Totdat je de top bereikt, dan de ultieme beloning:
Een grotere hemel,
Een verdere horizon,
en jij…..verloren, onder de uitgestrektheid van een onverschillige hemel.
Blog Bark Europa 4 januari 2012
Aliens in Antarctica
04-01-2012 10:00
Vandaag arriveerden we op Deception Eiland, na het bezoek aan Devils eiland, een paar dagen geleden en het zeilen door de Errebus en Terror Golf. Ligt het nou aan mij, of vinden andere mensen deze namen ook zo ontzagwekkend fantasierijk?
Ik weet natuurlijk ook wel dat er doodgewone redenen zijn waarom deze namen zijn gekozen. Devils eiland omdat de twee bergpieken zouden lijken op de twee hoorntjes van magere Hein en de Golf is genoemd naar de twee zeilschepen die hier als eerste rondvoeren en vele nieuwe ontdekkingen deden.
Toch denk ik dat dat ontdekkingsreizigers deze namen kozen om de rest van de wereld iets mee te geven van deze fantastische Antarctische omgeving
De landschappen (en zeegezichten) die we hebben ontmoet zijn zo buiten wereldlijk, dat ze moeilijk zijn te beschrijven en alles tarten wat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. We zeilen baaien binnen die gevuld liggen met ijsbergen welke zijn geschulpt in bizarre, en de wetten van de zwaartekracht tartende vormen. Zelfs de kleuren van de zee zijn hier simpelweg anders.
Op sommige dagen zijn zee en lucht gekleurd in elkaar overlopende zilvergrijze en witte tinten.
Vreemd genoeg zijn de meest onwerkelijke objecten in deze Antarctische wereld, de overblijfselen van de vroegere menselijke aanwezigheid.
We hebben net Whalers Bay bezocht en de verlaten gebouwen en machines bekeken. Het lijkt allemaal, zo niet op zijn plaats en sommige van de spullen lijken op achtergelaten apparatuur van bezoekende Aliens die van andere planeten kwamen.
Misschien kozen de eerste menselijke bezoekers van dit continent de ongebruikelijke namen, omdat ze beseften dat ze alleen maar bezoekers waren in dit verre werelddeel.
Ondanks dat we hier slechts bezoekers zijn, kunnen we wel degelijk grote schade veroorzaken. Een enkele verkeerd geplaatste stap liet gisteren een rots naar beneden rollen, richting de pinguin kolonie (wees gerust het liep allemaal goed af, keelband pinguins hebben geleerd om vallende stenen te ontwijken).
Maar ik denk dat we ons moeten blijven realiseren dat we wel zeer zorgvuldig moeten blijven omgaan met dit prachtige en onaardse Antarctica landschap.
Blog Bark Europa 3 januari 2012
De tweede landing op de 2e januari.
03-01-2012 10:00
Na de eerste landing vandaag op Devils Eiland, vertrokken we voor onze tweede landing op Brown Bluff, dit ligt op de eigenlijke Antarctische Peninsula, na enkele zeer spannende ontmoetingen met ijzige obstakels die onze weg bemoeilijkten, viel ons anker in het water rond een uur of vijf.
Om ten volle van onze landing te kunnen genieten werd ons diner een uurtje naar voren gehaald en om 7 uur vertrokken grey en blacky (onze zodiac's) vol gepakt met trainees naar de vaste wal. Eindelijk de vaste wal en geen eiland, voor velen een memorabele stap op het eigenlijke Antarctica.
Voor mijn voelde het niet echt speciaal aan; landingen zijn altijd een beetje tricky omdat je nooit weet of je wel de juiste spullen hebt meegenomen. (heb je je camera, zonnebril, handschoenen?) Meestal vergeet ik een van die items en loop ik een aantal keren de trap op en af naar de hut om de ontbrekende voorwerpen te halen. Als ik dan eindelijk in de Zodiac zit ben ik mijn muts of mijn hoofd vergeten.
Natuurlijk vertellen onze beide gidsen precies wat we kunnen verwachten, natte landing, ruwe landing, korte wandeling, mooie vlakke wandeling, draag je regenkleding, doe laarzen aan, neem je wandelschoenen mee, maar toch ben je nooit voor 100procent zeker. Onze eerste wandelingen droeg ik zoveel lagen kleren dat ik bijna stikte op onze tochten over de heuvels. Dus zelfs wanneer ze vertellen dat het verstandig is om vele dunne laagjes kleren te dragen, dan nog moetje op een bepaald moment laagjes gaan uittrekken en die moet je wel mee sjouwen als over het niet zo vlakke strand strompelt of als je de niet zo vlakke heuvels gaat bedwingen.
Wandelend langs het strand kwamen we honderden pinguins tegen. Maar, wonderlijk maar waar, krijg je nooit genoeg van deze kleine koddige jongens en zelfs terwijl je vingers er bijna afvriezen, maak je de ene foto na de andere en zit je op de grond en observeer je al hun gekke bewegingen en luister je naar de vele verschillende geluidjes die ze maken. Het dierenleven blijft fascineren zelfs na vele langdingen.
Aan het einde van onze wandeling, waren sommige zo opgewonden geworden en ze besloten om zich al rollebollend in de sneeuw te werpen, terwijl anderen zo oververhit geraakten dat ze besloten om de niet zo ontzettend koude zee in te duiken, terwijl weer anderen alleen al blij waren dat ze in de Zodiac konden stappen om terug te varen naar ons schip.
Ik kwam terug aan boord en besteedde de rest van de avond in de Lounge, terwijl ik werd verwend met hete chocolade melk (nog bedankt Dan) om op te warmen en...om alle spelletjes te winnen die we speelden.
Dit is slechts een van die prachtige dagen op de EUROPA.
Goddank, er komen er nog vele.
Hi aan iedereen die ik ken!
Nieuwjaarsborrel 2012
Sail Training Association Netherlands en At Sea Sail Training organiseren een Nieuwjaarsborrel. We gaan toasten op het nieuwe jaar. Kom jij ook?
DATUM: Zondag 8 januari 2012
TIJD: 16.00 - 19.00 uur.
PLAATS: Baanderij, Belangenvereniging Baanloze Scheepsbouwers
ADRES: MS van Riemsdijkweg 39, 1033 RC Amsterdam
Dichtbij de NDSM Werf, het is het lage blauwe gebouw - op de hoek - naast het pontje bij de Ferry die richting (en van) het Centraal Station gaat.
Graag even laten weten als je komt: info@seasailtraining.com / 06-52638342
We wensen je ieder geval alvast prettige kerstdagen en een gezellig oud en nieuw!
Hopelijk tot ziens op 8 januari 2012.
Hartelijke groeten van het STAN bestuur en het At Sea Sail Training Team.
STAN Bestuur: Robin Snouck Hurgronje (voorzitter), Janine Scheele (secretaris), Robbert Jan van den Oord (penningmeester), Bernard Heppener, Jeroen de Jonge, Diederik Romswinckel, Bernt Folmer, Arnoud Vernimmen, Reinoud van der Heijden (leden)
At Sea Sail Training Team: Monique Touw, Janine Scheele, Angelique van Dijk, Renske Ritzema, Jet Sluik, Judith Smith, Kira Haggenburg
Blog Eendracht 3 Januari 2012
Zoals gebruikelijk op iedere laatste avond van een reis hebben we Captains Dinner gehouden. De koks hebben een heerlijk driegangen diner op tafel gezet. Tussen de gangen door zijn er liederen gezongen, speeches gehouden en Zeewaardigheidcertificaten uitgereikt. Namens iedere wacht was er wel iets voorbereid. Om 21:00 uur werden de motoren gestart. Het Captains Dinner was ten einde en we zetten koers naar Martinique. De planning was dat we hier op 4 januari om 8:00 uur aan zouden komen. De bemanning heeft het schip teruggevaren. Voor de opstappers was het mogelijk te kiezen of zij mee zouden draaien in de wacht. De laatste nacht varen voordat we weer naar huis zouden gaan. Vanochtend zijn alle hutten weer leeggeruimd, de tassen weer gepakt en nu is iedereen gereed om van boord af te stappen. Sommigen vliegen vanavond weer terug, anderen blijven nog een paar dagen op Martinique. Allen kunnen zij terug kijken op een reis vol met zeilen, het bezoeken van eilanden en gezelligheid.
Blog Eendracht 2 Januari 2012
Op 2 januari zijn we via Martinique vertrokken naar St Lucia. Na een uur of zeven varen kwam het eiland in zicht. We kwamen dichter bij de kust en in de verte zagen we iemand in een Eendracht shirt varen. Het was Michel, een lokale inwoner die ons helpt bij het organiseren van tenderdiensten en excursies. Vorig jaar heeft hij een Eendracht-crew-shirt gekregen wat hij nu klaar had liggen om ons te verwelkomen. In de avond zijn een aantal crew-leden de wal op geweest om de barretjes van St Lucia te bezoeken. Op 3 januari is er een eilandtour voor ons georganiseerd. Met 27 opstappers en bemanningsleden zijn we met twee busjes het eiland rondgereden. Er was een bezoek aan de vulkaan waar warme bronnen van water lagen. Een waterval met natuurlijk bronwater lag op de route. Verschillende opstappers namen hier een douche onder. Het eind van de tour werd afgesloten met een bezoek aan een botanische tuin. In de middag bracht Michel ons naar de mooiste snorkelplek van het eiland. Volgens hem was het 5 minuten varen (Caribische begrippen, eigenlijk was het 15 minuten varen). We hebben erg mooie vissen en koraal gezien. Zeker de mooiste plek om te snorkelen die we tot nu toe op deze reis gezien hebben!
Blog Eendracht 2 Januari
10 kilo oliebollenbeslag; helaas is het ons niet gelukt om het allemaal op te krijgen. Toch was het een goede basis voor een erg leuk feest. Er was namelijk een bbq met party op het achterdek georganiseerd. Dagen van te voren waren de voorbereidingen al in volle gang. Iedereen had een uitnodiging ontvangen voor het feest van het jaar met als thema ‘Proud to be fout’. Vrouwelijke schoonheden kwamen naar boven en we hadden opeens meer vrouwen aan boord dan er op de crewlijst stonden. Er werd een prijs uitgereikt aan de orgineelste verklede gast. Na de barbecue werd de dansvloer geopend en ‘goede morgen Nederland’ was ook van de partij. Om twaalf uur werd de Champagne ontpopt. De ijsfonteintjes uit het kombuis dienden als vuurwerk. Kortom een spetterend feest in Dominica!
Groetjes vanaf een zeilend schip onderweg via Martinique naar Sint Lucia
Blog Bark Europa 2 januari 2012
De eerste Stappen
02-01-2012 10:00
Na het jaar 2012 ingeluid te hebben met bubbeltjes, tussen de ijsbergen op het hoofddek om twaalf uur scheepstijd (3 Am in Engeland, 4 Am in Europa en volgende week dinsdag in New Zeeland) verzamelde we ons, wel nog wat wazig voor ochtend landing op Paulet eiland in de Weddell Zee.
Een bezoek aan dit eiland is een Intense ervaring. Deels omdat het hele eiland een ASPA
(Antarctic Special Protected Area) is. Dit betekent dat we in een enkele rij lopen om de ongerepte natuur en het diverse dierenleven (stap niet op het mos!) niet te verstoren.
Anderzijds de voetstappen volgen van een expeditie die in 1902 hier overwinterde omdat het schip gezonken was. We bezoeken de overblijfselen van de stenen hut en het graf van de scheepskok. Echter langzaam slokt de wind, de sneeuw, de Adelie Pinguins dit alles weer op in dit adembenemende landschap.
We gaan aantal kilometer noord over het sneeuw veld naar de meest Noordelijke rand van Dundee Island. Met in de gedachte de tegenspoed die deze mannen moesten verdragen en niet wetend of de redding waarop ze zaten te wachten ooit wel zou arriveren.
Vervolgens arriveren we op de verlaten Argentijnse basis Petrel Cove (Petrel Station), we lopen de gletsjer op als de lichte nacht over ons heen valt. Zijn we betoverd door de Natuur haar sublieme schoonheid? Nee, we hebben een gigantisch sneeuwbal gevecht en proberen als een pinguin de helling af te glijden.
Voor iedereen; Gelukkig Nieuwjaar.
Blog Eendracht 29 december 2011
Sint Eustatius, een klein eiland, maar 21 km2 groot. Het hoort bij Nederland, maar de euro kennen ze niet en veel Nederlands wordt er niet gesproken. Hoewel het eiland erg klein is, was het aanbod toch divers. De meeste Eendrachters hebben deze woensdag de vulkaan beklommen. Een pad door het Tropisch regenwoud bracht hen naar de krater van deze vulkaan. Na deze wandeling, een bezoek aan Oranjestad, een eilandtour met een van de lokale gidsen of wat gesnorkel was het om 16:00 uur weer tijd om het anker op te halen. De zeilen werden weer gehesen, iedere wacht bemande zijn eigen mast en met een snelheid van 4 knopen zetten we koers naar Les Saints.
Voor het eerst tijdens deze reis zeilen we ’s nachts door. Als een van de weinige schepen varen we in het donker richting de 175 graden. Langzamerhand verdwijnen de lichtjes van de eilanden die we passeren en wordt het steeds donkerder om ons heen. Langs de wolken heen zien we de sterren en veel gebeurt er niet in de wacht. Met acht man zitten we op de brug te wachten tot er wat gedaan moet worden. We lopen brandrondjes en dekrondjes. Om en om staan we aan het roer, we zingen liederen om ons zelf te vermaken. Waar je de vorige dagen rond een uur of tien in de avond nog anderen gezellig in de theetuin hoorde kletsen, was nu de rust wedergekeerd. Iedereen is op tijd naar bed gegaan om nog een paar uurtjes te kunnen slapen voordat ze de hondenwacht of dagwacht in gaan. Om half twaalf wordt de volgende wacht gepord. De regenbuien zijn gelukkig over, dus kan de regenkleding binnen blijven. De nieuwe wacht staat weer fris en fruitig klaar om de komende vier uur het besturen en bemannen van het schip over te nemen. Ondertussen is de zon opgekomen, de witte en de blauwe wacht hebben hun wacht tijdens de nacht weer volbracht. Helaas is de wind gedraaid en is het niet mogelijk om Les Saints nog aan te doen om vervolgens op 31 december op Dominica te zijn. De koers wordt aangepast en we zullen rechtstreeks doorvaren naar Dominica om hier op 30 of 31 december aan te komen. Namens de rode wacht
Blog Eendracht 28 december 2011
Vandaag met de tender naar de wal van Statia (St. Eustatius). Eerst rustig varen met de tender, maar door de golven werden we behoorlijk nat. Toen de kwartiermeester Peter sneller ging varen, bleven we wel droog. We hadden al wat informatie gekregen over het eiland en met een groepje hadden we afgesproken dat we de vulkaan zouden gaan beklimmen, de zogenaamde Quill trail. Quill is een verbastering van het Nederlandse woord kuil (zo simpel kan het zijn). Het plan was om met een taxi naar de startplaats van de trail te gaan, echter toen we de prijs hoorden, waren we het direct met elkaar eens: Alles wandelen. Tijdens de wandeling/beklimming zie je vooral veel natuurschoon, zowel planten als dieren. Op diverse informatieborden wordt alles uitgelegd. Bijzonder mooi en opvallend waren de kleuren van de diverse dieren en oh ja, op de top/rand van de vulkaan liepen gewoon kippen! Je kunt ook afdalen in de krater; een diepe, steile afdaling. In de begroeide krater lijkt het bos bijna op een tropisch regenwoud. Vervolgens hebben we Oranjestad verkend. Aldaar valt op dat de mensen vriendelijk groeten. De sfeer is relaxed. Gelukkig is Oranjestad nog niet bedorven door grootschalig toerisme. Na een bezoek aan een kerkje en het fort, hebben we even op een terrasje gezeten nabij de baai met uitzicht op De Eendracht (wat is ie mooi). Een leuke bijkomstigheid was wel dat Maxima hier onlangs op hetzelfde terrasje enige tijd heeft doorgebracht. Volgens de Nederlands sprekende eigenaresse is zij een indrukwekkende verschijning. Na verloop van tijd met de tender terug naar De Eendracht alwaar tijdens “het inschrijven” de heerlijke geur van de keuken hongerig maakte. Namens de witte wacht
Blog Eendracht 27 december 2011
Na een rustige nacht ten anker op de rede van Nevis bij de plaats Charlestown zijn we vanmorgen om 0800 uur ankerop gegaan en varen nu richting St Eustatius. Volgens onze planning moeten we daar rond 1700 uur aankomen. Mogelijk kunnen we vandaag nog inklaren en kan iedereen morgen het eiland bekijken. Het is prachtig zeilweer. Volgens de voorlopige planning vertrekken we morgenmiddag en gaan we richting Dominica of Guadeloupe. Het is wel de bedoeling om s'nachts te gaan zeilen. Hartelijke groet
Blog Eendracht 26 december 2011
Gisteren was het natuurlijk eerste kerstdag, wat hadden we het fijn! Geen problemen met het kerstdiner want wij hadden onze eigen koks aan boord en koken kunnen ze! De tafels waren ’s morgens prachtig gedekt met een keur aan lekkers. De dag heeft iedereen op zijn eigen wijze ingevuld. Zelf zijn we met een groep eerst naar het fort geweest om daarna, na een lunch aan boord, heerlijk naar een mooi strand te gaan om te snorkelen. Hierbij hadden we de hele dag hulp van een taxi driver die ons overal naar toe bracht en uitleg gaf over alles wat onderweg te zien was. Vanaf 16.30 uur was het cocktails drinken bij de bar buiten onder het genot van vele hapjes. Daarna kregen we binnen een 5 gangen menu van 5 sterren niveau! Vanmorgen vroeg gingen de trossen weer los en zijn we vertrokken naar het volgende eiland Nevis, na een korte zeiltocht zijn we voor anker gegaan in het begin van de middag. De meeste van de witte wacht zijn het eiland gaan bezichtigen, andere zijn gaan zwemmen en weer andere alleen maar gaan rusten, kortom als we niet zeilen is iedereen vrij om te doen wat hij of zij wil doen. Groeten van de witte wacht
Blog Eendracht 26 december
‘s morgens om 6.30 uur kregen we het bericht om te verhalen naar het begin van de kade, omdat er twee cruiseschepen aan kwamen. Helaas werd het snel duidelijk dat we niet genoeg ruimte hadden en dat we niet naar het carnaval in St. Kitts konden. Daarom snel ontbeten en de zeilen gehesen, bezaan, boomfok en binnenkluiver. Het was heerlijk weer, waardoor het echt genieten was. Dit keer waren er geen zeezieken, want er was weinig golfslag. De rode wacht deed een poging om een kluiver aan te slaan, maar op het moment dat de rode wacht wilde beginnen kwam de bootsman met het goede nieuws dat we een prachtige baai gevonden hadden en konden strijken. Op de eendracht ook wel ‘kip-konijn’ genoemd.
Om 11.30 uur waren alle zeilen weer gestreken en konden we ankeren in een mooie baai bij Nevis. Het was prachtig weer, dus al snel werd besloten dat er gezwommen kon worden naast het schip of dat er een tour gemaakt kon worden op het eiland. Het meerderendeel koos voor de tour. De rest bleef op het schip, want in het plaatsje Nevis was alles gesloten ivm tweede kerstdag. Om 17.00 uur was iedereen weer aan boord en werd de bar geopend op het achterschip. Onze barman schonk de meest lekkere cocktails en het werd weer een gezellige avond in de theetuin. Morgen is het plan om een dag te zeilen en voor het eerst overstag te gaan. Kortom het is genieten hier met de kerstreis in de Carieb!
Groeten
Blog Eendracht 24 december 2011
00.00 GMT
Ten anker op de rede van St. Kitts.
WGS84 positie: N 17° 17.09’ W 062° 43.82’
Wind: ONO 6 Bf,
Weer: Bewolkt,
Zee: golvend,
Deining: laag,
Luchtdruk: 1016 mbar,
Zeewater temperatuur: 26°C.
Het schip giert zwaar achter het anker; het anker krabt. Nadat toestemming van de havenmeester gekregen is om in de haven te meren gaat om 06.00 het anker op. De Eendracht vaart naar de pier van Port Zante de haven van Basseterre de hoofdstad van St. Kitts. Om 07.00 begint het meren. Om 07.15 ligt het schip vast aan de Oostzijde van de pier. Aan de Westzijde ligt een enorm cruiseschip de “Ventura” van de P&O lijn. Er schijnen daar ongeveer 3000 man aan boord te zitten. Dat is een klein verschil met de bemanning van de Eendracht waar er “maar” 39 aan boord verblijven exclusief de 213 vliegen. Er is een plan om met de Sugar Train Company een verkenning te doen van het eiland. De Sugar Train is een overblijfsel van een smalspoor treintje dat in het verleden de suiker van de suikerrietplantages naar de haven vervoerde. Nu wordt het treintje gebruikt om met vrolijk geelgroen gekleurde wagonnetjes rond het eiland te rijden. We zouden om 08.15 vertrekken maar het lukte ons niet om van boord te komen doordat de immigratie en de douane zolang werk had aan de Ventura, dat de Eendracht er bij inschoot. De regels zijn streng. De bemanning mag pas van boord als de administratie klopt. Door slinks smoezen van het treintjes personeel met de strenge autoriteiten ging onverwacht om 08.30 de kooi open en konden de liefhebbers op weg naar de trein.
De schipper Jaap Schot is nog tot 12.00 uur bezig geweest om de administratie rond te krijgen. Niet iedereen is mee geweest. Ik kan alleen constateren dat de afwezigen iets gemist hebben; hoewel, ik heb vernomen dat enkelen van de reizigers dat niet mij eens zijn. Met een busje van de Sugar Train Company word je naar een stationnetje gebracht (alles is klein dus er vallen veel verkleinwoordjes) waar al twee wagons van de trein gevuld waren met passagiers van de Ventura. De gehele trein bestaat uit 4 wagons met een gesloten beneden dek en een open door zeildoek overkapt bovendek. De trein wordt getrokken door een generatorwagen en een diesel locomotiefje. Er is een gids op de trein aanwezig die vertelt over de geschiedenis van St. Kitts, over het stuivertje wisselen in de 18de eeuw tussen de Engelsen en de Fransen in diverse oorlogen. Tegenwoordig is het eiland Engels met veel Fransche invloeden en namen. Hij geeft commentaar op hetgeen te zien is zoals de verlaten suikermolens en rietsuikerstokerijen, de woonhuizen van hooggeplaatste personen, de herkomst van plaatsnamen en het dierenleven. Eens zijn er aapjes ontsnapt die nu talrijk zijn op bepaalde plaatsen op het eiland. We passeerden zo’n plaats en de gids begon enthousiast te roepen. Voor mij was het een broodje aap want ik heb er geen gezien. Slangen zijn er niet meer; die zijn uitgeroeid na de import van Mongoos. De gids wordt gesteund door lieftallige dames die pinacolada en andere versnaperingen rond brengen. Een a capella koor van drie dames en een heer met mooie bronzen stem zingen stemmige en vrolijke Kerstliederen en wat populaire meezingers. Na afloop van de tocht die ongeveer 3 uur duurde werd het gezelschap door een busje teruggebracht naar de haven. Onderweg geeft de chauffeur tekst en uitleg. Annette. Ingrid H. Pieter en ik gaan daarna op zoek naar een lunchplek buiten het toeristengebied. We vinden vlak bij de markt een eenvoudig restaurant met airconditioning van de zeewind op het balkon waar geen gasten aanwezig zijn. Als we daar zitten lijkt het of onze aanwezigheid enkele klanten trekt; het oogt wat gezelliger dan een lege zaak. De Red Snapper met rijst en sla smaakt uitstekend. Sommigen hebben een gedeelte van de dag doorgebracht aan een van de vele stranden voor de broodnodige bruining.
Tegen de avond zien we de Ventura onder een stevige dwarswind ontmeren waarna zij geheel op eigen kracht achteruit van de pier loskomt. Om 19.30 gaan acht opstappers met een stevige pas op weg naar de Anglicaanse kerk om de Kerstavondmis van 08.00 bij te wonen. Helaas is de kerk gesloten zodat we tot de conclusie komen dat er enige misinformatie over het geloofsleven op St. Kitts is. Later om 23.00 gaan er nog enkele dapperen naar de Rooms Katholieke nachtmis. Dit is wel een groot succes. Het was een prachtige mis die tot 02.00 van eerste kerstdag duurde. Dit behoort echter niet meer tot het verslag van kerstavond. Al met al kan het oordeel geveld worden dat alles kits is op St. Kitts.
Blog Eendracht 23 december 2011
14.30 GMT 1e blog Witte Wacht
Alle opstappers zijn nu aan boord. Dat aan boord komen was een prestatie op zich, want de Eendracht lag voor anker in de baai van Marigot, dus in het Franse deel van St.Maarten. Eenvoudig aan boord stappen via de loopplank was er niet bij. Enkelen van ons waren op woensdag al opgepikt met de rib (rubberboot) en de rest kwam gisteren aan per taxiboot. Door de straffe wind stond er een flinke deining en menig opstapper moest even slikken alvorens de overstap van de taxiboot naar de statietrap van het schip te maken. Ook werd gisteren nog even gebunkerd, dus met volle tanks konden we vanmorgen uitvaren voor het eerste deel van onze reis, dat ons van St. Maarten naar St Kitts voert. Onze witte wacht bestaat uit Anca, Truus, Mark, 2x Ingrid, Bob, Albert en Werner. Vanmorgen sloepenrol gehad en op dit moment maken we aanstalten om de zeilen te hijsen. Van onze kwartiermeester Martijn hebben alle opstappers van onze wacht heel veel informatie gekregen over de huisregels, veiligheidsregels, zeilregels etcetera etcetera. We merken dat al een saamhorigheidsgevoel begint te ontstaan en ook alle andere wachten hebben er ontzettend veel plezier in. Schipper Jaap komt erg relaxed op ons over en heeft een koers uitgezet die ons langs de mooiste plekjes in dit deel van de Cariben voert.
Kortom, we hebben er allemaal zin in. We proberen het thuisfront regelmatig van informatie te voorzien via dit blog, dus kijk vooral af en toe voor nieuwe berichten of updates van informatie. Namens de gehele witte wacht hartelijke groeten aan iedereen die we hebben achtergelaten.
Blog Bark Europa 31 december 2011
Het einde van de wereld vanaf het einde van de wereld
31-12-2011 10:00
Na een laatste slag met wat tegenzittende winden, zijn we gearriveerd in Antarctica. 21 dagen op zee voor de bark EUROPA maar een veel langere reis voor velen van ons aan boord om dit punt te bereiken.
Voor mij, begon het met het woord zelf, Antarctica. Langzaam, Glaciaal zou men kunnen zeggen, begon het woord een wintertuin van andere woorden om zich heen te vormen: wit, koud, prachtig, ijs, avontuur, ontdekking, ver, gestoord, te ver, onmogelijk, onbereikbaar.
Deze woorden groeiden langzaam uit het eerste woord voort als was het een web van ijsbloemen op een bevroren ruit.Na de woorden kwamen de namen - Amundsen, Scott, Shackleton, Worsley, Weddell, Ross, Erebus, Terror, Endurance, Terra Nova, Nimbus en vele andere. Namen die op een bepaalde manier zijn ingebed in ons geheugen maar daarna verloren gegaan in een collectief onderbewustzijn, nog wel herkenbaar maar vaag, ver en diep weggezakt. Nu zijn ze opgestaan om erkend en herkend en daarmee herontdekt te worden.
Na de namen kwamen de plaatsen en de praktische kanten, terwijl het concept helderder werd, dichterbij een realisatie, kaarten om op te kijken, nauwkeurig onderzoek naar vervoersmiddelen, opties evalueren: vliegen, varen, de Zuidelijke Oceaan, de Drake Passage, Ushuaia, Kaap Hoorn, Peninsula, bark Europa, gaan, gaan, gaan...
Ontegenzeggelijk, bleven er andere woorden toestromen - visa, paspoort, verzekering, vliegtickets en de namen van 5 a 6 duizend van de meest toepasselijke MP3s om mee te nemen. Dan plotseling, na 21 (door anderen zeer wel-beschreven) dagen op zee richten we onze ogen voor het eerst op dat allereerste woord - Antarctica.
We zijn op waardige wijze ontvangen door een processie van ijsbergen in alle vormen en maten. Zij decoreren de oceaan over vele mijlen in alle richtingen. Het lijkt of een titanische grote civilisatie hier in vroegere tijden is ingestort en dat hun wit marmeren paleizen nog als ruines om ons heen drijven, fonteinen, pilaren en de meest bizarre beeldhouwwerken drijven op onverklaarbare wijze rondom ons. De enige onderhouds ploeg die hen in stand houdt is de zee die ze oppoetst, geen historicus in de buurt, alleen wij -hier- die, met wonderlijke verbazing namen en fictieve verhalen aan ze meegeven om ze tot herkenbare ijsberg sterrenbeelden te vormen en zo onze weg te vinden.
Het is ook nog eens oudejaars avond, 31 december, 2011. Sommige kalenders (en slecht gespeelde Hollywood films) houden vol dat in 2012 ook het einde van de wereld gaat plaatsvinden.
Toevalligerwijs vele kaarten (en enkele veel betere films) vertellen ons dat geografisch gezien, Antarctica eigenlijk het einde van de wereld is.
Voor een groep mensen die duidelijk op het randje staat, van iets wat elk moment aan flarden kan gaan, zijn we eigenlijk in een opperbeste stemming. Tijdens een eerder gesprek aan boord over het weer, had iemand voorgesteld om een notitie op het aankondigingen bord te maken in de trant van "Oudejaars avond afgelast ivm de weersomstandigheden, 2011 tot nader order verlengd”. Maar de eerder genoemde goede stemming heeft het gewonnen en daarom staan nu de tijden op het bord vermeld wanneer bij iedereen thuis het nieuwe jaar aanvangt.
Op een bepaald tijdstip later deze avond, als de Antarctische zon onder gaat, zullen we aan dek gaan en foto’s maken van het einde van de wereld. Zou het onverhoopt toch mogen gebeuren dat er een verschrikkelijke ijsberg, een walvis of een onafwendbare Apocalyps op ons afkomt, dan weet ik bijna zeker dat Klaas of Marteyn binnen no-time onze koers weten aan te passen, om dit alles af te wenden.
Dus.....Gelukkig Nieuwjaar, vanaf het einde van de wereld! Jullie zouden hier moeten zijn - maar ook weer niet al te dichtbij, zodat jullie ons uitzicht belemmeren.
Blog Bark Europa 30 december 2011
“Omdat het er is”
30-12-2011 10:00
We zijn onder vol tuig, op 63 graden Zuiderbreedte in de Weddell Zee en passeren ijsbergen zo groot als dorpen met een gangetje van 8 knopen. Klinkt prachtig he, maar denk er ook maar even over na, wie dat ook alweer eerder deden?
Hoewel het Antarctische toerisme tegenwoordig tienduizenden naar deze breedtes voert, zal het aantal mensen wat hier heeft rondgezeild in een Square-rigger en het ook nog hebben overleefd, in de enkele duizenden liggen.
Verslagen van commerciele robbenjagers en van de grote pool expedities uit de laatste eeuw zijn bezaaid met meldingen over verloren gegane schepen, vol gelopen door woeste zeeen, lek geslagen door ijsbergen, aan de grond gelopen tijdens stormen, gekraakt door de Titanische krachten van het zeeijs; Overlevenden, die heroische tochten naar veiligheid ondernemen, of onbeschrijfelijke condities ondergaan terwijl ze wachten op hun redding. Neem dan nog een momentje om even na te denken aan de mensen die hen weer voorgingen.
Bijna een eeuw voordat Amundsen de Zuidpool bereikte, aanschouwden ontdekkingsreizigers de eerste glimpen van dit magische laatste Continent, vanaf schepen die uit hun koers waren geblazen terwijl ze Kaap Hoorn probeerden te ronden, of expedities die probeerden te ontdekken wat er dan wel achter die Zuidelijke Oceaan zou liggen.
"Omdat het er is" was Hillary's beroemde antwoord op de vraag waarom iemand in hemelsnaam de Mount Everest zou willen beklimmen. (ik parafraseer lichtelijk) maar deze werkelijk heroische mannen zeilden naar de rand van de wereld, om in de eerste plaats te kijken, wat daar dan wel zou kunnen liggen.
Als ik hier op de bak, mijn ijswacht sta te doen , ingepakt in warme synthetische kunstvezels, met een walkietalkie, die me verteld dat er, recht vooruit op 3 mijl, een ijsberg is te zien, dan denk ik aan degene die hier voor me zeilden en ik breng een ere saluut aan elk van hen.
Blog Bark Europa 29 december 2011
Een dag aan boord van de EUROPA
29-12-2011 7:00
Ik werd gewekt voor de dagwacht (04:00 tot 08:00). Buiten aan dek was het al licht, weinig wind en met een zicht van minder dan 50 meter. Het vinden van de growlers (brokken gletsjer-ijs) krijgt een hele nieuwe dimensie met zo weinig zicht.
Sommige van ons uitkijk team zien een soort vin in de mistige golven, was het een walvis, een haai, een pinguin of de mist die ons voor het lapje houdt. Geen conformatie door anderen dus de melding blijft onvermeld. Verder gebeurt er weinig tijdens deze wacht, behalve dan de watertandende geur van gebakken spek die met vlagen uit het kombuis komt en je tegemoet stroomt als je aan het roer staat en ons helpt herinneren dat het ontbijt er aan zit te komen.
Na dit ontbijt een schoonheids dutje, dan een lezing over walvissen, erg behulpzaam en informatief voor het herkennen van walvissen die we rond ons schip waarnemen.
Dan onze favoriete maaltijd van de dag "de lunch". Elke dag hebben we een andere eigen gemaakte soep, brood, een selectie van verschillende vleeswaren, kaas en zoetigheid en vandaag als extraatje spinazie quiche - Verrukkelijk!!!
Om twee uur houden de Kapitein samen met de 2 gidsen een van hun twee dagelijkse praatjes. De kapitein verteld over onze voortgang en wat we van het weer mogen verwachten de komende 24 uur. De Gidsen informeren ons over hun lezingen en vertellen ons over het waargenomen leven rond het schip. Verder hebben we deze middag les in zeilhandelingen.
We leren wanneer we aan bepaalde lijnen moeten trekken en andere laten vieren om een van de ra's te hijsen, of hoe de zeilen worden gebrast, of hoe de ra's weer te laten zakken. Het is allemaal zo helder als koffiedik!!! Maar ik weet zeker dat met nog een paar van zulke instructie sessies het mij allemaal glas helder gaat worden.
Na het diner en het avondpraatje, ga ik vlug te kooi om een paar uurtjes slaap te pikken voordat mijn Hondewacht begint om middernacht.
Blog Bark Europa 28 december 2011
Signy Island (South Orkney's)
28-12-2011 10:00
Terwijl de tijdelijke bewoners van ons goede schip zich de slaap uit de ogen wrijven, sommigen na een half doorwaakte nacht, met een beetje koppijn, laat Europa haar anker vallen bij Signy Island. We zien om ons heen een landschap van besneeuwde bergen en vastgelopen ijsbergen. Een ruig oord, beste mensen! Wij gaan vandaag een bezoek brengen aan Signy base van de BAS (British Antarctic Survey). Op de reling van het achterdek zit lange tijd een skua. Voor de lezers die niet bekend zijn met het Antarctische dierenleven; dat is een meeuwgrote donkerbruine vogel. Het is voor veel mensen een mooi fotomoment. De vogel laat zich rustig van zeer dichtbij op de foto zetten. Ik dacht dat het een ziek beest was. Later bleek dat anders te zijn. Ik vertel daar aan het eind van dit stukje meer over.
Als de timmerman van de basis, Matt, ons later op de ochtend in de lounge een korte uitleg geeft met foto's, blijkt dat de basis al bestaat sinds 1947. Momenteel is het station alleen bezet in de Antarctische zomer. Men doet onderzoek aan onder andere pinguins. Het eiland is niet voor ons toegankelijk, behalve het stukje waar het station op ligt. Er is een klein winkeltje voor de broodnodige souvenirs. Het postkantoor is helaas niet open, want er zijn op dit moment maar drie mensen aanwezig.
Op en om het station ligt het werkelijk bezaaid met zee olifanten. Er zijn gelukkig geen pelsrobben; die komen in januari pas. Het eiland is geen broedgebied voor deze rakkers.
Even later, als we aan land gaan, moeten we tussen deze giganten door manoeuvreren om veilig in de gebouwen te kunnen komen. Het zijn allemaal onvolwassen mannetjes. Desondanks zijn ze indrukwekkend groot. Binnen moeten we de schoenen uittrekken omdat men de zee-olifantenpoep niet in het gebouw wil hebben. Behalve het kopen van souvenirs, kunnen we in het gebouw hooguit een kijkje nemen door ruiten van deuren. Buiten mogen we een stukje lopen en dat brengt je op een heuveltop, waar je een prachtig uitzicht hebt over de baai. Ik zou nog wat over die skua vertellen. Bij de deur van het station was een houten reling. Daarop lagen, keurig naast elkaar, 10 stukjes brood uitgestald. Toen we even later op die heuveltop stonden was daar weer een skua die rustig bleef zitten. Toen we even later met enkele mensen van het station naar het schip voeren vroeg ik een van hen naar die skua's. “O”, liet hij zich ontvallen, “dat is vast mrs Fringy. Die denkt dat ze gevoerd wordt”. Ondanks dat hij officieel ontkende dat de vogels gevoerd werden en dat het uitgestalde brood niet van hen was, merkte ik dat ook hier in de eenzaamheid van deze basis, mensen het gezelschap van vogels leuk vinden.
Vanmiddag sneeuwt het en hebben we de eilanden alweer achter ons gelaten, op weg naar Paulet Island in de Weddellzee.
Blog Bark Europa 24 december 2011
De eenzame pinguin!
24-12-2011 10:00
Onderweg naar de South Orkney’s. Toch hebben we het grote wild van South Georgia nog niet geheel en al achter ons gelaten, een eenzame en erg aanhoudende pinguin achtervolgde de EUROPA voor lange tijd, gisteren.
Naast deze Pengu, zijn onze metgezellen voor dit traject, Albatrossen, stormvogels en af en toe meldingen van spuitende walvissen. Deze reis laat me de delicate balans zien die al deze verschillende soorten in evenwicht houdt.
In zijn praatje gisteravond, legde gids Jordi uit hoe Kelp een woonplaats biedt voor vele verschillende soorten dierenleven en dat zonder deze onderwater bossen, vele andere, grotere soorten niet zouden kunnen overleven.
Gids Mike legde in zijn praatje uit dat veranderingen in het klimaat aan de andere kant van de aarde, uiteindelijk ook het weer hier gaan beinvloeden. Zelfs de afstammelingen van de eenzame pinguin van gisteren, zullen op een dag ondervinden wat mensen aan de andere kant van deze planeet hebben veroorzaakt.
Ik begin me meer en meer te realiseren hoe bevoorrecht wij zijn om dit allemaal te mogen aanschouwen voor dat het veranderd.
Blog Bark Europa 23 december 2011
Tallship Groupie
23-12-2011 10:00
Mijn eerste voorliefde wat betreft Tallships begon tijdens de start van de 2e Tallship Race in Falmouth in 1966. Ik voer met een 16-voet motorboot in de baai van Falmouth en het lukte me, om beneden winds van de startlijn te komen.
Precies recht voor alle startende Tallships. Op een gegeven moment was ik omringd door muren van canvas, met een tallship aan bakboord en het Noorse volschip Sorlandet wel erg dichtbij aan stuurboord.
In 1968 werd het sail-training-schip Sir Winston Churchill te water gelaten en elke school in Engeland kon 1 persoon naar haar afvaardigen, om een reis mee te zeilen.
Ik gaf me wel op, maar werd niet geselecteerd, daarna vergat voor lange tijd alles wat met Tallships zeilen te maken had.
Ik was al veertig toen een vriend van me vertelde dat hij op Malcom Miller had gezeild, een zuster schip van de eerder genoemde Sir Winston Churchill. Hij vertelde me dat ze waren begonnen om enkele reizen te doen voor volwassenen. En...in 1990 zeilde ik met de Malcom Miller van Fort William een tien daagse reis rond de westelijke eilanden van Schotland.
Het idee van Sail Training International (STI) is, dat door het zeilen op Tallships, de levens van jonge mensen veranderen.
Ik kan jullie verzekeren dat dit ook werkt voor ouderen. Die reis gaf me vrienden voor het leven en... Debbie mijn vrouw.
Het veranderde mijn carriere en was het begin van het zeilen op zo'n 2 dozijn Tallships, waaronder de Sorlandet, die ik voor het eerst erg dichtbij had zien zeilen in 1966.
Eentje waar ik nog graag op zou willen varen is de Picton Castle, wat waarschijnlijk het meest authentieke tallship is waar je op mee kan zeilen, zeker wat betreft tuig en life-stijl.
De Europa is volgens mijn inschatting het meest succesvolle Tallship wat betreft het brengen van mensen naar de meest fantastische bestemmingen in een mensvriendelijke "hands on" stijl.
Ik ben nog nooit een Oceaan overgestoken of over de Evenaar gezeild, dus ik heb nog genoeg ambities te vervullen, ik zie de Europa daar een belangrijke rol in spelen.
Blog Bark Europa 22 december 2011
Diep in het binnenland van South Georgia
22-12-2011 10:00
Beelden, camera posities, vage waterverfkleuren, onmetelijke panorama's, silhouetten van bergruggen, het schieten van vliegende vogels. Terwijl mijn obsessies heen en weer kaatsen tussen een nieuwe camera met alle toeters en bellen en het meer traditionele schetsboek en waterverf, alles wat ik zie van zonsopkomst tot zonsondergang, zijn perfecte composities.
De ra's, het tuig, het kluivernet, silhouetten van bemanning die het want in klimt of aan lijnen staan te trekken, dit alles creeert de unieke voorgrond wat geen enkel cruise-expeditie schip kan bieden. Er is niet de constante drang om elke medemens uit onze foto's te weren, ze vormen passende onderdelen van de totale compositie.
De achtergrond voor onze laatste ochtend in South Georgia is belachelijk subliem. Mijn normale wekker geluiden, het ontbijt gebabbel in de lounge, is totaal afwezig. Op deze ochtend word ik gewekt door klonk geluidjes van ijs tegen de scheepsromp, het teken dat we in de Drygalski Fjord zijn gearriveerd.
Eigenlijk is de gehele bemanning al voor zevenen op, om van deze rooftocht diep tussen de bergen te kunnen genieten.
Het schip draait uiteindelijk rond met haar boegschroef op nog geen bootlengte van de gletsjer wand. Nu liggen we voor anker in Larsen fjord met een 360 graden rond, panorama van steile gneiss kliffen en hangende gletsjers. De geluiden van de robben en zeehonden echoen rond ons en de zon brand op ons neer. Hier is geen enkel zichtbaar bewijs van de open zee, toch moeten we ons binnen 2 uur ons weer herinneren hoe we ons als echte zeelui moeten gedragen.
Het kalme weer en de zon hebben het ons deze week mogelijk gemaakt om alle grenzen op te rekken met wat met een 56 meter lang zeilschip kunt doen in South Georgia.
Ergens denk ik dat we hier binnenkort nog voor moeten boeten.
Blog Bark Europa 21 december 2011
De laatste landing, Adembenemend !!!
21-12-2011 10:00
Onze laatste landingsplek in South Georgia was in St. Andrews Bay, een van de weinige plaatsen waarvan de herkomst van de naam onbekend is. In de vroege ochtend was het erg mistig en we moesten even wachten op een Duits schip wat onze ankerplek nog moest verlaten voor wij er ons anker konden laten vallen. Al snel verbeterde het weer en wachtte ons alweer een zonnige dag.
St Andrews Bay ligt geheel onbeschut voor deining en voor de valwinden vanaf de omliggende gletsjers en hoge bergen. Maar niet vandaag! De baai leek wel een wastobbe in plaats van een stormbaai. Zelfs Jordi de gids kon maar niet bevatten hoeveel mazzel wederom hadden vandaag. We deelden de groep in tweeen, de eerste ging aan wal in de ochtend, de tweede in de middag.
In termen van wildlife aantallen, zijn er maar weinig plekken die zich kunnen meten met St.Andrews Bay. De King pinguin kolonie is een ongelooflijke ervaring - de schaal en de aantallen van de populatie is overweldigend. Het is dan ook de grootste King pinguin kolonie op South Georgia. In 1925 werden er slechts 1.100 vogels geteld, in 2002 bevonden zich er meer dan 150.000 paren pinguins. Dit jaar zijn de aantallen wederom hoger.
Het uitzicht vanaf enkele van de morene ruggen rond de kolonie was adembenemend omdat toen pas de echte schaal van de kolonie tot ons doordrong. Daar gewoon te gaan zitten en te genieten van deze dynamische schoonheid der levende natuur met als decor de ons omringende bergen en gletsjers met al hun grootsheid....
Daarnaast is Andrews Bay ook nog even een van de belangrijkste verzamelplekken voor Zee-olifanten, waarmee het ook voor deze kolossale jongens een van de grootste geboorte gronden van het eiland is.
Blog Eendracht 21 december 2011
We liggenop de rede van Marigot. Dat is het Franse gedeelte van Sint Maarten. Er staat wat deining en het schip slingert licht. Het weer is vandaag niet zo mooi. Vandaag zijn de laatste opstappers en bemanning van de vorige reis naar huisgegaan. Het is nu stil aan boord geworden. We zijn druk bezig met onderhoud en zijn ons weer aan het voorbereiden voor de volgende reis.
Blog Bark Europa 20 december 2011
Ankerwacht
20-12-2011 10:00
We worden gepord om 3:45. Ik werk me zelf uit m’n hut naar het hoofddek en naar het stuurhuis, om daar mijn wacht maat te ontmoeten, Anitra. Normaal gesproken zijn onze zee-wachten gestopt als we niet meer zeilen. Maar als we voor anker liggen worden er vrijwilligers gevraagd om de ankerwachten in het stuurhuis te lopen van 20:00tot 07:00 om de ankerplek in de gaten te houden, de positie van het schip, maar ook het meteo log bij te houden, zoals windrichting en kracht.
Onze voorgangers geven ons alle hoogtepunten van hun afgelopen wacht en herinneren ons het de belangrijkste punt. Als er een alarm afgaat, kijk welke het is, reset het alarm en roep de op wacht zijnde vaste bemanning voor verdere instructies. Blijf voor de rest overal vanaf.
Na onze observaties van 04:00, nemen we even de tijd om alle elektronische instrumenten te checken. Het kompas het dieptelood, de GPS met de voor geprogrammeerde alarmen worden allemaal nauwkeurig bekeken en vergeleken.
Opeens, nog maar enkele minuten na onze wacht begint, horen we de wind toenemen, wat op zichzelf niet iets is om meteen ongerust over te worden. Hoewel, op het zelfde ogenblik veranderd de windrichting van Noordoost naar Zuidwest. Het anker alarm geeft aan dat het schip 180 graden is gedraaid om naar het andere eind van de veilige ankerplek te worden geduwd……emmmm…..denk nou niet, niets aan de hand.
Anitra loopt naar voren om de vibraties op de ankerketting te controleren en of ons anker nog wel in goede grond rust. Te laat, het anker alarm gaat al. Ik grijp onmiddellijk naar de marifoon, maar als ik de “press to talk” knop wil indrukken, staan de kapitein en beide stuurlieden al in het stuurhuis in hun ondergoed en zeggen: "Bedankt voor de hulp, we nemen het even over."
Zo, dat is nog eens even wakker worden op de vroege morgen.
Na 15 tot 20 minuten nerveus wachten, blijkt het anker weer te houden in zijn nieuwe positie. Wij als trainees mogen het weer overnemen en de kapitein en zijn stuurlui gaan weer naar hun kooien.
Net voor vijven breekt het schip weer uit zijn afgebakende ankercirkel. Deze keer verloopt alles echter veel rustiger. Kapitein Klaas komt omhoog, eindelijk aangekleed met een kop dampende koffie in zijn handen, start kalm de motoren en geeft de orders om het anker te hieuwen en om daarna meteen naar onze volgende bestemming te zeilen in South Georgia. Ook de trainees mogen van de warme drankjes gaan genieten voordat de zeil manoeuvres gaan beginnen.
Na deze voorvallen, vroegen we ons af of ze niet alle drie achter de deur hadden gestaan om te wachten tot wij iets zouden aanraken waar we niet aan mochten komen…? Echter het werd ons al gauw duidelijk dat ze altijd op alles zijn voorbereid, bekend met de gevaren van de Antarctische wateren, en op elk moment klaar om de problemen op te lossen die naar ze toe worden geworpen. Het voelt goed om te weten dat zij niet zullen accepteren dat er iets ernstigs gaat gebeuren op “hun” wacht!
Dit gevoel van verantwoordelijkheid straalt ook af op ons als trainees, helemaal bij de verantwoordelijkheid als zijnde de “uitkijk” Deze functie zal de komende weken erg belangrijk worden in de door ijs bevolkte Antarctische Zuidelijke Oceaan en Weddell Zee.
Gracias a la vida!
Blog Bark Europa 19 december 2011
Grytviken
19-12-2011 10:00
Grytviken, net als Stromness gisteren, herbergt de ruines van een oud walvis station. Oud is echter betrekkelijk en moet je in perspectief zien. Deze stations waren actief gedurende de levensjaren van een aantal van onze voyage crew.
Voor veel mensen, is het zien van deze ruines als het zien van de overblijfselen van een concentratie kamp. Voor hen, is het een plaats van afschuwelijke taferelen. Zonder enige twijfel zijn het droevige en treurige oorden
Onderdeel van mijn eigen droefheid is de nostalgie, omdat ik als een van de weinige mensen uit mijn generatie, ben opgegroeid in een actieve walvisvaarders plaats. Toen ik nog erg jong was, had mijn stad het laatste actieve walvis station in ons land en dan heb ik het over eind zeventiger jaren, De twee belangrijkste industriein waren de van de zalm en de walvissen - en toen het walvis vangst ophield en de zalm conservenfabriek sloot, was mijn stad totaal ontwricht.
Bij ons werd gejaagd op Zuidkapers en Bultruggen, maar we waren gespecialiseerd in Potvissen omdat hun walvis olie van superieure kwaliteit was. Ook de klompen amber en het spermaceti orgaan wat de dieren gebruiken voor sonar navigatie bracht veel geld op. Ik heb vage herinneringen van uitvarende walvisjagers door mijn vaders verrekijker.
Ik herinner me ook beelden van dezelfde jagers, terugkerend met de gedode dieren achter zich aanslepend met daaromheen orka’s en haaien die de karkassen aanvielen terwijl ze naar het walvisstation voeren. Men zegt dat het water aan het eind van de flens helling kon koken van de zich vol vretende haaien en orka’s.
Mijn vader leerde me hoe ik een mix moest maken van walvis olie met zemelen om vis te lokken. Ik herinner me de speciale geur van deze olie met zijn unieke zachte smeuige structuur. Op een dag vond ik twee enorme tanden in de tuin van een vriend - het waren tanden van een Potvis, 15 cm lang en met een vreemde gekromde vorm. Voor mij, een jongen van zeven, voelden ze aan als loden staven.
Misschien was een gedeelte van dat gewicht wel het schuldgevoel, over wat er is aangedaan aan de walvis, door deze Zuidelijke Walvis visserij voor veel profijt en hebzucht
Blog Bark Europa 18 december 2011
Wandeling in de voetsporen van Shackleton
18-12-2011 10:00
In de vroege ochtend hieuwen we anker in Rosita Harbour en zetten zeil voor Fortuna bay. De omstandigheden zijn gunstig, krachtige winden duwen ons voorwaarts, in vlagen neemt de wind toe tot 9 Bfrt. Als we Fortuna bay bereiken wordt het ineens een heel ander verhaal, in deze zeer beschutte baai is het bijna windstil.
Fortuna Bay geeft een spectaculair panorama van het Alpen landschap van South Georgia. Daarnaast is het ook het begin van Shackleton's laatste etappe over het eiland. Het verhaal van deze onwaarschijnlijke tocht over de bergen van South Georgia heeft ons aan boord geinspireerd om in de voetstappen van deze grote ontdekker te treden In zijn etappe van hier naar Stromness Harbour. Met zonnig weer een geen wolkje aan de lucht, warm gekleed en goed doorvoed (dankzij Marianne en haar kombuis team) is het een grote tegenstelling met wat deze 3 figuren doormaakten op de zelfde hellingen in 1916.
Onze tocht start om het zelfde strand waar Zeeolifanten, Pelsrobben en Konings-pinguins zijn verzameld. Het schip zeilt met de niet wandelaars naar Stromness om ons daar weer op te wachten. Het berglandschap onderweg is werkelijk fantastisch en iedereen geniet met volle teugen van deze tocht met het beste weer wat South Georgia ons kan geven. De niet wandelaars krijgen de kans om in de middag aan kant te gaan om het strand en het dierenleven van Stromness Harbour te verkennen.
Blog Bark Europa 17 december 2011
Salisbury Plain & Rosita Harbour
17-12-2011 10:00
's Ochtends heel vroeg zeilen we van Elsehul in de richting Salisbury Plain waar zich de een na grootste Konings Pinguin kolonie van South Georgia bevindt. Salisbury Plain is een gedeelte van de Zuidelijke kust in de Bay of Isles, zo'n 35 mijlen West van Elsehul. Wij worden begroet door een landschap wat wordt gevormd door hoge bergtoppen en brede gletsjers. Het weer is zonnig maar de sterke val winden maken de zee erg ruw op onze ankerplek.
We wachten een poosje totdat de landingscondities iets verbeteren en kunnen dan met de boten naar het strand. Aan dieren geen gebrek op deze plek, met name pelsrobben en koningspinguins. Het hoogtepunt is voor velen van ons, de Konings pinguin kolonie die zich op korte loop afstand van het strand bevindt. Wat een spektakel! Duizenden van deze dieren staan hier voor ons, omringt door het indrukwekkende landschap van bergen en gletsjers.
Na de lunch verkassen we met de EUROPA naar een baai met de naam Rosita Harbour waar we een veilige ankerplek vinden voor de nacht. Hier doen we nog een andere landing in twee groepen 1 voor en 1 na het avondeten. Het gehele strand ligt hier stampvol met pelsrobben, die het ons knap lastig maken als we proberen ons te verplaatsen op het strand. Een indrukwekkende gebeurtenis zijd de reuzen stormvogels die met elkaar aan het bekvechten zijn over het lijk van een pelsrob.
Een prachtige dag eindigde met vele glimlachende gezichten in het dekhuis.
Blog Eendracht 17 december 2011
06:30 (GMT-4) Dit is hem dan; de laatste Witte Wacht-blog!
Op dit moment varen we tussen St Barthelemy en Saba door en is St. Maarten in zicht. Achter ons zien we nog St. Eustatius verdwijnen. Met de Gaffelzeilen gestreken (gisterenavond) dobberen we met een rustige 4 knopen richting Marigot. Met Gaffelzeilen hadden we St. Maarten in de nacht bereikt en dat is als je voor anker wilt gaan niet ideaal. Daarom dus een rustig tempo door de nacht aangehouden. Na het voor anker gaan staat de activiteit zwemmen op het programma, na weken van de zee zien mogen we er eindelijk in!! Vanavond het Captainsdiner waarbij de witte wacht een heus optreden zal geven. Wij Witte Wachters kijken terug op een mooie reis en een mooie tijd met elkaar waarin we van vreemden tot soort van familie zijn uitgegroeid. Ik hoop dat de volgende Witte Wacht net zo trouw blogjes gaat schrijven als dat wij hebben gedaan. De positieve reacties van het thuisfront zijn de 5 minuten typen echt waard!
Groetjes namens de Witte Wacht
Blog Eendracht 16 december 2011
06:30 (GMT-4) “26 knopen wind en we hebben zelf een snelheid van 9,5 knoop!”
Wat een verademing om eens aan de/halve wind te kunnen zeilen. Met een lekker gangetje hangen we over bakboord met een rif in beide gaffelzeilen. De rode wacht heeft deze er vannacht in mogen zetten dus onze wacht bestaat enkel uit sturen, tosti’s eten, dekrondjes, brandrondjes, schoonmaken en weer genieten van de zonsopgang. We zullen waarschijnlijk nog maar 1 keer deze (ochtend)wacht mogen lopen. Er wordt gezegd dat we vanaf een uur of 12 (vrijdagochtend) land in zicht kunnen krijgen. Waar we woensdagmiddag nog allemaal in zeilpakken liepen in de gietende regen, lag iedereen donderdagmiddag in bikini op het dek. Hopelijk kunnen we straks wederom in bikini het rif er weer uithalen en de topzeiltjes hijsen. De laatste wasjes worden gedraaid en iedereen verheugd zich op ofwel land, ofwel zwemmen, een vast bed, contact met thuis en sommige worden op de kade zelfs opgewacht door hun liefjes. Ik moet zeggen dat ik het wel jammer vind dat het bijna is afgelopen, maarja, de herinnering behouden en op naar het volgende avontuur!
Knuffels voor thuis!
Blog Eendracht 15 december 2011
De tijd vliegt, 04:00u
De afgelopen tweeen half week zijn voorbijgevlogen. We zien onze positie elke wacht steeds dichter bij komen. Nog zo’n 450 mijl (830 kilometer) en dan kunnen wij het anker uitgooien in de baai van Marigot (Sint Maarten). Als eenmaal het anker ligt dan komt een van onze langgekoesterde wensen uit: een verfrissende duik vanaf de boegspriet! Met land in zicht en bereik met vrienden en familie is de Eendracht geen zelfvoorzienend “zeilend dorpje” meer. De twee topkoks (Daan en Arjen) moeten hun monopolie positie delen met de restaurantjes op de kade. De opstappers worden deels werkloos omdat er niet meer gestuurd hoeft te worden of de zeilen getrimd. Daarentegen krijgt de roddelpers het drukker. De vrolijke “roddels” gaan nu als een lopend vuurtje over het dek en zijn in no-time bij iedereen bekend. Straks is de helft op de kade en de andere helft op de boot. Dit wordt toch een stuk lastiger voor ze. Maar ze hebben nog enkele dagen om hier over na te denken ;).
Liefs Namens de witte wacht
Gegevens 15 december 2011 om 04:00
Windkracht: 2 beaufort
Temperatuur: 27 graden Celcius
Status: motor
Zicht: zeer goed ( >10 kilometer)
Overig: heldere hemel en vallende sterren
Blog Bark Europa 16 december 2011
Verwachtings volle einders
16-12-2011 10:00
We wisten dat het een goeie dag zou worden toen het vroege eerste licht smeersel van de zonsopkomst zich om 02:30 in de nacht aandiende.
En daar bleef het niet bij, onze lieve Heer ging meer geven, in de late ochtend de gekartelde tanden van Shag rocks, een cirkel van door golven geteisterde rotsen van 70 meter hoog, lijkende op wat een jaren tachtiger protest hippie zou gebruiken als zijn geheime hol, doemde op aan onze bakboords zijde. We dachten, nu hebben we gepiekt, maar nee, net na de middag, ver weg in het Zuiden, een hoge witte berg glijd langzaam over de horizon.
Jawel, onze eerste ijsberg. Jullie kunnen het niet zien, maar ik doe nog steeds stiekem mijn ijsberg dansje. Terwijl onze horizon maar door blijft schuiven, kunnen we alleen maar dromen over de wonderen die zich nog aan ons gaan openbaren.
Blog Eendracht 14 december 2011
04.30 eendrachttijd
Om in landtermen te blijven nog 968 km (523 zeemijl) te gaan op onze tomtom (gps). Bij deze en gene beginnen daardoor de landkriebels al te komen. Wat moet ik zien op Sint Maarten, waar ga ik slapen, hoe kom ik van boord, hoe laat vertrekt mijn vliegtuig, wanneer heb ik weer bereik op mijn telefoon? Zomaar vragen die ik voorbij heb horen komen.
We varen nu met een mooie 8 knopen naar ons einddoel. Als ik achterom kijk zie ik op de radar weer enkele buien verschijnen. Het begint bijna Nederlands te worden. Laarzen aan, zeiljas aan, capuchon op en dan varen door de regen. Het zal mijn thuisfront niet geheel onbekend voorkomen. Het enige verschil met hier is dat je nog wel je korte broek aan hebt en dat het redelijk warme regen is. Door de temperatuur ben je natuurlijk binnen een half uur weer droog. Naast de regenbuien hebben we op dit moment sterrenregens. In een half uur tijd al minstens 5 vallende sterren gezien. Met de kennis van Jako hebben we deze reis de halve sterrenhemel kunnen ontleden. Gisteravond toen de maan nog sliep (en het pikkedonker was) zelfs een deel van de melkweg gezien. Weet je hoe gaaf. Nu maar eens op zoek naar tosti’s! Liefs Pauline, de topzeil(tjes)wac
Blog Eendracht 13 december 2011
Onze zeezeiltocht vanaf de Canarische Eilanden naar Sint Maarten is in rechte lijn gemeten ong. 2700 zeemijl.(= ong. 4850 km.) Hiervan hebben we nu ruim 2000 zeemijlen afgelegd. In werkelijkheid is de af te leggen afstand aan merkelijk langer: 3200 à 3300 zeemijl. Een zeilschip vaart meestal een zigzag koers die wordt bepaald door de windrichting. De windkracht is vooral van belang voor het vaartempo. Op deze hoogte profiteren we van de stevige passaatwinden, die ons schip vrijwel continu in een behoorlijk tempo voortstuwen.
De Eendracht heeft er zin in. Het schip ploegt flink stampend en scheefhangend door de golfruggen. Een imponerend gezicht. Deze driemastschoener kan een totaal zeiloppervlakte van ongeveer 1.200 m2 voeren. Met een flinke wind komen hierop gigantische krachten te staan. Door de goede samenwerking tussen bemanning en opstappers blijft de boel prima onder controle.
Vanacht tijdens onze hondenwacht (van 00.00 u tot 04.00 u). Ging het er door de buienactiviteiten heftig aan toe. Van iedereen werd het uiterste gevraagd, terwijl je je nauwelijks staande kon houden. Ons schip scheerde in het donker over de ruige oceaan met snelheden tot 12 knopen per uur. ( is ong. 20 km. p/u). Een geweldige ervaring !!!
In het donker moesten twee gaffeltopzeilen worden gestreken. De gebroken nachtrusten vormen een aanslag op ons bioritme. Maar hoe laat het ook wordt, drinkt onze wacht altijd een glas op de geleverde prestatie en uiteraard om te ontspannen voor het pakken van een paar uur slaap. Gelukkig blijven er nog voldoende uren over om overdag te genieten van de zon en de prachtige blauwe oceaan. De verwachting is dat we aan het eind van deze week (waarschijnlijk op zaterdag) zullen arriveren voor de kust van Saint Martin, dat is het franse deel van het eiland Sint Maarten. Hier gaan we voor anker. Degenen van ons, die enkele dagen verlenging hebben geboekt, kunnen dan nog uitstapjes maken op het eiland. Ondergetekenden behoren tot deze bevoorrechten.
Groeten aan het thuisfront, van de Rode Wacht.
Blog Bark Europa 14 december 2011
Gisteravond zijn we de Antarctische Convergentie zone gepasseerd, hier ontmoet het koude Antarctische water het warmere Zuid Atlantische water. Deze convergentie is fantastisch voor het zeeleven, doordat het samenvloeien van deze verschillende zeestromen sedimenten doet opstijgen van het zeebed, die de broodnodige voedingstoffen verschaffen voor het plankton, wat weer het voedsel vormt voor de hogere wezens in de voedselketen. Dit brengt samen; kleine vissen, grote vissen en de grootste vis van allemaal. Kleine vogels en grote vogels.. allemaal komen ze samen in de voedselketen.
Exact op schema, een vinvis, de walvis die staat voor de TGV onder de walvissen, laat zich zien aan Bakboord, terwijl iedereen binnen in het dekhuis zit. En...is vertrokken voordat ook maar iemand er een foto van heeft kunnen maken.
Aan boord hebben we een liefdes ontmoeting tussen een stoutmoedige Canadese mannetjes gans samen met een trotse Hollands gebekte paradijsvogel. Het lijkt op een prachtige match, het zou helemaal hemels zijn als ze op de zelfde zeewacht zouden zitten.
De totale bemanning heeft ondertussen al zijn zakken leeg gezogen, (van kleding en uitrusting-stukken), dus van alles wat we straks mee de wal op gaan nemen in South Georgia. Dit om te voorkomen dat ongewenste zaadjes en vuil mee de kant opgaan en daar de gevoelige lokale ecologische balans kunnen gaan verstoren.
Wachten en klasjes, laten ons samen werken en beleven, dit zal al deze individuen laten samen vloeien tot een mooie homogene groep van zeelieden en avonturiers.
Blog Bark Europa 13 december 2011
Maneschijn
13-12-2011 10:00
Gisteren hadden we een prachtige nacht. De zonsondergang was fantastisch, een grote groep stond buiten om dit te bekijken. Ik had de wacht, dus hoefde er niet speciaal voor naar buiten, ik was al aan het genieten. Toen ik voor mijn pauze ging, was de maan nog maar net boven de horizon en wierp een bleek lichtschijnsel tegen de hemel.
Na mijn halfuurtje pauze, ging ik de uitkijk aflossen. Er was een fel oranje verlicht schip mijlen vooruit. "Heb je die al gemeld?" vroeg ik zonder schaamte. Het antwoord was Nee, waarom zou ik? Nou ja, mijn ogen zijn al vele jaren slecht (gelukkig zijn er tegenwoordig laser behandelingen) maar het fel oranje schip achter de wolken bleek de maan te zijn. Ze rees langzaam hoger en hoger totdat ze de gebruikelijke plaats in de hemel had ingenomen.
Terwijl ik dit prachtige fenomeen zat te bekijken gingen plotseling de mast werklichten aan. Action-time. We gingen verschillende zeilen zetten en weghalen, opdoeken over de andere boeg brengen etc. een kleine workout tijdens onze wacht. Ik ga mijn
veiligheidstuigje aantrekken en mag helpen op de boegspriet. Ik vind het daar leuk want je staat in het net boven het water en het is best wel spannend, al is het niet echt gevaarlijk. Na dit klusje heb ik zo goed als mogelijk aan dek geholpen, maar vaak ben ik te langzaam, of ik sta in de weg. Op een dag, in de verre toekomst zal ik er niet meer bij staan als een stuk meubilair (een mooi stuk meubilair, dat wel). Dan weet ik exact welke zeilen er weg moeten en worden gezet, wat te brassen of te hijsen. Op een dag........
Ik heb mazzel dat ik nog een halfuurtje aan het roer mag staan, (Ik moet daar echt voor vechten want alle nieuwe gasten willen dat natuurlijk ook graag) voordat ik de volgende wacht moet gaan porren. Iedereen wakker maken is best leuk......je krijgt aardige complimentjes :-) Dan is het tijd om eens lekker lang te slapen, ik ben zoooo blij met al die nacht wachten die ik krijg toebedeeld, maar echt erg vind ik het niet want er is veel te zien en na te denken tijdens zo'n wacht.
Hi aan iedereen van de EUROPA.
Blog Eendracht 12 december 2011
07:00 (GMT-2) Toch fijn om te lezen dat de Witte Wacht zo populair is! Vera, de open sollicitatie is ontvangen en je bent welkom om aan te sluiten! Natuurlijk missen we dan wel de beste porrer (porster?) van de Rode Wacht en worden we minder prettig en minder goed geïnformeerd wakker! Hoewel we ook dit keer prettig wakker werden, was de opstart voor onze eerste 4-8 wacht niet helemaal ideaal. Er was slechts koude koffie beschikbaar! BRRR! Onze kwartiermeester was ook nog niet helemaal wakker toen hij dan maar de koffie ging zetten. Voor 2 liter koffie, met 1 liter water….daar wordt je wel wakker van! Terwijl ik dit schrijf begint het zonnetje langzaam aan de horizon te verschijnen. Hopelijk worden de regenwolken weggebrand, want die buien zijn behoorlijk pittig! Er staat ook de nodige deining, en het waait flink door. De gaffeltopzeiltjes hebben we vannacht naar beneden gehaald vanwege de toenemende wind. Het is lekker zeilen zo, en we hebben er flink de vaart in. Ook weer onze eerste tosti’s (we zijn een week tosti-loos geweest) kunnen bakken, vakkundig gemaakt door de zusjes deze keer. Dit was onze eerste 4-8 wacht, vroeg in de morgen. Hopelijk dat morgen om deze tijd de koffie wel is gezet, want dat maakt het beginnen in de vroege ochtend toch prettiger.
Blog Eendracht 12 december
10.30 Het thuisfront in Spanje zal dit zeker aanspreken!
(10.30 scheepstijd) Het thuisfront in Spanje zal dit zeker aanspreken. Zoals ik al eerder vertelde houden wij de wacht over de hondenlijnen (gaffel control lijnen). De honden hebben nu ook namen gekregen.Tosca de hond van Frank en Plato verzonnen door Lotte.
Gisteren zijn de nieuwe wachten ingegaan en wij draaien nu de Herenwacht (0800-1200, 20.00-24.00uur). Dit voelt weer aan als een normaal ritme. De hoogtepunten punten van de afgelopen 24 uur zijn dat enkelen van ons s’morgens op 10 meter afstand een groot zoogdier hebben waargenomen. Een orca, walvis, bruinvis, wie zal het zeggen wij zullen het nooit te weten komen. Weer een zeilschip niet al te ver van ons. En ja ook met dit schip kregen wij weer contact. Een Amerikaans geregistreerd schip, met een Argentijnse schipper en Engelse bemanning op weg naar Barbados. Vliegende vissen blijven langs ons heen vliegen en af en toe vind je er eentje op het dek. Op dit moment hebben wij een straf windje en onze rug en been spieren krijgen automatisch een fitness training. Maar wij schieten wel op, nog 785 mijl te gaan. Om ook bij de tijd te blijven gaat vannacht de klok weer een terug. Hoerah zeggen wij dan wij mogen weer even wat langer slapen.
Namens de Blauwe Wacht de hartelijke groeten aan het thuisfront.
Blog Bark Europa 12 december 2011
Onderweg naar South Georgia
12-12-2011 20:00
Hallo, van de Bark Europa, aan al onze vrienden en familie!
Alles wel, we zijn zeilend vertrokken uit Stanley op de Falkland Eilanden op prachtige avond met het licht van een volle maan reflecterend op een golvende oceaan en een mooie bakstag wind.
Schipper Klaas, bemanning en de al aan boord verblijvende trainees, verwelkomden de nieuwe gasten. Voor degene die al eerder mee zeilden was het een blije hereniging; we voelden ons meteen weer thuis. Zo gaat dat op de Europa. Een gezellig schip met eclectische mensen aan boord, de een na de ander gevuld met totaal verschillende achtergronden en levens ervaringen. Een ervaren schipper en bemanning met daarnaast 2 gidsen met een grote passie voor zeilen, de natuur en ontdekkingen die aanstekelijk werkt op iedereen.
De nieuwkomers zijn zich nu aan het instellen op de nieuwe condities die hier gelden op zee en doen enthousiast mee met het trainings programma. We zijn allemaal vol verwachting over wat ons te wachten staat de komende weken. We maken goede voortgang sinds vertrek en hopen op komende vrijdag, 16 december rond South Georgia te arriveren.
Vandaag, werden zandloper dolfijnen gespot en daarnaast vliegen er stormvogels, albatrossen, prions en wilson stormvogeltjes over de golven van hun wereld, de Oceaan.
Ik kan hier uren over doorgaan maar eigenlijk zijn er geen goede woorden voor om de blijheid en het geluk te beschrijven die ik voel om deel te mogen nemen aan zo een avontuurlijke reis. Helemaal, om dit te doen aan boord van de bark EUROPA en zijn bemanning! No Worries Mates!
Veel liefs en groeten aan iedereen van iedereen!
Blog Eendracht 11 december 2011
Tijd voor een berichtje van de witte wacht
De temp. Loopt s’nachts flink op en wij naderen met goede voortgang St.Maarten. Wat valt er nog te zeggen over het leven aan boord. De jongeren bepalen duidelijk voor een groot deel de atmosfeer aan boord (niets verkeerds aan hoor). Wij ouderen zijn meer van het beschouwende. De zeilhandelingen (zeilen op, zeilen af) verlopen steeds vlotter. Af en toe bereikt ons nieuws uit NL: winkelcentrum Het Loon in Heerlen in oude mijngangen verdwenen, om terstond weer op wonderbaarlijke manier te herrijzen; bejaarde vrouw slaat overvaller met haar rollator KO en er schijnt iets naars met Ajax aan de hand. Het deert ons niet hier midden op de oceaan. Hier geldt nieuws van andere aard: Arie was een week lang zijn voorzetzonnebril kwijt, we hebben ons suf gezocht. Maar gisteren is het voorwerp terug gevonden: verpakt in de binnenkluiver. Bij het hijsen viel hij gewoon aan dek. Verder hebben wij een schaduwkabinet gevormd. Zelfbenoemd Minister President is Jan de Doc. Hij heeft een machtige positie aan boord, beheert de drankbonnen, heeft daardoor een positieve begroting en kan vrijstelling van wacht organiseren. U hoort meer van ons. Vandaag zondag: een eitje bij het ontbijt, wisselen van de wacht en de Versteegens hebben een jarige dochter.
Blog Eendracht 10 december 2011
Bijzondere dag vandaag...
2300 uur boordtijd
Vanmorgen al wakker voordat de porpersoon van de rode wacht mij kwam wekken. Lag meer in het stuurboord hoekje van mijn kooi dan toen ik erin ging, dus het schip lag wat meer op 1 oor. Tevens hoorde ik aan het geluid van het klotsende water langs de romp in mijn hut dat we lekker vaart maakten. Voor het ontbijt nog even op de brug kijken, bijna 10 knopen snelheid en een lekker windje schuin op de bakboord kont. Een mooie zonsopkomst maakte het geheel compleet. Na het ontbijt hebben we de grote Genua verwisseld voor de kleinere binnenkluiver aangezien er nog wat meer wind werd verwacht. Deze bleef echter uit en na een wel heel bijzondere lunch hebben we deze actie weer omgedraaid. Deze bijzondere lunch werd verzorgd door Marijn, Esther, Marjolein en Pauline van de witte wacht. Zij boden aan om pannenkoeken te bakken, deze waren heerlijk! Niets bijzonders tot zover, alleen ze waren letterlijk groen en blauw! De dames hadden nog wat kleurstof gevonden van het marsepein kleien tijdens sinterklaas en hebben ons verrast met een pannenkoek zoals we hem nog nooit gegeten hebben. Na vele grote vraagtekens op ieders gezicht tijdens het uitserveren, heeft toch iedereen er lekker van gegeten ;). Onze laatste 20-24 uurs wacht verliep ook speciaal, Esther gaf dansles op de buitenbrug onder het licht van een volle maan. 3 dansparen naast elkaar, schuifelend, op het zeetje, over de brug terwijl we met een gangetje van 10 knoop over de oceaan glijden. Tsja, zo komt er toch nog variatie in de dagelijkse cadans van het leven aan boord op deze reis van 3 weken alleen maar water om ons heen. De eerste 2 zijn voorbij, nog 1 een week Atlantic te gaan. Vanavond om 2400 uur eerst nog een full-moon party om deze wacht periode van een week samen met schipper Ed af te sluiten, vanaf morgenmiddag gaan we verder in de 4-8 wacht.
Blog Eendracht 9 december 2011
Water overal 22.45 (GMT -2)
Zoals je al zou verwachten zien wij al vele dagen alleen maar water om ons heen. Af en toe verschijnt ergens aan de horizon een stipje, wat dan een ander schip blijkt te zijn. Vandaag heeft water nog een andere dimensie erbij gekregen. Het eerste grote watergevecht is een feit, evenals de eerste tropische stortbui. De kunst van een goed watergevecht is heel subtiel beginnen. Het begint met de vraag van een slokje water, wat daarna uitmond in het leegkiepen van flesjes en elkaar besluipen met de tuinslang. Een gestoei tussen twee personen liep dus uit op een heel nat gevecht tussen de witte wacht leden! Na deze verfrissende activiteit konden wij heerlijk opdrogen in de warme zon en windkrachtje drie. ’s Middags werd het tijd voor de tweede verfrissende douche, de wolken wilden ook meedoen met het gevecht. In no time werd het hele schip schoongespoeld. Gelukkig waren wij de wolken te slim af en konden wij op tijd dekking zoeken. Deze buien zullen wij de komende dagen veel vaker gaan meemaken. Veel liefs namens de witte wacht,
Blog Eendracht 8 december 2011
12.00 (GMT -2) Het water zat er al even aan te komen op de kaart
Het zat er al even aan te komen op de kaart, maar de wind was niet hard genoeg en niet uit de goede richting om op tijd op Sint Maarten aan te komen. Dus gistermiddag rond een uur of 4 was het ‘all hands’ aan dek en zijn we begonnen met de zeilen strijken. Het ging vlot, want om 5 uur mochten we een welverdiend biertje aan de buitenbar komen halen. Na een lekkere maaltijd (we zijn niet anders gewend van onze koks Daan en Arjen) hebben wij als witte wacht besloten een halve wacht te draaien. Dit echter wel onder de voorwaarde dat de mensen die van 8 tot 10 uur wacht liepen wel om 12 uur kwamen ‘evalueren’. Dit resulteerde in een heuse kitchenparty tot in de vroege uurtjes! Schipper Ed maande ons tot stilte maar zelfs hij kon het niet laten om te helpen met de biervoorraad. Vrolijke pyjamabroeken, donkere hoekjes met mensen, harde muziek, duistere drankjes uit bijzondere flessen en vooral eigenlijk gewoon heel veel lol midden op de Atlantic, we konden ons geluk niet op. Maar… het werk gaat door. Na 3, 4 of 5 uurtjes slaap stond de gehele witte wacht om 8 uur ’s ochtends weer klaar. Dit keer om alle zeilen weer te hijsen! We hebben onszelf (of onze katers) weten te overtreffen. Toen we om half 12 weer konden uitpuffen op de buitenbrug besefte we ons pas hoe warm het ondertussen al is in de ochtenduurtjes, richting de 28 graden. Zonnebrandcrème, hoofddeksels, waterflesjes en zelfs de airco binnen wordt nu gewaardeerd. We weten niet hoe lang we onder zeil kunnen blijven, aangezien we nu gemiddeld 7 knopen zouden moeten varen. Het kompas geeft nu echter wel 235° aan, dat is al wel iets meer in de goede richting dan van de week. We komen er wel… Veel liefs voor iedereen thuis!!!!
Blog Bark Europa 11 december 2011
Vertrek uit de Falklands, ouderwetse stijl
11-12-2011 10:00
Vele schepen zijn vergaan of totall loss verklaard op de Falkland Eilanden. Bijvoorbeeld de Great Britain, welke arriveert in mei 1886, na een pak rammel bij Kaap Hoorn. Haar bezaan mast ligt pontificaal tentoongesteld aan het Waterfront. Deze grote romp van hout en staal lag hier bijna honderd jaar, voordat ze met liefde werd teruggehaald naar Bristol in Engeland, waar ze werd gerestaureerd en nu als museum dient.
Of de Lady Elizabeth, een grote ijzeren bark uit 1879, welke Stanley binnen strompelde in 1913 met hout uit Vancouver. Ze raakte Uranie rock en het werd te kostbaar om haar te repareren, ze bleef in Stanley als pakhuis tot in 1943. Ze brak los van haar ankers en belande op het strand in Whalebone Bay ten oosten van Stanley
De kracht van de wind in deze streken moet je niet onderschatten, ze werd ook voor ons gevaarlijk toen in de nacht van vrijdag opzaterdag ons anker begon te krabben in de baai Stanley Harbour.
De rest van die nacht brachten we, veilig achter ons anker, door bij Navy Point, maar om 8 uur ’s ochtends kwamen we terug voor de stad om onze nieuwe gasten welkom te kunnen heetten en ons voor te bereiden om het vertrek naar zee. De inwoners van Stanley vroegen zich al een paar dagen af of we onder zeil zouden vertrekken, dus zo geschiedde het
De 2 ankers werden gehieuwd, zeilen werden gezet zodra het laatste anker los kwam uit de blubber en onze 100 jaar oude witte dame zwenkte gracieus haar boeg naar de uitgang, “de Narrows”. Tegen de tijd dat we de baai van Port William invoeren waren we onder vol tuig hier kregen we een prachtige Maans opgang te zien, het geheel een droomplaatje uit voorbije tijden. Nu trekken we ons kielzog in een Oost-Zuidoostelijke koers, richting South Georgia.
Met een zwaar rollend schip, zijn veel van onze nieuwe gasten slapeloos, door deze voor hen ongebruikelijke bewegingen, enkele zijn daarnaast ook nog zeeziek. De bemanning lijkt er minder last van te ondervinden terwijl ze gewoon hun wachtjes draaien. Een goede 120 mijl in de eerste 18 uur na ons vertrek betekent een mooie start, maar op dit moment is de wind wat afgenomen en wordt het rollen weer erger.
Welterusten
Blog Bark Europa 10 december 2011
Aankomst
10-12-2011 10:00
Een aantal nieuwe gasten kwamen aan boord in Stanley, 17:00 was aanmosteren, we werden begroet met hete thee en cake.
Na een praatje van de kapitein, de veiligheids uitleg en het opbergen van onze bagage, hieuwden we het anker en zetten zeil voor South Georgia. Ik was overweldigd door alle verschillede lijnen, namen en zeilen. Ik weet zeker dat het goed komt na een beetje tijd en oefening. Probeer iedereen zijn naam te onthouden wat al een uitdaging is in dit stadium. Hoewel, om ons te helpen elkaars naam te onthouden heeft de bemanning fotootjes met de namen er onder in het dekhuis opgehangen, een goed referentie punt.
Het weer was prachtig na het zeil zetten, we zeilen voor de wind dus een boel rollen en slingeren, verscheidene mensen hebben hun heerlijke diner geofferd aan Neptuns. Nadat de zon was onder gegaan in het westen rees er een prachtige volle maan in het oosten. Het was spectaculair. Het voelt heerlijk om eindelijk onderweg te zijn aan boord van de Europa.
Blog Eendracht 7 december 2011
07 December 2011
Pauline en Marijn, namens de witte wacht
Tegen half 5 vanmiddag steeg de spanning. Sinterklaas en de hoofdpiet kwamen ons bezoeken met het grote rode boek. Wat zou daar dit jaar in staan? Na een persoonlijke speech van de Sint bleek iedereen erg zoet te zijn geweest en hard gewerkt te hebben. Om dat te belonen werd iedereen voorzien van een lekkere chocoladeletter. Nu we meermaals overstag gaan per dag zijn de blaren niet meer te ontkennen (in ieder geval bij de witte wacht). Vol goede moed staan we elke keer weer klaar op het voordek waar wij ons ontfermen over de genua, de boomfok en het schoenerzeil. Naast deze zeilen hebben we nog wat frustraties over het gaffeltopzeiltje van de schoenermast, deze blijft nog weleens (geregeld) hangen op een heikele stag of andere verdwaalde lijnen. Maar hierdoor laten wij ons niet kisten! (Witte wacht powerrr! ;)) Lieve groetjes aan de trouwe lezers!
Blog Eendracht 7 december
Woensdag 7 december 03.00 uur (lokale tijd Atlantische Oceaan)
Datum 07 December 2011
Auteur Groetjes van de Blauwe Wacht ( Anita)
De Blauwe Wacht moet nageven dat de Witte en de Rode Wacht de laatste dagen veel zeilhandelingen hebben verricht. Maar onze beurt komt zeker nog. De snelheid van de matige 6 knopen met de overstag handelingen hebben wij in deze nacht niet kunnen handhaven. De wind is zeer matig geworden en halen net de 5 knopen maar wij verwachten dat het spoedig beter wordt. Intussen houden wij de slap geslagen lijnen (voor de experts de gaffel control lijnen) handmatig onder controle. Deze lijnen heten nu “hondenlijnen”, en de honden moeten wij regelmatig aan het lijntje uitlaten.
Op de dag , die trouwens prachtig was, werden wij verrast door een ander zeilschip dat 8 mijl van ons vandaan was. En het hoogtepunt was toen dit zeilschip contact met ons zocht en wij een babbeltje met elkaar hebben gemaakt. Aan de stem te horen was het een “Yank” en hun bestemming is St Lucia (in de buurt van Martinique). Daarna heeft de kwartiermeester uitleg gegeven over het overlevingspak. Om dit in de praktijk te tonen heeft de jongste opstapper van de Blauwe Wacht dit pak aangetrokken, uiteraard tot grote hilariteit van iedereen. Maar bij 27C en volle zon was de persoon in kwestie blij dat het pak weer uit kon. Wij gaan nu nog snel voor het einde van de wacht een dekrondje doen en de lijnen controleren inclusief de “hondenlijn”.
Blog Bark Europa 4 december 2011
Vaarwel aan de Roaring Forties
04-12-2011 10:00
Oeps, en dan al die voorspellingen van hoge zeen en huilende winden van m'n mede opvarenden. De slaperige 40ste breedte graden konden echter maar nauwelijks enige aandacht voor ons opbrengen om ook maar een oog te openen of een grommende waarschuwing te laten klinken, terwijl we door hun gebied voeren.
We hadden een paar mooie dagen, snorrend voort zeilend met een mooie staartwind, maar de laatste paar dagen is er nauwelijks een zuchtje wind te voelen, en het enige wat er "Roaring" was, waren de motoren van de EUROPA.
De bemanning heeft ondertussen zijn voordeel gedaan met het kalme weer om de EUROPA zeeklaar te maken voor de "Furious Fifties" en de "Screaming Sixties". Alle lijzeilspieren en de bijbehorende lijnen zijn uit het tuig te verwijderd, daar die op deze hoge breedtes niet meer echt gewenst zijn. Ook wat extra onderhoud aan het tuig en de grote buitenkluiver werd verruild voor een kleiner zusje.
Als dan de mist onze wereld verkleind tot een paar honderd meter, valt er eigenlijk weinig anders meer te doen dan te kijken naar de hemel surfende capriolen van stormvogels en albatrossen of naar de dartele boeggolf kunsten van de dolfijnen.
Terwijl we nippen aan onze warme drankjes en ons afvragen wat voor heerlijke lekkernijen het kombuis vandaag weer voor ins in petto heeft........
Blog Eendracht 4 december 2011
Auteur Groetje, Namens de witte wacht, Berend
FINAL TECLA LOG / 9 SEPTEMBER 2011
De races zijn voorbij, net als de boord computer! Geen live logboek verslagen meer vanaf het schip. Na de finish van de culture regatta en de sail out parade, heeft het schip koers gezet naar Halmstad. Aan boord zijn maar twee gasten, maar dat is wel een stel, dat net getrouwd is! Een huwelijksreis! De eerste stop was Bornholm, een mooi eiland, geliefd bij veel toeristen en dat was al van verre te zien, lange rijen met touringcars. Een groot Volendam gehalte dus. Een kleine crew en windkracht 7 tot 8 Bft op de kop, maakte de beslissing een dag te gaan genieten van het eiland, niet moeilijk. Nu is de kleine crew op weg naar Halmstad, de stad waar de vorige race eindigde. Hier hoopt de bemanning de ex trainees van de Tall Ship Races 2011 weer te ontmoeten, dus aan alle Zweedse mensen die mee gevaren hebben tijdens de race en natuurlijk ook de liaison officers etc. verspreid het nieuws, de Tecla bezoekt Halmstad en hoopt velen weer te ontmoeten die dit race seizoen tot een succes hebben gemaakt!
TECLA LOG 30 AUGUSTUS
TECLA LOG / 58'59.7N 022'07.5E 16:47 UTC 29-08-2011
The race has started! And a bumpy start it was! The waves and changing wind De race is van start gegaan! En wat een hobbelige start! De golven en de veranderlijke wind maakten het begin wat oncomfortabel, het ene moment hadden we buien met windkracht 6 en vlak daarna lagen we te hobbelen met een krachtje 3bf. In de middag is de wind wat stabieler geworden, 5bf en soms een beetje meer.
Als start van onze reis is het voor de nieuwe groep een beetje wennen op dit onvriendelijke zeetje. Veel zijn ziek, maar ze blijven helpen waar ze kunnen! Na het avondeten zijn we overstag gegaan om wat meer west te maken, we konden Estland bijna aanraken!
TECLA LOG - Vertrek uit Turku
Gisteren zijn wij rond 15:00 lokale tijd van start gegaan in de sail parade. De Archipelago waar Turku in ligt bestaat uit een groot gebied met duizende eilanden. Het werd al snel donker toen wij onderweg naar buiten waren en in plaats van een anker plaats te zoeken hebben wij ervoor gekozen naast de Shtandart langzij te gaan voor een korte nachtrust. We lagen rond 20:30 en niet lang daarna lagen we op bed. Om 03:00 zijn we weer van start gegaan, het is nu ongeveer 06:00 en we hebben nog iets minder dan 18 NM te gaan naar de start. De start van de tweede race zal om 09:00 zijn. De wind is SW kracht 6bf.
TECLA LOG 58'33.5N 018'55.5E 15:38 UTC 24-08-2011
De race is geeindigd. Eindelijk hebben we wind.. maar nu is de race voorbij. We zijn 2de in onze klasse en 7de overall. Het laatste stuk van de race hebben we in de buurt van de Kruzenshtern, Brabander en 4 oceans dream door gebracht, een hele mooie nacht zeilen! We hadden variabele wind zowel in richting als kracht en we zijn op zee gefinished vanmorgen om 8:30 board tijd.
TECLA LOG / 57'13.6N 18'01.3E 15:57 UTC 23-08-2011
We drijven.. en vannacht lagen we ook te drijven.. en helaas voor ons heeft het voorste gedeelte van de vloot wel wind terwijl wij met 0,8 knopen naar het tweede waypoint toe. Vannacht kregen wij rond 03:00 uur boord tijd weer wat wind uit het noord westen, een heel klein briesje. Hopelijk komt vanavond de wind iets eerder.
Het weer was geweldig mooi vandaag! We hebben onze tijd gevuld met met overstag gaan, het bezaanstopzeil weer zetten, zonnen en de posities van de vloot in kaart brengen. Vannacht kwam de wind terug na wat offers aan de wind goden, misschien moeten we dat nu ook maar doen.
TECLA LOG / 56'35.7N 18'05.2E 16:40 UTC 22-08-2011
MORGENSTER LOG/ 04/08/2011
Hello!
At Tuesday night at 23 o'clock, we unfortunately had to give up the race and
put on the engine. That was because we had been sailing around the same spot
for about 24 hours. But the whole thing has been very interesting and we
learned very much!
Other than sailing the beautiful vessel Morgenster we also had for example
man over board drills and life jacket drills in completely darkness.
We will miss Morgenster, but we will miss the wonderful crew even more!
Especially Joost and his great toasts! And his flip-flops of course.
That's it for now! Goodbye!
Elin Naverstedt, Sofie Rane, Dennis Nilsson
LORD NELSON LOG / 05/08/2011
Welcome to Amsterdam!
We arrived in Amsterdam at around 16:00 hours yesterday, after a lovely ride up the canal from Ijmuiden. We had lunch on deck and watched from the ship as we headed up the North Sea canal. Some of the crew are from the Netherlands and were lucky enough to have their family visit the ship. It was nice to meet the families and show them around and try to explain what living at sea is like. This also meant that some of the crew had fresh new clothes brought to them and they could hand their washing over to their parents. It is hard to describe to those that have not been on board at sea what is is like, so we tried to show them how things change whilst we are at sea.
We all went out as crew last night into the centre of the city and had a good look round. Amsterdam is absolutely beautiful at night. The city is lit up and looks amazing, there is a real buzz in Amsterdam, and it has a great atmosphere.
As there are a number of Irish crew onboard we chose to head to an Irish bar first and made or way around the city from there.
Amsterdam is famous for its red light district and myself and a number of the others wanted to see this. We were lucky enough to have someone that was fromAmsterdam with us to help us around and make sure that we stayed in safe areas of the city so that we weren’t in any dangerous places or areas.
A lot of the crew commented on the strange feeling of swaying whilst ashore. Although we were sat down at a table or stood still we still felt as though we were at sea and moving. This is a very bizarre feeling and I guess it will last a few days after we get home from sea too.
Later today I am planning on going to see Anne Frank’s house as this is something that we learn a lot about as children at school in Britain and her diary was one of the first books that I read as a child. I am looking forward to visiting the city properly today and taking some photos.
At some point tomorrow morning we leave Amsterdam, head down the canal and out back to sea to visit Bruges in Belgium. I am really looking forward to this as this is a place on my ‘list’ that I have always wanted to visit.
I am currently sat in the bar surrounded by people from all over Europe. There are guitars being played and people are singing along to them. There is a great atmosphere onboard and everyone is getting along great. It is going to be difficult to say goodbye in a weeks time. Living so closely for a week has brought us together and I think I have made friends for life.
Finally, thank you Amsterdam for such a lovely visit.
Laura Bell
BARK EUROPA LOG/ 08/08/2011
Blue Watch 1st Day Update: Europa 11
TECLA LOG / 09/08/2011
De Tall Ships Races 2011 zijn ten einde gekomen in Halmstad. De Tecla heeft
in de laatste race de 3de plek in haar klasse gewonnen en is 11de overall
geworden. Over alle races genomen zijn we 3de geworden! Het laatste stuk
naar Halmstad toe hebben we helaas op de motor moeten doen. De wind nam
behoorlijk toe en kwam recht van voren, we hebben nog een hobbelig laatste
stukje gehad met vervelende korte golven. Het festival in Halmstad was goed
georganiseerd. Maar terug kijkend naar de hele Tall Ships Race is de hele
Tecla bemanning het erover eens dat Lerwick de beste en meest memorabele
haven was. Ondanks alle regen en wind!
We zijn nu onderweg naar Rostock voor het Hanse sail festival. We hebben
maar een kleine bezetting aan boord, in totaal zijn we met zn 6en.
Gisteravond zijn we ten anker gegaan in een baai van het eiland Veaderoe. Na
het avond eten hebben we gezamelijk een fimpje gekeken, nadat we de hele dag
in de regen, en omringt door onweer, hadden gestaan. Vannacht zeilen we door
naar Rostock waar wij morgen in de vroege middag aan hopen te komen. En
daarna.... dan gaan we naar Klaipeda voor de Culture 2011 Tall Ships
Regatta!
TECLA LOG / 54'36.0N 12'35.8E 16:37 UTC 15-08-2011
Na 4 dagen dagtochten varen tijden een festival zijn we nu dan weer onderweg. Tussen 11 en 14 augustus hebben we dagtochten gevaren tijdens het Hanse Sail Rostock water festival. De eerste twee dagen waren erg nat, tussen de buien door was alleen maar meer regen. Maar zaterdag was een hele mooie dag! We hadden een DJ en piraten aan boord die er een echt feest van wisten te maken, met als perfecte afsluiter vuurwerk vanaf de pier. Dit was onze eerste keer varen met en DJ, we hebben zoveel lol gehad met dansen en rond springen dat ik er spierpijn van heb!
Jan en Jannette waren tijdens het festival aan boord en hadden Nyske mee genomen. Het was heel fijn weer even als familie aan boord te zijn en heel verdrietig om vanmorgen weer afscheid van hen te moeten nemen. Wij waren trossen los om 10 over 12 en onderweg naar zee terwijl zij met de auto terug naar huis gingen. Klaipeda is onze volgende bestemming, de beginhaven van de Culture 2011 Tall Ships Regatta! We moeten er op donderdag zijn, ondertussen zijn we de Baltic aan het verkennen aangezien we hier nog nooit geweest zijn!
TECLA LOG / 55'30.9N 017'13.6E 16:41 UTC 17-08-2011
Gisteren zijn wij gestopt op het eiland Christiansoe, een klein eiland naast het Deense Bornholm. We zijn eerst voor anker gegaan om te zwemmen en toen om 16:30 de laatste veerboot vertrok mochten wij in de haven op zijn plek liggen. Een geweldig mooi plekje! We zijn allemaal voor een wandeling over het eiland gegaan, wat heel erg mooi bleek te zijn. In de pilot staat de eilanden in het engels beschreven als volgt: "When God had finished creating Scandinavia, He was left with a little of the Best. He flung it into the Baltic giving rise to Bornholm" of zo gaat de legende. Het was inderdaad mooi, maar mooier dan de Noorse fjorden of het Limfjord, dat weet ik niet.
TECLA LOG 55'58.3N 020'51.9E 17:22 utc 21-08-2011
After a very windy and wet festival in Klaipeda, we have started the Culture 2011 Tall Ships Regatta, race 1! We have a small fleet of 27 ships and 6 of them are in our class, class B. We are heading for Turku, rounding a few waypoints that will lead us around the west side of Gotland.
The weather is good, but there is hardly any wind.. The waves that have formed through the last few days are still there, which makes it a bumpy Na een winderig en nat festival in Klaipeda, zijn we van start gegaan met de Culture 2011 Tall Ships Regatta, race 1! We hebben een kleine vloot van 27 schepen, met 6 schepen in onze klasse, de B klasse. We zijn onderweg naar Turku en zullen daarbij een aantal waypoints ronden die ons langs de west kant van Gotland zullen leiden.
Het weer is goed, zon! Maar er is weer eens weinig wind.. En na de storm van de afgelopen dagen staan er nog behoorlijk wat golven die het weer eens een hobbelig geheel maken! Onze trainees bestaan uit 10 mensen uit Litouwen en 6 uit Finland en de meesten zijn in de handen gevallen van zeeziekte. Een aantal zijn alweer hersteld na het eten, hopelijk voelen meer zich goed na een goede nacht rust. Onze snelheid is inmiddels gezakt tot 0,5 knopen..
BARK EUROPA HALMSTAD - HARLINGEN
Aangekomen in Halmstadt, zagen we overal al borden die ons leidden naar de vele tallships die allemaal in de haven lagen te pronken. Daaromheen waren er allemaal verschillende kraampjes met vanalles en nogwat, zelfs promotiemateriaal van Nintendo, een paar podia en verscheidene attracties, alles was er behalve publiek....
Na even rondgelopen te hebben vonden we de 'Europa' en een medelandgenoot waar we al eerder kennis mee hadden gemaakt bij een bijeenkomst van de Nederlandse trainees die meegingen zeilen. We konden pas om 17.00 uur inschepen en hadden dus nog ruim 2 uur de tijd om nog even rond te kijken na we onze bagage aan boord hadden gezet. Nog even mijn ouders uitzwaaien en aan boord. Die dag hebben we nog niet gezeild, maar wel kennis gemaakt met iedereen.
We worden die ochtend vroeg gewekt, een snel ontbijt en we vertrekken al snel. Het was een zonnige dag, wind en golven waren er in overvloed. Al zeilend werd ons uitgelegd hoe we het schip varende moesten houden en hoe het "watch schema" inelkaar zat: de groep van 48 trainees werden onderverdeeld in 3 "watches", watch red, white, en blue. Elke watch moest 8 uur per dag wachtlopen, dat houdt in: zeilen hijsen of opdoeken, op lookout, schoonmaken of achter het stuurwiel. Dus red-watch begon van 12.00 tot 4.00 uur, dan was white-watch van 4.00 tot 8.00 uur en blue-watch van 8.00 tot 12.00 uur enzovoort.
De volgende dag brak er een storm los en er klonken 3 bellen, dat betekend all hands on deck. Dus iedereen met duffe koppen hun cabine’s uit gestrompeld, moeite doen om rechtop te blijven staan door de heen en weer slingerende boot. Op het dek aangekomen kwam ik erachter dat ik niet de enige was met T-shirt en korte broek, en storm was er zeker. Veel mensen in paniek rennend van touw naar touw, CHAOS!
De storm hield aan voor ongeveer een week, maar verder zonder problemen. Onze eerste stop was in Hamburg, waar we verwelkomt werden door een groot aantal mensen. Daar zijn we naar het Maritiem museum geweest, een rondleiding door de stad, en s’ avonds met z'n allen op stap en de volgende ochtend er om half 7 weer uit om de crew te helpen met vanalles en nogwat. Die middag hadden we wat vrije tijd en konden we even rondlopen door Hamburg, en die avond weer op stap.
De volgende ochtend werden we om half 6 gewekt om ons klaar te maken voor vertrek. Weer door naar Cuxhaben. In Cuxhaben aangekomen hadden we eerst een touwtrek kampioenschap en die avond met z'n allen een ‘Europees songfestival’, elk land deed mee en Harlingen telde ook als een apart land en eindigde op de 3e plaats, op nummer 2 stond Denemarken, en Portugal was eerste. Het was een super gezellige avond. Het enige minpunt was dat we de volgende ochtend weer veel te vroeg eruit moesten om weer verder te gaan. Weer door naar Harlingen!
Na nog een paar dagen op zee met weinig wind en aardig wat zon. En daar zagen we eindelijk de Nederlandse eilanden opdoemen in de horizon. Nog een nachtje voor anker om te wachten op het getijde, en dan de rustige Waddenzee op en relax zeilend naar huis. Ik heb erg van de reis genoten, bedank hierbij Sail Harlingen voor het mogelijk maken van deze unieke trip en zie uit naar 2014 als de Tall Ships Harlingen komen bezoeken.
EENDRACHT LOG / 2 Augustus 2011
On Saturday we left Stavanger for the last part of The Tall Ships Races and the finishing in Halmstad. The sun was shining and a lot of smaller boats followed us out thru the fjord towards the starting line. On the way out the three watch-teams set up their positions and we practiced some tacking to be ready for the race. The start went well but unfortunately the wind wasn’t as strong as we could have wished for. But we still had a race to win, so no time for complaining! We hoisted all the sails, including the top sails and the light wind genua, and set course on the first check-point. The race started at six o’clock in the evening and after that it was time for us, the trainees, to get on our first night watch. Some of us had been sailing before and some not, but no matter how much experience you have it is always a special feeling to sail in the compact darkness and then be watching a beautiful sunrise at the horizon. After some well needed sleep we woke up to a new day of racing. Unluckily who ever is in charge for the wind made a pretty bad job. During Sunday the wind was decreasing and changed direction many times, witch made it difficult to stay on course and the speed was less than one knot. By night the wind came back and for a couple of hours we did nine knots. But as the wind was changing direction a lot it was nine knots in a circle back towards Norway…
Monday started really promising with sunshine and a relatively stabile wind. The following night we set a new speed record for this week, 11.23 knots! But the luck didn’t stay for long. The direction of the wind was south/south-east and the sick-sacking took us too slowly towards the finish line. Even though we made good speed we slowly realized that with that direction it would be impossible to reach Halmstad before the deadline at Thursday lunch. Many ships had already given up, and at midnight between Tuesday and Wednesday we did so too. It wasn’t with a smile on our faces we took down all the sails and started the engine, but we all knew that it was necessary to get in time to the last port of the competition. After a night by engine the wind has changed and we are now once again a sailing vessel, but with a very tight schedule.
TECLA LOG / 57'15.8N 008'20.4E 17:03 UTC 03-08-2011
GULDEN LEEUW LOG / 3 Augustus 2011
The day began with a beautiful red sunrise and playing dolphins. All of the crew began to look tired but everybody did their best to keep the spirits up. Everythiing went well with the sailing but because of the wind direction we unfortunately didnt make it to the end line. At 14.00 (boardtime) all the ships of class A finished. After the finish we started up the engine and took down the saiils. We have set course to aiimi towards the Skagerak
TECLA LOG / 57'48.6N 011'07.2E 16:45 UTC 04-08-2011
Na nog een geweldige nacht zeilen, varen we nu onder zeil en motor. De wind is zuid oost en we moeten nog 90 mijl naar Halmstad. Vanmiddag minderde de wind en ook al wilden we het zeilen af maken, om op tijd in Halmstad te zijn, moesten we toch even de motor starten. Kruisend zouden we er pas morgen nacht aankomen, 12 uur te laat.. Maar voordat we de motor starten hebben we eerst nog even GEZWOMMEN! We zijn bij-gaan-liggen met alle zeilen op, fok aan de loefzijde en roer aan boord en zodoende bijna stil liggend in het water. Bijna de hele bemanning heeft zich aan een sprong in het water gewaagd, echt koud was het niet. Maar toen de zon achter de wolken verdween kwam iedereen weer aan boord en zijn we verder gegaan. Onze eerste dag met een echt zomer gevoel!
THALASSA LOG / De laatste uurtjes op zee.....
Rond 8 uur was het dek weer opgeruimd en waren de borden en glazen weer zeilproof opgeborgen. We hebben een stukje langs de kust gemoterd en zijn daarna zeilend verder gegaan. Er stond eindelijk eens wat wind (windkracht 5)! Dit zorgde ervoor dat het schip lekker scheef ging en er zo nu en dan zelfs water in het gangboord liep. Oftewel, de perfecte situatie om twister te spelen! Met verschillende kleuren papier hebben we op het middendek een speelveld gemaakt en zijn we met een klein groepje begonnen met het spel. Dit zag er erg grappig uit en al snel zat de hele groep op het dek en deed enthousiast mee. Het was geen overbodige luxe dat er een rij mensen tegen de reling stonden om de spelers op te vangen want regelmatig rolden ze het veld uit. Na een uurtje werd het donker en vond de schipper het te gevaarlijk worden. We mochten alleen nog aan de hoge kant komen als we buiten waren en niet meer alleen over het dek. Binnen ging het experimenteren met de mogelijkheden van een scheef hangend schip door. ‘ Kijk ik spring alleen omhoog!’ Maar toch kwam deze persoon aan de andere kant van het schip weer neer, met plastic zakken naar beneden glijden was ook een favoriete bezigheid. Naast de positieve kanten van dit lekkere windje was het ook weer tijd voor een aantal zeezieken, vooral ons Zweedse vrienden hadden hier last van aangezien ze alleen nog maar rustig weer hadden meegemaakt. Gelukkig is iedereen nu weer fit.
Vanacht hadden wij mazzel met onze wacht, tijdens deze 4 uur hadden we 2 keer het ‘ all hands on deck’ sein. De eerste keer moesten we overstag en de tweede keer moesten de zeilen gestreken worden . (Dit gebeurt hier trouwens niet met een strijkijzer.... haha) Bij dit strijken van de zeilen hadden we weer een nieuw element dat we nog maar weinig hadden meegemaakt op zee... Het regende wel erg hard... Iedereen ging na deze werkzaamheden dan ook als een verzopen kat weer het nest in. Wij moeten nu de mast nog even in en gaan dan een feestje vieren!
Tsjippie Visser, Berlikum en Jehanne Prins, Warns.
THALASSA LOG/ 03/08/2011
Of ik even mag vissen, nou ja we zijn een wedstrijd aan het doen en
vissen kost snelheid… toch voor elkaar gekregen, yes. Ik gooi een
hengel uit, en zit vast, of toch niet, gelijk drie makreel, yeah. Snel
weer uitgooien en ja hoor nog een keer beet, dit belooft nog wat.
Twee aan’t vissen, twee halen de makreel van de haak en vier man aan’t
fileren, het lijkt wel een visfabriek. Uiteindelijk hebben we 180
makreel gevangen, ‘s avonds gelijk makreel op tafel. Een dubbele
schaal in de oven, de bovenschaal met gaatjes. Onderin de schaal
gesneden uitjes, knoflook, citroen, tijm, een scheut water en een
halve fles witte wijn. Boven in de schaal de makreel, een kwartiertje
de over in op zo’n 160 *C. Super lekker, een echte aanrader!
De wedstrijd
Stavanger – Halmstad
Zondag 18:00 tot Woensdag 14:00
Na een spannende start, zeilen we richting het eerste waypoint. De
wind neemt al snel af, dat wordt een rustig nachtje. Alle Tall Ship’s
liggen bij elkaar te dobberen, 1,5 kn is een top snelheid. Wel een
prachtig gezicht zo al die schepen om je heen. Er is op een gegeven
ogenblik zelfs zo weinig wind dat een grapjas de verkeerde kant op
drijft.
We staan om 4 uur UTC op om wacht te lopen, dat is de tijd op zee, het
is dan in Harlingen 6 uur ‘s ochtends. Het is een rustige wacht, een
mooie gelegenheid om lekker chill achter het roer te staan. ‘s Middags
is het tijd voor Crazy Fishing Time.
Dinsdag verloopt ook rustig, om de zoveel uren gaan we overstag. Dit
gaat steeds sneller, de Zweden hebben ook aardig door hoe het met al
die touwtjes werkt.
Woensdag worden we om 03:45 met ‘All hands on deck’ gewekt, perfect
want mijn wacht begint om 04:00. We gaan overstag, daarna zetten we de
vlieger bij, maar niet zo eentje die je op het strand gebruikt. Om
half 5 neem ik het roer over en zeil met 6 knopen richting de kust van
Noorwegen. Om 06:15 geven we onze coordinaten door aan Race Control.
Om 8 uur krijgen we te horen dat de wedstrijd tot 12 uur is, dan wordt
gekeken tot hoever we zijn gekomen. Nog even het laatste stukje
knallen dus. Helaas moeten we ‘s middags de motor starten, we varen
richting Halmstad.
De Tall Ship’s Races zijn echt geweldig om mee te maken. We hebben een
leuke groep en een gezellige bemanning. Er gebeurt van alles, van
zeilen tot feestvieren, super tof. Ik wil daarom iedereen bedanken die
dit voor ons hebben mogelijk gemaakt, geweldig! And ‘See you in
Harlingen’ 2014!!!
Mathijs van de Kamp, Arum
Lieve luisteraars, hier spreekt de Thalassa-mentor weer! Vanmiddag was
aardig hectisch, maar maak jullie geen zorgen, we zijn weer vrienden!
Er was enige verwarring over de blog die onze twee Zweedse reporters
schrijven. In de warrige staat die een aantal dagen op zee van een
mens maakt, werd er wat negatiefs geschreven. Gelukkig zijn nu alle
emoties uitgepraat en zijn we ALL TOGETHER NOW! (ons lijflied…) Het is
een gezellige drukte in de salon, waar de Zweden, Belg, Friezen en
Nederlanders muzieksmaken, dropjes en kaartspellen uitwisselen. Jammer
dat het tot zo’n botsing moest komen, maar het belangrijkste is dat
het nu weer uitermate gezellig is aan boord.
We zijn op aardige snelheid aan het motoren, zodat we op tijd bij
Halmstad zijn. Zo blijft er misschien wel tijd over om te zwemmen of
een andere fijne pauze te nemen. De Zweden zijn druk aan het
brainstormen over de hoogtepunten van Halmstad, die ze ons straks
kunnen laten zien. Ook het fanatisme voor de sportactiviteiten is weer
opgelaaid: zullen we voetballen, handballen of zelfs allebei? Ik zal
jullie niet verder jaloers maken door uit te wijden over de
kookkunsten van onze Jelle, of de gekke situaties die nog steeds
ontstaat door het Gotcha!-spel.
Goede wacht, goedenacht!
Log 022.08.2011, gulden leeuw
TOMIDI LOG RACE 3 STAVANGER - HALMSTAD
Race 3: Stavanger - Halmstad
Na een lange reis was ik aangekomen in Stavanger (Noorwegen). Ik was de eerste van de 13 bemanningsleden. Na een tijdje begonnen de andere ook aan te komen. Wanneer de volledige crew er was kregen we een rondleiding op de boot en kregen we uitleg over hoe alles aan boord werkte en wat waarvoor diende. Nu kon de Race beginnen. De race van Stavanger (Noorwegen) naar Halmstad (Zweden). Tijdens de Sailparade hadden we een goed windje welke ons tijdens de race soms in de steek liet. Voor de start werden de laatste klusjes gedaan en werd de tactiek voor de race uitgelegd. De start verliep volgens plan en Tomidi was de eerste van Class D over de startlijn. Dirk had weer eens de juiste tactiek gekozen. Met een bemanning van 5 Belgen (Dirk, Tom, Ken, Idris en Ik) 4 zweden (Lisa, Hedvig, Anders en Joakim) 2 Noren (Jarle en Anders) en tot slot 2 Britse (Penny en Sophie) waren we op weg naar waypoint 1. De wind was goed maar viel op dag 2 compleet weg. De windsnelheid op onze meters waren tussen de 0,0 Kn en 3,0 Kn. Met zo’n wind ga je dus vooruit met een snelheid van ongeveer 0,6 Kn. Het was dus echt goed weer voor toeristen en slecht weer voor een race. Tomidi was nu op de 5de plaatse in Class D met als grote concurrent GIGI. We vonden het een domme naam om tegen te verliezen. Daarom.
De wachten werden verdeeld door de meisjes. Het was altijd 4 uur op en 4 uur af. Van 12:00 – 20:00 was het een gezamenlijke wacht. Wie wou slapen die sliep en wie wou sturen die stuurde. Dit hadden we gedaan om elkaar ook eens te zien in de dag en niet enkel 5 minuutjes om elkaar wakker te maken. Maar ja, wat moet je doen op een boot als het windstil is? De zeilen trimmen? Ze vielen altijd in dus dat ging niet. Met 2 sturen was ook overbodig want je kon met je voeten sturen. Tja dan blijft er niet veel over dan een short en T-shirt aan te doen en een beetje rusten op dek. Of kijken hoe meeuwen rapper zwemmen dan ons… maar ondanks dat lachten we heel de dag en zelfs heel de nacht.
We naderden het einde Race 3. Tomidi was nu op de 4de plaats en Gigi was te zien aan de horizon. Dus een podiumplaats was bijna binnen. Die Nacht liepen we nog 9 knopen over de grond en in de ochtend en middag was het weer zover. De wind liet ons weer in de steek. We liepen nog steeds tegen een snelheid van 5 Kn. Gigi kwam steeds dichter bij en de finish ook. Dirk begon weer met een plan om Gigi te pakken. Hij had het plan om een spinakker op te zetten. Dat plan werkte ook. Gigi was verslagen. We zagen hem traag maar zeker ook bakboord voorbij gaan. En juist op tijd ook. Nog geen 15 minuten ndat Tomidi is gefinished hoorden we Gigi zijn tijd doorgeven. Tomidi was 3de in Class D.
De Race was afgelopen en we hadden nu wel dringend eten nodig. Het brood was op en het vloeibaar voedsel (bier voor de skipper) was ook aan het opgeraken. We hebben toen beslist om naar Skagen (Denemarken) te gaan. Daar aangekomen zijn we met heel de crew iets gaan eten en zijn we gaan slapen. De volgende ochtend zijn we naar de winkel gegaan voor brood en natuurlijk bier. We vertrokken nu naar Halmstad.
De haven van Halmstad was in zicht. Ons doel was bereikt. In Totaal heeft Tomidi 5 trofeeën gewonnen, was de snelste boot van heel de vloot over heel de TSR en was Tomidi 1ste in Class D in corrected Time over heel de TSR. De naam Tomidi was weer op de kaart gebracht door de crew en natuurlijk ook de tactiek van de skipper Dirk heeft daartoe geholpen. Proficiat aan Dirk en Tom.
Robin Thollembeek
TECLA LOG / 57'47.2N 006'15.2E 16:41 UTC 02-08-2011
Zuid, zuid oost, zuid zuid west, zuid zuid oost.. 3 knopen, 4 knopen, 6, 7, 8, 3, 5, 7 knopen wind.. en daar gaat de Tecla! We hebben een drukke nacht en dag achter de rug, overstag, afvallen, oploeven en iedereen in proberen te halen. We hebben vannacht wel een aantal goede slagen gemaakt, maar in het klassement zijn wij nog steeds 4 in onze klasse en 13 overall. Er wordt gepraat over finishen op zee zodat we optijd in de haven kunnen zijn. Dat zou voor ons niet gunstig zijn, aangezien we weer liggen te drijven.. De groep werkt hard, maar in stilte hopen we allemaal op meer wind!
BARK EUROPA LOG/ 27/07/2011
By Matthew Maples
THALASSA LOG/ 25-27/07/2011
Maandag 25 juli
Dinsdag 26 juli
Tweede avond wacht van 00:00 tot 04:00 op 27 juli,
Woensdag 27 juli
Woensdag 27 juli 0.30 uur
MORGENSTER LOG / 26/07/2011
The race started 25.07 from Lerwick. Right before we left the harbor for
training we could see a seal. When we got out of the harbor everyone was
ready for the race to start, we prepared the ship before the start. We
started trimming the sails and tried to get most possible out of the wind.
The next shifts consisted of getting the most possible out of the sails and
adjust the sails, so we could come to Stavanger as fast as possible. The
shifts continued with trimming the sails and watching out until we could see
land, and we were closing up to the finish line. We had Sorlandet right next
to us in the last miles so it got very intense, but we were a bit in front
of them. After the finish we continued a bit further before we took down the
sails and stoped.
From my view it was a nice experience and it was very fun. I think I was
lucky with my shift since I got from 08-12 and 20-00, so I did not have to
wake up in the middle of night.
(Anders)
GULDEN LEEUW LOG / 25.07.2011
Helle Daling Nannestad and Johanna Sanne
The morning started with breakfast at 8.30 am and after we started
preparing the ship for the race. We had to make sure our clothes, the
dishes, the tables and so on were safe and couldnt fall down during
the trip. Then we left the harbour - it was a big moment to see all
the other ships who left the harbour at the same time. There were
lots of people who gathered to wave goodbye and we played Shetland
fiddle music and danced because we were exited. As we left we had to
race the sails and everyone was needed their power to pull the ropes.
The race started at 5 pm outside the harbour entrance. To get the
best posision at the start, all sail trauinees were on watch to
improve the sails when it was needed. Now we got to experience the
movement of the waves - Some felt it more than other, and two of us
got seasick.
As for me, Johanna, unfortunately I was sick. I felt ill a short time
after the start line. The best thing is to go outside and look at the
horrizon and I didnt....so i pucked.... But the crew was so nice and
tried everything to make me fell better. Normally I would have been
on watch after dinner, but i was allowed to sleep. Sleeping is very
helpful. At 1.00 am, I had my first watch and luckly I felt better
again.
Because we are only a few trainees on the ship, we have just two
groups. This means we have to work for three hours and then sleep for
three hours during the night watches. In the day we work for six
hours. This means also a longer rest after the watch.
Other activities are helping to prepare breakfast, lunch and dinner
and also cleaning up everywhere inside the boat. On the deck, we tidy
up by coiling the ropes, we steer the boat on the wheel. We keep the
ships log every hour and we do a lot of pulling ropes together.
During the days we have learnt that sailing this boat means teamwork.
We need everyone to need hard at all the watches and everyone must
contribute equally.
TECLA LOG / 26.07.2011
The anatomy of grey, 59*10.5N 004*34.6E
Grijs. Als een lichaam dat ons omgeeft, waren wij ons varende door de grijze massa van Shetland naar Stavanger. Hoewel het een understatement is om de start van de race slechts spectaculair te noemen -we konden de stuurboordzijde van de Constantia zo goed als aanraken- verkleuren de eerste gezichten al snel naar de grijsheid van de zee en van de lucht; zeeziekte. Al hoewel er 7 man van de Amsterdamse Zeevaartschool aan boord zijn, blijkt al snel dat de zee zich niet laat vatten in boeken, ook zij moeten het vergelden. Grijze gezichten verplaatsen zich over het dek. Wat kleur brengt in deze grijze wereld is het enthousiasme van Jet en Gijs over onze positie in de race. Het prachtige gezicht van de andere Tall Ships die met vol tuig varen maar toch niet onze snelheid kunnen bijbenen, lijkt na de nacht ook verlichting de brengen in de grijze gezichten van de zeezieken. Zoals nu de zon zijn eerste wegen begint te vinden door de wolkenmassa naar het zeeoppervlak, zo begint er ook een eind te komen aan het alomvattende grijze lichaam, dat ons omvatte. Het eerste land is in zicht. Wij hopen dat zo ook het grijze Shetland ingeruild zal worden voor een kleurrijk Stavanger.
TECLA LOG / 25.07.2011
59'57.9N 000'33.8W
We zijn van start gegaan met race 2 van de Tall Ships Races 2011. Het was
een geweldige start! En nu zeilen we heerlijk! Na het uitstellen van de race
voor 24 uur door sterke wind staan er nu nog steeds behoorlijk wat golven,
maar de wind is genoeg om alsnog een mooie snelheid van 8,2 vol te houden.
We hebben alle zeilen bij staan en proberen onze koppositie verkregen
tijdens de start vol te houden/
Vandaag was Colin onze Liaison officer mee tijdens de sail out, hij heeft
ons geweldig geholpen tijdens het festival en het was fijn hem aan boord te
hebben! Nogmaals bedankt Colin!
En iedereen bedankt voor de verjaardagswensen deze week. Ik heb een hele
leuke dag gehad in Lerwick!
Jet
MORGENSTER LOG / 26/07/2011
Om bord Morgenster er det fire medseilere sendt fra Stavanger-regionen. Vi
er alle ungdom mellom 15 til 21 aar, Med varierende seilerfaring. Vi kom
ombord i Lerwic paa Shetland den 23 Juli. Vi ble godt motatt av det
Nederlandske crewet og ikke minst de andre medseilerene der de fleste er
Franske eller Nederlandske. I havnen var det fult av skip, og det spesielle
var at samtelige skip flagget paa halvt stang og defleste baatene hadde
Norske falg ved siden av deres nasjonal falg, pluss GB/Shetland. En
minnesermoni for Nordmenn og spesielt medseliere ble holdt paa Statsraad
Lehmkuhl
Ombord er vi totalt 41 og Morgenster er et klasse A skip og er rigget til en
Brig. Selve skipet er relativt nybygget og det ses baade paa skipet og ikke
minst interióret. Vaktsystmet som bli brukt er et 4, 8 system altsaa 4 timer
paa vakt og 8 timer fri. Skipet har et veldig godt miljo men spraak kan fort
bli et problem. Spesielt at ikke alle kan Fransk. Men de er veldig hyggelige
og det er en opplevelse aa vaere ombord. Skipet er veldig kjekt aa seile og
de Nerdelandske skipene har generelt et veldig godt rykte paa seg. Livet
ombord er noe du blir fort vant til, men er ikke uten vanskeligheter. Det er
en omstilling aa dele saa liten plass med saa mange. Det er noe du fort vant
til. Akkurat naa skal jeg snart av vakt aa glder meg litt til aa sove en
time eller to aa faa seg litt mat.
Etter vi fikk beskjed om utsetelsen paa racet fikk vi litt bedre tid til aa
utforske havnen og baaten med en utseling den 25. Juli kl 11 folgt av Race
start kl 6 fikk vi provd skipet og gjort flere manovrer. For vi la kursen
mot Stavanger. For et saanet skip som Morenster er mye vind viktig. Det
mangler vi akkurat naa. Vaeret er generelt fint, men med noe regn og kald
vind. Vi kan se flere skip rundt oss deriblant Sorlandet Eendracht Tecla og
vi kan saavidt skimte Christian Radich. Det som gleder meg mest er at Wyvern
(av stavnager) Ligger paa forste plass i deres klasse. Ellets gjor Prolific
det ogsaa veldig bra og Stina Mari holder femte plassen overall. Saa Norge
er godt representert.
Mvh Jorgen.
MORGENSTER LOG / 23-24.07.2011
Morgenster at sea!
Na een lange maar leuke tocht vanuit Boulogne zijn we in Lerwick aangekomen,
het is mooi om te zien dat het nu 1 grote groep is geworden met de Fransen,
Nederlanders en Noren.
Zaterdag 23 juli
In Lerwick zijn er allemaal activiteiten te doen Janneke, Max, Pierre F en
ik zijn coastering gaan doen (springen van 6 hoge rotsen, in de zee zwemmen,
in grotten zwemmen etc.) daar hebben wij twee mensen ontmoet van de
Statsraat Lemkuhl. We hebben samen fish&chips gehaald, wij gaven ze een
rondleiding op onze boot en zij gaven ons weer een rondleiding op hun boot.
Het was echt supergezellig en mooi om alles te kunnen zien waar de mensen
normaal niet mogen komen. Daarna zijn we naar de Gloria gegaan omdat we de
avond ervoor een Colombiaan van hun schip hadden ontmoet, ook daar kregen we
weer een rondleiding en zagen we allerlei dingen die we normaal niet zouden
zien. Het is mooi om te zien dat iedereen zo gastvrij, aardig en normaal
tegen elkaar doet omdat we op een of andere manier toch verbonden zijn. Het
avondeten was ook speciaal omdat de Fransen hadden gekookt, het was echt
heerlijk!
Zondag 24 juli
De dag van de start! Maar helaas, vanwege de harde wind met windkracht 13
gemeten op de Noordzee is het volgens de organisatie niet verantwoord om te
gaan varen. Het was fantastisch om te zien hoe alles gelijk op het eiland
was geregeld, de supermarkt bleef open, de bank bleef open, de activiteiten
gingen door en noem het maar op. Maar het is niet alleen gezelligheid,
vanwege de dramatische gebeurtenis in Noorwegen werd er in de ochtend op het
hoofdpodium een memorial service gehouden voor alle betrokkenen, landgenoten
en geïnteresseerden. Charlotte, Jasper, Rhonja, Arnoud, Janneke en ik
besloten om er ook heen te gaan, het was indrukwekkend hoe de passages uit
de bijbel die te maken hadden met het varen/zeelui werden gebruikt en dat
het overeenkwam met de gebeurtenis in Oslo. Het is ook
speciaal/indrukwekkend dat de vlaggen van Schotland in Lerwick allemaal
halfstok hangen, en dat iedere Tall Ships dat ook heeft.
's Middags zijn we met bijna alle trainees naar het zwembad gegaan, het was
echt heel gezellig we hadden alleen maar lol, superleuk! Deze avond gingen
de Nederlanders koken. We hebben Nasi gekookt met saté en een eitje, met als
dessert een vla-flip. De Fransen en Noren vonden het heerlijk want ze bleven
maar opscheppen!
De verwachting is dat we morgen vertrekken naar Stavanger, ik hoop het want
ik wil weer varen!
Roy de Langen
MORGENSTER LOG / 17-21/07/2011
BARK EUROPA LOG/ 24/07/2011
Lerwick, Scotland
We should be out at sea right now, en-route to Stavanger, Norway.
Instead, our docklines remain firmly fixed to the concrete pier of Shetland.
Outside, the wind howls for the third day in a row, now joined by the cold
rain. Even within our ship we wear multiple layers for warmth, sometimes
with even our winter coats, caps and mitts on to keep away the chill of the
northern winds that bellow down from arctic regions. Winter gear? Isn't this
July?
It may be summer, but this is the Shetland Islands. Here, we are only a mere
few degrees from the Arctic circle at this latitude. When we depart, we will
sail /south/ to Norway. It says something about how north you are when you
are sailing south to Norway!
For better or worse, the race is delayed and we wait. Regardless of the
cold, we are far from bored; Lerwick has given the ships a welcome and a
festival with warmth far in excess of the frowning weather! These maritime
people seem to understand well the needs of a ship and its crew, with ample
facilities and entertainment in offer.
In competition with the howl of the wind, the very air of Lerwick is
permeated with music. Every time I walk off the ship I hear the sounds of
bagpipes marching through the streets, of fast-folk-fiddles and bellowing
accordions from one of the outdoor concert venues or a solo musician upon a
street corner. The Shetlander's are a proud people, and the full effect of
their musical heritage, costumery and tradition is on display. Yet, the
Shetlander's manage to meld the rare combination of pride and hospitality
without a hint or arrogance. I remember witnessing a folk-dance event held
on our very pier; many of the Shetlander's knew the traditional dances
played by their fiddles and accordions, and they did not mind when some of
our tallship crews joined in. Despite our less-than-fancy footwork and
off-kilter coordination, they accepted us into their fun and tried to help
us along! All in good cheer.
Lerwick looks like what one expects an "old-timey" seaside town to look
like; gray stone buildings with winding uphill streets topped by a
cannon-studded fort. Our forest of masts completes the illusion of
time-travel to an earlier maritime era.
The excitement did not begin in Lerwick however, our voyage from Orkney to
the Shetlands was quite an energetic sail. With the wind coming from the
north, our destination, we were forced to tack our way around the west end
of Orkney to make our way to the southern tip of the Shetlands.
The passage was quick, even as we were close hauled with steady wind, for
the Shetlands were only a mere 90 miles from our starting position in
Orkney. Arriving at therolling green pastures and cliffs of southern
Shetland on the 20th, we sailed past a cliff-borne lighthouse, where Colin
Baxter, father of our bosun Daniel Baxter, was awaiting us, camera at the
ready to shoot a photo finish of our voyage. We would end our day anchored
in Mousa Bay, near the most intact "Broch" (an iron-age tower-like structure
of mysterious purpose) in all of Scotland. Klaas has a knack for anchoring
us in places with good breakfast scenery!
Despite arriving, our work was just beginning anew, for we had to tack,
again and again, up the east coat of the Shetlands. Our tacking skills were
improving by now, no mean feat, as tacking a square-rigged ship is an
involved manuever, requiring as many hands as possible for success.
In tacking we alter our course by bringing the bow across the face of the
wind, using only our rudder and sails to bring the wind upon the other side
of the vessel. It is a good exercise for crew and trainees, as we need to
work together and in concertion with our 24 sails to manuever our ship.
It begins with a slacking of our headsails to take wind pressure off of our
bow, and bringing our mizzen spanker sail closer to the wind to increase the
force upon the stern. With the rudder swung to the opposite side for
steerage, we then brace our main mast squares for the new tack, and let the
foremast sails go aback, filling backwards with wind so that we are actually
pushed backwards and to the other side of the wind. Then our triangular
staysails are brought to the other side and trimmed for the new wind.
Throughout the whole manuever sails are taken away and reset, trimmed to a
new tack and squares are braced. All of it needs to happen on time and
quickly, putting the boot of time to our butts to really work the ship - a
test of our skill truly! We had plenty of practice since the Orkney's and
the improvement was really showing as we tacked for show a few times outside
of Lerwick, whilst the other tallships merely motored into harbor.
Though we groan at the news of headwinds, perhaps it is a good thing for our
us and our trainees - it is a lot of experience at sailing - a lot of ropes
to pull and sail to haul aloft. Though harder then simply setting the sails
and enjoying the view, we are better sailors at the end of the day for all
the work. Besides, it makes dinner taste better.
On the afternoon of the 21st, the day of our arrival, we had our crew parade
to celebrate the opening of the festivities. Our trainees continued their
traditional theme of pirates and mermaids, whilst the crews of several dozen
fellow tallships in port sported everything from smart white navy uniforms
to foul weather gear and buckets upon their heads. Leading every crew was a
small mob of Shetlander's dressed in the steels and leather of their Viking
ancestors, brandishing both axes and grins in homage to their Viking
heritage. The crew party followed thereafter, with a sea-bound horde of tall
ship crews and trainees in attendance. Since then, Lerwick has provided
tours, fireworks and evening concerts to accompany their lively island
banter to entertain.
Lerwick has been a good host to us, so it is not painful for us to stay
because of the race delay. A force 7 wind has kicked up the North Sea,
making the passage painful for the "not-so-tall-ships". We would be fine, if
uncomfortable in such a mess. Regardless, the race authorities have chosen
to delay the race until tomorrow. Hopefully by then the wind will have
abated and we can begin our crossing to a waiting Stavanger.
GULDEN LEEUW LOG / 24.07.11
TECLA LOG / 59'21.5N 003'00.5W 17:43 UTC 20-07-2011
We zijn weer onderweg. Vanmorgen zijn we onder zeil vertrokken, dat was maar goed ook, op deze manier had iedereen genoeg te doen om warm te blijven. Want het was ijskoud vanmorgen, en nog steeds... De noorder wind die wij hier hebben voelt aan als ijs wind en iedere bui zorgt dat we het gevoel hebben een oktober tocht te varen, in plaats van een zeil tocht op een zomerse dag...
TECLA LOG / Scapa Bay 20:34 UTC 19-07-2011
Na een een geweldige tocht kruizend een baai in, hebben wij gisteravond aangelegd aan een kade in de buurt van Upper Scapa. We waren niet alleen, ook de Maybe, John Lang, Black Diamond en later ook de Jolie Brise kwamen langzij. We hebben een giga grote barbecue gehouden op de kant. De avond werd al snel kouder en dus ging iedereen terug naar hun eigen schip. Aan boord van de tecla werd nog een kleinde schippers bijeenkomst gehouden om een te bedenken wat we de volgende dag precies gingen doen. De meesten besloten te blijven liggen of na een kleine dag zeilen weer terug aan de kade te gaan liggen en pas de 20ste richting Lerwick te gaan. En dat hebben wij ook gedaan, we zijn allemaal lekker de kant op gegaan en hebben wat van de omgeving bekeken en whiskey geproeft.
BARK EUROPA LOG / July 19, 2011 0600 - Stromness Harbor, Orkney Islands
It has been good sailing for us since we left Rum Island. Coming up through the Upper Hebrides, often making 9 to 10 knots, we flew past the northwestern corner of Scotland - Cape Wrath. (More).
TECLA LOG / Stromness harbor 13:26 UTC 17-07-2011
Vannacht nam de wind toe en draaide zij naar het noord oosten, wat betekende dat wij onze weg naar Stromness kruizend af moesten leggen. De golven waren in het begin mooi en lang, maar veranderden al snel in korte rot golfjes die ons soms geheel gestopt in het water deden liggen. En toen begon het te regenen.. het regende zonder eind, de hele nacht en morgen en in de buien nam de wind af en toe, toe tot 6 bf. Dus tijdens de wacht overdracht om 04:00 uur lokale tijd, hebben wij het grootzeil gereefd en zijn wij overstag gegaan weer richting de Orkneys. We hadden een aantal zeezieken maar toen
TECLA LOG / 58'36.3N 004'23.3W 17:58 UTC 16-07-2011
In the night of the 14th to the 15th we arrived in Stornoway. Without any wind we entered the harbor, had a small whiskey and the next day we had a look around in the city Stornoway. Some of us went with the bus to tour around on the Island, other went for a stroll around the town. Other Tall Ships where already there and more where arriving during the day.
TECLA LOG / 57'42.9N 006'44.6W 17:42 UTC 14-7-2011
Ondanks een aantal stukken heerlijk gezeild te hebben, moeten we ook zo af en toe de motor gebruiken om vooruit te blijven komen. De draaiende en afzwakkende winden waren niet voorspeld, maar houden ons wel bezig. Aangezien we nu in een cruise in company aan het zeilen zijn willen we ook graag wat havens aan doen en daarom varen we nu dan ook een stukje op de motor. We zijn onderweg naar Stornoway waar wij vannacht aan hopen te komen om mee te doen aan hun festival daar.
BARK EUROPA LOG / July 14th - 2330 - 57.00.8'N x 6.15.2'W -
Rum Island, Loch Scresort
Our journey northwards to the Shetland Islands, while leisurely, has still been as exciting as a tall ships race - at least it is for those who have not seen the islands of the Hebrides in far northwest Scotland. By day we slowly weave through chains of forlorn islands of stone-strewn cliffs and weathered, greened tops. Every island we cross seems to be more impressive then the last one left in our wake! Today, as small showers of rain and fog came and went, the islands would disappear and re-appear, lending a dream-like flourish to an already dramatic landscape.
TECLA LOG /July 13
We arrived in Greenock on the 11th of July, where the Tall Ships were berthed. We boarded the Tecla around 4 o'clock in the afternoon where we met other crew members traveling on this leg. We were shown to our rooms and welcomed before enjoying dinner and an impressive fireworks display and then bed.
TECLA LOG/ 55'39.1N 004'59.5W 18:31 UTC 12-7-2011
We zijn weer onderweg, onder zeil, maar heel langzaam! 0,7 knopen, maar we genieten even van onze rust. We zijn onderweg naar Stornoway met onze nieuwe trainees. We hebben veel bekende gezichten aan boord en dat voelt erg goed!
BARK EUROPA LOG / 05-07-2011 10:00
Reeds verwend met het moderne "zeilen op zee", groeide mijn wens om een stukje te proeven van wat onze voorvaderen daaronder hebben moeten verstaan:Niet meer als "het brood al verdiend" is, doch nu, (zoals een eeuw voor ons), op een wijze toen het brood er nog mee verdiend moest worden. Dankzij een aantal idealisten en vrijwilligers, vaak met een beroepsmatige achtergrond, maar ook vanuit een nostalgische achtergrond, is het mogelijk dat stuk van zeilvaart nog te proeven: Het SAIL - event, middels de resterende Tall Ships als"EUROPA".Daarbij spreken reisverslagen van de grote zeilvaart uit de 19e en begin 20e eeuw al snel tot de verbeelding, maar ook persoonlijke belevingen op zee:auteurs als Slauerhoff, Hemmingway, of Joshua Sloghum. Dat waren basis ingrediënten die mij hebben gebracht tot het 'daten' van "Europa. "
Results of Tall Ships Race 1 from Waterford to Greenock:
First place Class A: Christian Radich
CHRISTIAN RADICH LOG / Friday 8 July
CHRISTIAN RADICH LOG / 5 july We've Won!
We are now at the small port of a village called LochRanza in Scotland. We have sailed up here, due to the speed of the race leg so far. We arrived at the finishing line alot faster than planned, due to this we have had to find other things to do instead of the actual race.
TECLA LOG / #1 in Klasse B & #2 overall!
We zijn gisteren gefinished om 10:14 UTC. We waren al aan het klimmen in het klassement, en toen wij over de lijn kwamen dachten we dat we #2 in onze klasse en #7 overall waren. Maar gisteravond toen er wat vrienden van de jolie Brise, Wylde Swan, Maybe and Prolific aan dek stonden kregen we te horen dat we de race gewonnen hebben!! Deze morgen stond op de STI website dat de Tecla #1 in haar klasse is en #2 overall!!
CHRISTIAN RADICH LOG / Tuesday 5 july
CHRISTIAN RADICH LOG / 4 juli
The second, third for some, day of our voyage is half way done. The ship is at this point at good speed, expecting arrival within a couple of days. Thanks to the replanning of the route due to the small ships not being deemed capable of taking on the challenging weather, a couple of days earlier than the ninth. This is ofcourse not good news for all onboard. Some want more time on the boat and others just want to take on the more challenging weather. Yesterday afternoon and evening we had conflicting news, showing that maratime life is not something easily planned. The same plans seem hard to keep on schedual. Last night we found out whilst going on watch that we where behind timewise, due to an unkown French vessel of lacking sailing quality coming a bit to close. I (Samuel) have the watch 8-12 and whilst having the chance to act as lookout for the first hour, there was plenty of other things to do during this watch. From changing position of the sails to helping pull whichever ropes are needed to be pulled. Obviously without the knowledge to know what you are doing, it is kind of tedious to just walk around and do what people say without actually knowing what we are doing. But ever time we see a sail move thanks to us pulling or giving the ones pulling slack, I atleast feel that we learn a little more. Every trainee has a number, which indicates where you sleep and which duty you are on. It also defines where in the mönstring line you will be standing. I (Samuel) am number two, which means I sleep in a hamock and I stand first in line just infront of Louise. Five minutes before every shift you will be mönstring (standing ready for inspection) on the main deck, always with one person missing (the lookout). Life onboard the Christian Radich is hard, but also comfortable. It is a good hardy ship and I think that every person onboard trusts both it and it's crew to one hundred percent. Even though it can be hard to sometimes pick up everything we should be learning in a race situation we do our best and the crew appreciates this and shows understanding and respect.
BARK EUROPA LOG / 4 Juli 52˚00.2’N x 6˚46.7’W
The silhouette of the /Gloria /glides across our bow this morning, less than a mile ahead of us. Backlit against the first tatters of red morning light, the /Gloria/ is entirely black and featureless, as if cut from black paper and pasted onto the scene in front of us. Braced sharp and with nearly all sail set, she looks like she is going as fast as a tall ship in an antique store painting.
CHRISTIAN RADICH LOG / Waterford – Greenock 2 juli 2011
For those few that didn’t pay for an extra night on-board before the race, their stay on-board started today. The permanent crew presented themselves at a meeting directly after breakfast at half past six, along with a short presentation of rules and some of the areas not covered by the familiarization tour that those not present yesterday received of the square-rigger.
TECLA LOG / 18:06 UTC 04-07-2011 52'28.6N 005'40.2N
Vannacht was een kleine nachtmerrie voor de Tecla en haar bemanning. We hadden geen wind, helemaal niets! Mijn wacht starte met een kleine bries, maar binnen een uur draaiden we rondjes rond onze as en hadden wij geen stuur snelheid meer. We hebben de hele nacht gejaagd op kleine briesjes, rimpels in het water etc, maar konden er niets aan doen dat we uiteindelijk toch achteruit dreven. Een nachtelijke buurman ging naast ons voor anker, maar wij hebben in de morgen de eerste echte bries te pakken gekregen en konden de race weer hervatten na een mooie overstag. De snelheid liep toen
TECLA LOG / 19:39 UTC 03-07-2011 52'04.2N 006'46.0W
Na een heel leuk Tall Ships Festival in Waterford zijn we nu weer van start gegaan met racen! De eerste race van de Tall Ships Races 2011. De start van klasse B was vanmiddag om 14:30 UTC. Jammer genoeg voor ons is er helemaal geen wind.. Tijdens de start hadden we nog een beetje wind, kracht 2bf, maar nu is hij helemaal op, we gaan 0,7 knopen.. de verkeerde kant op.. Het enige dat ons rest is wachten en kijken naar de andere schepen om ons heen. Wat zijn ze aan het doen, hoeveel wind hebben zij, waarom liggen zij die koers voor, hebben zij een betere stroming te pakken of worden ze door een walvis meegesleurd? De race zal door de Ierse Zee leiden, een leg van iets meer dan 200 mijl. Je kunt ons live volgen op de website van Sail Training International, www.sailtraininginternational.org.
TECLA LOG / 29-06-2011 19:01 UTC 51'08.2N 006'27.5W
TECLA LOG / 27-06-2011 18:32 board time 50'07.0N 004'00.7W
TECLA LOG / 26-06-2011 18:30 BT 50'20.7N 00'39.8W
Na een lange nacht, ochtend en een groot deel van de middag in de mist, kunnen we nu eindelijk weer ver kijken! Gisteravond rond 20:00 boord tijd verdween de zon en alles om ons heen in de mist. We zijn langs Cap Gris Nez gevaren zonder een licht te zien! Zelfs Boulogne sur Mer hebben we niet zien liggen. De wind ging er helemaal uit vannacht, is toen gedraaid naar het
TECLA LOG / 25-06-2011, 51'03.6 N 001'59.6 E
We zijn onderweg naar Waterford, waar de Tall Ships Races 2011 van start zullen gaan. We hebben niet veel tijd, maar wel weer eens tegen wind in het Kanaal. Gisteren begonnen we heel mooi met een paar uur zeilen, maar al snel nam de wind toe en draaide hij tegen ons. Na het avond eten hebben we de Grootzeil en Kluiver gestreken en bezaan en fok als steunzeilen gebruikt. Maar deze morgen hebben wij ook de bezaan en fok laten zakken, te veel mijlen tegen de wind in. De golven zijn aardig opgebouwd en de wind is af en toe kracht 7, we hebben vandaag dus veel tijd gehad om Duinkerken te bewonderen,.. met een snelheid van 4, 3 en soms 2 knopen.. Het weerbericht zegt dat de wind vanavond afneemt en dan gaat draaien naar het zuid oosten, laten we het hopen, en snel! Els is vandaag jarig! We hebben heerlijke brownies van haar gehad en hebben vanmorgen de keuken en woonkamer met slingers versierd.
TECLA 1 OKTOBER 2010
52'38.1N 001'46.0E 06:40 UTC
Vertrokken uit Oude Schild met een mooie snelheid hebben wij een geweldig mooie nacht gezeild. Rond 20:00 uur boord tijd begon het weer een beetje te verslechteren. Van een mooie zonnenige namiddag ging de avond over in motregen en later in buien. De wind nam wat toe, wat ervoor zorgde dat we rond 23:00 uur het topzeil weg hebben gehaald. We liepen op dat moment nog een mooie 8 a 9 knopen en stormden zo op Lowestoft af. Onze bemanning had wat last van zeeziekte, maar sloeg zich er dapper door heen, ondanks de regen zaten we aan dek met een kopje thee of koffie om warm te blijven. Het was een uitzonderlijk donkere nacht. Geen maan en geen sterren, alleen de navigatie verlichting en de schepen om ons heen.
Voor de kust van Engeland nam de wind weer wat af en draaide naar het westen, precies waar wij heen wilden.. op 8 mijl voor Lowestoft hebben wij de zeilen laten zakken en zijn het laatste stuk op de motor naar binnen gevaren, waar wij rond 06:30 boord tijd langs de kant lagen. De groep werd rond 8 uur wakker en heeft na het ontbijt de stoute schoenen aangetrokken om Lowestoft, onze eerste Engelse haven te gaan bezoeken. Hier zijn lekkernijen gekocht, de Mac Donalds bezocht en fish and chips gegeten. 'S avonds hebben we lekker samen gegeten, is nogmaals het stadje bezocht en zijn de meesten vroeg naar bed gegaan.
Vandaag zijn wij vroeg begonnen, 05:30 wakker, 6:00 aan dek, rif gestoken in grootzeil en bezaan en rond 07:00 waren wij weer buiten de pieren van Lowestoft en hebben wij het grootzeil en de fok gehezen. We zijn imiddels voorbij Great Yarmouth, gaan zo de kluiver en de bezaan zetten als wij de hoek om gaan en zetten dan koers op Whitby, zo'n 140 mijl noordelijker.
Crew Tecla
TECLA 30 SEPTEMBER 2010
52'36.6 N 002'53.9 E 21.35 UTC
Na 4 weken rust, zeilt de Tecla weer. Haven van vertrek: Enkhuizen.
Bestemming : Enkhuizen. We hebben 12 dagen om naar toe te gaan waar, hoe en wanneer we dat willen.Geen race deze keer,zelfs niet tegen de klok! We zijn onderweg met een gemixte groep Enkhuizenaren, die allemaal in een werkgelegenheidsproject zitten.
Als de groep, 's morgens de 27 september aan boord komt, staat er een heel licht variabel briesje, dit is een mooi moment om op zeil de haven van Enkhuizen te verlaten. Eerst zetten we: groot, kluiver en fok. Eenmaal los van de kade en nog onduidelijk, waar deze wind ons brengen zal, zetten we de bezaan en topzeilen. Na enkele zeilmanoeuvres besluiten we naar de oude visserij haven van Den Oever te gaan. Deze haven ligt aan de Wad kant, dus moeten we eerst door de Stevinsluis, de sluis aan de westkant van het IJsselmeer, waar de toevoer van het zoute water, zoveel mogelijk beperkt gehouden wordt. Alles verloopt naar wens en om 18.00 uur, na het beleggen van het laatste landvastje, kunnen we tevreden onze eerste zeildag afsluiten.
De volgende dag, staat er nog steeds een heel zwak briesje. We doen ons uiterste best, zetten alle zeilen bij, maar de wind gaat er helemaal uit, de stroom zet ons richting Noordzee, de motor moet aan en de zeilen naar beneden, om zo de haven van Oude Schild, Texel, binnen te varen, waar, tot onze verrassing, al veel platbodems liggen. Dit maakt het erg gezellig tussen al deze mooie ex-zeil-vrachtvaarders.
's Avonds besluiten we, dat onze volgende haven Lowestoft, Engeland, zal zijn. De eb loopt om ongeveer 13.00 uur, dat geeft ons nog genoeg tijd om de laatste boodschappen te doen, voor we aan de oversteek beginnen. En dit keer, loopt alles naar wens. Er staat een mooie wind, zuidoost 4, alle zeilen zijn gezet, onze gps zegt 7.5 knopen, we verwachten er morgen in de vroege ochtend aan te komen.
Crew Tecal
REIS MET DE MORGENSTER
Maritieme academie Harlingen vaart mee op de Morgenster en de Wylde Swan
Zondag 19-09-2010
Rond een uur of 8 's avonds was iedereen aan boord in de
industriehaven(visserijhaven) in Harlingen. We kregen eerst uitleg over wat er ging
gebeuren en waar we heen gingen en de indeling van de wacht. Je hebt de rode
en de witte en de blauwe wacht. de rode wacht is van 8 tot 12 en de witte
wacht van 12 tot 4 en de blauwe wacht van 4 tot 8. ik zit in de blauwe
wacht. We zijn rond een uur of negen weg gevaren. We zijn ten anker gegaan
buiten de havens van Harlingen. Rond een uur of 10 waren we klaar met alles
en kon iedereen die geen wacht hadden gaan slapen.
Maandag 20-09-2010
Om 4 uur 's ochtends begon mijn wacht. We hebben geoeffend met het brassen
van de voormast en de achtermast en het beleggen van de nagelbanken en het
opschieten van een touw. En we hebben geklommen in de voormast. We hebben de
tafels gedekt voor het ontbijt. Daarna zijn we weggevaren richting
Terschelling en Vlieland om tussen de eilanden door te varen de Noordzee op.
Vanaf de Pollendam zijn we begonnen met het heisen van de zeilen. Toen we
tussen de eilanden door gingen begonnen de golven al wat heftiger te worden.
Toen we tussen de eilanden toen we echt op de Noordzee voeren werden er een
heleboel zeeziek, ik ook. Ik ben op een gegeven moment op bed gaan liggen
met een emmer en de hele dag er niet meer uitgekomen.
Dinsdag 21-09-2010
Ik heb bijna de hele ochtend nog in bed gelegen. Tot de kokkin kwam en ons
er uithaalde ze gaf ons advies om ons liggend aan te kleden en ons emmertje
voor de zekerheid maar mee te nemen aan dek. Toen we eenmaal aandek waren
kregen we koekjes om onze maag een beetje te vullen. We konden het eiland al
zien maar de zeilen werden gebrast zodat het schip stil kwam te liggen zodat
we happy hour konden doen. Toen we klaar waren met happy hour gingen we weer
verder zeilen naar het eiland Helgoland. Toen we in de haven lagen en alles
klaar was mochten de gene die geen wacht hadden van boord af. Om 6 uur 's
avonds hadden 2 andere wacht. Om half 7 gingen we met zijn alle eten. Nadat
iedereen had gegeten en de afwas klaar was kon je kiezen wat je ging doen
een wandeling over het eiland of voetballen of zwemmen.
Woensdag 22-09-2010
Toen we hadden ontbeten hadden we om 9 uur roeiwedstrijdjes tegen de Wylde
Swan. De Wylde Swan won 3 wedstrijden en de Morgenster 2. Toen die
wedstrijden klaar waren ging het HT-Team tegen de bemanning van de Wylde
swan. het HT-Team won deze race. Toen die klaar was ging iedereen weer
aanboord van de schepen. Er werd toen eerst happy hour (schoonmaken) gedaan. Daarna werd
er gegeten. Toen de afwas klaar was mocht iedereen van boord af, iedereen
moest om 2 uur weer aanboord zijn. Om 2 uur gingen we weer varen. We zijn de
nacht gewoon doorgevaren.
Donderdag 23-09-2010
Om 4 uur 's ochtends begon de wacht weer. Ik heb gestuurd en samen met Inez
de tosti's voor onze wacht gemaakt. Toen werd het ontbijt klaar gezet en
toen werd er ontbeten. Na het ontbijt werd er wachtgewisseld. Er werd een
paar keer overstag gegaan. We zijn weer terug richting Nederland gevaren. Om
4 uur 's middags hadden we weer de wacht. Ik heb tijdens onze wacht
gestuurd.
Vrijdag 24-09-2010
Toen mijn wacht om 4 uur 's ochtends begon waren we nog op de Noordzee. Ik
heb gestuurd en geholpen met de voorste zeilen naar de andere kant te doen.
Rond een uur of 7 voeren we de Waddenzee weer op. Toen heb ik samen met
andere van onze wacht het ontbijt klaar gezet. Toen onze wacht om 8 uur werd
gewisseld met een andere wacht mocht onze wacht eten. Na het ontbijt hebben
ik nog even boven gezeten en gingen toen naar beneden om de hut alvast een
beetje schoonmaken. Toen werd er omgeroepen dat iedereen naar boven moest
komen omdat we bijna bij Harlingen waren en voor anker gingen. Daarna ben ik
weer naar beneden gegaan om mijn eigen spullen in de hut op te ruimen. Toen
we bezig waren werd het anker naar beneden gedaan. Toen we boven kwamen
moesten ik met de 2 andere meiden koffie en thee zetten en limonade maken.
Toen dat klaar was ging ik aan de kapitein vragen of alles al naar boven kon
en alles mocht naar boven. Toen dat klaar was ging in dit verslag typen.
Toen ik bezig was werd ik geroepen door de kokkin om te eten. Toen ik klaar
was met eten ging ik weer even verder typen en toen werd ik geroepen omdat
ik moest helpen met het afwassen. Toen we klaar waren met afwassen heb ik
nog even een dweiltje over de vloer gehaalt. Daarna heb ik het verslag
verder afgemaakt. Toen ik aan het typen was werd ondertussen het anker naar
boven gehaald en de motor aangezet we gingen naar de haven. Toen we in de
haven vastlagen mochten iedereen als je ouders er waren naar huis. Waren je
ouders er nog niet om 4 uur moest je verder wachten op de Wylde Swan. Want
de Morgenster moest om 4 uur vertrekken richting den Helder want anders
kwamen ze niet op tijd aan.
Ik vond het een leuke reis en heb veel geleerd.
Dit verslag is gemaakt door:
Bianca Dokkum Klas 4A van de Maritieme Academie Harlingen.
WYLDE SWAN LOG 21-24 September 2010
LOG WYLDE SWAN 21 - 24 september
24 September
After a 3-2 victory over the Morgenster in the rowing competition the swan crew took it up against the HT race team.
Now back at sea with almost no seasickness we are racing the Morgenster back to NL.Last night at 21:45 we passed Morgenster both ships under full sail. Passing with about 3 cables to weather it was quite... a spectacular sight!
Now we tack to Terschelling with an expected Eta of 11;00 in the Vliestroom.
23 September at 11:24 · The trainees went ashore for a football match and hike around the big red rock!
This morning we launched the tenders to do some rowing and match racing in the harbour. Both ships have assembled 5 teams for some healthy competition. Onboard Wylde Swan we are very fortunate to have a team consisting of some experienced ro.wer's with some HT racing under their belt! may the best team win!
22 September at 22:37 ·We are sailing between Terschelling German bight and East Friesland Traffic separation scheme course NE with 9,3kt. This morning some trainees were a wee bit see sick, but after setting sails and a good lunch most of them are back on track and ready for the trip.With all staysails set we will be sailing into the night.... The the wind is likely to drop down so we can set the mainsail and enjoy some really good sailing!Onderkant formulier
21 September at 08:35 · We are sailing between Vlieland and Terschelling with the wind and Waves against us for another hour . Destination Helgoland ETA 1600 22nd of September. Wind wsw 6
Greetings from all aboard!
NORTH SEA TALL SHIPS REGATTA WINNERS 2010
The prizes awarded were:
Class Prizes for the Regatta
Class A:
1st - Stad Amsterdam (Netherlands)
2nd - Eendracht (Netherlands)
3rd - Oosterschelde (Netherlands)
Class B:
1st - Tecla (Netherlands)
2nd - Maybe (UK)
Class C:
1st - Dar Szczecina (Poland)
2nd - Riyal (Netherlands)
3rd - Black Diamond of Durham (UK)
Class D:
1st - Lietuva (Lithuania)
2nd - Urania (Netherlands)
3rd - Endorfina (Poland)
Winner overall on corrected distance: Dar Szczecina (Poland)
Longest distance covered, 662nm: Lietuva (Lithuania)
Best Crew in Crew Parade: Pelican of London (UK)
Vessel with youngest average crew (22.4 yrs): Endorfina (Poland)
Vessel with most international crew (9 nationalities): Kaliakra (Bulgaria)
Vessel furthest from their home port: Shabab Oman (Oman)
Communications Prize: Stad Amsterdam (Netherlands)
STA Netherlands Trophy, awarded to a Dutch, non-Class A vessel that covered the longest distance: Riyal
WYLDE SWAN 16, 17, 18 AUGUSTUS 2010
De laatste dagen en het afscheid - 16,17 en 18 augustus.
Daar zit ik dan weer op de bank in Oosterend. Het is alweer een paar dagen geleden dat ik op Texel terugkwam. Ik heb ontzettend heimwee naar de Wylde Swan en naar iedereen die mee was. Ik wist niet dat ik zo’n zeemens was! De laatste paar dagen heb ik erg last van zeebenen, veel meer dan de andere trainees van de boot. Gelukkig heb ik contact met hun via email en Hyves. Toen ik afgelopen donderdag achter de computer zat en internet opstartte had ik gelijk een aantal vrienden uitnodigingen op Hyves en een boel mailtjes in mijn inbox. We hadden op de boot al e-mailadressen uitgewisseld en nu kunnen we elkaar mailen en foto’s naar elkaar versturen van de reis. Maar laat ik nu eerst maar vertellen hoe de laatste paar dagen zijn geweest.
16de Maandagmorgen moesten we weer vroeg uit de veren, we werden allemaal om 8 uur aan de ontbijttafel verwacht. We zouden namelijk een paar uur daarna aankomen in IJmuiden en dat moest iedereen natuurlijk bewust meemaken. Maar goed, na 2,5 uur slaap was ik niet erg fit maar wel opgewekt. We gingen weer naar de vaste wal! Achteraf gezien ben ik daar nu niet blij mee, ik was het liefst op het schip gebleven. ’S Middags na het schoonmaken vertrokken er al heel wat trainees. Eigenlijk waren we een dag eerder aangekomen in IJmuiden dan gepland. Maar ja, met windracht 8 op de Noordzee is ook geen pretje en zeker niet na wat er is gebeurd. De trainees die al vertrokken hadden het niet zo naar hun zin gehad op de boot. Daardoor maakten ze het voor de anderen ook een stuk minder leuk. Nadat zij vertrokken waren verbeterde de sfeer op de boot meteen en iedereen was ineens een stuk hechter. Zelfs de crew en de trainees waren close.
Die dag hebben we vooral opgeruimd en ’s middags ben ik met een groepje mensen IJmuiden in geweest. Lastig hoor als je zo’n last hebt van zeebenen! We liepen allemaal een stuk harder en als we stil stonden, stonden we niet stil. We schommelden heen en weer. Constant balans zoeken want dat waren we natuurlijk gewend op zee. In IJmuiden hebben we even gewinkeld en wat boodschappen gedaan voor op de boot. Het was heel apart om weer andere mensen te zien en om in gebouwen te zijn. Waar ik ook last van had was dat ik dacht dat we in Engeland waren. Dat kwam doordat we vanuit Hartlepool zijn vertrokken en doordat ik veel Engels heb gepraat op het schip en in IJmuiden. Toen we weer terug bij het schip kwamen was ik weer helemaal thuis en had ik plots geen last meer van zeebenen. Die middag en avond kwamen er ook al veel andere schepen binnen die met de race hadden meegedaan. Het was zo’n mooi gezicht om al die schepen langs te zien varen. Heel leuk was ook dat alle schepen elkaar begroetten en dat de bemanning naar elkaar waveden.
Naast ons schip meerden die dag nog 2 kleinere zeilbootjes aan, de Jolie Brise en de Black Diamond. Dat was ’s avonds vooral heel gezellig aan dek. We hadden op ons schip namelijk feest die avond en iedereen had het naar zijn zin. De tap mocht eindelijk open (einde van de regatta) en deze werd ook veelvuldig gebruikt. De buren kregen gelegenheid om een hapje mee te eten, een glaasje mee te drinken en om te douchen. Die luxe hadden ze na die dagen op zee zonder douche wel verdiend! Ik heb me die avond erg vermaakt en ik heb leuke mensen van andere schepen leren kennen. Wij (trainees van de Wylde Swan) hadden mazzel die nacht omdat we in de haven lagen. Als de WS namelijk in de haven ligt hoeven we geen 4-uurs wachten te draaien. De enige wacht die dan ingaat is de ‘gangway watch’ en die loopt van 10 uur ’s avonds tot 8 uur s’ ochtends. Daarbij houden steeds twee mensen twee uur lang de loopbrug in de gaten en daarna worden ze weer afgelost.
17de Dinsdagochtend gingen de meeste mensen weer vroeg uit bed. Eerst even schoonmaken en opruimen en daarna hadden we tijd voor onszelf tot de lunch. Na de lunch kregen we de kans om in de masten te klimmen! Nou je raad wel wie stond te springen om dat te doen! We werden verdeeld in groepen en we mochten per tweetal de mast in. Een aantal mensen was erg opgelucht dat het niet verplicht was om in de mast te klimmen.
Toen ik aan de beurt was stond ik al klaar in mijn harnas, ready for action! Ik klom op de railing, klikte mijn eerste haak vast en had even een moment voor mezelf. Even een gedachte van: ik ga dit echt doen! Ik vond het niet eng maar de adrenaline vloog wel door mijn lichaam, zeker toen ik halverwege de ‘klim’ was. De laatste paar ‘treden’ waren wel de engste, ze waren smal en de wind was daarboven een stuk harder. Eenmaal bovenaan kon ik even zitten! Dat was echt te gek, ik heb daar wel 10 minuten gezeten en ik was heel blij dat ik mijn camera mee had. Dus vanuit de mast heb ik voorzichtig wat foto’s gemaakt. Vanuit de andere mast op het voordek zijn er ook nog foto’s van mij gemaakt waar ik heel blij mee ben. Wat een gevoel van vrijheid daarboven en wat een overzicht! Eenmaal beneden bleek dus dat ik ongeveer 40 meter hoog zat! Ik zei tegen Beate, van de crew, dat ik blijkbaar gemaakt was voor het leven op zee; ik was in de mast geklommen, ik ben in het kluivernest geweest, ik heb genoten van de golven en ik ben niet zeeziek geweest!
Die middag heb ik nog een ander schip bezocht en heb ik veel lol gehad met de andere trainees van de Wylde Swan. Oh, bijna vergeten, ik ben die ochtend nog geïnterviewd voor de IJmuider krant. Tijdens het schoonmaken werd ik door Thomas (crew) naar boven geroepen want hij had een ander ‘klusje’ voor mij. Dat klusje was dus een interview, dat vond Thomas wel wat voor mij. Nou daar zat ik op het achterdek met een journalist voor mijn neus en het was inderdaad een leuk klusje om te doen! De volgende dag zou er een stukje in de krant staan met een foto van mij erbij, helemaal leuk toch? ’S Avonds was er een grote barbecue georganiseerd voor iedereen die had deelgenomen aan de Tall Ships Race. Dat was best leuk maar verrassend genoeg waren er niet heel veel mensen. Nadat we hadden gegeten ging ik met een groepje op zoek naar een leuke kroeg in de haven. Een paar uur later vertrok ik met Sophie, een andere trainee, naar een andere kroeg dicht in de buurt. Daar waren onze buren van de Black Diamond namelijk te vinden. De avond was heel gezellig en om 12 uur werd iedereen ‘een soort van’ verwacht terug te zijn op het schip. Nadat ik was teruggelopen naar de boot met een buurman heb ik op het dek nog even doorgefeest. Om ongeveer 2 uur ging ik slapen en het lullige was dat ik 2 uur later alweer gangway wacht zou hebben. Achteraf heb ik samen met Mirjam een leuke en gekke wacht gehad en daarna heb ik nog geprobeerd om te slapen tot de ‘volgende’ dag.
18e Om 8 uur werd iedereen wakker gemaakt door de crew. We moesten snel ontbijten, onze spullen inpakken en onze kooien schoonmaken want om half 10 zouden de ouders van de trainees komen kijken. Die deadline heb ik niet kunnen halen want op een gegeven moment hoorde ik mijn moeder praten in de Pantry (waar we eten e.d.). Oeps! Die ochtend verliep verder erg rommelig, alles en iedereen liep kriskras door elkaar. Schoonmaken, afscheid nemen, een rondleiding geven, informatie uitwisselen, alles gebeurde tegelijkertijd. Sommige trainees gingen al vroeg weg terwijl anderen niet weg waren te slaan, zoals Mirjam en ik. We hadden het er moeilijk mee dat we weg moesten. Ik heb zelfs nog gehuild op het dek en Mirjam heeft nog lang geholpen met de voorbereidingen op de Sail Amsterdam. In de tussentijd ben ik met mijn moeder en oom nog even IJmuiden in geweest om een krant te bemachtigen. En ja hoor, ik stond in de krant met een stukje en een foto!
Toen we weer terug waren op de boot heb ik nog een Wylde Swan trui en een speldje gekocht als aandenken. Nadat Mirjam klaar was met helpen hebben we nog flink wat foto’s gemaakt en daarna kwam het afscheid. Goodbye crew… Dat was wel moeilijk want zo op zee leer je elkaar heel goed kennen in een korte tijd. Toen we de laatste mensen een knuffel hadden gegeven stapten we in de auto en reden weg uit de haven van IJmuiden. Ik weet nog dat ik met pijn in mijn buik in de auto zat en dat ik er tegen op zag om terug naar Texel te gaan. Vaarwel Wylde Swan, tot volgend jaar! Dat is wat ik toen dacht en nog steeds denk. Ik wil zo graag terug naar dat prachtige schip. Ik heb een nieuwe hobby, nee, ik heb een nieuwe passie! Ik heb ontzettend genoten en ik ben heel blij dat ik deze kans heb gepakt. Ik hoop dat jullie met plezier mijn weblog hebben gelezen, en nu voor de laatste keer: Bye Bye!
Lara Hoogenbosch - trainee Wylde Swan
KALIAKRA 14 AUGUSTUS 2010
Update from the Swedish Trainees.
Day 3 - Thursday 12th
Today we were having a Swedish day on board Kaliakra. We took care of the kitchen and made a typical Swedish dinner, meatballs with potatoes and gravy. Grace from Portugal helped us as well, since we were one swede short. It was very interesting working with the Bulgarian chef especially since he didn't speak a word of English. It worked out very well and the crew seemed to be satisfied with our Swedish cooking skills. It was also a fun experience cooking with everything moving back and forth. After the dinner we had a presentation of Sweden, it all went fine. We went to sleep early since my watch was going to start at 0400.
Day 4 - Friday 13th
Chris woke us up at 0315 and we all needed to go on deck. It was raining and we could feel the storm coming in. We started to play a game of Pride and Prejudice but we had to stop, since the weather got worse. The seasickness is starting to appear and more people joining the green team every day. White team stands strong! The lunch was cancelled since the chef decided it was not safe to cook, so I had some apples and cookies before going to bed and trying to sleep. Rough day but definitely and experience to remember and I am proud I could handle it so well.
A message for the Swedish Speakers
Smyger in ett par rader på svenska här också. Vi svenska vikingar står självklart pall mot dom ökända nordsjö stormarna. Medans nästan hela besättningen sprider spyor både här och där. Mår vi oförtjänt bra. Köttbullarna var mer eller mindre pannbiffar och hela rätten var ganska bulgariskt inspirerad men alla verkade gilla det och det är huvudsaken. Presentationen av sverige gick väldigt bra och Europas ungdomar vet nu vad en fika är.
Updates from Red Watch
Friday 13th August 2010
We started our first watch at 00:00 till 04:00. Around 2 o'clock there was a storm coming. There were probably two of them. They were coming from different sides and colliding just above us, which meant that we will have a rough night ahead. There were coming waves over one side of the ship, which looked quite scary in the beginning. So, we started to furl few sails to decrease the power to the vessel.
People were wet and tired, but still working on the deck till the end of the watch. Hard work was successful and we were able to go to sleep at 04.00 o'clock. Not for long…. At 06.00 o'clock there was an 'all hands on deck alarm'.
Everyone had to get on the deck because we were tacking in a strong wind and there was a high need of men power. Finally, we went back to our beds for some more sleep, but still some people were working on the deck because a lot of people from other watches were sea sick and they felt a lack of people. We called a green watch, which was working almost 24 hours per day.
The majority woke up just before the next watch to try having lunch. The storm was still at its peak. Strong wind, rain and rough sea made a lot of people sea sick, which of course made the situation pretty unpleasant. However, we began our watch from 12.00 till 04.00 in the afternoon. We tried to play some games during the watch to build up the mood inside the ship. We played a game called 'pride and prejudice'. It's a game to learn about the other countries and to take away the preconceptions.
Inside the ship most of the people were getting sea sick, so a lot of the trainees stayed on deck even though it was raining. In addition, even the crew of the ship was sea sick… So the weather was challenging. Our last watch was much better because the storm finished and we could enjoy dry weather with no wind. We could even see the sun! So a lot of people just went outside to chill and relax after a stressful day. We ended our watch in a good mood, looking at the stars and hoping to see nice weather tomorrow.
Saturday 14th of August started differently! The sun was shining for the first time in four days so the weather was brilliant! We started our watch with a game called “Who am I”. It was pretty fun and relaxing. Later that day people started to sunbath and drying their clothes on the deck; the mood in the ship was much better and it was increasing with every hour. We helped the crew to remove the broken sail; some of us also helped the Captain to secure (hank on) the bramsail. This meant we had to climb up in the top of the mast and out on the yard; it was an amazing view from up there.
Later in the day we decided to film a music video on the ship. It will involve all the trainees and the crew. We saw few inspiring examples and we decided to make one even better. All this activity and the day is not yet finished….
If you like to read more and see pictures: http://playingonboats.blogspot.com/
ASTRID 15 AUGUSTUS 2010
Met een naam als Stuurman wordt er al snel gedacht dat sturen wel in je bloed zit. Tijdens de wacht bevind ik me hierdoor al snel achter het roer alwaar ik met lichte paniek afwisselend naar het kompas en naar de horizon kijk om de koers enigzins te behouden. Het schip wil namelijk wel links of rechts, maar rechtdoor zee, dat gaat niet zo makkelijk. Elke tweede minuut is er wel een kleine koerswijziging nodig om op Nederland te blijven afvaren in plaats van Denemarken of Frankrijk. An het einde van de dag is er maar weinig wat je kan doen tegen de bepalende factoren op zee; de wind, de stroming en de golfslag, behalve meedeinen. Het kunnen je grootste vrienden zijn als ze je de juiste kant op helpen. Helaas kan je ook constant 'probeer om te keren' van je onboard TomTom te horen krijgen zonder dat je er veel aan kan doen. Gelukkig hebben we nog altijd 330 pk aan oord mochten we te laat komen voor Sail Amsterdam. Het aanzetten van de moter diskwalificeert het schip in de Regetta maar te laat komen is ook zo vervelend. Vraag me toch af hoe ze dat vroeger deden toen er nog geen tractormoter in het ruim lag, dat op tijd komen. Hopelijk tot morgen! Wesley Stuurman - Stuurman aan boord.
TECLA 15 AUGUSTUS 2010
54'19N 005'06E 18:21 UTC
Waypoiny day! We zijn vandaag een hele zoot waypoints voorbij gegaan, H I J K L en nu zijn we onderweg naar N!! De wind is toegenomen tot een sterke bries, met bijbehorende golven. Koken beneden was wat ingewikkeld, de soep die wij hadden gemaakt op eten was nog een grotere uitdaging. Andere schepen zijn nu aan het finishen, wij proberen nog wat laatste mijlen te maken voor morgen, goed maken wat we die 24 uur heen en weer drijven verloren zijn. We hebben veel zeil handelingen gedaan vandaag, een paar keer gehalst, een oud wijf gezet, een rif in het groot en een rif in de bezaan gezet. Het verliep allemaal soepel met de inzet van onze bemanning! Crew Tecla
TECLA 14 AUGUSTUS 2010
56'00N 002'11E 17:43
Na 24 uur drijven zijn we nu weer onderweg! De zon schijnt en we hebben een klein briesje dat ons 5/6 knopen laat lopen, heel erg fijn! We zijn waypoint G voorbij en zijn onderweg naar H. Alle zeezieken zijn weer beter, ik denk dat de zon hen genezen heeft!
WYLDE SWAN 13,14, 15 AUGUSTUS 2010
13, 14 én 15 augustus
Hèhè, ik heb eindelijk weer tijd, energie en zin gevonden om te schrijven. In de tussentijd is er enorm veel gebeurd en het weer is een paar keer flink omgeslagen. Hadden we de 11de en de 12de nog windkracht 7, de 13de was het weer compleet anders. Na de middag werd het mooi weer en de Wylde Swan dobberde wat rond in zee. Niet erg goed voor de race maar wel fijn voor de verandering. Even een tijdje ontspannen. We hadden na de nachtelijke wacht (duur: 4 uur) maar 7 zeemijl gevaren, dat is omgerekend maar 1,75 knopen per uur! De wind hielp niet echt mee dus. De positieve kant van het verhaal is dat er na de middag een stuk minder mensen zeeziek waren. Mensen werden weer fit en begonnen te sprankelen van positieve energie, ze zagen eindelijk de fijne kanten van deze reis. Zo tegen de avond werd het daardoor heel erg gezellig op het dek. Iedereen was met elkaar in gesprek, er werd gitaar gespeeld en ik heb veel mensen horen lachen. Het was fijn om te merken dat iedereen meer contact zocht en opener werd.
De vrijdagochtend was het nog wel 'rough weather'. Het schip ging weer erg schuin en zo werd ik dus wakker in mijn kooi en viel er nog net niet uit. Ik was een beetje laat voor het eten want de lunch was al begonnen. Daardoor moest ik me haasten voor de wachtenwissel op het achterdek. Na de wissel gingen we ondanks de gigantische deining toch maar wat doen. Ik was nog helemaal niet uitgegleden of gevallen terwijl de meeste mensen het dek wel onder hun voeten hebben zien verdwijnen. Maar toen ik eenmaal aan het schoonmaken was in de bar gebeurde het onvermijdelijke. De vloer was heel erg glad, de golven waren sterk en ik had weinig grip. Ik gleed tegen de vaatwasser en langs een scherp muurtje waarna ik nog verder uitgleed en met mijn hoofd tegen de muur aanknalde. Au! Op commando van iemand van de bemanning moest ik gaan zitten. Ik had een zeer hoofd en twee zere polsen waarvan 1 helemaal rood en bijna opengehaald. Toen er geen ijs bleek te zijn kwam Andreas, de kok, aanzetten met iets kouds. Dat 'iets' was een vaatdoekje met twee kippenpootjes uit de vriezer! Die heb ik uiteindelijk 2 uur op mijn pols gehad en daarna ben ik even gaan liggen. 's Avonds voelde ik me gelukkig weer kiplekker. Heel grappig was dat we tijdens het avondeten kippenpootjes aten, dezelfde pootjes als die ik op mijn pols had gehad!
De nacht van vrijdag op zaterdag was verre weg van kalm. Buiten waaide en regende het flink en wij hadden wacht, fijn… In de regen zeilen hijsen en touwen beleggen is echt geen makkie, zeker als de deklichten uit staan en je dus niks kunt zien. De zaterdagochtend was daarentegen weer heel ontspannen, het was zonnig en er stond weinig wind. Tijdens onze wacht van 12 tot 4 uur werd het hele schip schoongemaakt. Om 1 uur begint deze zogenaamde 'happy hour', iedereen helpt dan mee om het schip weer op orde te krijgen. De muziek ging aan en iedereen ging blij aan de gang. Ik denk dat de happy hour voor iedereen wel het hoogtepunt van de dag was, naast de pizza tijdens de lunch. 's Nachts was het ook vrij kalm tijdens onze wacht. We kregen zeillessen van Beate, onze Zwitserse zeilinstructeur. Van hem hebben we een paar leuke Zwitserse woorden geleerd. Ik weet niet precies hoe je de woorden spelt, maar ik zal een poging wagen. Pootjehaken is hockesteuen, neuspeuteren is nosegribbeln en sterrenhemel is starnehimmel. Trouwens! Ik heb die middag daarvoor nog een avontuur beleefd want het weer liet het toe. Ik heb een harnas aangetrokken en ik ben in het kluivernet geklommen! Daar heb ik ongeveer drie kwartier in het zonnetje gelegen, echt heerlijk. Zo in het net boven zee en buiten de boot had ik het gevoel dat ik zweefde. Even geen mensen om me heen, even de wereld vergeten. Ogen dicht en genieten.
We hebben de afwas gedaan en verder hebben we een aantal spelletjes 'wie ben ik' gedaan met onze groep. De afgelopen dagen hebben we veel gelachen. Dat was ook wel even nodig na de zware en vermoeiende dagen die we hebben gehad. Ook niet geheel onbelangrijk, vanmiddag zijn we rond 5 uur over de finishlijn gevaren. Nu is het wachten op de uitslag. Welk schip de meeste zeemijlen heeft gemaakt deze race is nog de vraag. De kapitein had als plan om naar Texel te zeilen en daar te ankeren, maar dat plan gaat helaas niet door. De wind is te krachtig en het is te lastig om door de Texelstroom te komen. Dus nu gaan we naar IJmuiden zeilen. Daar hebben we morgenavond nog een afscheidsbarbecue met de bemanning van alle deelnemende schepen. Ik hoop dat ik in die tussentijd nog een kort stukje kan schrijven. Als dat niet gaat lukken dan zal ik een mooi afsluitend stukje schrijven als ik weer thuis ben. En een paar foto's erbij van de reis zullen het geheel mooi afmaken. Bye Bye!
TECLA 13 AUGUSTUS 2010
56'05.2N 001'55.3E 18:12 UTC
Geen wind, grote golven, flapperende zeilen, raadsle spelletjes en regen.. Vandaag was een beetje een teleurstelling. We zijn het laatste schip in de B klasse.. De andere 6 zijn niet gestart of zijn halverwegen uit de race gestapt. Dus nu zijn we nummer een in onze klasse en vanmorgen waren we 6de overall. Na 36 uur wind hebben we nu geen wind meer. We drijven met alleen kluiver en fok omhoog. We hebben rond 12 uur vanmiddag het grootzeil laten zakken en even later weer gezet omdat we dachten dat er een briesje op stak.. maar dat was van korte duur, een uur later hebben we haar weer laten zakken.
We hebben vandaag wel heerlijk gegeten! Tijdens de lunch hadden we pannekoeken en voor het avond eten heb ik een Indonesische rijst tafel a la Jet (..tja) gemaakt. Met verse kokosnoten!!
ASTRID 13 AUGUSTUS 2010
De afgelopen 24 uur is mijn enthousiasme voor zeilen toch wat afgenomen. Ik, samen met vele anderen, heb namelijk redelijk zeeziek op bed gelegen vanwege een zware storm en de daarbij behorende schommelingen. Meteen na het ontbijt was het raak en vertrokken mijn broodjes lina recta richting de zeebodem. De rest van de dag ben ik niet in staat geweest om langer dan vijf minuten mijn kooi uit te komen, zonder beloond te worden met een snel stijgend gevoel van misselijkheid. Vannochtend was dan ook een welkome afwisseling met een zonnetje en een veel kalmere deining. Uit elke hut kwamen dan ook meteen opgelucht hoofden en ook het eten werd met iets meer enthousiasme begroet. Dat zo'n storm tot nieuwe inzichten kan leidden bleek wel toen de drie Russen aan boord spontaan aankondigde dat hun plannen voor een trans-atlantische zeiltocht voorlopig even van tafel waren gewaaid. Al die golfen, dat zagen ze toch niet zo zitten. Ondertussen is mijn enthousiasme weer stijgende want we liggen derde met de Astrid in de North Sea Tall Ships Regetta. Het doel van de Regetta is om zoveel mogelijk mijl te varen binnen een gestelde tijd. Ondanks het feit dat de helft van de trainees over de reling hing, is dat toch nog aardig gelukt. Ons eindpunt is Ijmuiden maar daar zijn we nog lang niet. Hopelijk tot morgen!
WYLDE SWAN 13 AUGUSTUS 2010
We zijn met man en macht tegen golven aan het inkruisen naar het volgende waypoint. We hebben wel wat aantal zeezieken en dus wat kleinere wachten aan dek. Maar voor de rest is de stemming goed en helpt iedereen die kan mee aan dek. We houden jullie op de hoogte en jullie krijgen een langer verslag als iedereen weer zee-ziek af is. Crew Wylde Swan.
KALIAKRA 13 AUGUSTUS 2010 Stormy adventure
Stormy adventure
Hello from the Crew, Today we find we have a new watch in additon to the three usual; Red, White, Blue and now Green.
Yes if you haven't guessed the crew are experiencing the true power of the North Sea with a great storm. Several traines have been ill (and even some of the mentors)however spirits are still high.
We have several sails set at at the time of writing this post (12.25pm) we are doing 7.5Kts, steering 104 degrees and at a position of 56 dgrees 26.577 Minutes North and 001 Degrees 0.371 Minutes East.
Updates on the storms, the first 2 international meals and more will follow tomorrow... when we hope the storm eases!
Regards from a rough sea! The AtSea Crew & Mentors
If you like to read more and see pictures: http://playingonboats.blogspot.com/
HR MS URANIA LIFE OP RADIO 12 AUGUSTUS 2010
Vandaag bij KRO's Tijd voor twee/ radio in de middag bij Frits Spits - Ferry
van Schoonhoven vanaf de Urania over de North Sea Tall Ships Regatta:
http://player.omroep.nl/?aflID=11280229&start=01:37:00
KALIAKRA 12 AUGUSTUS 2010
Blog day 1 Blue Watch
My day started really early this morning: 6 a.m., and this process was like a miracle – supposedly my co-worker Francisco should have been the one waking me up, but ultimately he was snoring like a pig, when I checked him in his room! :)
At 6 a.m like a beautiful princess I just opened my gorgeous eyes like magic and then I started cleaning, having the pleasure to begin with the girls toilet which was really pleasurable. Then I served the breakfast to all the trainees. Afterwards I climbed the mast which was very scary, but exciting but at the same time.
After lunch we went for a tour in Hartlepool that although it was nice, the weather is really different from my country, it was raining and cold. We had to play a game called tea bag exchange. I decided to go alone and I went to several houses to try to do the exchange. At first an old lady gave me a vegetarian soup then a big coffee bag then a little boy gave me a lucky stone and then I finally exchanged it for a monkey doll with a certificate that I was known as one of the monkey's crew.
It was really funny and I met many people. At the end of the day we came back to Kaliakra and finally I served dinner. This was a really important day to get to know the crew and practice my English.
I finally discovered my true calling today – being a Garbage woman! :))))
Bye, bye – Mariana, Portugal Nr:19
The Exchange Begins: Day 1, Arrival
The day started differently for every person. Some woke up in their own bed, some spent their night on the Newcastle beach, but everyone finally ended up aboard the Kaliakra.
The trainees who arrived early with 2 of the mentors went to do some shopping after the raising of the flag by the crew, which is traditionally done in every port. Food shopping for the ship was a great fun because of the large quantity bought and the way back to the ship was exciting. Pushing through the crowd with trollies full of food for the journey… After some quick introductions and a speech from the Captain we played an ice breaking game where we tied ourselves up in a knot. It helped to break down some personal barriers and increased our understanding of team work.
Later in the day we learnt sail and rigging terms in Bulgarian, which was quite a challenge for the majority. Whilst we were learning the terms, some crews from the other ships were making amusing shows for the public. Without the fun and learning there had to be some paper work done which is a necessity for the trip to go smoothly. Moreover, the drama with the Italian luggage ended… They are getting their stuff back and the Italian day is saved! In the evening there were visitors from the Swedish Tall ship committee who are organizing the Tall Ship Races in Halmstad 2011.
The captain and some trainees were showing them the ship and shared ideas about the race next year. They enjoyed the tour and left the ship satisfied. The day still has not ended…. Looking forward for the next adventure before sailing!
Trainee Log: Day 2
The day started really early for me : 6.00 a.m., like a miracle to me, because I was hoping that Francisco would wake me up, but ultimately, he was snoring like a pig so, like magic, my beautiful eyes just opened EXACTLY at the time that I was supposed to wake up! :) I cleaned the kitchens and the mess room floors and I had the pleasure to clean the fantastic toilet. Afterwards I prepared all meals and I finally found my Calling: I`m perfectly fit to be a Garbage woman!!!!! Bye bye, Mariana, PORTUGAL
It was fun to be able to climb the rigging and now I am hoping to climb further!!! In order to have one cookie I have to eat one tomato :(. And I am really eager for someone to cut my hair!!!!!!!! Last night I didn’t hear the engine start as we moved out of the deep water berths into victoria harbour :) Colm, UK
Last night we finally got our luggage so I could sleep in my sleeping bag with clean clothes!!! That was beautiful…. I slept so well!! So this morning I was ready to climb the mast…it was really fun and I hope to do it again…this morning we also learned lots of things about the boat because the captain held a sort of lesson and showed us lots of ropes and parts of the boat, he also taught us some words in Bulgarian, that was interesting and I expect we’ll learn lots of other words….
Paolo, Italy
This morning’s climb to the Mast was really pleasurable – exciting and scary at the same time – and when I was up there, I just wanted to spread my wings and soar, but my security system just wouldn’t let me!...
Afterwards, our Mentor Chris, was really mean and forced me into leading the Blue Watch team, to set sail!...
Everything is going well until now, I am sure that many more exciting moments! Grace, PORTUGAL
The morning was not too different from the day before. We had the early breakfast, raised the flag and a tour of the ship done by the captain. Then came the interesting part! After some waiting we finally had the opportunity to climb the fore mast. In was both challenging and exciting, as the tricks with life lines and everything was not easy to get the hold off. Yet, in the end, we successfully got our mast climbing practice and went to have lunch.
Lukas, Lithuania
I am so glad because I had this opportunity to learn so many words in Bulgarian like fal, contrafal, foc, kliver, scothi, gauss, bom brau, grot and many more. I also like very much to put on the “bra” and climb up the sails but the locks were a bit trick to work with but the experience was very pleasant and I can’t wait to do it in the sea. Yesterday I was so tired that I could not even notice that .
For pictures look at: http://playingonboats.blogspot.com/
TECLA 11 AUGUSTUS 2010
55'06N 001'06W 17:55 UTC
We hebben de haven van Hartlepool vandaag voor de tweede keer verlaten. Gisteren hebben wij mee gevaren in de sail parade die in het begin regenachtig was, maar later droog en met een lekker windje. Na de parade werden wij de haven weer ingelaten om lekker buiten te eten en goed te slapen.
Vanmorgen zijn wij onder zeil van de kade vertrokken. De wind stond op de kop, we hebben het grootzeil eerst half gehezen, toen de fok aan de (door ons gekozen) hoge zijde gehezen. De fok drukte ons van de kade af, het grootzeil werd helemaal gezet en daar gingen we! Geen motor, geen gedoe! En nu zijn we weer gestart en onderweg naar waypoint B. De wind is veranderlijk met iedere bui. Onze nieuwe trainees zijn hun weg aan het zoeken en proberen gewend te raken aan de bewegingen van het schip, aan het wachtritme en aan elkaar. Crew Tecla
ASTRID 10 AUGUSTUS 2010
Tja, daar sta je dan in Hartlepoole, Engeland na een nachte op de ferry vanuit Ijmuiden. Na het traditionele Engelse welkom (regen) was het meteen tijd om in te schepen aan boord van elk zeilmeisje's natte droom, de Astrid. Ruim 40 meter zeewaardige zeilboot waarmee je Somalische piraten platwalst en van haaien haaiensoep maakt. De Astrid zal de aankomende week gezeild worden door zeven bemanningsleden aangevuld met twintig trainees in het kader van de North Sea Tall Ship Regetta 2010 op weg naar Sail Amsterdam. Tijdens onze pogingen om de Astrid drijvende te houden zal ik regematig verslag doen van de gebeurtenissen aan boord mocht ik niet onverhoop zeeziek over de reling hangen. Van de twintig trainees aan boord hebben er achttien nog nooit gezeild en waren er een flink aantal waarbij de hoeveelheid werk pas echt doordrong toen het begrip 'Alcoholvrije vaart' voorbij kwam. Ook ik ben nog even met mijn nieuw opgedane Turkse vrienden de pub ingedoken voor dat dit strakke regime zijn intrede gaat maken. In de aanloop naar Sail Amsterdam dus elke dag een column vanaf de Astrid. Over een uurtje vertrekken wij hier uit Engeland om aan de regetta mee te doen en ik heb er zin an. Tot morgen! Wesley Stuurman - Stuurman aan boord. Luister nu naar Monique Touw live op de radio uit de UK bij de start van de schepen:
WYLDE SWAN 6 AUGUST 2010
DAY 6 Thursday
This day we went the fastest through the whole race, 12.1 knops. It was the best time, and someone thought we were going to tip over. Because of the fast speed we arrived in Hartlepool at 2nd place, after the Mir. This was a real accomplishment. The time was about 12 pm when we arrived. The captain just slept 1.5 hours he was too excited about the speed and the placing in the race. All of the crew and the trainees got champagne to celebrate the "victory", of course after the happy-hour. When we got over the finishline we finally was able to take a shower, and some of us also took a swim in the sea. Now we just had dinner (as always Andreas maked the best food to us), and now we are going to celebrate with wine, beer and of course soda for the small "kids". Cheers g,v! Lots of greetings, Trainees Wylde Swan
ASTRID 6 AUGUSTUS 2010
it's 2 am and we're in the middle of the night watch. It has been a difficult day. After last nights watch I was really looking forward to my bunk, but the sea was so rough that instead of sleeping I could only hang on trying not to fall out, so by dinnertime this evening I was a bit of a zombie. I did, however manage to get a few hours sleep and when we turned out at 12 we were greeted by the most gorgeous star-filled sky. The moon has just come up a nice orange colour and, yes, we even have shooting stars. The world could really not be more beautiful just at this moment. In the distance we can make out the glow from the industry in Teesside, we are currently motoring to our rendezvous with the camera crews so that our film team can finish their report with shots from outside, so it will be all hands on deck early. Losing sleep tomorrow doesn't matter though as we have the arrival at Hartlepool to look forward to.
John Yates - trainee on board Astrid.
WYLDE SWAN 4 AUGUSTUS 2010
DAY 5 Wednesday
Today we had a lot of fun. The day started off with a catch of 29 fishes in only 30 min. After a while we danced and had no wind. We all learned a new dance to the Madcon-song "Glow". It was so much fun! After a while the wind gained and we went just faster and faster. The top speed was 10.4 knots. When it was time for the happy-hour we turned on some music again and everyone danced along with the buckets and the brooms. We did the dish wash on the deck, again. The sun finally came up and everyone was up on deck and was enjoying it. Suddenly the dolphins peaked out too and almost teased us just jumping around and blowing water up in the air, Live music was the next on our "schedule", played by Peter on the guitar and Elie on the violin. We all sat down on the off-deck and listened and sometimes sang along. We just past the GMT and it's soon up for dinner. As always the food is going to taste really good. Andreas is such a good chief! We soon run out of water, so there is no possibility to take a shower. But the Wylde Swan is expected to get to Hartlepool at Friday so we just have to hang on and get used to the dirt. That's all for now. Over and out.
Greetings Trainees Wylde Swan
ASTRID 5 AUGUSTUS 2010
They say it's better to have tried and failed, and it certainly applies this week. Ok, Astrid has had to give up and turn the engine on, but it was always going to be difficult against the wind in a square rigged ship. None the less, I wouldn't want to have missed a minute of the voyage so far, we have experienced so much and it's not over yet. We did have a short period of good sailing. During our watch from 4am-8am yesterday we reached 8 knots under full sail, and Astrid showed that she had it in her if the conditions suited, but most of the time the wind was quiet and the voyage was more pleasurable than exciting. This, however gave us time to do other things such as splicing, map-reading etc, not to mention the odd trip up into the rigging. The rest of the time you are either on watch, or sleeping ready for the next one. We are on again at midnight...
John Yates - Trainee on board Astrid
TECLA 4 AUGUSTUS 2010
57'05N 000'27E 16:28UTC
Wind eindelijk hebben we wind! Na te veel uur drijven varen we nu dan toch weer op het waypoint af. Afgelopen nacht was de wind zwak en veranderlijk. Tijdens de wacht hebben we een raadsel spel gespeeld. Nele heeft raadsel kaarten achter gelaten waarop een gebeurtenis staat beschreven in 1 zin en door vragen moet de rest dan uitzoeken wat er precies gebeurd was. We hebben heel veel lol gehad.
In het klassement waren wij vanmorgen weer gezakt, 4 in onze klasse en 6 overall. Maar nu de wind weer toe is genomen hopen wij dat wij onze 3de plek snel weer terug hebben! Pegasus is al aan de horizon verschenen en komt steeds dichterbij. De race zal morgen om 12:30 gestopt worden voor klasse B schepen. Voor de schepen die nog niet over de finish zijn zal dit een finish op zee betekenen. Wij zijn van plan daarna gewoon lekker door te zeilen aangezien wij pas op zaterdag in de haven hoeven te zijn!
ASTRID 3 AUGUSTUS 2010
The weather in Kristiansand on our arrival could’ve been less rainy, but it stopped for a very spectacular firework display. Unfortunately the wind direction was such that all the paper from the fireworks fell on our deck, so the following morning we had some tidying up to do. We breakfasted early as there was a lot to be done. There was a bit of a worry as not all of the equipment had arrived for the film crew who were to be our guests on board, which could mean that the live coverage each day may not work, however all turned up just in time. Our day started with us up in the rigging releasing the sails ready for the parade of sail. It was my first time up there and I was glad of the harness. The wobbliest bit was when someone else came onto the same line under the yard that you were on, but you had work to do, so you soon got used to it. Then the time came to sail out into the bay and the welcome was amazing, there were thousands of little pleasure craft out to see us, as well as people lining the shoreline. Steering through the melee was no mean feat, but it was worth it, the tall ships made a stupendous sight all following on in line. Then we had lunch before the start of the race. The breeze was just right for the ships to show themselves in all their glory for the final rush to the start line, with lots of maneuvering allowing some wonderful views as the ships came really close to each other. As the race started, so the wind started to drop. The forecast was not good for Astrid with light winds from the wrong direction, but at least all ships had the same problems. As the race went on each captain had to choose their route, and many turned to try their luck in the North while Astrid stayed on a southerly course heading for Denmark. With the leisurely wind we had time for other distractions and the mackerel fishing was particularly successful, with our catching 5 fish on one line at one time. Obviously the dolphins were impressed, as a pod came to see what we were up to. So far, apart from a touch of mal-de-mer, it has been a wonderful trip, and even the mal-de-mer is settling down as we get our sea legs! Current position 11th in class, but if our weather gamble pays off there is still hope…
John Yates, trainee TS ASTRID
BLOG WYLDE SWAN at Hartlepoole mail
Richard Mennear is sailing at Wylde Swan. Read his daily log via: www.hartlepoolmail.co.uk
TECLA 3 AUGUSTUS 2010
57'07N 003'13E 16:32 UTC
Vandaag was een echte race dag. In de ochtend lagen we tussen een aantal andere tall ships, iedereen aan het race, iedereen onderweg naar het waypoint en allemaal doen we ons best met de wind die ons gegeven wordt. De verschillende tuigages proberen hun gram te halen met de lichte en veranderlijke winden, de stroming en de golven. Wij zijn een aantal keer overstag gegaan om de juiste balans tussen koers en snelheid te vinden, je wilt natuurlijk hard zeilen, maar ook richting finish! De Wylde Swan is achter ons langs gekruisd met hoge snelheid, de Sorlandet was een vast punt aan de horizon en de Pegasus hebben we van alle kanten gezien! Nu is de groep weer uit elkaar gevallen, wie weet vinden we elkaar vannacht weer en doen we hetzelfde dansje morgen nog eens. Crew Tecla
WYLDE SWAN 3 AUGUST BLOG 4
DAY 4 TUESDAY 3 AUG 2010
This morning we woke up to a beautiful sunrise. We had nice wind, heeling a lot. We are currently in 6th place in the race. It was a great relaxing afternoon with games and live music. We played who am I and it was quite fun. The shipmates wrote their own song about the race and our wonderful Wylde Swan who is destined to win. At the moment everyone is helping, even the seasick folks are having a dish washing party on the deck! It has been a very successful day, we are actually heading towards England. We still have everyone safe on board, a great accomplishment. People are sliding everywhere but we holding on, obviously. Some lucky people got to go up to the mast today. The food was amazing, as always. :)
WYLDE SWAN 2 AUGUST 2010
DAY TWO, SUNDAY 1 AUG. 2010
We started of from Kristiansand we a lot of boats following us out to the starting point. The wind was quite good and we held a decent speed. Because of the wind and the waves a few people got seasick. The wind lasted until the nightwatch started at 12 pm, and then we just floated about in the rain the rest of the night. We tacked a few times to get a higher bearing and heard on the radio in the morning that we were in third place behind the Mir and the Sorlandet on handicap.
Morning now, girls are at the back of the ship catching fish, and cutting the heads off..Lovely.(for lunch) Woke up to a beautiful weather, the sun is shining high on the sky.
The mood is very relax with people laying around sun bathing. The wind is catching up. We are hoping for another memorable day at sea.
TECLA 2 AUGUSTUS 2010
57'20N 006'11E 16:49 UTC
Vannacht hadden we helaas geen wind en met het beetje wind dat we wel hadden zeilden de Pegasus en de Jolie Brise bij ons weg. Tijdens de ochtend uitslagen waren wij 3de in onze klasse en 10de overall. Gedurende de dag nam de wind wat toe en rond 12 uur liepen wij weer 4 knopen. Het sturen en het genieten van het uitzicht was heel gemakkelijk!
Vanmorgen hebben de jongeren vis gevangen, makrelen. We besloten ze te houden voor het diner, de kleine gingen weer terug, de grote werden schoon gemaakt, op 1 na, die werd terug gegooid toen een van de jongens moest kiezen tussen zelf dood maken of op iemand wachten.. Gijs heeft de vissen gefileerd, ik heb ze gebakken en de bemanning heeft ze heerlijk opgegeten. De wind is nu nog wat meer toe genomen en wij gaan nu weer 7 knopen. Jet - Crew Tecla
TECLA 1 AUGUSTUS 2010
57'57N 007'43E 18:02 UTC
We zijn 2,5 uur geleden gestart met de race naar Hartlepool! De wind is nu zo'n 3 bf uit de zuid west.
Onze nieuwe trainees zijn nog wat wankel. We zijn nu met z'n 13en, 3 van de trainees hebben al op de Tecla of andere schepen gevaren, de rest is helemaal nieuw in op zee en in de Tall Ships Races! Het is een hardwerkende groep, ze lijken het erg leuk te vinden om overstag te gaan, zeilen te zetten en met wat lijnen te spelen vlak voor de start, een goed teken! We hebben net het eten op, de witte wacht is nu de afwas aan het doen en de blauwe wacht krijgt nu instructies over sturen, kompas koersen en aan de wind zeilen. De nacht zal even voor mijn wacht vallen en de zon zal nog voor het einde van mijn wacht weer op komen, ik heb wel zin om weer een paar sterren te zien!
WYLDE SWAN 1 AUGUSTUS 2010
TALL SHIP RACE 2
KRISTIANSAND - HARTLEPOOL
1 AUG. 2010
DAY ONE, SATURDAY 31 JULY 2010.
We arrived at 4:00 pm to meet the crew and all the trainees and unpack. We played speed dating to get to know each other. Afterwards, we all went out to the tall ships festival to watch the amazing fireworks over the harbor. Everyone experienced their first night on Wylde Swan and no one fell out of the hammocks! Some of the trainees had to stay up for the gangway watch, but the rest of us got to sleep quite well.
TECLA 27 JULI 2010
57'00.7N 008'00.2E 10:57 UTC
Gister zijn we rond 18:00 uur in Lemvig aangekomen, na een kijkje te hebben genomen in de binnen haven hebben we besloten toc maar buiten te gaan liggen en daar een mooie barbecue klaar te maken. Tegen zonsondergang werden de laatste beetje mais weggewerkt en zat er weer een geweldig mooie dag op. We zijn vanmorgen om 06:30 uit Lemvig vertrokken en zijn het eerste stuk op de motor het fjord uit gezeild, helaas hadden we tegen wind. In de fjord ingang hebben we zijn gezet en zijn we onder zeil en motor nog een stukje verder gevaren, deze keer omdat er te weinig wind was. Nu staan de topzeilen erbij en gaan we met 4 knopen richting Noorwegen, zonder motor! We weten nog niet waar we heen gaan en hoe lang het gaat duren, zo lang we maar zeilen! De nieuwe bemanning is nog wat onstabiel deze eerste dag op open water en meer golven dan wind, we hopen dat het tegen de avond beter wordt.
TECLA 26 JULI 2010
56'35.9N 008'38.1E 12:57 UTC 26/7
Finally some news from the Tecla. We are underway (using sail!!) to Lemvig, at the end of the Limfjord. We have about 10 or 15 miles to go and a little bit more because we have to tack a few times. The Limfjord so far has been amazing! Beautiful scenery, nice corners and amazing places to stay on the quay or at anchor. Yesterday we had a beautiful sailing day and we ended up along side a small dock. The owner gave us permission to come alongside as long as we did not use to much engine, as not to blow sand in his rails underwater. So this morning we prepared as best as we could, and left the quay under sail. The man smiled and waved with a Tall Ships Race tshirt in his hand. The sun is shining and we have a changing wind (every corner is different) that is between 1 and 3 bf, we are doing 5,5 knots now heading for a bridge, the 3rd and last. Tomorrow we hope to set sail towards a harbor near Kristiansand.
ASTRID 25 JULI 2010
Saturday morning, after an evening with beautifull fireworks the day starts for the new trainees on board Tall Ship Astrid with learning the ropes and going aloft. We prepare the ship and the new crew for the departure that afternoon. Slowly the port of Aalborg is getting empty, with the 70 ships taking part leaving one after the other in the parade of sail.
At 15.30 it was our turn to cast off. We did so and just meters from the shore and with a blow on the ships horn astrid was covered in her cloud of sails in less than a minute, all the sails being set at the same time. And so we left Aalborg, sailing the parade out of the Lymfe Fjord.
After passing Hals Barre Lighthouse we headed due North, towards Sweden. This morning we arrived in the beautiful small port of Skarhamn. An old small cargo port where the Astrid has visited many times in her time under Swedish flag sailing the Baltic with agricultural products.
Tommorow we will go further North through the Swedish archipelago towards Lysekil.
It promises to be a good day!
Willem- Cpt TS ASTRID
THALASSA 20 JULI 2010
It is again Pear’s time to write a nice note about our trip onboard of the Thalassa. Sunday morning we came on watch (12-4) and heard that the destination was Göteborg. If we would go at anchor or if there is a place in the harbour, was still unknown. But finally we got a place in Frihammen, berth 1, the nicest place that Göteborg Port Control could offer! Will be continued next night watch.
At the time that we arrived in Frihammen, about 05.15, the Thalassa was celebrating (with beer) that we did it! All crew and (most of) the trainees were toasting on deck. During breakfast/lunch (brunch) the Captain decided to should change the onboard time to local time, which means two hours forward. After brunch we cleaned the ship all together; Bananas cleaned the deck, Apples the interior of the ship and we did the dishes and cleaned the galley. Within one hour we were finished and there was time to swim in the harbour and/or go in the city. Everybody enjoyed this day in Göteborg!
The night we spend in the bar of the Thalassa and the next morning we sailed again out of Frihammen. It was beautiful sailing weather and in less than one day we arrived on the north of the island Laesö. Laesö is a small island in front of the entrance of the fjords of Aalborg. Earlier this watch (ca. 01.45), we dropped anchor and all trainees take full anchor watch of the ship as all Thalassa crew members have gone to bed. When we wake up again (still 20 July) the weather forecast says we can expect a sunny morning so we hope we can wake up with a dive in the water! More about our adventure on the Thalassa will be described by the Bananas.
WYLDE SWAN 7-17 JULI 2010
07 July 2010
After the introduction talk by the captain, Stefan, we were divided
into three watches.
In rounds, we learned basics concerning rope handling and sailing,
rules onboard the ship, safety and climbing the rig.
After a great dinner, that Andreas, our cook, prepared we went into
the park near the ship and did two introduction games: Throwing the
hat (mainly concerning names) and The union of similarities (find out
how you are similar to your fellow trainees).
08 July 2010
The first night sleeping on the ship, for some people it was not to
easy getting to sleep (especially for the ones in the hammocks) After
breakfast, we were going into Rotterdam for real!
Besides visiting locations of cultural and historical value, we had
to a trading game; every watch had to start with a teabag, and had to
trade it for something more valuable. Back at the ship we had a great dinner, I really liked it.
09 July 2010
We had breakfast, and straight afterwards Stefan and Martin got the
engine running, and we were off! While sailing out of the canals of
Rotterdam, we didn't set sails, but shortly after we came out on open
sea, sails were being hoisted. Everywhere on board, you would hear
quartermasters yelling "PULL PULL PULL", and by the power of teamwork,
the huge sails came up for the first time on this exchange. The day
passed quickly, with the watch schedule setting in. Some people went
to bed early and missed the sunset, but on the other hand got to watch
the sun rising over the coast of Belgium.
10 July 2010
Today we sailed from Vlissingen to Antwerp.
We prepared the ship for a nice arrival , all clean and tidy.
In the harbour of Antwerp, we could have a look at all other tall
ships. We made and delivered invitations for a brunch onboard the
ship. Crew and trainees of other ships were invited, so they could see
he beauty of the swan. In the evening we discovered the city Antwerp.
11 July 2010
Today we had the brunch on board and met lots of interesting people.
Afterwards we had the crew parade and the crew party, it was fun
recognising our guests from the afternoon in the parade, we all woke
up so excited to go and join the crews of all the other boats. This
involved everyone walking in a line down the street to the prize
giving. We personally thought we made the best entrance to both the
harbour and the crew parade. Other than that it was amazing to see all
the other crews and what they had dressed up in. After the parade we were all so hot and all so thirsty, that we
decided to go to the shop and buy some drinks.
12 July 2010
After another delicious breakfast, we visited the Statsraad Lehmkuhl,
a Norwegian ship much larger than the Wylde Swan! After that we went
to the Maratime School and saw many historical artefacts and an
amazing steering simulator that cost about two million Euros to
create! At the end of the day we stood on the bridge overlooking all
the moored ships to watch some spectacular fireworks, it was a lovely
evening.
13 July 2010
A Dutch naval ship called the Uranina was moored beside us in the
harbour today, and it was very interesting to have another crew so
close. Today was the last day we had it Antwerp, so everyone went out
around the city to see what they could before we sailed off with the
other ships in the parade of sail. It was amazing to see all the
people lining the harbour to wave us goodbye. We were back on the sea
again after a great stay in Antwerp - next stop, Aalborg!
14th July
We were anchored near the mouth of the Schelde, floating around with a
lot of other ships, a strange experience as we are normally so far
apart in a race! The race itself was postponed a number of times due
to weather problems, but after a few hours we got underway and it was
very exciting to be taking Wylde Swan on her first race. In the end,
we started thirty seconds early, a very small margin considering the
days to spend at sea, but it was against the rules and we have a
penalty now - that doesn't mean we can't win though!
15 July 2010
Today we played a game where you have to think of a compliment to give
to a member of your watch, it was great for morale and made everyone
very happy! This was our first day of racing, and along with it came
our first storms, and they were very powerful. Many of us had never
sailed before, and it was incredible to see what the sea was capable
of, lifting the ship like a feather. It was difficult for those
people, and some were seasick because of the storms!
16 July 2010
Today we had a birthday onboard the ship, so we woke up singing. The
weather was better, there was less wind and the waves became smaller
during the day. That gave us the opportunity to trim the sails better
and also take the helm again by hand.
In the evening we amused ourselves with some guitar playing and
singing. Almost everybody stayed up late because the finish was just a few
miles away.
17 July 2010
This morning we finished! Around 4 o'clock the Wylde Swan crossed the
finish line. We had a small party with the crew, just to celebrate the safe arrival
of the first real race of our ship. We anchored close to Danish shore, and after a good sleep we had a
swim and left for Sweden. We arrived in Marstrands, were it was
absolutely beautifull. In the evening we discovered the place,
18 July 2010
We left the harbour of Marstrand and went to a fjord. Part of the
group would be hiking, the other part sailing. At the end of the day
we would meet again in a fjord, where the ship would be anchored.
It was beautiful to sail between all the fjords. We reached the anchor
place, the weather was still good so some people decided to go for a
swim. We could also sail around with a tender of the Wylde Swan. Meanwhile a
barbeque was being prepared. The food was excellent. We enjoyed all
this but without the other group, the group that was gone hiking. They
were still didn't arrive. Some people said we wouldn't see them until
the next morning. But they were faster, they were back around ten
o'clock.
Trainees and crew of Wylde Swan
ASTRID 19 JULI 2010
MAANDAG 19 juli 2010
HALS 57 graden 06 minuten NOORD 010 graden 34 minuten OOST
We liggen aan de kade in het kleine havenplaatsje HALS. Hier is er ook een veerdienst die het vasteland verbindt met het eiland. 's Avonds is het hier vrij rustig, overdag een drukte van jewelste omdat veel toeristen dit plekje aandoen per fiets, auto of motorhome.
In de voormiddag krijgen we kliminstructie onder de ervaren en deskundige leiding van Willem onze tweede kapitein. Iedereen die wil mag de mast in. We doen een veiligheidsharnas aan en stap voor stap klimmen we het want in. Sommigen klimmen tot op het eerste platform, anderen klimmem tot in de top van de mast. Op de hoogste ra gezeten heb je een prachtig uitzicht over de vlakte van HALS. De zee, het strand, de duinen, ... mooi! Het is puur genieten.
Telkens er iemand terug op het dek van ons schip komt volgt er een welverdiend applaus door de leden van de groep die nauwgezet met foto- en filmcamera's in de hand, het klimmen van ieder van ons volgen.
Na het middageten zijn er acht dappere groepsleden die een fietstocht door het Deense land aanvatten. We rijden richting HOU, een havenplaatsje op zo'n 12 km van HALS. Hier aangekomen eten we een lekker ijsje en keren terug via een fietsroute, dwars door de natuur, het is betoverend mooi.
Moe maar tevreden zijn we omstreeks 19u. terug in HALS waar we genieten van een uitstekend bereid avondmaal.
In de haven van HALS en aan de kade liggen er al heel wat nieuw aangekomen boten van de Tall Ships Races 2010. Ieder heeft z'n eigen verhaal van de voorbije stormachtige vaardagen. Het was best spannend en voor velen ook zeer vermoeiend gezien de hevige wind en de daarmee gepaard gaande grote en hoge golven!
's Avonds wordt er nog gezongen, een biertje gedronken of een glaasje wijn om daarna tevreden onze kooi op te zoeken op weg naar nieuwe dromen ...
DINSDAG 20 juli 2010
Om 08u. slaat de motor aan om ons te wekken en het schip naar AALBORG, onze eindbestemming van de eerste race, te brengen. Het is een tocht van ongeveer drie uren door de LIMFJORDEN via het LANGE RAK.
Tegen de middag komen we aan en kunnen we genieten van al het moois wat AALBORG aan ons te bieden heeft en dat is heel wat musea, een zoo, zwemmen, een rondrit per stadsbus, ... We zien er naar uit!
Henk
MONDAY 19 JULY 2010
We're at the dock of the quiet harbourtown HALS, right across the ferry which connects the mainland to the island. At night it's fairly calm, in the daytime HALS is a very busy place, because many tourists visit this cosy town by bike, car or motorhome.
In the morning our experienced second captain Willem teaches us how to climb the mast. Everyone who dares to climb the mast can go up. We wear a safety belt and step by step we climb the 22 meters high mast. Some climb up the first platform, others even reach the top! On the highest yard you have a beautiful view of HALS. The sea, the beach, the dunes... wonderful!
Every time someone arrives on deck again, they are welcomed by a huge applause by the other trainees who followed the courageous climbers with camera's!
After lunch eight brave trainees take a biking trip across the Danish countryside. We drive to HOU, a harbourtown 12 km from HALS. There we eat ice cream after we return to the ship right through the wild nature.
Tired but satisfied we arrive in HALS where we enjoy an excellently prepared dinner.
In de harbour of HALS there are a lot of ships which participated in the race. Everyone has its own story of the previous stormy sailing days. It was really exciting and for many of us rather tiresome because of the strong winds and high waves.
At night there is singing, people drink beer and wine and return to their cabins really satisfied, ready for new dreams...
TUESDAY 20 JULY 2010
At 8 o'clock the motor wakes us up to start our final part of the journey AALBORG. It's a three hour trip through the LIMFJORDEN via the LANGE RAK.
By noon we arrive andK can start to enjoy the beautiful town of AALBORG which has a lot to offer: a museum, a zoo, a swimming pool a guided tour etc. We look forward to it!
Henk - Trainee Astrid
SORLANDET 19 JULY 2010
We are now on our way to Aalborg at 4 o’clock in the morning. We have been in Sweden since Sunday and left there Monday (yesterday) at 1800 hours.
The first three ships in the ranking are Norwegian, we don’t know yet has first place. Some ships had to take a time penalty because they crossed the starting line too soon. In order of who crossed the finish line first: Statsraaad Lehmkuhl, Christian Radich and sØrlandet. We are the only one of those three ships that hasn’t taken a false start.
Sunday, around noon we were allowed to leave the ship. Stepping on firm ground after having spent a week on sea was a unique experience. When climbing some stairs I felt like I was on the boot again. My head was spinning by the time a got back to the ship. Later that night there was a barbeque on Statsraad Lehmkuhl. The three Norwegian ships were all moored in Halmstad. The barbeque was really fun. There was a drinking competition for the crew of each ship. The judge was from Radich, guess who won. We did spill some soda so there is room for discussion. The next day the city of Halmstad organized a trip to adventure-land for us. There was a swimming pool, some rollercoaster’s and a restaurant. If we showed our ‘tall ships race’-pin we could take the bus (also especially for trainees) to adventure-land. Later it took us to the center of the city were we went shopping. Instead of leaving Tuesday we left yesterday, that way we can spend more time in Aalborg.
Currently there is little wind and our speed is maximum 4 knots. There is very little wind, normally we would hoist all the sails. But because we are going to cross a sea-highway we only hoisted a few square sails and the stag sails in the front. That way we go slower and we will cross the highway at daytime. Also we want to cross it when the captain is awake, so the watch was really relaxed again for the people who didn’t have to do physical watches. I wasn’t one of those.
I’m going to get some sleep, I will write to you as soon as possible
Sofie de Grootte, trainee Sorlandet
ASTRID 18 JULI 2010
Vannacht om 03.19'03" gingen we over de aankomstlijn van de eerste race. Iedereen stond aan dek, er werd gejuigd en gezongen. We haalden het binnen een zeer mooie tijd van drie en een halve dag, ongelooflijk maar waar. Het is een van de weinige races die de Astrid tot nu deed met zulk een goeie wind!
De laatste uren voor de finish kregen we nog wat goeie wind vanuit de juiste richting. Dit maakte dat we onze negende plaats in onze A-klasse en over-all konden handhaven. We zijn fier op onze prestatie!
Sommigen bleven nog wat aan dek om de opkomende zonsopgang te bewonderen, anderen waren moe van de spanning van de laatste uren voor de finish en zochten hun kooi op om te genieten van een deugddoende slaap.
Een tijdje later werden we gewekt door het draaien van de scheepsmotor. Dat waren we helemaal niet meer gewoon... Tegen de wind in voeren we richting HALS waar we omstreeks 15u aankwamen volgens de gegevens op de boordcomputer. Het is een mooi, klein havenplaatsje waar we heen voeren om als volwaardige zeebonken terug voet aan wal te plaatsen.
We hebben nog enkele dagen voor we in AALBORG, onze eindbestemming, aankomen. Dit zal ons de welverdiende rust geven die we na de voorbije dagen tijdens het wachtlopen hebben moeten missen. Ook kunnen we nu wat oefenen in het mastklimmen, koorden splitsen, knopen leggen en allerlei zeemanswerkjes,...
Moe maar zeer tevreden kijken we uit naar wat de volgende dagen ons nog zullen brengen. De sfeer zit er goed in. Er zijn geen conflicten en de familiale Astridsfeer en vriendschapsbanden groeien verder met de dag.
Ons ALOHA vaarproject voor jongeren met en zonder handicap verdient een dikke pluim! Alle verwachtingen zijn ingelost en we zien al uit naar de volgende vaartochten en races om onze wereldzee- en ontdekkingstochten verder te zetten.
Henk - Trainee Astrid
ASTRID 18 JULI 2010
Iedereen heeft een goede nachtrust gehad. We zijn vannacht rond de top van Denemarken gevaren, het SKAGERRAK in, maar nog 60 mijl verwijderd van de finish in SKAGEN. Velen onder ons ontdekten dat we terug gsm-verbinding konden maken met de wereld, leuk maar misschien ook weer niet? Het heeft wel iets om niet bereikbaar te zijn. We feel free!
De zee is kalm. Het weer is helder en zeer zonnig. Onze zonnecreme komt goed van pas! Hier en daar zijn er wat stapelwolken te bespeuren, de wind is zwak. Dat is niet zo goed voor onze rangschikking want de lichtere schepen halen ons nu in...
Aan boord is er nu een gezellige, rustige drukte, voor ieder wat wils. Het wacht lopen gaat gewoon door maar er wordt ook koper gepoetst en brood gebakken. Sommigen genieten van de zon en willen een kleurtje, anderen lezen een boek of schrijven poëzie. We hebben ook allerlei kunstzinnige bezigheden zoals het schilderen op doek, op grote tekenbladen en op glazen flessen die we zullen voorzien van een boodschap voor de wereld, in de hoop dat we op een of andere dag ook antwoord krijgen op wat we schreven. Message in a bottle!
Hopelijk komen we vandaag over de finish-line, maar alles hangt af van de wind en de stroom en die spelen eerder in ons nadeel vandaag. We drijven zelfs een beetje weg van onze koers omdat we niet scherper kunnen varen dan we nu doen. Maar er wordt een westenwind beloofd dus daar is het nog even op wachten. Na de finish is het nog zo'n 16 uur varen tot AALBORG, onze eindbestemming. Misschien leggen we nog aan voor een of ander mooi eilandje en kunnen we met de rubberboten aan wal komen, net zoals de zeevaarders het deden in vroegere tijden...
We genieten met volle teugen en zien er naar uit om een stukje van het mooie Denemarken te ontdekken!
Henk op de TS ASTRID positie: 57 graden 16 minuten NOORD - 008 graden 48 minuten OOST om 11u.
MORGENSTER 17 JULI 2010
Morgenster gefinnished
Zaterdag 17 juli
Vanmorgen om 6.20u klonk de stem van Jacob over de intercom: "nog 10 mijl te gaan, voor wie bij de finish wil zijn, moet nu uit bed komen!" Eerlijk gezegd geen makkelijke taak, maar ik wilde dit moment absoluut niet missen.
Gisteravond was de wind al behoorlijk afgenomen, waardoor de vaart er wat uit was geraakt. Daarnaast leek een ander schip ( de Iskra) steeds dichter bij te komen, dus wilde ik graag de afloop van deze spannende race weten.
Thuis zou het me nooit lukken, maar hier stond ik binnen 10 minuten aangekleed aan dek, en jahoor, met de Iskra naast ons. Het bleef spannend tot op het laatste moment, MAAR... ons schip was 50 seconden sneller!!!
We zijn als nummer 7 over de finish gekomen; 3 Noren, 2 Russen en de Swan Nederlands schip) gingen ons voor. Volgens de laatste stand zijn we nummer 10 en we kunnen misschien nog 3 plaatsen stijgen. Daar horen we later nog meer over! We houden jullie op de hoogte.
Na de finish zijn we doorgezeild naar Skagen. Rond een uur of twee verdween alle wind en toen volgde mijn favoriete onderdeel; het binnenhalen van de zeilen. Zoals dat in zeiltermen heet; heb ik de kluivers op de boegspriet opgedoekt. Voor de mensen die deze taal niet begrijpen, zal ik een simpele uitleg geven; ik heb een tuigje aangetrokken om vervolgens in de voorste punt van de boot te klimmen; om daar zonder grond onder mijn voeten (staande op een dun draadje)boven de zee te bungelen; om daar dan weer de zeilen bij elkaar te binden... en ja, dat is spannend, maar boven alles ontzettend gaaf! Ik had daar even het idee dat ik als een vogel boven het water vloog.
Een heerlijk gevoel van vrijheid.
Ja, mensen, het is officieel... ik ben verliefd! Toen ik net terug kwam lopen uit het dorpje Skagen en ik de masten van de Morgenster boven een gebouw uit zag komen, kreeg ik kriebels in mijn buik, het schip heeft mijn hart gestolen.
Morgenochtend vroeg vertrekken we vanuit Skagen om op zoek te gaan naar een mooie ankerplaats. Ik zie er naar uit om weer de zee op te gaan en te zeilen!
Groetjes,
Fanny
ASTRID 16 EN 17 JULI
vrijdag 16 juli (nacht en voormiddag).
De nacht brengt een mildere zee, maar kalm is ze nog allesbehalve. Er komt iets meer tijd tussen de golven nu, waardoor we minder onvoorspelbaar slingeren en stampen. Het achterdek rijst soms tot acht meter boven de waterspiegel, waarna we duizelingwekkend snel naar het dal duiken (het kaperschip in de Efteling? Voer voor watjes!). Kriebels in de buik maar ook palingen in de maag zijn het gevolg. Voor velen is deze introductie op het zeeleven iets te bruusk. Er ontstaan verslavingen aan Touristil, wanhopig wordt naar zetpillen gegrepen en liggen is voor velen de enige remedie. Het onbeschrijflijk lekkere eten van Mama Astrid (ook wel Ineke) blijft helaas dus al te vaak onaangeroerd. Wie wel doorzet een aanschuift in de gezellige mess ziet verschijnen: heerlijk gekruide vis en aardappelpuree met een goudbruin kaaskorstje, ovenpasta voor vegetariërs en voor carnivoren, pannekoeken zo dik en stevig als het voordek maar overheerlijk met meloen en ananas... Ja: wie vaart op zee die eet voor twee!
Ook overdag blijft de wind aanhouden, we zeilen aan 9 knopen naar het noordoosten en passeren, sneller dan we tellen kunnen, de Nederlandse wadden, vervolgens de Duitse wadden en steken dan de Helgolander Bocht over. De Deense territoriale wateren liggen binnen handbereik en we zijn slechts twee dagen op weg. Verwachte aankomsttijd met dit tempo: de vroege ochtend van zondag 18 juli! De schipper dacht zes dagen te varen, op deze manier worden het er vier. Van de racecontrole komt het onwaarschijnlijke nieuws: 5e plaats overall, 5e Tall Ship in de race! Deze prestatie kost ons helaas de Jager (voorste zeil), die zich losrukt van zijn touwen. Er wordt niet lang om getreurd - sommigen durven vermetel het woord 'overwinning'in de mond te nemen.
vrijdag 16 juli (namiddag en avond)
Maar wie grijnst daar sardonisch van onder het woelige schuim? En wie opent daar zijn hand, toont ons waar de touwtjes van ons zeevaarderslot liggen? We leren dat op zee enkel de machtige Neptunus en de grote Poseidon beslissen waarheen het leven waait. In de loop van de namiddag gaat de wind liggen en valt deze terug tot een lichte en aangename bries. De zee kalmeert en onder de bemanning zijn er velen die even opgelucht adem halen. Maar ook de zeilen ontspannen zich nu en onze snelheid valt terug. Onze mooie Astrijd gedijt immers best onder een strakke bries: het is dan dat haar oude statige romp de zeeën klieft. Nu worden we meedogenloos achtergelaten door onder meer de Shtandart.
Dankzij het kalme weer kan het normale leven aan boord zich weer ontplooien. Kribben blijven nu leeg, kajuiten worden op orde geruimd en de 'korvee'wordt weer volledig uitgevoerd. En dat betekent: toiletten schoonmaken, stofzuigen en koper poetsen! Op het voordek slaat Lieve met enkele enthousiaste kunstenaars aan het schilderen, Tijs schrijft gedichten. En 's avonds krijgen we hoog bezoek: Jeremy Waes en zijn geliefde Conchita Tinneke brengen een doorleefde maar vooral hilarische versie van dat verschrikkelijke nummer dat iedereen kent. "DOS..."
De nachtwacht is kalm maar verveelt niet: regelmatig brassen we de zeilen om alles uit de weinige wind te halen, tussendoor staren we naar de sterrenhemel en liggen met z'n vieren gelukzalig op het dek. Na de overrompelende twee eerste dagen vol razernij is het goed toeven op het wiegende dek van onze lieflijke Astrid. De goden glimlachen en de bemanning herademt.
zaterdag 17 juli (nacht een voormiddag)
Tijdens de nachtelijke uren gaat de wind nog verder liggen. We halen nog nauwelijks 4 knopen nu en zien achter ons de kleine C en D klasse-bootjes verschijnen. Met dit weer halen zij hun optimale snelheid. Onze positie valt nu terug naar 8. Later zal blijken dat Mir, Christian Radich en Statsrad Lehmkuhl al gefinisht zijn. En dit terwijl wij nog op 200 zeemijl dobberen.
Niemand laat het echter na aan het hart komen. We gebruiken de tijd om eindelijk wat bij te slapen, wat te lezen of flessenpost klaar te maken, het scheepsjournaal aan te vullen of rustig aan dek wat te zonnen. De truien, regenbroeken en windjacks van gisteren worden overboord gezet en voorwaar, zien wij daar een bikini verschijnen? Er worden zelfs gewaagde zwembroeken getoond! Dankzij de zware dagen kunnen we nu ten volle genieten van de rust. Het leven hier op zee is onvoorspelbaar, en dat is maar mooi zo.
Dat de standvastigen zullen overwinnen, wordt extra in de verf gezet door Didi (de jonge Bulgaarse eerste stuurman en stand-up comedian). Na drie maanden halstarrig proberen en doof voor de vlijmende hoon van Schipper Pieter en de crew, haalt hij rond het middaguur zijn zelfgemaakte vislijn (het aas is een chocoladepapiertje) weer binnen. De hele weg van Italië naar Antwerpen, dag in dag uit, nooit hing er wat aan.
Van aan de middagdis horen we plots zijn opgetogen kreet, waarna hij glimmend van trots in het deurgat verschijnt. In zijn hand de lijn en daaraan een exotisch wezen uit de Noordzee, flipperend en flapperend met zijn ranke gespierde lijf. Didi heeft eindelijk beet! Na de welverdiende felicitaties en brom van de schipper, gaat de geep met een wijde boog weer het water in. En Didi vat moed, want zijn lijn hangt er nu nog steeds.
Ondertussen passeren we de westelijke ingang van de Limfjord en komt de finish dus dichterbij. De wind zit echter niet mee: tegen de voorspellingen in moeten we uit koers varen om toch wat wind te vangen (motorgebruik is immers strikt verboden) en onze kansen op een goede eindklassering verdwijnen als het schuim op de luttele golfjes langs het schip. De crew blijft er gelaten onder.
zaterdag 17 juli (namiddag en avond)
Iedereen kent het zeemansadagium: "Driemaal is scheepsrecht". Ook de oude Heren uit de Zee ontsnappen niet aan deze wet. Net op de valreep komt de weersvoorspelling haar belofte na. De wind ruimt naar het westen en we brassen een laatste keer de zeilen. Tegen 8 uur halen we opnieuw een piek van 8,5 knopen. In de ogen van Schipper Pieter begint een vlam te schitteren: we zetten alles op alles in de laatste mijlen naar de finishlijn. De stagzeilen worden ontvouwen, de buitenkluiver trekt aan onze boeg. De snelheid zakt iets terug naar 6,5 knoop en drijft de spanning ten top. Naast ons verschijnt de kleine Jens Kroch, een Deens zeepaard dat zijn stal ruikt. We schuiven mee! ETA: vijf uur in de ochtend van zondag 18 juli. Nog slechts enkele uren naar de meet. Als de wind aanhoudt...
TECLA 17 JULI 2010
57'34.4N 009'30.4E 17:48 UTC
Log written by the Red watch (Stef, Robine, Cedric en Koen) with help from Julie!
Vandaag was er niet veel wind. Op een gegeven moment gingen we zelfs achteruit en in rondjes!
Desondanks hebben we ons toch geamusseerd. We hebben gelachen, gezongen en van de zon genoten. Op het einde van de dag kwam er een beetje wind, en verschenen en schepen aan de horizon dus we hebben de zeilen weer allemaal gehezen en proberen weer ook wat snelheid te maken. Nu begint het te regenen, snel naar binnen regenkleding aantrekken en kijken of de regen ook wind brengt!
SORLANDET 18 JULY 2010
Today the watches were really relaxed. The race is over and the wind is blowing in the wrong direction so we have taken down all the sails and we are continuing on motor.
We are going to visit Sweden. Tomorrow we will arrive at Halmstad and we will stay there until Tuesday. Then we go to Alborg in Denmark when the port is ready to receive all the tall ships.
During our watches we have packed the sails and done a lot of small jobs. Polishing the bell and cleaning the bathrooms are some examples. Right now we are running out of jobs to do. The physical watches still have to complete their duties, but the rest was learning some knots or watching a movie.
My journey is nearly coming to an end in only four days I will take the bus in Alborg back to Antwerp. So I really want to thank ‘het havencentrum’ (cultural center of the port of Antwerp) for giving me this amazing opportunity. I enjoyed every bit of it. Yes, even when I was feeling sick.
This message is a bit short but that is because I haven’t done much today,
I will write to you soon, Sofie de Groote, Belgium trainee at Sorlandet
SORLANDET - 17 JULI 2010
WE CROSSED THE FINISHLINE!
but let’s not get ahead of things:
my second watch at 12:00 started really relaxed, so some fellow trainees and I decided to climb the main mast. It was awesome, we could see Denmark clearly and watch the trainees walking around or sunbathing. On the way down I was asked to pack one of the sails. It was really difficult because my arms are short, so i couldn't wrap the rope around the sail. But with some help I succeeded. Later the wind was changing constantly so we had to brace a lot of sails. There was only a break for 3 minutes to drink some tea, but that is OK, it took my mind of the seasickness.
then I ate, talked to some people and went to sleep.
My first watch (00:00-04:00) was actually really nice, we crossed the finish line at about 00:45 (I don't know when exactly, we keep track of time with the bell that the fire watch is supposed to ring) everybody was congratulating each other and hugging and dancing, a moment that I will never forget!
We are definitely in the best 10, but our exact place is still a mystery. We are going maybe 4 knots. The wind and the sea are a lot calmer. Then we took some sails down. When we take sails down we need to pack them. They needed everyone who could climb, it was raining and they wanted to be done as soon as possible. packing sails is hard work, these sails had to be packed really tight and they are heavy to lift. But again all went well. Except that I am now completely wet.
The port in Aalborg is ready to welcome the tall ships from the 19th. So I don't know what we are going to do. We could sail in circles, let down the anchor or we could visit Sweden. Personally I prefer the last option. I love the sea but the sea does not always love me back. Plus, I never went to Sweden before and they say you can shop cheaper there ;)
Anyway, I am going to sleep a bit (it is now 4 o'clock in the morning)
I will try to write again as soon as possible,
Sofie de Grootte - trainee on board Sorlandet
TECLA 16 JULI 2010
56'27.6N 007'44.5E 18:10 UTC 16/7
Deze morgen waren wij nog steeds nummer 1 in onze klasse en nu wachten wij op de resultaten voor vandaag. De wind is afgenomen, maar komt bij iedere bui nog even heftig terug. We hebben het allemaal gezien vandaag, zon, buien, veel wind en geen wind! We hebben weer geprobeerd gevleugeld te varen voor de wind, maar dit wordt bemoeilijkt door de golven die er nog staan. Nu varen wij weer over stuurboord en gaan met 6 knopen richting het volgende waypoint, zo'n 50 mijl hier vandaan. De eerste schepen zijn al over de finish. Ik denk dat er in de eerste 10 plaatsen van het klassement vrij weinig zal veranderen.
Crew Tecla - Jet
MORGENSTER 16 JULI 2010
Morgenster stuift naar Aalborg
De start van de race speelde zich in vrijwel windstil weer af. De eerste drie pogingen om over stag te oefenen liepen op niets uit, maar ja, zo kent iedereen toch zijn touwtje. Na de start kwam de wind heel langzaam op gang en de schepen daarmee ook. Alle lappen erbij en we raakten al aardig in de voorhoede. Een naderende onweersbui noopten ons tot zeil minderen en bij het oversteken van het verkeersscheidingstelsel was een lastige sleepboot bezig met een lange sleep. De Urania glipte er nog mooi even voor langs, maar wij hadden er maar lastig oponthoud aan. Na het ronden van het eerste waypoint, west van Noord Hinder, was het voor de lap weg en ton begon de wind ook echt aan te trekken. In de nacht 7 BF met een flink opbouwend zeetje. Overdag hadden we de meeste tijd 8BF uit zuid zuidwest. Nu bij zonsondergang zakt de wind wat in naar een zuid 6 BF. Ondanks de flinke golven draait het leven aan boord gewoon door. Tim de kok is wel wat zeeziek, maar Marian springt bij dus er is weer eten op tafel. Met het "moordspel" zijn we aan de tweede versie toe. Niemand aan boord is zijn leven meer zeker.
We hebben de meeste tijd andere schepen in zicht. De Georg Stage liep langzaam op ons in, maar nadat hij zijn fokkebovenbram had gestreken raakte hij weer achterop. De golven werden steeds hoger en daar leek hij toch meer last van te hebben dan wij. Een andere buur was de Tenacious, die houten bark waarop je met rolstoelen op kunt varen. Met dat ruime windje ging hij behoorlijk hard. Door de hoge golven werd ze nog een tijdje tegengehouden, maar nu de zee wat betijdt loopt ze weer hard voor ons uit. Voor ons dobberde de Wylde Swan op een kluiver. Toen we voorbij voeren kwam er het schoenerzeil en topzeil bij. Ze waren met het ruige racen even gestopt omdat het gewoon te hard ging er en te veel water over dek liep. Nu het weer wat rustiger is lijken ze weer helemaal in de race. De Gouden Leeuw is vergeten zijn positie van 0600 UTC door te geven. Race Control kon geen contact met ze krijgen. Ze vroegen ons of we ze konden bereiken per VHF omdat wij redelijk in hun buurt voeren. Dat probeerden we op 16 en voor de zekerheid op 10 en 77 (het blijven Kampenezen...) maar geen resultaat. Nu hebben ze een time penalty te pakken, wat fataal is voor een goede score.
Op een trainee na is iedereen goed ingeslingerd. De meesten lijken niet meer in de gaten te hebben dat het schip nog beweegt. Het weer is mooi en de wind stevig, nu vrijdag zelfs een beetje uit de zuidoost. Lopen 10, soms 11 knopen.
Groeten Kapitein Harry
ASTRID 13 - 15 Juli 2010
Dinsdag 13 juli
14u30: In spanning wachten eenentwintig enthousiaste zeevaarders de namiddag af, wanneer het verlossende sein van de racecontrole zal komen. Uiteindelijk is het daar dan toch, maar het zal een valse start blijken. Door problemen in de sluis raken we pas om 19.00u de Schelde op, waardoor we jammer genoeg de sailparade missen. Niet getreurd, in gezelschap van de groene Alexander von Humboldt varen we naar de monding. Onderweg wapperen we met gele en rode gekleurde vlaggen naar de groetende menigte. Gezien de matige wind besluiten we in Vlissingen - de thuishaven van de Astrid - te overnachten. We komen er aan om 01.00u.
Woensdag 14 juli
08.00u: We verlaten de haven van Vlissingen en betreden voor het eerst open zee. De lichte bries van gisteren is nu helemaal gaan liggen. Het is nagenoeg windstil. Op de kracht van de motor begeven we ons naar de startlijn, en blijkbaar hebben we de aandacht van machtige zeegoden Poseidon en Neptunus op ons gevestigd. Is het ons magische aantal (drie x zeven zeilers) of de samenstelling van onze toch wel speciale groep, maar de oude mannen van de zee stellen ons op de proef. De wind is helemaal gaan liggen en de start moet herhaaldelijk uitgesteld worden. 16.00u wordt 17.00u, 17.00u wordt 18.00u en 18.00u wordt 19.00u. Ondertussen voelen enkele bemanningsleden de eerste invloed van de deining.
Wie gehoopt had op een spectaculaire start komt bedrogen uit: zonder wind dobberen we voorbij de lijn. Gezien de zeeziekte en het slechte zeilweer vragen sommigen zich af of we ooit in Aalborg zullen geraken. Gelukkig zijn onze kapoenen wel goed bestand tegen zeeziekte.
Donderdag 15 juli
00.00u, middernacht: wie zal ooit de grillen van de oude baarden uit de diepzee kunnen voorspellen? Met het vallen van de duister blijkt eens te meer hun eigenwijze karakter: beide Heren beslissen een spelletje krachtpatserij uit te vechten met ons als inzet. De ganse voorbije dag vulden zij hun longen en de wind verdween. Nog ademen zij in, en drijven de spanning ten top, om dan overweldigend los te barsten. Kort voor middernacht ontketenen zij een onweer in onze rug en laten zij met volle kracht hun longen leeglopen. De snelheid neemt op twee uren angstwekkend toe van twee naar tien knopen. Met acht beaufort pal in onze zeilen, rollen en stampen we richting Engeland en vervolgens naar het noordoosten. We zien de golven groeien tot een hoogte van soms wel vijf meter en de hele nacht en dag rukken en plukken de norse zeegoden aan ons mooie scheepje. De woeste schoonheid van het zeilen wordt ons op brute wijze onthuld. Ook het 'wachten-systeem' vraagt veel van onze krachten. Door het hevige schommelen is er weinig meer te doen dan slapen of aan dek zitten. Onze kapoenen verkiezen vooral het eerste. Goedkeurend kijken Neptunus en Poseidon toe hoe we dapper standhouden en ze schenken ons tegen de avond een mildere zee. 's Ochtends wordt het harde werk van onze crew beloond met een zevende plaats in de ranking. Naast ons op een halve mijl afstand vaart de Shtandart, met wie we een snelheidsduel uitvechten. En weer valt de nacht.
Crew Astrid - Winther Degrauwe
TECLA 15 JULI 2010
53'53.5N 005'12.1E 19:38 UTC
Gisteren zijn we van start gegaan met de eerste race van de Tall Ships Races 2010 en deze begon zonder wind.. de start werd uitgesteld voor 2,5 uur bij gebrek aan wind, maar dit was de stilte voor de storm. Tijdens de start kwam er steeds meer wind, we liepen al snel 6 knopen maar toen de avond viel, kwamen ook de donderwolken. Met alle schepen dicht op elkaar kregen we al snel bericht van de Eendracht dat zij 40 knopen wind hadden gemeten. We hebben de topzeilen weggehaald, weer gezet, de kluiver weg gehaald, gezet, weg gehaald, en nu dan de kleine kluiver ervoor en we na wat keer gijpen werd het weer licht. Tijdens het ochtend meld schema waren wij 4de in onze klasse en 16de overall. Maar van alle 74 schepen zagen wij bij daglicht niemand meer. De wind is hard, kracht 7 uit het zuid westen, we hebben voor de wind gijpend geprobeerd bij de koerslijn in de buurt te blijven met zo veel mogelijk zeil op! En tijdens het avond meld schema kregen wij te horen dat we nu 1ste in onze klasse zijn en 12de overall!! Crew Tecla - Jet
MORGENSTER - 12-14 JULI 2010
Maandag ochtend rond een uurtje of elf verzamelde een deel van de crew op het station in Den Helder. Met de trein zijn we naar Antwerpen gereden. Eenmaal in Antwerpen Aangekomen moesten we nog even een stukje door de stad lopen om bij de Morgenster te komen. Antwerpen is wel echt een onwijs mooie stad. Met nog oude straten en hele mooie huizen. Op de morgenster werden we aan elkaar voorgesteld. De totale groep bestaat uit 33 mensen. Op de boot gingen we alle spullen naar de kamers brengen en kregen we nog wat informatie over de reis. Daarna hebben we heerlijke spagetti gegeten die de kok aan boord had gemaakt. Na het eten zijn we nog even de wal op geweest.
Bij alle andere schepen kijken. S'avonds hebben we haven wacht gedraait. Dat is een wacht waarbij niet iedereen nodig is. Je moet alleen zorgen dat de boot niet omhoog wordt getrokken of van de kant af draait door het eb en vloed en je controleerd de mensen die aan boord gaan. Dat was onze eerste dag in Antwerpen.
Dinsdag was de tweede dag.
Op de maandagavond was er al wat geklommen. Nu gingen we weer omhoog in de mast om zeilen los te maken. Aan de kade hebben we geoefend met zeilen hijsen en brassen. Toen nog even de stad in en om 2 uur weer terug aan boord voor vertrek. Op de Schelde zeilden we een parade met alle schepen. Dat moet voor die mensen daar een prachtig gezicht zijn geweest. De wind draaide al gauw tegen, dus moesten alle zeilen weer weg. Op de motor gingen we de Schelde verder af en gingen in de nacht bij Vlissingen voor anker. Om beurten liepen we met z'n tweeen ankerwacht.
Woensdagmorgen.
Eindelijk de dag van de start. Nadat we met wat toeristen de Parade of Sail hebben gevaren zweilen we door naar het startveld. Vanwegen een medisch probleem op een van de andere schepen, en later ook nog door gebrek aan wind, was de start wel uitgesteld van 17.00 tot 19.30. De start was wel een prachtig gezicht. Overal om je heen zijn zeilschepen die zo snel mogelijk weg proberen te komen. Wij hebben onderweg nog onder andere de Kruzenstern ingehaald, een russisch schip en wel het grootste schip dat meevaart van wel 104 meter lang.In het begin stond nog weinig wind, maar tegen zonsondergang vaarden we een storm in. Tijdens onze wacht hadden we wat zeilen weggehaald, zodat ze niet konden scheuren omdat we niet wisten wat er in de storm zat, maar later hebben we ze toch weer met een paar man gehesen. Het regende constant en er was ook veel onweer maar het was allemaal prima te doen en de bliksem was ook wel een mooi gezicht. Net toen de volgende wacht ons zou aflossen stopte de regen en stonden we onder een heldere sterrenhemel. Enkel de natte touwen waren nog het bewijs van waar we net door gevaren waren, maar alsnog wilden de anderen het niet echt geloven dat we door een storm waren gegaan omdat er eigenlijk niets was veranderd en iedereen er dwars doorheen was geslapen Crew Morgenster
TECLA 13 JULI 2010
51'22.5N 003'55.6W 19:02 UTC 13/7
Vandaag hebben we Antwerpen verlaten, na een heerlijke tijd daar! We zijn op de 6de snachts aangekomen, rond 00:00 UTC. Vlak voordat we de sluis ingingen kwamen wij de Maybe weer tegen. Wat geweldig dat we elkaar na een maand zeilen en alleen een dag verschil in de start, we samen in de sluis lagen! Eenmaal op ons plekkie zijn zij naast ons komen liggen en zijn zij daar gebleven voor de rest van het festival. We hebben veel oude vrienden gezien in Antwerpen en een mooie tijd gehad. Nu zijn we onderweg naar Vlissingen waar we de laatste onderdelen aan boord zullen nemen en we gaan dan morgen met de race starten. De start ligt zo'n 15 mijl buiten de kust. Wij zullen eerst een westelijke koers aanhouden naar een waypoint en dan richting Aalborg gaan.
De nieuwe crew is heel erg enthousiast! We hebben zeilen gezet, zeilen weg gehaald, we zijn overstag gegaan en samen gekookt alsof we al minstens een week samen aan boord zijn! Dat beloofd wat moois voor deze reis, we hebben zin in de race! Tecla Crew- Jet
Sail Antwerpen begonnen
10 Juli 6.41 uur
Momenteel varen we op de Westershelde ter hoogte van Vlissingen en zien om ons heen diverse Tall Ships die naar Sail Antwerpen gaan. Gisteren een hele dag gezeild, we hadden wel niet zoveel wind maar wel alle zeilen op. Gisteravond een mooie zonsopgang en vanmorgen een prachtig geschikt langs de kust van Walcheren. De loods is net aan boord gekomen en we komen vanmiddag Antwerpen binnen. Op naar de Belgische chocolade en voor de liefhebbers de Belgische biertjes.
Groeten vanaf de Wylde Swan - Rotterdam - Antwerp - Aalborg
TECLA 3 JULI 2010
48'33.9N 004'51.4W 16:27 UTC 3/7
We zijn net Ile d'Ouessant aan de oostzijde voorbij gevaren en hebben daar een beetje stroom mee gepakt. De hoeveelheid vuurtorens gaf ons een mooie gelegenheid tot wat uitleg en uitvoer van kustnavigatie.
Er is op dit moment weinig wind en er was gisteravond ook niet veel wind. De weerberichten zeggen dat we een westen wind zullen krijgen kracht 4 bf. Tot nu toe hebben we niet veel meer gehad dan noord 1/2 bf. De golven zijn er echter nog steeds, dat zal een pittige storm zijn geweest rond Ierland. Crew Tecla - Jet
TECLA 2 JULI 2010
47'10.3N 006'40.1W 17:14 UTC 2/7
Gisteravond hadden we het zwaar. Het begon rond 22:00 uur te motregenen en vanaf 00:00 uur boord tijd (UTC +2) kwam het met bakken naar beneden. De wind was zuid west 5/6 met opbouwende golven. Mijn wacht begon om 00:00 uur en toen ik mijn laarsen nog aan het aantrekken was draaide de wind opeens naar het noorden. De zeilen flapperden, de roerganger was in de war en de kapitein moest wakker gemaakt worden. Van een bakstag wind naar aan de wind was een behoorlijke verandering in schijnbare wind, de topzeilen moesten eraf en we waren ook van plan de grote kluiver te wisselen. Maar toen de topzeilen aan dek lagen en het schip minder schuin ging leek de kluiver het een stuk beter te doen. De wind was inmiddels ook iets stabieler geworden en eind kracht 4 bf. De blauwe wacht mocht naar bed, de rode wacht ging het dek opruimen, het laatste touw werd om 01:50 opgeschoten. En daarna was er de regen, heel veel regen. Het beste zeilpak had niet opgekunt tegen zoveel water! En dus hingen we nat van wacht en hebben we onze kleding in de douche gehangen en onze koude voeten nog even onder de warme kraan gestoken.
Vandaag overdag hadden we lichte winden, maar nog steeds grote golven, pas nu in de avond zijn ze onder de 2 meter gezakt. En we hebben vanavond naar het Wereld Kampioenschap geluisterd op de radio! Wat een winst voor Nederland van Brazilie 2-1!!! Wij hebben een klein feestje gegeven en ter viering oranje pompoenen soep gegeten. Zeker een avond om nooit te vergeten! En dat midden op de golf van Biskay! Crew Tecla - Jet
TECLA 1 JULI 2010
45'16.8N 008'42.5W 16:38 UTC 1/7
Zeilen!! Zeilen!! Zeilen!! De GPS liet net een snelheid van 9 knopen zien! We varen in noordelijke richting met een zuid wester wind. Men verwacht dat de wind naar het westen en noord westen zal draaien en wij hopen tegen die tijd een beetje meer oost te maken. Het motregent een beetje en het is grijs, een aantal bemanningsleden zijn bang dat hun bruine tint aan het vervagen is.. waar we ons al niet druk over kunnen maken! Crew Tecla - Jet
TECLA 30 JUNI 2010
43'26.7N 009'17.1W 16:39 UTC 30/6
Samen met de Maybe zijn we nu dan eindelijk op de Golf van Biskay. EN! We zeilen! Niet heel erg snel en ook niet helemaal naar het doel, maar de motor is uit! We zijn vanmiddag rond 12:30 boord tijd (10:30 UTC) zeil gaan zetten. We moesten nog wat trimmen met het bovenlijk van het grootzeil en de trimlijntjes van de kluiver, maar uiteindelijk hadden we alles, inclusief topzeilen, rond 14:45 staat. Daarna hebben we heerlijk ijs gegeten om te vieren dat we zeilen en dat we op de Golf zijn, met best mooi weer tot nu toe! Crew Tecla - Jet
TECLA 29 JUNE 2010
42'10.9N 009'00.6W 16:31 UTC 29/6
Gisteravond rond 20:00 uur boord tijd (18:00 UTC) kwam de mist opeens weer hevig opzetten. We hebben de waterdichte deuren dicht gedaan een aan alle kanten mensen op de uitkijk. De hond ging naar binnen om haar oude botten te warmen en de kachel ging aan. Maar toen het 22:00 uur was, verdween de mist net zo plotseling als deze op was komen zetten. Daarna hebben we de fok en bezaan gehezen en momenteel motor zeilen we naast Vigo. De verwachting was dat er noord oostelijke wind zou komen, maar tot dus ver hebben we alleen noord of noord noord west gehad. Overdag hebben we een workshop zeilzetten, zeilvoering en koersen ten opzichte van de wind gedaan. Hopelijk krijgen we snel de kans om theorie in praktijk te brengen! Crew Tecla - Jet
TECLA 28 JUNI 2010
40'10.6N 009'27.7W 16:31 UTC 28/6
Vandaag was wederom een mistige dag. Pas vlak voor het avondeten kwam de zon door. De wind komt nog steeds van voren, maar is in kracht afgenomen, vanmiddag was de wind er bijna helemaal uit. Tijdens de middag hebben we een klein touwen spel gespeeld, hoe ze heten en wat de functie is. Daaruit bleek dat er nog wel wat te leren viel en dus verschenen de pinrail diagrammen (tekening van de Tecla met waar welke lijnen belegd zijn) al snel op dek om ze uit het hoofd te leren. Misschien moeten we het morgen nog maar eens proberen. Crew Tecla - Jet
TECLA 27 JUNI 2010
38:32.1N 009'17.4W 16:54 UTC 27/6
De motor loopt nog, we hebben nog steeds twee zeilen omhoog en we blijven in de buurt van de kust waar we hopen dat de wind en de golven het minste zijn. Op onze nieuwe windmeter varieerde de wind vandaag tussen de 14 en 22 knopen, dus maximaal 5bf. Met alleen de bezaan en fok omhoog is dit goed te doen. Vandaag was zondag, dus geen workshops. We hebben dolfijnen gezien, Tuimelaars en Gewone dolfijnen. De Tuimelaars leken opeens heel erg groot nadat wij onderweg zoveel kleinere soorten zijn tegen gekomen. De Tuimelaar kan tot 4 meter worden, waar de gewone dolfijn blijft steken op 2,4 meter. Voor de mensen die ons logboek tijdens de Trans Atlantic challenge ook hebben gevolgd: we hadden weer een kleine bananen crisis die opgelost is met een heerlijk Bananenpudding met warme chocolade saus! Ik moest toch even terug denken aan ons avontuur van vorig jaar! Crew Tecla - Jet
TECLA 26 JUNE 2010
37'13N 008'58.7W 22:16 UTC 26/6 Tegenwind.. We varen nu een aantal mijl buiten de kust van Portugal. We zijn Sagres op een mijl of 4 genaderd, een muur waar wij met zn vieren en met mijn opa en oma ooit eens over de zee uit stonden te kijken. Ik denk niet dat ik toen bedacht dat ik daar 12 jaar later langs zou varen.
We hebben twee zeiltjes staan voor steun tegen de golven en de motor loopt om ons daar heen te krijgen waar we heen willen. De Maybe ligt al twee dagen naast ons, een fijn bekend uitzicht. Zij hebben deze middag geprobeerd te zeilen, maar liepen bij de hoek van Sagres nog maar 1,3 knopen tegen de wind in. De weerberichten zeggen dat we wel eens wat harde winden kunnen krijgen. Wij hopen zo noordelijk mogelijk te komen voordat dit begint. De wind is nu NNW en kracht 4/5.
Crew Tecla - Jet
TECLA 25 JUNI2010
36'03.3N 006'06.2W 16:42 UTC 25/6
Eindelijk op de Atlantische zee! We zijn op de 24ste rond 7:00 UTC in Gibraltar aan gekomen. Eerst hebben we getanked en daarna hebben we geprobeerd een ligplaats in een van de havens te krijgen, maar er was nergens plaats voor een Tecla formaat schip. We hebben het lang geprobeerd, maar zijn uiteindelijk toch maar voor anker gegaan in het Spaanse gedeelte, slechts 1 mijl verderop. Bijzonder was dat wij moesten wachten met oversteken van het vaarwater tot er twee straaljagers vertrokken waren. Raar toch..? Voor de mensen die nog nooit in Gibraltar geweest zijn even uitleg. Gibraltar wordt van Spanje gescheiden door een vliegveld met een vliegbaan die dwars over de weg naar Gibraltar ligt en eindigd in het water. Schepen die veilig over willen steken moeten wachten tot de vliegtuigen zijn geland of veilig in de lucht zijn. Die middag hebben we boodschappen gedaan, schip klaar gemaakt voor de tweede helft van de reis en nog wat gezwommen. De eerste helft van het voetbal hebben we lekker ouderwets op de radio geluisterd! Wereldomroep is geweldig! En de tweede helft heeft een groep in de stad geprobeerd te kijken. Maar de wedstrijd werd niet uitgezonden.. alleen Denemarken-Japan.. Nu zijn we eindelijk op de Atlantische zee. We hebben tegen wind, maar geen rare korte golven meer! Crew Tecla - Jet
TECLA 23 JUNI 2010
36'11.2N 004'36.5W 22:25 UTC 23-06-2010
We komen steeds dichterbij Gibraltar, nog 32 mijl te gaan. Na het avond eten hebben we de zeilen weg gehaald. Er was geen wind en er werd ook geen wind meer verwacht dus hebben we het dek klaar gemaakt voor de haven.
Overdag hebben we een aantal Medische drills gedaan. We hebben een persoon met een nep gebroken been uit de voorste kamers gehaald en met de brancare naar het achterdek gebracht waar de nep helicopter ons opwachtte. En we hebben een paar noodsituaties besproken, eerste hulp bij verstikking en iemand weg krijgen wanneer deze bewusteloos is. Het was zo heet overdag dat we daarna niet veel meer hebben gedaan.
Morgen hopen we een ankerplek te vinden en als alles lukt hopen we het tij naar naar buiten door de straat mee te pakken. Atlantic here we come! Crew Tecla - Jet
TECLA 22 JUNI 2010
36'26'1N 001'48'9W 15:43 UTC 22-06-2010
Na 4 uur heel mooi zeilen ging de wind er helemaal uit toen mijn wacht om 00:00 uur starte.. Vandaag hebben we wel een beetje kunnen zeilen, maar de stukken dat er geen wind was hebben we gebruikt voor een zwem stop! Na de lunch zijn de meesten van ons het water ingedoken, ook Nyske heeft een duik of twee genomen. Na het zwemmen zijn we verder gegaan met het maken van de tassen van het oude Tecla zeil. Gijs had nog wat tips en tricks en de meeste tassen zijn nu bijna af. Tijdens het avondeten zagen we een zwaardvis opduiken, ongeveer 300 meter bij het schip vandaan. Een aantal van ons hadden al eerder een zwaardvis gezien, maar deze gaf echt een showtje weg terwijl hij aan het jagen was.
Het is nog ongeveer 170 mijl naar Gibraltar. In Gibraltar gaan wij stoppen om gasolie te tanken en boodschappen te doen. laatste stop voordat wij de Middenlandse Zee verlaten. Crew Tecla - Jet
TECLA 21 JUNI 2010
37'12.0N 000'09.9E 16:15 UTC
Eindelijk zijn de zeilen weer omhoog en gaan we 5,5 knopen richting Gibraltar!! De swell is nog blijven staan tot in de middag en door het gebrek aan wind hebben we het grootzeil en de bezaan naar beneden gelaten zodat zij niet te veel heen en weer zouden flappen. Er loopt nu nog steeds een swell uit het westen en een uit het zuid oosten. Is dat mogelijk..? Blijkbaar wel..
Midzomersnacht is vannacht, maar op de Middenlandse Zee merk je daar weinig van. Ook passeren wij vanavond de Greenwich meridiaan, morgen in plaats van een oosterlengte een westerlengte! Jet - Crew Tecla
TECLA 20 JUNI 2010
37'42.1N 002'35.9E 15:45 UTC 20-06-2010
De stevige wind is de hele nacht blijven staan tot in de morgen. Rond 9:30 boord tijd zijn we overstag gegaan richting het zuiden en rond 12:00 boord tijd is de wind van W naar NW geruimd, waardoor we nu weer op koers liggen voor Gibraltar. Het is zondag, dus een lekkere luie dag. We hebben alleen na de lunch het rif uit het grootzeil gehaald. Verder niet veel nieuws te melden, geen dolfijnen of vreemde vissen gezien en alleen een kruiszee om ons te 'vermaken'..
TECLA 19 JUNI 2010
37'12.8N 003'49.4E 16:49 UTC 19-06-2010
Tegenwind... eerst bijna geen wind en rond 3 uur geleden toch zeker 7bf, die nu met de minuut af neemt. Maar de golven blijven.
Afgelopen nacht was een mooie wacht. Met 2 uur maanlicht om onze weg te beschijnen. Toen de maan weg was, was de hemel gevuld met sterren, maar onze aandacht bleef bij het verkeer op het water. Het was druk, maar iedereen had de zelfde of precies de tegenover gestelde koers, dus wij werden niet lastig gevallen. Aan onze bakboordkant zagen wij de lichten van Afrika, en vanmorgen zagen wij de bergen door de ochtend mist heen. Vandaag zijn we vaak overstag gegaan om de beste winden te vinden, we hebben de grote kluiver voor de kleine verwisseld, daarna de bezaan gereeft en uiteindelijk ook het grootzeil gereeft. We hadden het er druk mee. De wind is nu 4/5 bf, maar de korte golven met toch een hoogte van 2/3 meter blijven. En nu maar hopen dat de wind terug draait naar het noorden en wij de koers weer kunnen volgen. Jet/ Crew Tecla
TECLA 18 JUNI 2010
37'18.2N 005'20.5E 15:49 UTC 18-06-2010
Vandaag was een geweldige dag! We hadden besloten om een zwemstop te houden, aangezien er niet genoeg wind was om te zeilen. Maar toen de lunch afwas gedaan was nam ook de wind toe. Dus besloten we de dingy te water te laten en foto's te maken van het schip en misschien een duik te nemen vanuit de dingy. Jannette en Gijs bleven aan boord en met z'n 6en en de hond maakten wij een rondje om de Tecla onder vol zeil, op dat moment deed ze 2,4 knopen. Bij de leizijde van het schip aangekomen, zagen wij opeens allemaal opspattend water en vinnen rond darten, DOLFIJNEN!! Opeens waren we omgeven door spelende dolfijnen die voor de boeg van de dingy speelden en mee zwommen. Sommigen sprongen uit het water, sommigen kwamen opzij zwemmen, ze waren zo dichtbij dat we ze bijna aan konden raken! Een aantal van de dolfijnen gingen bij de boeg van de Tecla spelen en toen wij een rondje draaiden met de dingy draaiden de dolfijnen mee. Ze bleven ongeveer 20 minuten en verlieten ons toen, zodat wij ook een duik konden nemen.
We hebben rond de 3 uur rond gespeeld in het water. Uit de dingy, vanaf het de Tecla, achter de Tecla hangend aan een touw en nog wat meer foto's maken van mensen in het water. Weer aan boord stond er een snack voor ons klaar, hebben we buiten gedouched en nog even lekker in de zon gezeten. Wat een dag! Vanavond zetten we alle foto's op een laptop en wanneer we in een haven zijn zullen we proberen een aantal online te zetten. We varen nu 4,5 knopen met koers over de grond 222', richting Afrika. Als we daar zijn (nou ja bijna dan) gaan we overstag en gaan we weer omhoog. We verwachten de komende twee dagen westerlijke winden te hebben, dus we moeten er het beste van maken. Crew Tecla - Jet
TECLA 17 JUNI 2010
37'34.7N 007'16.9E 15:28 UTC 17-06-2010
Gisternacht was indrukwekkend, een nacht om te herinneren. De 20-00 (Jannette, Diederik en Irene) wacht begon met een klein briesje, die langzaam maar zeker aantrok tot een krachtige bakstagwind. De Tecla dartelde rond op de nog steeds korte golfjes met snelheden die opliepen tot 8,4 knopen. Er was om ons heen wel wat onweer, maar dat leek de Tecla niet te bereiken.. eerst.. leek het.. Aan het begin van mijn wacht (Daria, Matthew en Jet) begon de wind te draaien. We wilden gijpen, maar kwamen niet door de wind door de golven en draaiende en afnemende wind. Uiteindelijk zijn we overstag gegaan en probeerden we weer op koers te komen. De wind nam weer toe en leek de richting van de donderwolken te volgen. Gelukkig konden wij op het randje van de donderwolken blijven en zijn we niet nat geworden. Wel kregen we de wind, soms toenemend tot een kracht 6 en constand veranderlijk. Pas aan het einde van de wacht werd zij wat stabiler en na nog een keer gijpen gingen wij weer op ons doel af. Gijs was voor het grootste gedeelte bij mijn wacht aanwezig geweest om te helpen met de zeilen als het nodig was. We hebben een grote pot koffie voor zijn wacht (Sergei en Gijs) gemaakt en zijn toen lekker naar bed gegaan. Wel verdiende rust.
Vandaag hebben we de hele dag kunnen zeilen, behalve misschien 30 minuten toen de wind even op was. We varen nu met 6 knopen op ons doel af, wat behoorlijk goed voelt. Vandaag was schoonmaak dag, binnen en buiten. Na de regen van een paar dagen geleden was er veel stof op het dek achter gebleven, nu is het dek weer heerlijk schoon en ruikt het beneden naar bloemetjes. Crew- Jet
TECLA 16 JUNI 2010
37'59.1N 009'32.7E 16:21 UTC
We zijn zojuist achter de Maybe langs gevaren, ons collega klasse B schip tijdens de Tall Ships Races. We zeilen allebei voor de wind, maar hebben de zeilen over een andere boeg. Het was een heel mooi uitzicht, het schip dat mee heeft gedaan aan de eerste Tall Ships Race ooit, zeilend richting de zon. Vannacht dook de Maybe opeens achter ons op. Beide op de motor met zeilen bij om de (irritant korte) golfslag te dempen.
Waar we gisteren regen, onweer en windstoten uit alle richtingen hadden, is het vandaag helemaal anders. De zon verwarmd ons al de hele dag, met een heel klein briesje en nu dan met een kracht 3/4 uit het oosten. Als toetje hadden wij vandaag een bevroren watermeloen, maar we zijn er achter gekomen dat alleen het Rusische woord voor watermeloen anders is en bijna niet te onthouden "Arbys" (uitgesproken Arbus). En zo leren we iedere dag een beetje meer.
TECLA - 15 JUNI 2010
36'48.9N 12'33.7E 15:35 UTC
Tijdens mijn wacht (00-04) afgelopen nacht hebben we heerlijk gezeild! 7 knopen aan de wind met bf 3. Niet helemaal op koers, richting het noorden, maar het was een mooi stukje zeilen. Uit voorzorg hadden we de topzeilen al naar beneden aangezien de wind niet stabiel was en soms even uithaalde met windkracht 5. Dit duurde nooit lang, maar het was toch wel fijn om de topzeilen naar beneden te hebben. Vanmorgen hebben we ook de grote kluiver voor de kleine gewisseld, maar toen die stond was de wind alweer op. En zo ging het de hele dag, vlagen wind uit alle hoeken. De grote kluiver ging er weer op en na die drie keer gezet te hebben, hebben we besloten dat dat de workshop voor de dag was. En aangezien het aan het regenen was, vond niemand dat erg. Vandaag is de eerste dag zonder zon en met zelfs wat regen. De bewolking blijft aardig hangen, kijken wat de nacht zal brengen. Jet - Crew Tecla
TECLA 12 JUNE 2010
Wind, geen wind, wind, geen wind, motor, zeilen, motor, zeilen.. vannacht voeren we op de motor, nu zeilen we weer.
Vannacht was warm, vochtig en heel erg donker! We zagen wel een dolfijn in het water die de phosphor algen in het water op deed lichten. Buiten dat was de nacht rustig. Onze bemanning mag dan klein zijn, we hebben wel veel nationaliteiten aan boord, natuurlijk de Nederlandse crew (4), Russisch (2), Noors (1) en een uit Bermuda! De taal aan boord is Engels en de meest internationale taal, handen en voeten! Ik heb al wat Russische woorden geleerd (euhm..,,) en heb ook geleerd dat een hoop Nederlandse woorden op woorden in het Noors lijken, alleen spreken we het wat anders uit.
Overdag hebben we veel schildpadden gezien en tijdens het avond eten kregen we een show van een groep dolfijnen die voor de boeg zwommen en backsplashes maakten in het water. We hopen dat we de wind die we nu hebben nog even mogen houden, met een bakstagwindje lopen we nu 4 knopen.
TECLA, 13 JUNE 2010
Ik ga niet meer over de wind schrijven, zolang het iedere dag hetzelfde verhaal is, is het ook niet echt interresant, toch?
Gisteren was schoonmaakdag en vandag is rustdag een echte zondag! Geen workshops gewoon doen waar je zin in hebt, behalve dan de crew die wacht heeft. We zijn Malta nu bijna voorbij en gaan door de straat van Sicilie. Korte golfjes spelen met de Tecla en door het huidige gebrek aan wind halen wij na de afwas het topzeil en het grootzeil weg. En dan maar hopen dat morgen een wat stabieler windje brengt!
Tecla, 11 juni 2010
We varen nu echt op open water. Tijdens de wachten zien we slechts een aantal schepen op grote afstand. Tijdens de nachtwacht is er nog geen maan, maar wel een geweldig mooie sterrenhemel. Het is zo donker dat je de melkweg helemaal kunt zien en dat de vallende sterren lijken op schijnwerpers! Tijdens de nacht hebben we de motor bij gehad, maar vandaag hebben we heerlijk kunnen zeilen! Het was een licht windje, maar het was wind! Onze snelheid lag steeds tussen de 2 en de 8 knopen. Het is voor mij de eerste keer zeilen met de Tecla en haar nieuwe zeilen en het is echt geweldig, ze glijdt over het water als een blaadje! Heerlijk!
Tijdens onze eerste 'workshop' hebben we het over de geschiedenis van de Tecla gehad, over het gebruik van het STI trainee logboek en zijn we begonnen te werken aan een diddybag. Dit is een tas gemaakt van oud zeil van de Tecla (de oude kluiver) en kan gebruikt worden voor allerlei dingen. Op deze manier zijn de trianees bezig met naaien, knopen en zeilmaken. Ben benieuwd wat voor creatiefs er allemaal uit komt!
Tecla left Lavrion
Nadat wij Lavrion hebben verlaten, hebben wij direct zeil gezet, maar er was niet genoeg wind om vooruit te komen. Op zoek naar wind hebben wij de motor aan gedaan en hoopten na het ronden van het Griekse eiland Kithira wind te vinden. In de buurt van Kithira liggen allerlei onverlichte eilanden en wrakken, wat zonder maan een bijzonder beeld was. Nadat we onze weg om het eiland gevonden hadden, vonden wij helaas geen wind.
Vanmorgen ging het beter, topzeilen erbij en voor een periode van 5 uur zeilden we met een gemiddelde snelheid van 5 knopen. Helaas draaide de wind tegen ons en hebben we de motor weer aan moeten zetten. Het weerbericht zegt noord oost en zuid oost 4/5 bf, dus daarnaar zijn wij nog opzoek.
Aan boord is alles goed. Onze nieuwe trainees hebben hun weg aan boord wel gevonden. Gisteren hebben we een zwemstop gehouden. Op het heetste van de dag ging bijna iedereen te water, ook de hond!
Gijs doet nu net de motor uit, we lopen 6,3 knopen onder zeil, ik hoop dat dit blijft!
Jet Sluik
Tecla - 09-06-2010
Woensdag, 9 juni 2010 - Vandaag zet de Tecla zeil richting Antwerpen. Met een mogelijke stop in Gibraltar for brandstof en levensmiddelen. We hopen rond de 10de juli in Antwerpen aan te jomen. De haven van Lavrion is leeg, de Akela is vanmorgen vertrokken en de zon is nog tussen de wolken, vandaag is een mooie dag om te gaan zeilen. En als het goed is blijft de wind in ons voordeel deze week. Onze trainees hebben net zoveel zin om te vertekken als wij, voor mij wordt het de eerste keer zeilen met het nieuwe zeil, de eerste keer zeilen sinds 5 maanden, heb er zin in! Groetjes uit heerlijk warm Griekenland, Tecla Crew - Jet / Tot in Antwerpen!
morgenster - 17-05 Judith Schipper
We zijn gister aangekomen in Engeland , in Ramsgate.
Vandaag begonnen we met het ontbijt. Na het ontbijt wilden we ons al snel omkleden om de stad Ramsgate te bekijken.
We moesten minimaal met een groepje van 3 de stad in maar zijn met een grote groep gegaan. Het was nog vroeg, in onze tijd half 9 maar voor hun nog maar half 8. We zijn toch op pad gegaan. De raarste mensen kwamen we tegen. Rond een uurtje of 8 liepen er veel schoolkinderen rond, in uniform wat leuk was om te zien.
We zijn achter de kinderen aan gelopen om de school te bekijken. Leuke ervaring om te zien hoe het er bij hun aan toe gaat. Een groot hek waar iedereen naar binnen komt. Leraren die voor de school staan te controleren. Hekken die om de school heen staan. Het is echt net als in de film Harry Potter. Mooie oude grote gebouwen.
Na een rondje rond kijken, zijn we weer verder de stad in gegaan.
Veel winkels bekeken, leuke spulletjes gekocht. Alles bij elkaar een gezellige middag. Half 2 weer aangekomen bij de boot. Lekker even gedoucht en weer omgekleed in ons militaire uniform. De middag snack stond al klaar, wat weer heerlijk was!
De wachten gingen weer in, dus een aantal stonden aan het roer en alles in de gaten te houden terwijl de rest nog van het mooie weer en het uitzicht konden genieten. Half 8, weer tijd voor het avond eten.
We aten vis, aardappelpure, rodebieten sla, worteltjes, en als toetje yoghurt met vruchtjes erin. Na dat ons buikje weer vol zat met eten konden de wachten weer verder met hun werk, tafel afruimen, buiten weer aan het roer staan en al de andere klusjes. Ik heb nu de wacht van 8 tot 12. Mijn wacht zit er nu over 2 uurtjes al weer op. Dan duik ik weer lekker me bed in zodat ik er morgen weer optijd uit kan om weer de wacht te lopen van 8 tot 12. Alles bij elkaar was het weer een top dag! Mooi de stad in geweest, lekker eten, gezellig mensen om je heen en natuurlijk het mooie weer.
Judith Schipper.
Morgenster - Cees van Delft 14 - 05 -2010
Opde Noordzee!
Het vierde en laatste verslag van deze enerverende reis eindigt in een mooi zonnetje en stralend blauw zeetje.
Na de stevige golven van gisteren klaarde het weer vandaag op, werd het zeetje een stuk strakker en klaarde het humeur op bij menig Trainee. De T's hadden eindelijk weer kleur op hun wangen gekregen, het ontbijt ging en bleef er weer in, kortom een mooie dag om weer eens wat lessen in navigatie, brandbestrijding en man uit de mast halen te geven.
Tijd voor de man over boord oefening. Voor deze laatste oefening moest de rubberboot weer buitenboord gehangen worden, een vrijwilliger (korporaal Juffermans) kroop in een wind en waterdicht pak, waarna een boei overboord werd geworpen om een man over boord te simuleren. De rubberboot ging er als een speer vandoor, maakte diverse zoekslagen (volledig de richting kwijt), maar na aanwijzingen van T's die inmiddels de mast in waren geklommen kon de drenkeling toch worden opgepikt. Met veel lef sprong Juffermans vervolgens zelf in het water, waarna ook hij in, dit keer een rap tempo, opgevist werd uit het water. Hij heeft wel wat foto's gemaakt met een waterdichte camera, zodat we ook hier aan boord nog even konden nagenieten van zijn akties.
Het man over boord werd onderbroken door de lunch aan dek, waarna de rest van de T's weer verder konden oefenen. Iedere RUN werd de rubberboot onder begeleiding bestuurd door 2 andere T's, zodat ook hierin ervaring werd opgedaan.
Vervolgens werd het scenario beoefend dat er iemand uit de mast was gevallen en nog in zijn tuigje hing. Voor deze gelegenheid was ERNST vrijwilliger (ERNST is een pop gemaakt van touw en een kleine fender). Hij hing daar aan de tweede RA als levensecht slachtoffer totaal hulpeloos te bungelen. Een paar T's waren vrijwilliger om hem te redden, de rest bereidde de brancard voor en stond stand-by om aan het touw te gaan trekken wat ERNST naar beneden moest halen. Milo was de dappere die op het paard van de RA stond en hem naar de mast toe trok, Sigrid begeleidde hem naar beneden. Beneden aangekomen moest uiteraard ERNST getransporteerd worden. Hier nam Maartje de rol van ERNST over en werd levend slachtoffer.
Omdat de wind niet voldoende energie levert en we in een druk bevaren gebied zitten, is de motor bijgezet en koersen we langzaam richting het molengat. Morgen is het algeheel schoonschip, bedden afhalen en opmaken voor de groep die morgenavond weer opstapt, tijdig binnenlopen (voor de stremmingstijd van de Moormanbrug en van Kinsbergen brug) en dan langzaam aan WEEKEND gaan vieren.
Voor de laatste maal deze reis,
Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine (tegelijkertijd detachementscommandant van het marinedetachement aan boor van de Morgenster).
morgenster - 17-05 Greefkes,Rick
Daar waren we dan, aangekomen bij de morgenster. Eerst even de kat uit de boom kijken natuurlijk maar we vertrokken wel gelijk nadat de kolonel en de kapitein een toespraak hadden gehouden. We bleven vlakbij de haven van Texel liggen die nacht. De volgende morgen vertrokken we en voelde ik me een tidje licht in mijn hoofd maar later op de dag trok het wel weer weg.Als je gewoon druk bezig bent en niet aan zeeziekte denkt dan komt 't wel goed. IK heb het nu erg naar mijn zin en kan met de vaste bemanning goed opschieten. Ik zit in de 'blauwe' ploeg en dat is natuurlijk de beste he:P. Het is heel gezellig hier en er wordt goed gewerkt. zondagavond de 16e kwamen we aan in Ramsgate en konden we afmeren. t was nat maar dat boeit niet.
we mochten nog even de wal op tot 1 uur dus daar heb ik ook gebruik van gemaakt.Er waren wel wat pub's open maar we liepen ff door om te kijken of je ergens kon bikke... maar dat ging niet door jammer genoeg want alles waar je kon eten was dicht. Toen gingen we maar weer terug en ging ik lekker pitte.. toen had ik weet wacht in de ochtend en ging ik tijdens de wacht even lekker in de masten klimmen.. het klimmen is ook 1 van de leukste dingen vind ik persoonlijk.. Ik ben wel in de top geweest met een flink windje dus dat was wel even wennen.. ik vind 28 meter wel hoog zat... vanmiddag ( 17-05) ben ik met mijn klas en ploeggenoten de wal op geweest en ik vond het beregezellig.... heel apart was het wel bij die rare britten maar sommige zijn ook erg vriendelijk. toen zijn we later in de middag weer vertrokken en zitten we op dit moment 20 mijl van Dunkerque ( frankrijk) en zit mihjn wacht er zo op.ik weet zeker dat het allemaal goedkomt.
dit was mijn verhaal en heb het met plezier getypt.
Morgenster - Cees van Delft - 13-05-2010
Het slechte weer.
Na het vertrek met kunst en vliegwerk van gisteren uit Helgoland werden er 2 kluivers opgezet, 1 fokkemars en een tussenstag zeil. De wind kwam uit het Noord-Oosten, ongeveer windje 6/7. Dit gaf ons een snelheid die opliep tot ruim 9 knopen. Mooi voor het zeilen zelf, de beweging die het schip hierdoor maakte liet bij menig T de maag kantelen.
Door de zeegang moesten er extra veiligheidsmaatregelen genomen worden, zoals netten spannen aan de zijkanten van het schip, touwen over de open dekken waar je je aan kunt vasthouden enzovoorts.Binnen werd al snel duidelijk wat er gemist was bij het zeevast zetten, dat lag in no time op het dek. Ook deurmatten moesten worden weggehaald, want hierop kon je spontaan gaan surfen (en hard vallen).
Naast de wind was er ook de regen. En de combinatie wind en regen geeft meteen aan welke kleding GESCHIKT en welke ONGESCHIKT was.Menigeen kon na zijn/haar wacht (ik ook) droge kleding aan gaan trekken, want het water kruipt letterlijk waar het niet gaan kan.Het is te hopen dat vandaag de zon doorbreekt, dan kunnen we misschien wat kleding laten opdrogen.
Gisteren kwam het camping gevoel weer naar boven bordje op schoot en met een lepel de nasihap wegwerken want op tafel bleef het niet staan. Gaaf weer zo, het moet alleen niet dagen duren, want dan kom je niet meer aan opleiden toe. Gisteren was echt een dag overleven op zee voor de meeste T's. Een ervaring waar ze de rest van hun leven op kunnen teren.
Vandaag (donderdag 6 uur in de ochtend) is de wind enorm gaan liggen, zijn de golven een stuk minder en deinen we relaxed voort met zo'n 3-4 knopen per uur. Straks is het de "schade opnemen", boel weer netjes opruimen en zien dat de kleding weer enigszins droog wordt. Misschien even de voormast brassen, een zeiltje extra bijzetten...ach het wordt weer een mooie dag op zee. Met hopelijk wat tijd om de T's van onze wacht nog wat te vertellen over navigeren en positie uitzetten op de kaart.
Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.
Morgenster - Cees van Delft - 12-05
Dit is het tweede verslag, het vorige was nauwelijks verzonden of we gingen op de motor verder bij gebrek aan wind. Nu is dat gecompenseerd, we zijn inmiddels weer op zee met windje 7 ongeveer, leuke sea state en nog wat nattigheid uit de lucht.
Nadat de motor opgestart was gisteren, gingen we richting een rots in het water dat nog onder Duits gezag schijnt te opereren.
Om fatsoenlijk binnen te lopen moest er eerst weer geklommen worden en de zeilen worden opgebonden. Dit viel niet mee, er was toch nog wat deining en daar hadden enige T's best moeite mee. Moet gezegd worden dat ik ook wel eens comfortabeler heb gestaan dan op zo'n paard onder de RA, het schijnt te wennen....!
Gelukkig is alles zo gereed als je het met zijn allen doet. En dat samenwerken ging weer prima. Via een soort doolhof van tussenhaventjes kwamen we uiteindelijk op de eindbestemming, waarna het schip kon worden vastgelegd.
Omdat we dat zo afgesproken hadden mochten de Trainees na het verklaren van reewacht zich omkleden en gingen we als 1 groep de wal op.
De kleuren van de huisjes deden caribisch aan, echter zodra de zon weg was kwam het IJSBEREN gevoel naar boven. Na de sigaretten inkoop en zo kwamen we aan de eettentjes toe. Ondanks de goed verzorgde maaltijden van Wilma bleek menig Trainee toch een lindworm of twee te bezitten en werd er genoten van patat, kip, ijs, hamburgers, cola enzovoorts. Gelukkig stond er 's avonds weer iets met rundvlees op tafel.
De meeste T's hadden voldoende bedrust genomen, waarna we vanmorgen om acht uur met zijn allen aan de ontbijttafels zaten. Stevig ontbijtren, want de weersvoorspellingen waren niet zo best. Wel voor het zeilen, niet voor de mens.
Het avontuur kon nu pas echt beginnen. De zeegang en de kou maken dat we toch wel een paar T's hebben die nu regelmatig de vissen van extra voer hebben voorzien, een enkeling ligt nu bij te komen in zijn/haar bedje. Alles wat los ligt schuift van bakboord naar stuurboord en terug. In afwachting van beter weer (zou vanavond komen) nemen we voorlopig wat verkeersdrempels op zee en schommelen we rustig voort.Eindbestemming is Den Helder, verwachtbaar vrijdagmiddag zo rond 1600u. Uiteraard wind en weder dienende.
Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.
Morgenster - Cees van Delft - 10-05-2010
Zondag 9 mei was het weer zover, de Morgenster zou (na een drukke feestweek in Hamburg) het ruime sop gaan kiezen met dit keer leerlingen van het ROC Den Helder, maritieme uitstroom. Uiteraard weer onder begeleiding van hiervoor uitgekozen onderofficieren van de Koninklijke Marine. Na een enerverende busreis met veel tussen liggende, openstaande bruggen kwamen wij in Hamburg aan waar het nog steeds feest was. Nog voor de klok van 6 uur stonden we eindelijk aan boord.
Om de verleiding niet te groot te maken met het risico enige Trainees te moeten missen was het meteen trossen los en naar buiten (ook om gebruik te maken van het uitgaand tij, zodat we snel en brandstof zuinig onze weg naar buiten konden aanvangen). Zelf was ik bij de bootsman in de bij-boot (rubber boot met buitenboord motor) geklommen om het gemis aan boegschroef te compenseren. We hielden het niet helemaal droog, maar dat deerde niet. Het was schitterend om even te doen.
Na een paar uur varen, waarin ook de warme maaltijd genuttigd werd, gingen we ten anker en konden dingen zoals safety rounds beoefend worden. Tevens werden de wachten samen gesteld en kreeg iedere wacht tekst en uitleg gedurende hun " wake over het anker " van hun eigen stuurman en matrozen. Na de hondewacht (had deze alweer te pakken) kon de dagwacht het anker ophalen en alweer gebruik maken van de Eb stroming. Mooie tijd voor de Trainees om alles te leren over tuigage, klimmen en zeilen zetten. Dit keer was gekozen om het klimmen per wacht aan te leren in plaats van zo massaal met allemaal tegelijk het wand te bestijgen. Hier werden weer angsten overwonnen en grenzen vastgesteld.. Onderwijl ging de Morgenster gestaag richting de monding van de Elbe en kon er meer wind (en ook meer golven) worden opgevangen. Sommige Trainees moesten nu toch echt wennen aan het zeemansleven en hun evenwichtsorgaan.
Daarbij kwam toch de vermoeidheid opspelen aan het eind van de dag, wat leidde tot uitval van een enkeling. Anderen gingen ondanks de zeeziekte gewoon door met hun werk (even naar buiten de vissen voeren en weer terug naar binnen aan de slag), wat getuigde van enorm doorzettingsvermogen en karakter. Zo'n zeil trainingsweek haalt het beste uit de mens naar boven. Een ieder was ook niet ontkomen aan het zogenaamde HAPPY HOUR, deze schijnbaar valse benaming voor het schoonschippen aan boord van de Morgenster. Schijnbaar vals, want de groepsoudste van elke wacht had de mensen ingedeeld voor de taken die onder begeleiding van muziek over het hele schip met veel enthousiasme werden uitgevoerd.
En toen mochten ook onze Trainees (witte wacht) gaan klimmen. Nou had niet iedereen hier aanleg voor, zeeziekte dwong ook tot wat gematigd enthousiasme, maar toch, de T's waren ook hier tegen hun grenzen aangelopen en hebben deze weten te verleggen. Vandaag (het is inmiddels dinsdag) gaan we Helgoland bekijken en nog wat oefenen in het klimmen in het wand. We hebben wel sinds het verlaten van de Elbe alleen nog maar gevaren op de zeilen, dus al een hele verbetering ten opzichte van de vorige reis. Nou maar hopen dat de rest van deze trainingsreis ons weer gunstige wind brengt, anders moeten we wel richting Denemarken of Noorwegen varen en heeft de laatste groep Trainees van het ROC Den Helder niet de mogelijkheid om deze unieke leervorm te mogen ondergaan (wij van de begeleiding vinden het niet erg als de reis wat langer duurt....).
Cees van Delft,
Adjudant Koninklijke Marine.
Morgenster - Cees van Delft
....
Gedurende de vaart in de aanloop van Ipswitch werden diverse Engelse landschappen waargenomen (een stukje industrie gebied, een stuk prachtig land met oude huizen en een soort kasteeltje et cetera) en wat nieuwe maar ook hele oude schepen. Zelfs heuse wrakken die nog op raadselachtige wijze bleven drijven vormde het uitzicht op weg naar de vaste wal.
Het sluisgebeuren was een ervaring op zich, waarbij ieder zijn zijn/haar taak goed uitgevoerd heeft. Vanwege het opgekomen tij was het zogenaamde " schutten" een korte gebeurtenis, waarna we in de havenkom op het anker gingen draaien. Dit scheelde een hoop tijd bij vertrek.
Na het draaien was het afmeren. Ook hier heeft iedereen zich van zijn beste kant laten zien en was het in een mum van tijd geregeld. Nog even het schip "aan kant maken" en het sein "reewacht" kon worden gegeven. Dit houdt in dat er niet 4 uurs diensten werden gelopen, maar dat slechts een kleine wachtsbezetting nodig was om de valreep te bewaken, eventuele bezoekers te ontvangen en uiteraard de nodige kleine handelingen verricht worden, zoals controle rondjes over de trossen (en niet te vergeten koffie zetten voor de aflossing).
De bemanning had voorgesteld de eerste wachten te lopen, zodat de Trainees (T's) de benen konden strekken op de wal en de nodige voorraden konden aanvullen. Zoals afgesproken zijn we groepsgewijs de stad ingetrokken (na omkleden in burger uiteraard).
De lokale horeca kan nu op vakantie na de aakopen die zijn gedaan in de plaatselijke supermarkt en de diverse "dameswinkels" door 1 van de T's. De supermarkt werd ontdaan van enige kilo's snoep van onbekende afkomst, liters Cola en energy drinks, kinderbueno's, kauwgom, rookwaren, chips, chocola, zuurtjes enzovoorts enzovoorts.
De genoemde supermarkt houdt van Nederland en was voorbereid op onze komst, want ze hadden Oranje plastic tasjes......
Na de supermarkt invasie trokken we verder de stad in. Hier waren wat bekende en onbekende winkels te vinden. Voor sommigen (vooral de vrouwelijke T's) een hemel op aarde. Wat hier erg opviel was dat zowat iedere jongedame op de wal of zwanger was of net bevallen was.
Ipswich denkt vast en zeker aan expansie van zijn grenzen.
Omdat we beloofd hadden op tijd terug te zijn moest er een einde gemaakt worden aan het gezellige bezoek van de stad, er was zelfs 1 T die de volle aandacht had van een 3 jarige inwoner van deze havenstad. De jongen in kwestie leek wel een schaduw van deze T.
Gelukkig wist zijn moeder hem nog net te pakken voordat hij achter ons aan richting de uitgang van het winkelcentrum liep, anders hadden we een extra T aan boord mee.
Bij aankomst aan boord was het snel de ingeslagen boodschappen opbergen, mag gezegd worden dat het schip direct een halve meter dieper kwam te liggen, tafel dekken en dan gezamenlijk aanschuiven voor de (marine traditionele) woensdag "blauwe hap". Oftewel gezellig met zijn allen aan de Nasi maaltijd. Die ging er goed in, waarna het iets minder gezellige doch zeer noodzakelijke afwassen ook werd uitgevoerd door de T's. Tegelijkertijd ging nu ook echt de wacht aan de valreep van start, waardoor de bemanning nu tijd had om even op het gemak de benen te strekken.
De wacht werd veraangenaamd door de muzikale aspiraties van de vaste bemanning, aangevuld met de begeleiders van de T's en het zangtalent van diverse T's. Een mooi voorbeeld van hoe snel je een echte groep wordt met zijn allen door het samenwerken en samen spelen.
Er werd op de wal een nautisch parcours uitgezet in "Keesje werpen"
en "Tros om de bolder slingeren". De winnaars hiervan konden zich bij vertrek weer inzetten en hun talenten tonen. Na een kleine anderhalf uur sportief bezig te zijn geweest kwam de jeugd tot de conclusie dat zo'n parcours weer hongerig maakt en dus werd er (begeleid) weer koers gezet richting de stad. Ditmaal om de Engelse "fish and chips"
te bemachtigen. De verkenningen van de middag hadden al een goede lokatie opgeleverd waar genoemde traditionele maaltijd te verkrijgen was. Deze missie werd met succes afgerond waardoor een ieder nu de smaak had gekregen van de fish and chips.
Na het eten van genoemde versnapering werd door diverse T's besloten om film te kijken. Andere T's gingen voetballen (vooroefenen voor het
WK????) met een gevonden bal (deze was wel lek, maar dat mocht de pret niet drukken). De muzikale groep werd uitgebreid met het talent van de kapitein en de vocale vermogens van zijn ega. Kortom, feest op dek, activiteiten op de wal voor het schip en bioscoop in het dagverblijf.
Sommige T's (en begeleiders) gingen op tijd te kooi, andere moesten zo nodig de grens van hun uithoudingsvermogen opzoeken. Dat was bij het ochtendgloren dan ook goed te zien. Enige wallen onder de ogen werden waargenomen.
Na het ontbijt werd "zeewacht" van kracht gemeld en moest alle hens aantreden op dek voor het zogenaamde "baksgewijs". We bleken niemand te missen, waarna de kapitein de taakverdeling voor het vertrek per divisie bekend stelde. Hierdoor gingen we moeiteloos van kant, terug de sluis in en na een verval van 3 meter (het was dit maal laag tij), konden we de uitgang weer opzoeken. Helaas weinig tot geen wind, waardoor de zeilen nog even opgebonden bleven. Ook waren er nu geen bruinvissen (kleine dolfijnen) te zien, die waren gisteren wel waargenomen.
Het mooie weer was aanleiding om de taken voor het onderhoud eens eerlijk te verdelen na het schoonschippen. Nu werd er lekker gebikt en geverfd, geschuurd en geschrobt, trossen opgeborgen en alles mooi vierkant gemaakt. Onderwijl werden de voorbereidingen getroffen om de lessen te kunnen geven in navigeren en peilingen maken. Kortom, het bezoek aan de United Kingdom was zeer geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar.
Cees van Delft, Adjudant Koninklijke Marine.
Morgenster - Gheeta en Michael
Hallo mensen,
Ik ben Michael en ik vaar nu op de Morgenster. Vandaag (woensdag 28 april 2010) is het de bedoeling dat we rond de klok van half 12 aanmeren in Ipswich. Vannacht hebben we een een extra rondje gemaakt omdat we anders te vroeg aan zouden komen op de des betreffende afmeer plaatsing. Het is erg leuk hier aanboord. We leren veel en alles is goed geregeld. In praktijk leer je het veel sneller dan uit een theorieboek. Voor de rest gaat alles goed en heb ik het erg naar
mijn zin. Jammer dat Feyenoord verloren heeft zondag maar dat komt komende zondag helemaal goed, ze gaan 3-0 winnen! Laterrrr, Michael de Goede
Beste mensen,
Mijn naam is Gheeta Autar,ik loop sinds September 2009 stage bij de Marine te Den Helder. Ik volg een administratieve opleiding en ben gevestigd op bureau admin (Opschool). Ik heb vanuit mijn stage plaats de mogelijkheid gekregen om mee te mogen varen met de Morgenster. Toen ik hoorde dat het een zeilschip was wist ik niet precies wat ik me er allemaal bij moest voorstellen, o.a. de werkzaamheden die verricht moeten worden. Dat komt omdat ik geen enkelen ervaring heb met het leven aan boord van een schip, en met knopen maken. In het begin moest ik even wennen en dacht toen ik voor het eerst de mast zag, daar durf ik niet in.
Nu ik hier een paar dagen zit, bevalt het me super! De bemanning van het schip heeft ons hartstikke warm ontvangen. Er hangt een gezellige sfeer en het klimmen in de mast valt reuze mee! Ik ben er heel erg blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om mee te mogen! Wie had nou verwacht in begin van mijn stage dat ik zou mogen varen?! Vandaag (
woensdag 28 april 2010 ) is het de bedoeling dat we aanmeren in Engeland, Ipswich. We blijven daar een dag liggen en vertrekken donderdagmorgen vroeg weer terug naar Holland!
Dit is een mooie herinnering die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten!
Liefs Gheeta
Tecla - 27 April 2010 38 46 N 20 33 E
De wind werd meer en meer, de zee werd wilder en wilder, de golven warden groter en groter en ook de snelheid werd hoger en hoger!! 8,5 knopen op kleine zeilen. De zee heeft aardig wat zout over de Tecla en haar hond heen gespoeld. Na 6 uur volle kracht vooruit verdween de winds opeens zo’n 8 mijl uit de kust van Griekenland. En daar lag het opeen. De witte stranden, de groene heuvels, de witte huizen met roze daken, het blauwe water met fonkelende diamanten zo helder en zo vroeg op zondag morgen.
We hebben de motor moeten starten omdat er geen wind was en hebben toen anker gegooid vlak bij het strand van Levkada. We hebben de zeilen netjes opgeborgen, het dek schoon gemaakt en een heerlijk biertje gedronken in de zon, met tonijn salade en brood als lunch. Na een welverdiende douche zijn Adam en Gijs op zoek gegaan naar een bushalte. Vanuit Nederland had Jet al gekeken hoe laat de bussen zouden gaan. Dat hebben ze in Griekenland goed geregeld, een regelmatige busdienst door het hele land die bijna niets kost. Adam vertrok om 18:00 uur met de bus zodat hij de volgende morgen in Athene nog wat moois jon bekijken voordat hij naar huis zou vliegen, naar Ierland.
Na het afscheid zijn we naar bed gegaan, 1 iemand op ankerwacht. Volgende morgen zijn we even het stadje in gegaan, boodschappen gedaan. Wat is het hier mooi! Ik hoop dat de rest van Griekenland net zoveel bloemen en balkonnetjes heeft! Nu zijn we weer onderweg. En raad eens wat, we zijn weer eens zonder wind begonnen!
groetjes Jannette
morgenster 28 april
We moeten vaak over stag, de wind zeer zwak. Varen onder vol tuig en als we dan over stag moeten, is er een wereld aan klim en trimwerk te doen.
Voltuig zeilen is voorbij, het is nu 04;00 uur en we varen nu al geruime tijd op de moter, geen wind. Het begint te dagen en word weer tijd om dek te spoelen maar eerst tosties eten. De genen die last hadden van zeeziekte zijn weer opgeknapt.
Om 12.30 is het weer tijd voor de Happy Hour, dat houdt in dat iedereen is volop aan de gang om weer schoon schip te maken. Na 1 uurtje blinkt het schip er weer over en is het tijd om een MOB manoeuvre uit te voeren.
We zijn beginnen met een boei en hebben daarna nog even de bijboot te water gelaten. Hiermee hebben alle trainees geoefend om snel naar een reddingsboei te varen en deze weer terug aan boord van de Morgenster te brengen, die ondertussen gewoon door voer.
In de verte zien we een paar vinnen, dolfijnen? Bruinvissen? Daarna hebben de trainees zelfstandig geoefend met de kluivers, stagzeil, mars en de spanker op te zakken en te hijsen .
Trainee Marijke Zuiddam is aan boord van de Morgenster en verteld:
Ik heb het hiet hele erg naar mijn zin. Het is erg leuk om te zien hoe dit alles in zijn werk gaat. We krijgen de kans de dingen in praktijk te brengen die we in de lessen op school hebben geleerd.
De onderlinge sfeer is ook erg goed. De leiding laat ons veel doen, en waardoor we erg veel leren.
Groeten vanaf de Morgenster
Morgenster - 26 april
We hadden zondagmiddag een vriendelijk weertje bij aankomst van de trainees.Koffietafel op de wal en hier en daar wat ouders die hun zoon of dochter kwamen afleveren. De marine was aanwezig om de trossen los te gooien.
Om 19.00 ten anker bij Oude Schild, Texel. Hier was het tijd voor het avondmaal waar eenieder gretig op aanviel, daarna praatje van de kapitein en vervolgens begon het lesprogramma. Safety walkaround, klimmen in de mast, wat de meesten erg leuk vonden en de eerste bras oefeningen, zo was het al gauw 22.30. Gedurende de nacht werd er ankerwacht gehouden. Maandags om 07.00 ontbijt, les zeilen vrij maken, verlaatrol, en vervolgens daadwerkelijk de mast in om de zeilen los te gooien, anker op, zeil zetten en met stroom mee en wind tegen door het schulpegat naar buiten, veel overstag, hard werken, maar erg leerzaam.Om 12.00 brood met soep daarna happy hour voor eenieder en in een half uur was het hele schip weer schoon.
Les staand en lopend tuig gevolgd door instructie brand machinekamer en brand oefening voorschip met slangen en een te zoeken slachtoffer.Stemming is zeer goed aan boord en de begeleiders horen er prima bij.
We hebben een paar lichte zeezieken, we varen nu zuid, de wind gaat krimpen naar ZW, vanavond overstag en dan op naar Engeland.
Tecla - lazy Saturdays - 24 April 37 48 N 18 39 E
Zaterdag, de eerste dag van het weekend. Uitslapen, winkelen, naar de markt, koffie drinken met je opa (Jet!), in de tuin werken en s middags met wat vrienden afspreken en een biertje drinken. Dat is wat veel mensen aan het doen zijn.
Maar niet de crew van de Tecla. We zijn een gevecht aangegaan met een Oost Zuid Oosterlijke wind, kracht 6/7 en een opbouwende golfslag. Het grootzeil is naar beneden. Het is niet goed voor de vorm van een nieuw grootzeil om te reven. Dus we hebben alleen de bezaan, de fok en een kleine kluiver omhoog. We gaan zo'n 5,5 tot 7 knopen, maar niet helemaal in de richting die we willen. Men had voorspeld dat de wind naar het westen zou draaien, maar de wind is juist meer oosterlijk geworden.
We zijn nu helemaal alleen. Geen andere schepen en geen dolfijnen. Alleen een duif, die denkt dat hij/zij een watervogel is. De duif vliegt al uren met ons mee. Gisteren zagen we een vliegtuig, ze vlogen heel laag, we zagen de piloot in de kokpit en hebben naar elkaar gezwaaid. Ik denk dat het een weervliegtuig was, ze zijn drie keer over ons gevlogen.
De golven nemen toe, ze tillen de Tecla op en proberen haar weg te zetten, maar de Tecla geeft er niets om. Ze is gebouwd voor zeeen als deze en de enige die aan het klagen zijn, is de crew. Vooral wanneer de gehele inhoud van de koelkast mij probeerd te verpletteren als ik de deur open doe.
groeten Jannette
Tecla - 22 April 2010 36 25 N 15 16 E
Na een dag lang motor zeilen door te weinig wind, kunnen we nu dan eindelijk echt zeilen. Nog niet echt snel, maar we gaan in de richting van Griekenland. Het weerbericht zei dat we zuid oosterlijke wind zouden hebben, 5 a 6 bf en soms 7 bf. Maar tot nu toe klopt alleen de richting. Om toch voorbereid te zijn op deze wind hadden we vanmiddag de topzeilen en de grote kluiver (bijnaam Kiddo) al weg gehaald. Maar met deze wind, kracht 3 a 4 missen we ze behoorlijk.
Na het zeilen met een groep, is het zeilen met z'n 4en opeens heel erg rustig. Jan en ik hebben de 6 tot 12 wacht, Gijs en Adam de 12 tot 6. Het is nog rustig op het water zo vroeg in het seizoen, we hebben nog maar twee zeilschepen gezien in de buurt van Sicilie, verder wat vrachtschepen en de lokale vissermannen.
Vanmorgen zagen we Malta. Aan de kust zagen we de kastelen of forten. En we zagen ook een hoop vliegtuigen, ik denk dat alles weer nogmaal is dus? De wind neemt een beetje toe, de radio begint te piepen, een alarm, we horen Nederlands ooslogsschip zeggen dat ze klaar zijn met schieten. De radar staat aan, het zicht wordt wat minder, het is bewolkt dus vannacht zullen we de maan en de sterren moeten missen. Nu horen we alleen de zeilen, de wind om de masten en touwen en de zingende schroef. Ik ga een kopje koffie halen, nog drie uur dan is de wacht voorbij. Nog 300 mijl, dan zijn we in Griekenland.
Groetjes Jannette
Tecla - 21 April 2010 37 05 N 13 11 E
De Race is voorbij, we hebben gezamelijk nog de Parade of sail out gevaren en ieder een gaat weer zijn eigen weg. De Far Barcalona is onderweg naar Barcalona, de Kaliakra naar Varna, de Palinuro naar Palermo met aan boord heen hele groep noord Italiaanse jongeren die niet naar huis kunnen vliegen. Tijdens het festival hebben we het veel gehad over het vlieg probleem. Normaal gesproken zou Paolo, de journalist aan boord van de Tecla, binnen 1,5 uur in Milaan zijn. Nu zal hij met de veerboot, trein, metro en bus uiteindelijk in 40 uur thuis zijn!
We zijn nu onderweg naar Lavrion, we hopen daar nog wat promotie te kunnen maken voor de aanstaande race, de Historical Seas Tall Ships Regatta.
Het is altijd weer raar om ergens weg te gaan, om weer alleen op het water te zijn. Dan denk he terug aan alle mooie dingen die je achter laat. De heerlijke pesto maaltijden die een van de moeders van onze trainees heeft gemaakt. De beste pesto wordt in Genua gemaakt en ik heb het recept! (Wij hebben vandaag zelf een echte Hollandse maaltijd gemaakt, gebakken aardappelen, salade, verse boontjes en een stukje vlees). Nog meer moois was de Parade met de mensen uit Trapani! Het ijs dat we tijdens de dagtocht aangeboden kregen, Gijs en Adam waren er gek op! Best Ice ever! Alle ouders van en de trainees zelf die dagelijks aan boord stonden om ons te bedanken voor de ervaringen die zij op hadden gedaan tijdens de race!
Nu is alleen Adam nog aan boord als trainee. We gaan hem zo dicht mogelijk
naar Athene brengen vanaf waar hij naar huis zal vliegen. Als de vliegtuigen dan weer vliegen. En anders moet hij zeeman worden, voor de rest van het jaar. Tot aan Hartlepool, Engeland, waar wij begin augustus zijn met de Tall Ships Race 2010. Ik denk dat hij het niet eens erg zou vinden, hij houdt van de zee, de dolfijnen en het ontdekken van nieuwe plaatsen!
Heel veel groetjes aan iedereen,
Jannette
TECLA - 15 April 2010 36 58 N 011 48.2 E
Na een bewolkte dag, schijnt nu de zon. Alle zeilen zijn omhoog en we gaan zo'n 6,5 a 7 knopen, nog 49,4 mijl tot Trapani, verwachte aankomst tijd 00:45 UTC. We hebben net buiten avond gegeten, de rode wacht doet nu de afwas. En het was vandaag schoonmaak dag. We willen natuurlijk dat de Tecla er goed uit ziet wanneer wij in Trapani aan komen. We hebben ook meteen open schip in de middag, dus ook voor het bezoekende publiek willen we er mooi uit zien!
We kregen wat mailtjes dat we nummer 1 in onze klasse zouden zijn, maar dat is helaas niet waar. Een aantal schepen hadden hun positie nog niet door gegeven en zo ontstond er wat verwarring. Onze uiteindelijk plaatsing is 2de
in klasse en waarschijnlijk 6de overall. Het officiele eind klassement krijgen wij in de Trapani te horen, nadat alle race formulieren bekeken zijn en eventuele protesten in behandeling genomen zijn.
We zijn blij dat we toch nog veel kunnen zeilen richting Trapani. Dit was een geweldig windje geweest voor tijdens de race. De Siciliaanse jongens aan boord kijken uit naar hun thuis haven. Ze zijn niet bij de GPS weg te slaan, maar ookal gaat het soms misschien wat langzamer, ze zijn wel blij dat we aan het zeilen zijn en niet meer op de motor varen. Er worden grapjes gemaakt over de zwaluwen die tegen het zeil aan vliegen, een stuk of 10, we hebben al gezegd dat ze naar het noorden moeten vliegen, maar ik denk dat ze gewoon moe zijn. De dolfijnen zijn alles behalve moe, ze zwemmen hard voor ons uit en maken sprongen in de lucht, de hele dag door. Oh en Jan had bijna een zeeschildpad aangevaren, toen we voorbij waren draaide hij zijn hoofd om met een blik die leek te zeggen, he joh, niet zo snel!
groetjes Jannette
Astrid - We are the champions
Primo, primo, gillen de trainees, Italiaans voor eerste. Dan, wild gebarend:
champagne. De Astrid is zowel binnen haar klasse als overall op de eerste plek geëindigd. Dat heeft de wedstrijdleiding zojuist bekendgemaakt. Met een kleine slag om de arm weliswaar. De definitieve uitslag horen de schepen bij aankomst in Trapani. De Nederlandse Oosterschelde en Tecla staan op de tweede en derde plaats. 'Het lijkt de Elfstedentocht wel. Wat een Hollandse glorie,' zegt Pieter, kapitein van het schip, glunderend. Ook de trainees zijn opgetogen 'We are the champions,' klinkt het uit de hutten.
Gisterochtend leek de overwinning al dichtbij. Toen stond de Astrid in haar eigen klasse bovenaan. Overall stond ze vierde. Vraag was of ze dat kon volhouden tot de finish. De kans was groot, want de finish was vervroegd vanwege het gebrek aan wind. Toch durfde niemand te vroeg te juichen.
Willem, eerste stuurman, hoopte vurig op een overwinning. Zo spannend vond hij het, dat hij zelfs gedroomd had dat de Astrid op de eerste plaats geëindigd was, maar dat ze terug moesten, omdat ze iets gedaan hadden wat niet mocht. Weg overwinning. Niets blijkt minder waar.
'We hebben vooral maandagnacht gewoon heel goed gevaren,' zegt Pieter. 'Ik wil ook wel eens een race winnen,' zei hij aan het begin van de wedstrijd nog. Een reden om de trainees aan te sporen zich te concentreren op het sturen. 'Koers houden.' klonk het regelmatig op het achterdek. Nu staat er even niemand achter het roer. Geen tijd. Eerst het goede nieuws vertellen aan de rest van de crew en de trainees.
De Astrid baant zich rustig een weg door het water. Op de motor, om op tijd aan te komen in Trapani. Gistermiddag na de finish hebben de trainees de zeilen opgebonden. Tuig aan en dan naar boven klimmen. Dat vinden ze eigenlijk het leukst. Hoewel niet iedereen. De zeventienjarige Antonio gaat liever morgen. Nu even niet. Maar Syro, tweede stuurman, is onverbiddelijk.
Energiek rent ze naar het achterdek waar ze haar trainees in de tuigjes hijst. 'Amiga, amiga,' gilt een Italiaanse trainee. Of het zo goed zit. 'No, ugly,' antwoordt Syro. Ze sjort wat aan de banden. Goed zo. En nu naar boven. Ze klimt behendig voor ze uit.
Het is moeilijk voor te stellen dat de Astrid twee dagen geleden nog onder vol tuig met ruim 7 knopen door de golven stoof. De wind kwam ineens opzetten. Pieter zag op tijd de windrichting veranderen en voelde dat de wind ging aantrekken. Hij liet de trainees de ra's stellen. Net op tijd, want op het moment dat de wind aantrok, stonden de zeilen goed en maakte de Astrid meteen snelheid. 'Kom op Astrid, ga maar,' mompelde de kapitein. En dat deed ze. Zo hard zelfs dat nu aan boord een voorlopige overwinning gevierd kan worden.
Floortje Gunst
Trainee/ journalist Elsevier
Tecla - 14 April 2010 41 28 N 10 41 E
Het is een bewolkte bijna mistige dag, de race is ten einde. Er is geen wind, en in de komende dagen komt er ook geen wind. Na een nacht van drijven en stil liggen, met snelheden tussen de 0,4 en 0,9 knopen in alle richtingen, hebben we nu het grootzeil naar beneden gehaald. Het is verschrikkelijk om naar de klappende zeilen te kijken. Doordat zij niet gevuld zijn met wind klapt de giek van boord naar boord, dat hebben wij vorig jaar vaak genoeg mee gemaakt. We hopen dat de wolken aan de horizon ons wat wind brengen, maar ook de wolken bewegen niet. De luchtdruk is over een groot gebied helemaal hetzelfde, 1012 mbar. We hebben alle weer en windkaarten bekeken, maar zien nergens verandering.
Het is jammer dat we nu niet helemaal weten wat de nieuwe zeilen kunnen. Er moet wel wat wind zijn om de Tecla te laten bewegen. Wij denken dat we wel sneller geworden zijn met licht weer, we zijn het derde grote schip, alleen de Oosterschelde en de Pandora liggen nog voor ons. En alle jachten.. De Pandora konden wij op de radar nog lang volgen, maar vanmorgen was zij opeens verdwenen. En laten we de Astrid niet vergeten, die staat nog steeds nr 1 in bij de A klasse.
We varen nu op de motor, nog 184 mijl te gaan. We hopen vrijdagmorgen in Trapani aan te komen. Daar horen wij de definitieve uitslag van de race.
En terwijl ik dit schrijf komt er een ESE windje opzetten. Tijd om zeil te zetten!
Groeten Jannette
TECLA - 13 April 2010 - 41 40 N 10 25 E
Gisteravond was een mooie avond. Het was prachtig zeilweer, de wind draaide een beetje in ons voordeel en we kwamen zelfs tot de 9 knopen! Maar het blijft de Middellandse zee en de wind kan zomaar verdwijnen, en dat gebeurde dan ook rond drie uur vannacht. Vanmorgen om 8 uur kwam de wind weer terug en draaide van het noord westen naar het noord oosten. All hands on deck en gijpen. 8 uur is ook wacht wissel, gelukkig want dan zijn er dus voldoende al wakker.. maar die hadden nog niet gegeten. Er werd wat geprotesteerd, maar uiteindelijk werden de zeilen aangetrokken, op een lege maag, maar dat hadden we over voor de race.
De vloot ligt nog dicht bij elkaar. Wij kunnen zo al 6 schepen zien liggen. Erg gezellig, maar iedere mijl telt en met de rating zo dicht bij elkaar scheelt het ook niet veel in de uitslagen, iedere mijl telt! Op dit moment hebben we een snelheid van 0,9 knopen, dat is al een aantal uur zo. Er is al een schip uit de race gestapt, Palinuro, een Italiaans Marine schip. Er word door meerdere gefluisterd. Wij hopen nog steeds op wind, maakt niet van welke kant, als we het maar niet op de motor hoeven te varen. En de race is nog maar net begonnen, een race van twee dagen zo veel te kort zijn!
In de klassering zijn we nu 2de in onze klasse en 3de overall. Maar dat kan zo weer veranderen, vannacht hangt het af van de snelste drijver.
groeten Jannette
OOSTERSCHELDE - 41°28.44'N, 010°41.60'E, 136T, 0.0, 07:32, 14-4-2010
Gisternacht hebben we het helaas niet zo goed gedaan. Waar we overdag nog uitliepen op onze concurrenten, kwamen we 's nachts helemaal stil te liggen. De wind viel helemaal weg en het lukte niet meer om het schip op koers te houden, waardoor we in 5 uur tijd zelfs 2 mijl achteruit gingen. In de morgen kwam de wind terug en zagen we dat al onze achtervolgers heel dichtbij waren gekomen. Leuk is het natuurlijk wel, al die schepen in zicht van elkaar. Maar onze resultaten lijden eronder. Na de tijdscorrectie zijn we tweede in onze klasse en 4e in het geheel. Vannacht was het weer hetzelfde patroon. De wind viel weer weg. Met heel veel zeilwisselingen (weghalen en weer bijzetten van de voorzeilen, brasssen, gijpen en overstag gaan) lukte het dit keer wel het schip op koers te houden en liepen we zelfs wat uit op de rest van het veld. De schepen liggen vanmorgen wat verder uit elkaar en we zien aan de horizon slechts twee zeilen achter ons. Het is nog zo'n 200 mijl naar Trapani en het is niet waarschijnlijk dat we het op deze manier op tijd gaan halen. Over een uur zal de raceleiding een uitzending doen. Hoogstwaarschijnlijk zal de finish worden vervroegd, denken we. Hoewel we in onze klasse voorop liggen, is het de vraag of we dan voldoende voorsprong hebben om ook na tijdscorrectie te winnen.
Tecla - 12 april Garibaldi Regatta 2010
12 April 2010 42 53 N 10 02 E
Vandaag starten we! Na een nacht motor varen kregen wij vroeg in de ochtend een beetje wind. We hoopten natuurlijk allemaal dat dat zo zou blijven zodat we zouden kunnen starten, en dat gebeurde. Race Control riep ons op en kondigde aan dat we tussen 9:00 en 11:00 zouden starten. Alle schepen lagen op dat moment al vlak bij de start. We moesten een keuze maken om vroeg te starten of juist laat. Weerbericht zei dat de wind later meer zou worden, onze tactische keuze was om later te starten.. maar toen kakte de wind helemaal in. Helaas.
De wind was de hele dag Noord Oost, weinig. Voor ons betekende dit voor de wind varen. Voor sommige schepen is dit prettig, maar wij hebben de wind liever iets meer van de zijkant. De Far Barcalona koos dezelfde route als wij, waarbij wij het eiland Isola Pariaia aan stuurboord hebben laten liggen, maar zij is voor de wind toch wat sneller dan wij.
Bij zonsondergang nam de wind weer iets toe en dus waren wij weer terug in de race! Dichtbij Isola d’Elba veranderde de wind wat betekende dat we all hands aan de schoten nodig hadden. De jonge Italianen aan boord trekken graag aan de touwen dus waren we al snel klaar. Die avond liepen we voor het eerst 8 knopen, heerlijk!
Om 19:00 uur kregen we de eerste uitslagen binnen. Na 1 dag zeilen liggen we 3de in onze klasse en 11de overall. Nu er wat meer wind staat, weet je maar nooit hoe dat morgen zal zijn!
Groeten Jannette Sluik - Crew Tecla
Oosterschelde 11 en 12 April Garibaldi Regatta
Bericht van de ‘Oosterschelde’ 11-04
Na een eerste -spraakverwarrende (italiaans!)- maaltijd aan boord hebben we gisteravond met alle opvarenden de plannen voor de race en de tactiek doorgenomen. Samengevat: Na de start gaan we zo snel mogelijk naar Trapani. Ook een paar uur voor de start is het nog heel onzeker hoe het weer er uit zal zien. De voorspellingen spreken elkaar tegen, maar het lijkt er op dat er een zachte noordoosten wind opsteekt. En dat zou prima zijn.
Onze directe tegenstander is waarschijnlijk de Pogoria. Dat schip is eigenlijk net iets sneller dan de Oosterschelde, maar je weet maar nooit. Ook de Kaliakra is snel. Met lichte wind zouden we Den Store Bjorn, de Palinuro en de Astrid achter ons moeten kunnen laten. De Tecla heeft nieuwe zeilen en kan misschien verrassen.
43°20.02'N, 009°28.55'E, 157T, 4.8, 10:55, 12-4-2010
De eerste dag op zee verliep wat rommelig. Het begon nog goed: exact op tijd maakten we los van de kade en voeren we de haven van Genua uit. Binnen een paar minuten hadden we- als enige schip- alle zeilen bijstaan, tot waardering van het publiek. Het plan was vervolgens om alle schepen naar een wachtgebied te dirigeren waar we zouden wachten op het Italiaanse vlaggenschip Palinuro, dat de Parade zou aanvoeren. En daar ging het mis. De Palinuro liet langer op zich wachten dan voorzien en tegelijkertijd kwam heel plotseling een flinke wind opzetten. Al snel waren we een heel stuk verder op zee dan de bedoeling was. Gelukkig konden we iets later weer invoegen in de parade.
Tegen de tijd dat alle schepen bij de startlijn waren was de wind weer weg, een behoorlijk steile zee achterlatend, dus de eerste zeezieken lieten niet lang op zich wachten helaas. De race directie besloot daarom de start de volgende morgen een stuk verder op zee te doen. Met een heel licht windje zijn we vannacht naar de startlijn gevaren en uiteindelijk om 09:27 vanmorgen gestart. De wind is nog steeds licht, maar we maken redelijk snelheid en konden net al de Pogoria, de Tenacious en de Astrid inhalen. De zon schijnt en we hebben goed zicht op de hele vloot. Op de achtergrond de bergen van Corsica, op 25 mijl afstand. Voor ons vaart de Kaliakra, die ongeveer even snel lijkt te lopen. Dat wordt ons volgende doel!
Kapitein Gerben Nab, Oosterschelde
Tecla - 11 April Garibaldi Regatta
11 April 2010 43 58 N 009 09 E
This day the race should start, but I am sorry to say, that we did not. No wind. The day started with SE 4 to 5, and as the sun came more and more, the wind went totally away. We are all motoring now to the second start line, 60 miles further on sea. So we will have the start tomorrow morning, or.....
Our trainees on board are except one, Italian. The exception is Adam, from Northern Ireland, who did the last part of the Trans Atlantic, with us last year. 9 Of them are from Trapani, Sicily, a nautical school, 2 of them from Genua the rest more from the north of Italy. All are between 16 and 23, except one, he is 45 years and a journalist, writing for a beautiful Italian boat magazine. He makes a lot of photo's, so we hope to show you some pictures, when we are in Trapani.
To day was not a successful day. The parade line was in the wind, so no nice sailing pictures. And, the sea is not nice to our trainees, more then half of them was, or is, sea sick, mal de mare, they say in Italy, sounds better, but the effects are the same. I hope fishes like union bread and spaghetti Bolognese. I have 300 pills to offer them, warm tea and dry bread, so lets hope that tomorrow, there is some wind, so they will all feel better very quick. Also the race feeling will get them up their feet again, and we will know if the new sails bring us, what we think they can. Our rating went up, so our speed has to do the same!
Many greetings Jannette - crew Tecla
Tecla - April 3 2010
43 48 N 008 07 E 3 April
After a day of beautiful sailing, a sunset over the gulf of Lyon, a red almost full moon, the Astrid at the horizon, under full sail, live could not be better. The wind, SE 3 bft, sometimes a little bit more, but not the 5 and 6 the weather forecast was talking about. A pity, but better then a storm. Even this morning, a red sun and dolphins, a weather report saying SSE 4 to 5, Lyon gusts 8. Tomorrow NW......8. The barometer is falling slowly. In the morning the clouds are growing, and getting blacker, but the wind is what they said, SSE 4, we have a nice speed, and dreams about long sleeps, tonight in the harbor of Genoa. The Astrid we cannot see anymore, we left here behind, we think.
And then, all of a sudden, just sailing along the coast of Monaco, the land of kings, queens and movie stars, where you always see the pictures of beautiful people in bathing suits in magazines, the wind drops, till zero, then turns all the 360 degrees, stops by SW 1, and what is left from all, is a terrible cross sea.
It is time to weak up Gijs and take the sails down, a hell of a job with new sails. It takes us more then an hour. Monaco lays in the clouds, the wind turns again, now to the NNE 1, a very cold air flow is going with it.
The engine is working, the new weather bulletin is saying, Provence S 4 to 6 turning NW 7 to 8, tonight. So now we hope, they are wrong again.
Greetings Jannette - Crew Tecla
ASTRID AND TECLA IN GENOVA
Genoa here we are!
The Astrid has arrived this morning around 9 o'clock local time in Genoa. The third day of the trip started with setting all the sails again and after that we sailed for two days past the Cote d'Azur; St Tropez, Cannes, Nice and Monte Carlo. And we met up with Tecla again, seing their two masts on the horizon!
The evening before easter the wind died and at the point where the speed went below one knot we decided to start the engine again, to arrive in Genoa on sunday before the expected SE 8 bft.
And we did arrive this morning, finding Tecla already in the Molo Vecchio, between the superyachts. You could notice that a tall ship is an unusual site fore the people of Genova, as we had quite a few bystanders when we were stowing our sails.
Now it is time for us to find our eastereggs!
ASTRID ON THE MED
After a good day of sailing we went into the night(overtaken by Tecla) with still all sails on, and the sight of a whale at sundown. But just after midnight, as if an April fools joke, the wind turned 180 degrees in a matter of minutes. You can imagine that it might take quite some effort to adjust all the sails to such a wind change. It was a night with little rest for the crew. In the morning we were quite close to Tecla again, but around 8 o'clock we started our engine to cope with the head winds we were now confronted with.
The Mediterranean seems to have many surprises, from whales to its infamous wind changes.
Right now, 0100 UTC on the 2nd of April we are under sail again, slowly progressing towards Genoa using only the forces of nature. It still amazes me how a ship of 250 tonnes can be propelled all around the world only using the power of the wind in its sails.
See you in Genoa!
Willem van der Wel
On board TS ASTRID
Tecla - April 2 - 2010
42 38 N 005 32 E 2 April 2010 UNDERWAY
As every body already could see, the Tecla has new sails! And believe it or not, that is a hard job. Sails, good sails, have a body and a soul, so if you put them up the first time, you do not know them, its like you are a stranger on your own sailing boat. So after trimming the sails in the harbor of Benicarlo, we had a lot of trimming at sea. And as we are only the three of us, and the sails are with a lot more.....we have pain every where now, but....we think it is a real success. With a breath of 3 beaufort she went like a youngster through the water! Our new jib, more the old version cut (lower to the jib boom), is a real puller and a beauty. The main sail gave us the most trouble, but it looks like we will be best mates after some fight's.
The first hours after our departure we had some very good sailing moments, beautiful weather, sun fishes, dolphins, whales,the Astrid, who was our neighbor for a month, a head of us, so we where in good company!
The wind on the Mediterranean is not the easy steady wind, sailors like a lot, speed, but also the direction is not steady. So we jibbed and tacked till the wind died out and only an awful short swell stayed, pulled the main and mizzen down and the engine on. Now every thing is up again, the wind is southwesterly 2/3 bft, speed about 5 to 6 knots. It is a little bit cloudy and the wind is fresh. For this evening, the forecast says, the wind will be backing to south force 4 to 5, possibly 6. So we hope they are right,to see what the sails can do with a bit more wind!
Greetings Jannette - crew Tecla
PRE RACE TO GENOVA
The Race has already started!
Although the Tall Ships Race season did not even start, on board Astrid we are already in full racing mode. The Astrid and Tecla just departed from the port of Benicarlo Spain and we have pointed our bow towards Genova for the Garibaldi Tall Ships Regatta.
The Tecla left a few hours behind us, but are slowly catching up on us. Right now we are almost under full sails, in a few minutes we will set the main course and all our 17 sails will be set! But I can see that on board Tecla the topsails are being set, so I think we are not the only ones ready for the Tall Ships Races.
See you in Genova!
Tecla - 25 februari 2010
Klaar maken voor de races
De Tecla ligt nu langs de werf in Benicarlo. We zijn hard aan het werk om het schip klaar te maken voor de keuringen. En om haar in de verf te zetten.
Vorig jaar zijn we de oceaan overgestoken, we hebben zelfs de Trans Atlantic Challenge gewonnen, en dit jaar gaan we nog meer vaargebieden ontdekken. Er komen nieuwe zeilen aan. Op de werf worden de laatste resten van Bermudiaans zeewier verwijderd. En met zoveel nieuwe landen om te bezoeken, hebben wij er zin in! Laat die races maar komen!
De nieuwe zeilen zijn gemaakt door Arjen Kooij, de neef van Jan. Ze zijn speciaal voor de Tecla ontwikkeld en dus ook speciaal om te racen! Op ons blog hebben we al een keer foto’s gezet van de zeilen toen ze nog aan het werk waren. Wanneer de nieuwe zeilen aan boord zijn (na de werf beurt) zullen we weer foto’s online zetten.
Hopenlijk tot ziens aan boord!! Crew Tecla
Tecla - 2 februari 2010
02-02-2010 33' 03.7' N 11' 36.9' W
We hebben La Palma weer verlaten en zijn onderweg naar Benicarlo, Spanje. Daar zullen we begin maart de werf op gaan. De twee maanden op La Palma waren heerlijk. Ondanks de kerst storm, hebben we al een aardig begin gemaakt met het schilderen. Nu valt het weer dan ook een beetje tegen. We hebben onze korte broeken weer in de kast liggen en de zeilpakken weer aan. Bij vertrek hadden we een zuid oostelijk windje en konden dus mooi zeilen, nu is de wind oost en hebben we nog steeds zeil maar ook motor bij ter ondersteuning. Om ons heen zijn veel donder buien, af en toe regen, maar ook opklaringen, waar de jas weer even uit kan. De eerste groepen dolfijnen en Jan van Genten hebben ons al begroet, ook hebben we een oranje schildpad gezien, zich warmend in het zonnetje. De nachten zijn helder, net na een nieuwe maan, Orion begeleid ons weer, maar nu startend van af stuurboord. Het is goed om weer op het water te zijn. Crew Tecla
NIEUWE FILM GEMAAKT
Martin Blouet heeft een nieuwe film gemaakt. Hij is echt super dus check: http://www.youtube.com/watch?v=Ii66AiBe3Q0
Fondsenwerving
Wij kunnen jou helpen met het vinden van sponsors! Klik hier voor meer informatie.
TECLA - 3 december
Op dit moment, liggen we op La Palma, in de haven van Santa Cruz Onze Zwitserse groep is al weer een week naar huis.
Met de groep hebben we na Zapata nog Santa Cruz de Tenerife bezocht, Puerto de Vueltas of wel Gran Valle Rey (zuid Gomera, betekent: Vallei van de grote Koning. ) San Sebastian de la Gomera en als laatste Las Palmas op Gran Canaria. En omdat het weer zo heerlijk was, hebben de jongeren veel kunnen zwemmen en body surfen.
Sinds een paar dagen heeft het weer een dipje. Het regent af en toe, het is een graad of 20, maar het mooie weer komt weer terug hebben we al gezien.
De crew heeft gewisseld, Gijs is naar Nederland en Jet is nu aan boord. Tot nu toe vullen we onze dagen met opruimen, schoonmaken, onderhoud machine kamer en kleine klusjes. Jet heeft in Nederland samen met At Sea Sailtraining onze agenda voor het komend seizoen klaar gemaakt. Het wordt een jaar van vele Tall Ship Races, vele landen en lange afstanden!
Gijs zal in Nederland onder anderen onze zeilmaker helpen met het maken van onze nieuwe zeilen. En ook over dit mooie project binnen kort meer! Voorlopig ligt het schip op La Palma, het eiland met de meeste palmbomen en ook daar over later meer! Jeannette - Crew Tecla
TECLA - 15 november
28 31.99 N 16 07.944 W - Even een kort bericht. We zijn gister middag voor anker gegaan bij Zapata, noord Tenerife.
We liggen tussen hoge kale rotsen. Met alleen een paar kleine (vissers?) huisjes. Het is hier warm, ongeveer 26 graden en ook het water is hier lekker warm, dat houdt in, dat er veel gezwommen wordt. Er is ook een zwart strandje, bij laag water, waar met de bal gespeeld kan worden. Iedereen geniet met volle teugen. Nyske loopt weer rond, zwemt of wil een douche, alleen vanmorgen werd ze even door een golf onder water getrokken, dat vindt ze dan even minder leuk. Ons program rond de Canarische eilanden staat nog niet helemaal vast, maar als het weer zo blijft, moet het niet moeilijk zijn er een goede tijd van te maken.
TECLA - 13 november
30 01’ N 15 03’ W Nog 103 mijl voor we op de plek zijn waar we anker willen gooien. De wind is inderdaad westelijk geworden, maar zo weinig dat we er niets aan hebben. De zeilen staan nog wel, maar ook de motor met 800 toeren. Weer een giga sterrennacht. We proberen ze te herkennen, maar er zijn zoveel sterren! Orion is goed herkenbaar, met z’n drie felle sterren als riem. Grote Beer idem. Maar of we nu de Eenhoorn zien of Cassiopeia wordt al moeilijker.
Het varen op de motor is en blijft vervelend. Iedereen wordt er onrustig van, de vraag hoe lang nog, is dan ook regelmatig te horen. De temperaturen van water en lucht worden zo aangenaam, water temperatuur nu 23 graden, dat iedereen nu wel graag wil zwemmen en langs een strand slenteren. De zeilpakken hebben we in de kast gehangen en vanaf ‘s morgens een uur of half tien, kan er een korte broek aan. ‘s Middags is er een zwem stop. Ook nu, 9 uur ‘s avonds, is het nog zeer aangenaam buiten. Het enige dat een beetje tegen valt is, dat het zo snel donker is. We zijn verplicht binnen te eten, want met een maanloze avond, wordt het eten op het achterdek te moeilijk (lees:rommelig) Onze kleur op benen en armen begint al weer aardig op onze Charlston kleur te lijken en daar zijn we natuurlijk erg tevreden mee. Morgen middag hopen we ergens voor anker te gaan bij Tenerife en dan beginnen we aan ons laatste stukje expeditie. Lopen, zwemmen, bananen, papaja, zwarte stranden……ik verheug me op een winter Canaren!
TECLA - 12 november
32 21.380 N 13 37.840 W Le 12-11-'09 Bonjour, je m'appelle Bogdan, j'ai 17 ans et je fais actuellement partie de l'equipage du Tecla. Ca fait depuis le 15 septembre que je suis a bord et j'ai beaucoup de plaisir. Jan, Jannette et Gijs sont de tres bons capitaines et Jannette fait tres bien la cuisine. J'apprecie beaucoup les regles et l'environnement du Tecla. J'aurai pour ma part fini mon voyage le 25 novembre mais ca ne sera pas la derniere fois que je serai sur le Tecla.
J'aime beaucoup le monde marin et le Tecla, j'aimerai revenir a bord lors d'une course qui se deroulera en 2010.
Nous avons commence la journee avec un vent de force 2. Vers 3h00 le vent baisse et nous allumons le moteur.
Actuellement, nous naviguons toujours au moteur et comme la mer est tres calme nous avons pu en profiter pour passer
une journee assez tranquille. Les quarts ont ete tres sympas, dans le mien que je commence a 8h00, Jannette nous a appris mes collegues de quart et moi, a nous reperer a l'aide d'une carte marine. L'apres-midi a ete consacre au
nettoyage du bateau. Cela s'est passe dans la bonne humeur et a la fin le bateau etait niquel. Les capitaines ont ete
tres contents et ont arrete le bateau pour que nous puissions nous baigner en plein milieu de l'Atlantique. Ca nous a
fait du bien parce qu'il faisait tres chaud et nous avons eu beaucoup de plaisir. Le bateau redemarre en direction
de Tenerife ,les quarts recommencent et la journee poursuit son cours tranquillement.
Nous sommes actuellement a 255 miles nautiques de notre destination et suivons le cap de 205.
Hello, my name is Bogdan, I'm 17 years old and I am actually part of Tecla's crew. I am on board since the 15th of September and I'm having a lot of pleasure. Jan, Jannette and Gijs are very good captains and Jannette cooks very well. I do appreciate a lot the rules and the environment of Tecla. I will for my part, finish my trip on the 25th of November but it won't be the last time I will come on Tecla. I like the sailing world a lot and the Tecla, I would like to come back on board for a race that will take part in 2010.
We have started the day with a wind force 2. By 3:00am the wind decreased and we turned the engine on. At this moment, we are still navigating by engine and since the sea is calm we managed to have a quiet day. The watches have been very nice, in mine which I start at 8:00am, Jannette taught my watch colleagues and I, how to position ourselves on a sea chart. The afternoon was dedicated to cleaning the ship. That was in a good atmosphere and at the end the ship was as new. The captains were very happy and stopped the ship so that we could swim right in the middle of the Atlantic. That was very nice because it was very hot and we had a lot of pleasure. The ship's engine is on again towards Tenerife, the watches have started again also and the day continues quietly. We are now at 255 nautical miles from our destination and our course is 205.
TECLA - 11 november
Wednesday 11th of November, 34'16.8 N - 12'33.8 W
Good evening everybody! My name is Sophie and I am 25. I finished my architecture studies in France last year and decided to do a gap year preparing and participating in the Tall Ships Atlantic Challenge with the two French class B schooners, Etoile and Belle Poule. This gap year is getting more and more extended because I am now sailing on Tecla since almost two months... Already! Time really flies away when you are having good fun somewhere. But my trip is almost finished because I am leaving next week, a few days before all the youngsters on board; and the only thought of it in my mind makes me sad. Hopefully I still have a few very nice and sunny days left, which will maybe be the best, who knows!
The first time I really met Tecla was last year in Vigo (Spain) in the beginning of the Atlantic Challenge. I was sailing on Etoile as the "communication officer" and so I could hear and be in contact with Tecla daily for the race control positions. I first met Jet and Gijs on a party given by the Urania in Tenerife (Canaries) and then we met in each race port call. During the last race between Halifax (Canada) and Belfast (Ireland) my captain received an email from Tecla asking if I would eventually be interested and available in sailing on Tecla, as a translator for a group of young Swiss...
Of course! who would have thought that would really happen? Me, sailing on the every time winning ship? THE ship who would always cross the finish line before us, all sails set and full of wind on both ships; with whom we would always compare our positions and try to get more miles on her daily... But that of course Tecla didn't know: she was already far ahead to see us behind!
So of course, I accepted this once in a life offer with a lot of joy! Who wouldn't have?
And that is how it all started for me here on board...
Here I try to do my best to be efficient on the deck with either holding the helm, helping in the kitchen, translating; even though most of the young try now to speak English by themselves and sometimes do not want to be helped anymore. If at sea the first hours (or more depending on the swell as you know the last few days were quite terrible!) I am sometimes seasick, there is always things to do to keep my mind off of it and smile: Jannette has a lot of little games to play to know the rigging better for the young either with words or drawings and we have to get what it is and where. I must say some drawings are not very easy to understand sometimes but then that's what makes the game funny and difficult at the same time!
On a ship like this, if you put your heart in it, you might get quite poly valent afterwards... If you like cooking, you just have to stay in the kitchen, putting yourself at work, all together, cutting and learning all the secrets of Jannette's delicious soups or Jan's Chinese meal like we had this evening: " Succulent" like we say in France for a 3 stared Michelin restaurant... Either you can stay on the deck, in the nice warm sun, to sew! Today we continued our ditty bags sewing and stitching; trying to help each other and see how one has done his to do the same and get the good ideas out. It is nice to see how some young really get involved in choosing their colored thread, the way they want the stitches to be seen... and how doing something all together during the workshop makes a day well fulfilled!
In fact to be a good sailor we have to learn all of these jobs at the time: cook out of nothing wonderful meals, sew to repair a ripped sail, to make time joyful and nice for everyone have a lot of humor and good stories.... we have still a lot to learn from the Tecla Family! But then these are only the extras. Most of all we learn how to sail: finding the wind, even if we don't feel anything breeze; the direction of the swell, even if it seems to come from everywhere; holding the helm and staying on the correct course, even if the waves makes the compass turn in all directions; being outside watching the horizon for a ship, even if it is cold and rainy and our eyes are begging to close... but then comes the shiny sun waking up in the east and going to sleep in the west, the dolphins, the falling stars, the silence of the ocean... anything you can get on a ship but not on land that makes this trip unforgettable!
Thank you for all. For sure I will do my best to come back, even if I have to sleep in the cellar or attached on a rope hanging behind the ship!
Our course is this evening 210, heading directly to the Canaries. We are at an average speed of 5,5 knots and have still 378 miles to go before arriving. This night we will be half way since we left Cascais.
TECLA - 10 november
36 09.65 N 11 54.74 W - Maar het werd geen Madeira de volgende dag. De boodschappen waren binnen, de was gedaan, de watertanks vol en de laatste avond stappen voor de jongeren. En dat stappen werd een beetje een rommeltje, dat later toch even goed besproken moest worden en dat duurde dus even. Maar nu zijn we dan toch weer onderweg. Gistermiddag hebben we Cascais achter ons gelaten, met een vervelende hoge zee en te weinig wind om de Tecla fijn door de golven te laten snijden. Gelukkig kwam de beloofde wind kracht 4 a 5 uit noordelijke richting 20 mijl uit de kust en konden we genieten van Tecla waardige snelheden, 9.5 tot 10.5 knopen. Een geweldige, maanloze, sterren en melkweg nacht, vol zeil, een oud kluivertje als bezaan stagzeil, geen vissers op ons pad, waar we voor uit moeten wijken, denderen we de nacht in. De vermoedelijke tijd van aankomst, 12 november 20.30 uur. De jongeren verbazen zich dat we er zo snel zijn! Er worden al plannen gemaakt wat we allemaal kunnen gaan doen op de Canaren, nu we wat extra tijd gaan krijgen door deze geweldige snelheden. Maar, wij hebben de weerberichten gezien en weten dat dit maar van korte duur zal zijn, als we niet opschieten, krijgen we zelfs een zuidwester tegen! Al voor middernacht neemt de wind aanzienlijk af en krijgen de golven weer meer en meer vat op ons. Dit houdt weer in dat er velen niet, of nauwelijks kunnen werken tijdens de wacht. De ochtend begint grijs, niet koud, 20 graden, net als de watertemperatuur, de zon komt er pas in de middag bij, als de wind zo noord oost is geworden, dat we met de gehele bemanning (die niet ziek zijn) de topzeilen (en stagzeil) er afhalen, gijpen en daarna alles weer zetten. Deze koers is aanzienlijk aangenamer, bijna alle zieken krijgen weer kleur en willen weer eten. Gijs hangt de hangmat aan de giek van de bezaan en een ieder die daar in wil liggen, is verplicht een verhaal te vertellen. De korte broeken komen te voorschijn, al hoewel er nog wel hoestdranken en anti griep tabletten uitgedeeld worden, want het natte weer van de laatste tijd, heeft voor een vervelende verkoudheid gezorgd onder de bemanning. Onze vermoedelijke tijd van aankomst is nu 14 november 19.35 uur maar als de wind weer een dipje heeft wordt het al snel een dag later, we genieten al weer van een sterren nacht, vol vallende sterren. Onze wensen , die we niet hard op mogen zeggen, zal een ieder wel kunnen raden, voorlopig genieten we van het zeilen en van de sfeer aanboord, die aanzienlijk beter is geworden. - Crew Jeannette
TECLA - 5 november
38 42 N 09 25 W 5 november - En de wind bracht ons naar Cascais. Een oude stad aan de west kust, 30 minuten met de trein naar Lissabon. Met een NNW wind, af en toe een beetje zoekend en af- en aantrekkend, was het een prima stuk zeilen. In 33 uur lagen we weer voor anker naast de marina van Cascais. Na 6 weken merk je, dat alle jongeren nu aardig ingewerkt raken. Iedereen heeft zo zijn of haar favoriete plek tijdens het zeilen en opdoeken. Ook beginnen velen zich te bekommeren om het netjes opschieten van de touwen, gaffels die in lijn moeten staan etc. Dat maakt, dat alles ook veel sneller staat en klaar is, zodat er koffie, chocolade melk of cola gedronken kan worden. Tijdens deze tocht worden de weerberichten wel steeds vreemder. Wij merken dat de zee steeds hoger wordt, golven van meer dan 3 meter, terwijl de wind niet boven de 4 beaufort komt. Op de navtex krijgen wij berichten binnen van havens aan de west kust, die gesloten worden. Eerst de kleinere havens, dan de grotere havens, zoals Aveiro, waar we vorig jaar de race Funchal 500 zijn begonnen, mogen schepen kleiner dan 15 meter niet meer naar binnen. Daarna gaat Porto dicht en mogen schepen kleiner dan 35 meter de haven van Aveiro niet meer binnenlopen. Het weerbericht praat nu niet alleen meer over wind, maar ook over zware golven. De wind blijft vooral boven de oceaan en de Golf van Biskaje , NW 9, maar de golven zijn nu langs de gehele kust, tot aan Casablanca.
Wij gaan een plekje in de marina bespreken. Er moet water getankt worden, boodschappen aan boord voor een week en natuurlijk de was. Buiten liggen de container schepen voor anker, ze gaan van boord naar boord. Wij liggen tussen de grote motor jachten met drie dubbele verdiepingen, dubbele motoren, poetsvrouwen etc een beetje vreemd, maar dat went snel. Cascais is een goed onderhouden stad. Mooie oude huizen, een vestingmuur, met binnen de muren de oude huizen, die gerestaureerd worden. Overal zijn kleine strandjes met inhammen en rotsen. De vissersboten zijn hier vrij klein en werken vooral met potjes en korven, aan de kade hebben ze allemaal keurig een eigen stukje kade voor opslag. Wij bekijken meerdere weerberichten, vooral om te weten te komen of de golven ook af zullen nemen en natuurlijk wanneer. Zoals het er nu uit ziet, kunnen we morgen weer vertrekken, op dit moment staan er golven van rond de 8 a 10 meter, het zal afnemen, zegt ons weerbericht. Dat hopen we dus maar, alhoewel het geen straf is hier te zijn, Madeira wacht op ons.
Crew - Jeanette
TECLA - 3 november
40 24.6 N 009 21.2 W. Het heeft inderdaad lang geduurd, om precies te zijn 53 uur, dat we, na vele malen overstag en een constant draaiende en afnemende wind, Leixoes, binnen konden varen. Toch was het geen saaie tocht. Met een iets meer dan halve maan, dus geen mooie sterren nachten, maar wel erg veel dolfijnen, waar we dus ook ‘s nachts volop van konden genieten. Binnen kort zullen we de foto’s in het logboek zetten. En omdat je met zo’n klein windje ook met en klein groepje overstag kunt, gebeurde dit zeer regelmatig, zonder iedereen te hoeven wekken. Leixoes is een voorstad van Porto. En het spijt me te moeten zeggen, maar het verdient niet de schoonheids prijs. Als je aan komt varen zie je eerst een giga branding, die tegen en over de golfbrekers/muren aan slaan, daar moet je dus eerst door. ( de tafel die gedekt was voor het middag eten, werd snel weer terug gezet!) En dan kom je in een grote kom, waar links de olie haven is, rechts visserij, dichter bij de brug de containers, daarna de veerboten, en achter een grote muur, de jacht haven. Wij willen natuurlijk een plekje aan de wal, even lekker slapen, maar dat vindt de haven meester niet, wij zijn te groot en dus niet welkom in de jachthaven. In de commerciële havens kunnen we niet liggen, want dan hebben we een agent nodig enzovoort. Gijs wil echt lekker slapen, dus blijft even door zeuren met als resultaat dat we buiten op de muur kunnen gaan liggen en niet voor anker in de kom. Er liggen al drie enorme fenders tegen de muur, dus we zijn helemaal blij. Tot we merken hoe de swell toch ook in de haven merkbaar is, na een knal, een gebroken Urania lijn, onze allerdikste lijn gezet, maar we zijn niet blij, zo slaapt niemand lekker! Het kraakt, zuigt en gaat heen en weer als een gek. Tja dus toch maar voor anker, maar dan wel met twee achterlijnen naar de wal en 40 meter ketting voor, zodat we er ‘s nachts alleen maar uithoeven om even te kijken of het allemaal nog goed gaat met het schavielen. Als we helemaal klaar zijn begint de mist hoorn, en kunnen we de ingang niet meer zien, we hebben geluk gehad, met dit zicht hadden we liever niet binnen willen varen. De groep neemt de bus naar Porto en Nyske mag het strand verkennen. Het strand is geweldig, behalve het afval dat overal ligt, er is een soort boulevard en er zijn zeer moderne strandtenten, ook is er een zwembad in de oceaan gemaakt, maar dat ziet er vervallen en verlaten uit. Aan de andere kant van de straat staan de welbekende appartementen annex hotelcomplexen, leeg en verlaten, verdwaalde kledingwinkels en erg veel restaurantjes, waarvan de helft dicht en vervallen. Zo is de hele stad een beetje, geweldig mooie oude hoge koopmanshuizen met houtsnijwerk en tegels, maar zeer vervallen, tussen de meest vreselijke nieuwbouw, waarvan de helft ook vervallen is en leeg staat. Omdat de groep in Porto blijft eten, zoeken wij een sfeervol restaurantje. En dat vinden we in zo’n oud vervallen koopmanshuis. Italiaans, smaakvol (geen plastic stoeltjes op witte tegels met de tv aan) maar een wand bekleed met de huid van een schip, oude foto’s aan de muur, wijnrekken tot aan het plafond, jammer dat je weet dat de resterende drie verdiepingen op instorten staat, onze handen beginnen te jeuken, maar we zijn nog niet op zoek naar een nieuw project, tijdens het terugwandelen, door de verlaten straten, maken we al weer druk plannen waar de wind ons morgen naar toe kan brengen.
TECLA - 30 oktober
41 21.989 N 008 56.668 W En we zijn in Vigo aangekomen! Met een afgrijselijke hobbelzee, waar ook ik, Jannette, voor het eerst dit jaar, helemaal van: voor de bijl ging!!!! De golven zijn noord west en de wind is zuid/zuidwest. Grijs, buien, af en toe een stormachtige wind, heel veel regen (ook qua hoeveelheid) alleen ……..het is niet koud! En dat was dus allemaal al weer ruim een week geleden. Vigo is, gedeeltelijk,een zeer oude stad. De visserij haven is groot, in de haven waar we met de schepen van de TSAC race gelegen hebben, liggen nu veel sleepboten, klaar om ingezet te worden bij het manoeuvreren van grote containerschepen, die verder op een eigen haven hebben. Wij liggen aan de buiten kant van de marina, vrij dicht bij het centrum van de oude stad. Hier krijg de groep bezoek uit Zwitserland en zijn we dus ruim 2 dagen blijven liggen, want echt zeilweer was het niet. Veel buien, af en toe een stormachtige wind uit de zuid-west en op zee golven van 4 tot 6 meter. Onze wens was ooit eens de omgeving van Vigo te verkennen, want alle baaien zien er zeer aantrekkelijk uit en ook de Islas Atlanticas de Galicia, een Parque National, zien er zeer aanlokkelijk uit. Gelukkig komt een trainee van de TSAC race, Vigo/Teneriffe, langs voor een kopje koffie en zo weten dat je een vergunning kunt krijgen om de eilanden te bezoeken. Het kost even een behoorlijke wandeling en dus wat tijd, maar met de vergunning aanboord vertrekken we weer, richting Archipielage de Cies, waar we bij een stormachtige wind en veel regen, voor anker gaan. Er wonen een paar mensen, er zijn verschillende wandelroutes, de hond mag niet mee, maar het is er schitterend, alleen jammer dat na het beklimmen van de hoogste rots, 175 meter, de nevel bezit heeft genomen van het uitzicht. Ook de dag erna nog steeds harde zuidwester en zeer nat. We gaan weer opzoek naar een andere baai. Dat wordt Aguete, gelukkig kunnen we dit zeilend doen. Ook hier weer prachtige strandjes en tuinen met druiven en over de grond allemaal kleine mini tomaatjes. Hier krijgen Jan, Nyske en ik het noch even heel er nat en ons verse brood ook, de hele hemel lijkt leeg te lopen en waarschijnlijk is dat ook gebeurt, want de volgende dag zitten we in de zon, kunnen we zwemmen, de oefening met de man overboord met immursion suit doen, onze natte kleren drogen en veel weerberichten bestuderen, want eigenlijk willen we wel verder, maar geen wind, mist en hoge golven is niet wat we nodig hebben om naar Porto of Lissabon te gaan. Dan maar een klein stukje richting ons doel, Bayona. Een hele sympathieke stad. Een echte kasteelmuur met een vrij nieuw hotel en geweldige tuin er omheen, nauwe, steile straatjes, smalle diepe huizen, klooster met nonnen, mooie oude kerken, en buiten een schuimende branding op het strand. Dat werd dus even surfen voor JB en Gijs. En nu zijn we dus op weg naar Porto? Lissabon? Zuidwest tot zuidoost 2 tot 5, lange golven, en een snelheid van 1 tot 6 knopen. We zijn nu nu al weer 36 uur onderweg, het gaat heel erg langzaam, maar we zeilen weer!
News
Gisteren was weer een mooie dag op het eiland ‘Virgin Gorda’.
We gingen ten anker voor het stadje Spanish Town. Met de MOB boot werd iedereen de wal opgebracht, waar op eigen gelegenheid rondgekeken kon worden. Na een half uurtje rond gelopen te hebben in het ieniemienie stadje zijn de meesten met de taxi richting the Baths gegaan. De Baths is een natuurpark dat omringd is door ontzettend grote stenen. Door deze stenen loopt een mooi wandel pad richting het strand. De wandeling duurt ongeveer 2 uur en begint op een mooi hoog uitkijkpunt. Hiervandaan hebben wij het pad genomen dat richting het strand gaat. Door smalle weggetjes over gladde rotsen, langs hoge cactussen en bijzondere planten en bomen liepen/klauterden wij naar de hoge rotsen van the Baths. Onderweg kwamen we veel bijzondere dieren tegen. O.a. een ontzettend grote heremietkreeft en een miljoenpoot.
Op het strand aangekomen was een leuk barretje waar weer allerlei soorten cocktails genuttigd konden worden. Maar, wij gingen nog even verder want de route door, onder, over de rotsen hadden wij nog niet gedaan. Nog meer klauterend, klimmend, kruipend door enkelhoog water lopend kwamen wij aan op een prachtig (bijna) verlaten strand. Enige Eendrachters hadden hun weg al gevonden en lagen al lekker in de blauwe zee. De onderwaterwereld was ook erg mooi. We hebben platvissen, zee-egels en mooie gekleurde vissen gezien van klein tot groot. Ook hebben we een visjes ‘poetsstation’ gevonden waar hele kleine gele visje zich concentreerden en grote vissen dit als een soort wasstraat gebruikten om zich helemaal schoon te laten poetsen.
Om half 6 hadden wij de taxi terug besteld dus moesten wij om iets voor vijven weer richting het uitkijkpunt. Gelukkig was er ook een ‘makkelijke’ route terug omhoog.
Op het moment komen we aan bij de ‘Bitter End Yachtclub’. Hier krijgt iedereen de kans om de wal op te gaan, nog even van het strand te genieten en te flaneren over de kade. Aan het einde van de middag zullen we zeil gaan zetten richting Sint Maarten want over anderhalve dag zit deze prachtige reis er helaas alweer op.